invenire argumenta quae causae insunt et quae de ea dici possunt. 8]. ae rhetorica ipsa nibil alied est quam invenmire ea quae possunt ad rem facere. qui itaque hunc dicit esse finem, perinde ost ac si dicat rhetoricam esse finem rhetoricae, 82. ac propter qnod se omnia facere dicit orator, illad erit finis. non autem certe propter argumenta, quae pbsaunt ad sem fa-. cieatia proferri, omnia agit erator, sed propter: id quod seqaitur post am gumensta., non est ergo illud finis. 83. praeterea: quem finem opus hahet wt assequatur Qretor, eum etiam 80 assequatur opus hahet qui eum com duxit privatus. at privatus non hoc contendit assequi, wt quae dici nos- suat ad rem argumenta, iuveniat, sed aliquid alíud. illed esgo erit finis, non autem invenire ea quae ad rem dici queunt, 84. sed meque iudicibus eam de rebus iudere opinionem, quam: voluut ii qui dicunt; hoo enim nibil differt ab eo quod est nea persuadere. nem qui persuasit, eam quam vult opíaionem indidit imdicibus. mos autem ostenadànus persmadere aon esse faem rhetoricae. quare neo opinionem iadere, 86. sed neque utile, ut sonsulli voluere: nam quod partis est &nis, non fuerit hoc (isis totius. parüs autem rbetoricae, generis deliberativi, finem rhetores dicunt esse vtile. non est ergo fiuis totius rhetoricae. et quod totius artis est commu- miter finis, hoc esse non poterit solius rhetoricae. wtile autem est omnium ia vita artium finis. non est ergo hoc proprium rhetoricee. 86. restat ergo ut vincere sit eius finis, quod rursus non potest 6ss6: qui enim saepeuu- 2 x«l οὗ τὸ τούς ita mss non οὐ τὸ τοῦ τούς ut in editis, 8 σιείϑειν». |: 1) ἐδείξαμεν δέ] sect. 73 seq. n) ὡς ἠξιώχασί τινες} supra sect. 79. x) μέρους τοῦ συμβουλευτιχοῦ τέλος] infra sect. 89. male quidam co- dices μέρος quod Hervetus erat secutas, τοῦ μὴ πείϑεϊ») nempe εὸ δόξαν μὴ ἐμποιεῖν οὐ διήνεγχε τοῦ μὴ P. 809 ᾿ πολλάκις μὴ τυγχάνων. τοῦ. κατὰ γραμματικὴν τέἕλους, οὐκ ἃ ἄν εἴη γραμματικός, καὶ ὃ πολλάκις μὴ τυγχάνων τοῦ κατὰ μου- σίκὴν τέλους οὐκ ἂν εἴη μουσικός" τοίνυν καὶ ὃ μὴ τυγχάνων 81 πολλάκις τοῦ κατὰ ῥητορικὴν Tovg οὐχ ὧν tim ῥήτωρ. ὃ δέ γε ῥήτωρ πλεῖον μᾶλλον ᾧ γιχᾷ, νικᾶται, καὶ τοσούτῳ πλεῖον ") ὅσῳ δυναμικώτερός in τῶν ES ἄδικα ἐχόντων πράγματα ἐπ᾿ αὐτὸν συντρεχόντων *) οὐκ ἄρα ῥήτωρ ἐστὶν ὃ ῥήτωρ. ὅ τε μὴ τυχὼν τοῦ κατὰ ῥητορικὴν τέλους οὐκ ἂν ἐπαινοῖτο" ῥήτορα dà ἐνίοτε νικηϑέντα ἐπαινοῦμεν" οὐχ ἄρα θητορικῆς τέλος ἐστὶ δϑτὸ. νικᾶν. ὥστε εἰ μήτε ὕλην “ ἔχει ἣ ῥητορικὴ περὶ ἣν τεχνι- τεύει, μήτε τέλος") ἐφ᾽ Ü ἀνάγεται, οὐχ ὧν ὑπάρχοι 9 θητο- ux " οὔτε δὲ ὕλην ἔχει οὔτε τέλος, καϑὼς παρεστήσαμεν" οὐκ 89 ὥρα ὑπάρχει d ῥητορική. ἐναπορήσειε δ᾽ ἄν τις αὑτοῖς καὶ ἀπὸ τῶν μερῶν αὑτῆς. μέρη δὲ λέγουσι τῆς ῥητυρικῆς τὸ δικανι- κύν τε καὶ συμβουλευτικὸν καὶ ἐγχωμιαστιχόν" τούτων δὲ τοῦ μὲν δικανικοῦ τέλος εἶναι τὸ δίχαιον, τοῦ δὲ συμβουλευτικοῦ τὸ συμφέρον, τοῦ δὲ ἐγχωμιαστικοῦ τὸ καλόν. ὅπερ εὐϑέως ἄπο-- 90 ρύν ἐστιν. εἴπερ γὰρ ἄλλο τι καϑέστηχεν Ki δικανικὴ ὑπόϑεσις καὶ ἄλλο τι ἢ συμβουλευτικὴ καὶ οὐ ταὐτὸν τῇ ᾿ἐγχωμιαστικῇ, πάντως τὸ 'τέλός τῆς δικανικῆς οὐκ ἄν εἴη καὶ τῆς συμβουλευτικῆς τέλος. καὶ τὸ ταύτης οὐκ ἔσται τῆς ἐγκωμιαστιχῆς" καὶ ἐναλλάξ. ἐπεὶ οὖν τῆς αυμβουλευτικῆς τέλος ἐστὶ τὸ συμφέρον, οὐχ. ἂν εἴη τοῦτο τῆς δικανικῆς τέλος. ἦν δέ γε τῆς ϑιχανικῆς 9: τέλος τὸ δίκαιον" οὐκ ἄρα τὸ δίκαιόν ἔστι συμφέρον. καὶ πάλιν, ἐπεὶ ὡς τὰ μέρη ταῦτα διαφέρει ἀλλήλων, οὕτω καὶ τὼ τέλη διοίσει, παρ᾽ ὅσον τῆς ἐγχωμιαστικῆς τέλος ἐστὶ τὸ καλόν δ, mero non asseqnitur gramunaticae finem, noa est gtammaticus, et qui saepe- mumero non assequitue musicae. finem, non est musicus; ergo et qui saepe- . numero non assequitur finem rhetoricae, non est rhetor. 87. rhetor autem saepius vincitur quam "vincit, et eo saepins quo est eins meior vis in di- eendo, cum ad eum concuíramt qni malas et iniquas habent causas. uou . ergo rhetor est rhetor. praeterea qni rhetoricae finem non fuerit àssecutus, .minime laudabitur; oratorem autem nonnumquam victum laudamns;-non est ergo finis rhetoricae vincere. 88. quamobrem si neque materiam babet rhe- torica in qua artem exerceat, neque finem ad qnem referatur, non potest existere rhetorica, sed nec materiam babet aec finem, ut ostendimus. non existit ergo rhetorica. 89. praeterea moveri possunt dubitationes etiam ex eius partibus, rhetoricae autem partes esse dicunt iudicialem deliberati- vam et landatoriam.. ex bisce iudicialis finem esse iustum, deliberativae utile, laudatoriae autem bonestum. quod quidem stétim est dubium. 90. si enim aliud est causa indicialis et aliud deliberativa et non idem quod lau- datoria, causae iudieialis et deliberativae noa erit idem finis, et eius finis mon erit finis causae laudatoriae et coutra, quoniam ergo deliberativae finis est utile, id non erit finis indicia]is; iudicialis autem finis eret iustum; mon est ergo iustum utile. 91. et rursus quoniam at hae partes inter se. differunt, ita etiam different fines, quatenus laudatoriae quidem finis est honestum, iudicialis autem iustum, potest esse honestum nen iustum et y) τοσούτῳ πλεῖο»] ms Vratislav, τοσοῦτον πλείω.
3) ἐπ᾿ αὐτὸν συντρεχόντων} ut desperatissimis morbis medici optimi quaeri solent, ut ait Cicero orat. pro Cluentio.
a) μῆτε ὕλην] sect. 48 seq.
b) μήτε τέλος] sect. 60 seq.
c) τέλος ἐστὶ τὸ καλὸ»] post baec seda in codice suo interpres legil hj ΄ ADVERSUS RHETORES [Ltb. Nj. 151 | (δικανικῆς δὲ τὸ δίκαιον, ἐνδέχεται “τὸ καλὸν μὲν. εἶναι μὴ -P90p καιον») καὶ τὸ δίκαιον μὴ καλόν" ὅπερ ἄτοπον. xol μὴν εἶ τῆς 98 ὅλης ῥητορικῆς τέλος ἐστὶ τὸ πείϑειν, τοῦ δὲ δικανικοῦ τὸ δί- Ὁ καιον χαὶ τοῦ συμβουλευτικοῦ τὸ συμφέρον xal τοῦ ἐγκωμιαστε- κοῦ τὸ καλόν, οὐ πάντως τὸ δίκαιον ἔσται πιϑανόν ^) οὐδὲ τὸ. συμφέρον οὐδὲ τὸ χαλόν, ὅπερ μάχεται τῷ διὰ παντὸς τὴν ῥη- τορικὴν ἐφίεσθαι τοῦ πείϑειν. ἄλλως τε ἐπὶ τοῦ δικανικοῦ ἤτοι 93 διὰ δικαίων μόνον λόγων ἕλξει τοὺς δικαστὰς ἐπὶ τὸ τέλος $ ῥητορική, ἢ διὰ τῶν δικαίων ἅμα καὶ ἀδίκων. ἀλλ᾽ εἰ μὲν jd τῶν δικαίων μόνον, ἀρετὴ γενήσεται" οὐχὶ δέ γε ἀρετή ἐστιν ἡ στοχαζυμένη τῆς ὀχλικῆς πειϑοῦς, à» ἢ πολὺ τὸ εἰκαῖον καὶ ἐξαπατητικόν" οὐκ ἄρα διὰ τῶν διχαίων μόνον ἐπὶ τὸ τέλος ἄγειν πέφυχε τοὺς ἀχούοντας. εἶτα οὐδὲ συστήσεται ἐξ ἐναντίας 94 λόγος, ἀεί ποτὲ τὸ δίκαμον ταύτης μεταδιωχούσης, τοῦ δ᾽ ἔναν- τίου μὴ ὄντος λόγου οὐδὲ ῥητορική τις γενήσεται...ὥστε οὐδὲ ταύτῃ τοῖς δικαίοις μόνον χρήσεταε λόγοις, καὶ μὴν οὐδὲ τοῖς. ἀδίκοις, ἐπεὶ ἄδικα γενήσεται. "καὶ πάλιν τοῦ ἐναντίου μὴ ὄντος λόγου ἀσύστατος ἔσται.. λείπεται. ἄρα δι᾽ ἀμφοτέρων αὐτὴν βαδίζειν, ὃ πολλῷ τῶν προτέρων ἐστὶν ἀτοπιύτερον " ἔσται γὰρ ἅμα ἀρετὴ καὶ κακία, 0, τῶν ἀδυνάτων καϑέστηχεν" οὐ τόΐνυν ῥητέον μέρος εἶναΐ τι ῥητορικῆς δικωνικὸν ὃ τέλος ἔχει τὸ ὅδέ-. xai0v. πρός γε μὴν τοῖς εἰρημένοις, εἴπερ ὑποδεῖξαε τὸ δίκαιον9δ᾽, τοῖς δικασταῖς ἐν τῷ δικανικᾷ μέρει τῆς ῥητορικῆς ὃ ῥήτωρ iustum non honestnm; qnod quidem est absurdum. 92, praeterea si^ totins —, rhetoricae finis est persuadere, iudicialis antem iustum, deliberativae utile et laudatoriae honestum: iustum non erit omnino aptum ad persnadendam' neque utile neque honestum, qnsod quidem pugnat cum eo quod rhetorica perpetuo qnaerat et sibi proponat persuadere. 93. et alioqui in iudícialf aut per iustas solum orationes ad fimem iudices trahet rhetorica, aut pes justas simul et ininstas, sed si per iustas qnidem solum, fiet virtns. non est autem virtus, quae sibi tamquam scopum proponit persuadere- ad vul- gus, siquidem in ea persaasione multa sunt quae dicmitur temere et appo-' site ad fallendum, nou est ergo ita comperata, wt per solas iustas orationes ducat ad finem auditores. 94. sed ita, nec contratia coustabit oratio, si rhetorica iostum semper perseqnatur., δὶ non sit autem contraria oratio, nee erit quidem rhetorica. quanmrobrem mee hac ratione: instis solum ntetur ora-- tionibns, sed nec inminstis, quandoquidem ernnmt ihiasta. et rnrsus si non sit orotio contraria (iusta nimirum), rhetorica nop poterit consistere. restat ergo ut ea ingredi&átur per utrnmque. quod quidem príoribns est multo' ab-. sardius: erit enim simnl et virtus et vitium, quod fieri non potest. non est ergo dicesdám iudicialem esse rhetoricae partem, cnius finis sit iustum. 95. ad ea quae dicta sent àccedit, quod si orator iustum proponit iudicibus ostendere iu iudiciali parte rhetoricae, aut iustum quod ostendit; per se sic: ϑικανικῆς δὲ τὸ ϑίχαιον, ἔνϑέχεται τὸ καλὸν ply εἶναι μὴ δίχαιον᾽ zal τὸ δίχαιον μὴ xalov, ὅπερ ἄτοπον. et valde probatur mihi haec lectio, praecipue cum illa quam editi et mss quae inspexi exhibent nul- lum sanum fundat sensum. in illis verba quae uncis in textu inclusi de- P 800 siderantur et loco illorum est: παρ᾽ ὅσο» τῆς ἐγχωμιαστιχῇῆς τέλος dor) τὸ xaló» uiv εἶναι, xal τὸ δίχαιον χαλόν, ὅπερ ἄτοπον. | d) οὐ πάντως τὸ δίχαιον ἔσται πιϑανὸ»] quia finis totius rhetoricae non possit esse partis finis, neque finis partis esse finis totius, ut 68 villatur supra sect. $85. E | Hs.. SEX'"M EMPIRICI -zgoriOeran, ἦτοι αὐτόϑεν ἐστὶ. φαινόμενον xal ὁμόλογον τὸ δίxcuov, ἧπερ ὑποϑδείκνυσιν, ἢ ἀμφισβητήσιμον. ἀλλὰ φαινόμενον μὲν οὐκ ἂν εἴποιεν. ἐπὶ τούτου γὰρ o0 συνίσταται ὃ ῥητορικὸς 96Aóyog ἀναμφισβητήτου καϑεστῶτος. λείπεταε οὖν τὸ ἀμφισβη-- τήσιμον, ὃ πάλιν ἐστιν ἄπορον “)" τοσοῦτον γὰρ ἀπέχουσιν oi εἰς τοὐναντίον ἐπιχειροῦντες τὴν ἀμφισβήτησιν λύειν, ὡς καὶ ἐκ τῶν ἐναντίων αὐτὴν ἐπισφίγγειν;, ἐπιϑολοῦντες τὴν τῶν δικαστῶν γνώμην. καὶ τούτου πίστις 5 περὶ Kóguxog!) φερομένη παρὰ Θ᾽ τοῖς πολλοῖς ἱστορία. νεανίας γὰρ 7) πόϑῳ ῥητορικῆς κατασχε-- 1 δΟγ ϑεὶς προσῆλθεν αὐτῷ τὸν δρισθησόμενον ὕπ᾽ αὐτοῦ μισϑὸν ") * ιδώσειν ἐπαγγελλόμενος, ἂν τὴν πρώτην νικήσῃ δίκην. συμφω- »lac δὲ γενομένης καὶ τοῦ μειρακίου ἱκανὴν ἕξιν ἐμφαίνοντος ἤδη, ὃ μὲν Κόραξ ἄπύτει τὸν μισϑόν, ὃ δ᾽ ἀντέλεγεν...ἀμφᾳό- τεροι δὲ παρελθόντες εἰς τὸ δικαστήριον ἐχρίνοντο, ὅτε καὶ πρῶτόν φασι τὸν. Κύρακω. τοιαύτῃ τινὶ χρῆσϑαι ἐπιχειρήσει λέ- γοντα, ὡς ἐάν τε νικήσῃ, ἐάν τε μή, λαβεῖν ὀφείλεε τὸν μι-- apparet et ip confesso est, aut est dubitabile, sed per se quidem non di- xerint apparere. in hoc ením non adsciscitur oratio rhetorica, si id sis elasmodi de quo non dubitetur. 96, restat ergo ut sit dubitabile; ubi rur- sus exitnm non licet reperire. tantum enim abest ut qui argumententur in contrarium solvaut dubitationem, ut etiam ex contrariis eam alligent et ad- stringaut, iudicum animis offundentes tenebras. buius rei fidem facit quae de Corace spud multos narratur historla. 97. nam eui adolescens temere- tur desiderio rhetoricae, ad eum accessit, promittens se ei daturum mer- cedem quae ab ipso fuisset constituta, si primam vicisset litem. pacto au- fem convento et íam ostendente adolescente se satis eruditum, Corax po- .'Scebat mercedom: ille negabat. ambo itaque ad iudicium accedentes. litiabant, quo tempore dicunt primum Coracem tali usum esse argumentatione dicendo, quod seu vicerit, seu nou vicerit, debeat accipere mercedem. si .) pud 8 legendum e mss et interprete, non ἄπειρον.
7) ἡ περὶ Κόραχος} idem de Corace narrat scholiastes Hermogenis p. 6, testatus eum in Sicilia primum regnante Hierone et post eius mor- tem rhetoricam exercuisse et docuisse, hunc Coracem perinde ut disciulum eius Tisiam Siculos artem quoque conscripsisse notat Cicero in ruto c. 12, unde Corax ὁ τεχνογράϊφος laudatur ἃ scholiaste Hermo- genis p. 240. mentio eiusdem Coracis et Tisiae tumquam artis invento- tum apud Ciceronem lib. 1 de Oratore c. 20. Qaintilianus 3 1 artium acriptores antiquissimi Corax et Tisias Siculi, quos insecutus est vir eius- dem insulae Gorgias Leontinus — μὲ traditur, discipulus. ante hoa Coracis τέχνη» laudat Aristoteles 3 1 Rhetor. et in Rhetorica ad Alezandrum ο. 1..
g) »εανίας γὰρ} Tisies ille ἃ scholiuste Hermogenis appellatur: quae vero ille et Sextus noster atque auctor prolegomenon in AÁphthonium editus a clariss. Montfaucono in Bibliotheca Coisliniana p. 592 seq. de Corace narrat et Tisia, eadem de Protagora Teio atque discipulo eius Evathlo referunt Laértius 9 56, Appuleius in Floridis libro 4 (sect. ]8.) Gellius 5 10 atque ex eo lo. Sarisheriensis lib. 5. Policratici c. 12, ubi snale Pythagoras legitur pe Protagora, quemadmodum et in eiusdem libri capite 4 p. 222 Pythagoras cum Protagora confunditur.
Y80V 2) τὸν ὁρισϑησόμενον, μισϑὸν} Quintilianus 3 1 Evathlum a Protagora.
artem didicisse scribit pro pretio decies mille denariorum, hoc est no- stro computandi more thalerorum sive loachimicorum mille ducentorum et quinquaginta. cum Quintiliano convenit Laértius 2 52 pro centum minis docuisse Protagorum testatus, nam minae singulae respondent dee nariis centum.
Σ ADVEDSUS RHETORES (Lib. Η]., Mh cJó»: νικήσας μέν, ὅτι ἐνίκησεν" - λειφϑεὶς δὲ xarà τὸν τῆς συμφωνίας λόγον" ὡμολόγησε γὰρ αὐτῷ ὃ ἀντίδικος ἀποδώσειν τὸν μισϑόν, ἐὰν τὴν πρώτην νικήσῃ δίκην, ἣν αὐτόϑεν νικήσας ὀφείλει τὴν ὑπόσχεσιν χρευλυτεῖν. ϑορυβηαάντων δὲ τῶν δικα- 98 στῶν, ὡς. δίκαια λέγοντος αὐτοῦ, παραλαβὼν τοὺς λόγους ὃ νεαγίας τῷ αὐτῷ ἐπιχειρήματε μηδὲν μεταϑεὶς ἐχρῆτο! ““ἐάν τε γὰρ νικήσω᾽" φησίν, “ ἐάν τε vixidüs, οὐκ ὀφείλω τὸν μισϑὸν ἀποδοῦναι. Κόραχε" νικήσας μέν, ὅτι ἐνίκησα." λειφϑεὶς δὲ κατὰ τὸν τῆς συμφωνίας Aóyov' ὑπεσχόμην. γὰρ ἀποδώσειν τὸν μι-99' σϑὸν ἐὰν τὴν πρώτην νικήσω ὁίκην, λειφϑεὶς δὲ οὐκ ἀπο- ᾿ δώσω᾽". εἷς ἐποχὴν δὲ καὶ ἀπορίαν ἐλϑόντες oi δικασταὶ did τὴν ἰσοσϑένειαν τῶν ῥητορικῶν λόγων ἀμφοτέρους ἐξέβαλον τοῦ διχαστηρίου, ἐπιφωνήσαντες τὸ “ἐκ κακοῦ κόρακος ἢ) χαχὸν dóv". οἷος δέ ἐστιν ὃ περὶ τοῦ δικανικοῦ μέρους λόγος, τοιοῦτος γέ- 100 voix" ὧν καὶ ὃ περὶ τοῦ συμβουλεωυτικαῦ, ἵνα μὴ μακρηγορῶ- μὲν" τὸ μὲν γὰρ ἐχκωμιαστικὸν σὸν τῷ ταῖς αὐταῖς ἀπορίαις ὑπάγεσθαι ἔτι xol ἀμέϑοδόν ἐστιν. ἐπεὶ γὰρ οὔτε πάντες ἄν-ἸΟΙ ϑρωποι ἐγκωμιάζεσϑαι. ϑέλουσιν οὔτε ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς, δεῖ τὸν μέλλοντα καλῶς ἐγκωμιάζειν εἰδέγαε τὴν τοῦ ἐγκωμιαζομένου j διάϑεσιν. οὐ nüv δέ γε τὸ xaJ" ἕτερον χίνημα ληπτέον ἐστὶν ἑτέρῳ. καὶ ἄλλως oi ῥήτορες οὐ παραδεδώκασί τινα μέϑοδον, δε’ ἧς εἰσόμεθα τὸ πότε καὶ τίνα ἐγκωμιαστέον ἐστίγ" οὐκ ἄρα vicerit quidem, quia vicit: δὲ autem victus sit, propter pactum conventum, spopondit enim adversarius se ei daturum mercedem, ai vicisset primam litem, ideo igitur quod vicerit, debere ex promisso debitmm solvere. 99. cum autem strepitum edidissent indices, ut qui. iusta diceret, respon- dens adolescena eodein argumento nihil mutauns-usus est; "nam aivg vicero'*. inquit, '*sive victus fuero, non debeo dare mercedem Coraci δὲ vicerim quidem, quia vici: si victus autem fuero, ex. pacto convento.. promisi enim me daturum mercedem, si primam litem vicerg: victus autem, non red- dam. 99. assensionem hinc sustinentes et rei exitum uon invenientes ig- dices, propterea quod argumeutationes rhetoricae essent eiusdem ambae ponderis, utrumque expulerunt a tribunali, acclamantes mali corvi malum evum. 100. quod autem' dicitur de parte índiciali, id ipsum dici potest etiam de parte deliberativa, ne prolixa,utamur oratione? nam pars quidem landatoria, praeter id quod in easdem cadat dubitationes, certa etiam caret - ratione ac methodo. 10]. nam quoniam nec omnes homines volant laudari mec jisdém de rebus, oportet eum qui est recte laudaturug, scire quem- admodum sit affectus is qui laudatur. non enim quodcumque convenit alteri ^ '/ momentum, accipieudum est etiam alteri. et alioqui non tradideryun£ rho- tores certam viam ac rationem, per quam sciamus qsaudo et quispam ait ἢ τὸ “ἐκ xaxoU χόραχαρ] Menagius ad Laértii 9 56 particalam ἐν eiicere iubet, in scholiaste Hermogenis legitur: χαχοῦ xogexog xpxa c. ad eandem similiudinem alludens S. Irenaeus 3 15. δὲ autem, inquit, aliquis quas? pravum ovum editum semetipsum ipsia praebeat inltiationi eorum. caeterum captiosum illud Coracis sive Protagorae argumentum, quia inverti ac retorqueri inm auctorem suum potest, a veteribus dictum: est ἀνεισερέφον sive κροχόδειλος, erocodilina captio aut otiam xQoxo-: δειλέτης. vide Ludovicum QCresollium libro 2 theatri rhetorum cap. 6. tomo 10 thessuri Gronoviani, et meam de. cavillationibus Stoicorum - dissertationem. vide etiam Marquardum Freberum in decisionum Areo- pegiticarum silvula et Erasmum im adagio, mali corvi malum ovum.
i0 SRXTI EMPIRICI 1 102 δυνατὸν ἀπὸ ῥητορικῆς ῥγιῶς —— Jizos δὲ ἐπὶ τοῖς μι γα οὖσιν ἀγἀϑοῖς, δοκοῦσι δὲ ει, ἢ ἐπὶ τοῖς κατὰ ἀλήϑειαν οὖσιν ἐγχωμιάσει. ὃ ῥήτωρ. οὔτε δὲ ἐπὶ τοῖς μὴ οὖσι — προσ-- ᾿διαφϑείρει γὰρ vost ἐγχωμιαξομένους — οὔτε ἐπὶ τοῖς οὖσιν" ἄγνοεῖ. γὰρ ταῦτα. Ort xd) τοῖς φιλοσόφοις διὰ τὴν ἀνεπίχριτον περὶ αὐτῶν μάχην ἐστὶν ἀκατάληπτα. edx ἄρα δύναταί τινα 208 ἐγκωμιάζειν ὃ ῥήτωρ. οἷ τέ. μὴ εἰδότες ἐφ᾽. οἷς. ἐγκωμιαστέον s ἐστίν, 0002: ἐγκωμιάζειν δύνωνται. oi δέ γε ῥήτορες οὐκ ἴσασιν iQ! οἷς ἐγκωμιάζειν δεῖ, καϑὼς παραστήσομεν. τοίνυν οὐδὲ ἐγκωμιάζειν δυνγήσόνται" ἐγκιυμιαστέον γάρ φασιν ἀπὸ γένους τε ' «al κάλλους καὶ πλούτου καὶ. πολυτεχνίας xal τῶν ἐοικότων.
ἀνάπαλίν τε ψεκτέον ἀπὸ δυσγενείας καὶ -δυσμορφίας καὶ πενε-- 101 χρότητος, ὅπερ εὔηϑες" δεῖ γὰρ ἡμᾶς ἀπὸ τῶν παρ᾽ ἡμῖν γινομένων τοὺς ἐπαίνους ἕλκει» xol ψόγους. εὐγένεια δὲ καὶ εὔτυα ἴα κάλλος τὲ καὶ πσολυτεχνία καὶ τὰ τοιαῦτὰ οὐκ ἔστι παρ iig γινόμενα" ὥστε οὐκ ἐπαινετέον ἀπ᾿ αὐτῶν. ἐπείτοι γὲ d ψιλῶς ἐπαινετέον. τὴν εὐγένειάν ἐστι xol ztokvtexvlav. xol πᾶν ἐοιουτῶδες, ἐπιμνετέος xul Βούσιρις *). καὶ άμυχος καὶ “Αντπῖος oi Ἐένοκτόνοι, ὅτι Ποσειδῶνος ἦσαν. υἱεῖς. ἐπαινετὴ δὲ καὶ 7 laudandus, non ergo potest.feri πὶ recte laudemus ex: rhetorica. 102. aut enim propter boma quae mon sunt, videntur» autem eiso, aut propter bona quae suut re vera, laudabit orator. non autem propter ea quae nón sunt; corrumpunt enim etiam et perdunt eos qui laudaptnr.. neque propter ea quáe sunf: ea etim ignorat, cum etiam a philosophis propter nondum de- finitam de ei» controversiam non possint comprehendi, non potest ergo ali- quem Tanüfare orator. 108. qui etiam nesciunt propter quid' sit laudandus gliqnis, nec possnnt quidem laudare. oratores autem nesciunt propter quae Jaudaré oporteat, πὶ ostendemus, non poternnt ergo laudare; landes enim ducendae sunt, Ínquiunt, a genere et pulchritudine et divitiis et a libe- rorum multitudine et similibus. contra autem vituperationes ab ignobilitate et deformitàte ét panpertate: quod quidem est stultnm. 104. oportet enim nos trahere laudes ot vituperationes ab iis quae sunt in nobis. nobilitas autem et divitiae et pulchritudo et liberorum multitdo et caetera eius- modi non sunt in nobis: quamobrem non est ab eis aliquis laudandus. nàm si absolute laudanda est nobilitas et multitudo liberorum et quidquid est eiusmodi, Taudandus est etiam Busiris et Amycus et Autaeus hospitum interfectóres," quod "fuerint Alii Neptuni. laudanda est etiam Niobe, T T HEN 4^ e?9308 n ἐπαινεεέος xo Bovotorc] licet Isocratis exgiat in laudem Busiridis ͵ oratio, tamen í/lawdatus dicvas est ἃ Virgilio 3.6 Georgic. quod meo praestantissimi rhetoris: eloquentia maculas scelerum detergere ab eius nomine: potuisset, quemadinodum autem Jusiris ex Neptuno et Libya Epaphi filia natus, hospites immolavit, sic Antaeus Neptuni et 'T'errae illus. suspendit in postibus, de.quo Lucanus 2 162 ἮΝ τῷ non Thracia tantum v vidit Bistonii stabulis pendere tyranni, Ὁ ' postibus Antaei, Libye - " - "mycus filius Neptuni et Melies nymphae hospites ad certamen provocavit victosque ad aram patris obtxuncavit. Valerius Flaccus 4 150: falis in advectos Neptuni credita proles aetermum furit atque aequae virtutis egentes ceu superum segnés ad iniqua altaria tauros constituit, tandem ut misero lávet drma cerebro.
ADVERSUS RHETORRS [Lib. II. 161 Νιόβη ἢ, ὅτι πολύτεκνος. ἐναντίως τε εἰ ἡ ἀμορφέα καὶ 7. πε-- 105 vía ψεχτόν, ψεχτέος μὲν Ὀδυσσεύς, ὅτι χερνήτου λαβὼν σχῆμα") ἀνδρῶν δυσμενέων κατέδυ πόλιν. | ψεκτὸς δὲ ὃ Διὸς Περσεὺς") ὅτι πήραν περιηρτημένος τὴν ἄνυδρον ὥδευε zio», καὶ Ηρακλῆς 5) ὅτι λεοντῆν καὶ ξύλον ἐπὶ τοὺς ἄϑλους ἐπήγετο. συνελόντι δὲ φάναι Ἴὺ, δεδόσθω ταῦτα 108 μέρη εἶναι τῆς ῥητορικῆς, ἀλλ᾽ ἐπεὶ τὸ δίκαιον ὅτι ἐστὶ δί- χκαιοὸν καὶ τὸ συμφέρον ἧἥτι ἐστὲ συμφέρον xol τὸ καλὸν ὅτι ἐστὶ καλόν, ἀποδείξει παρίσταται, καὶ οὐδέν ἐστιν ἡ ἀπόδειξις 7), — οὐδὲ ῥητορική τι γενήσεται 7| ἐπὶ τοιούτοις μέρεσι συνεστῶσα.
2 ὅτε δὲ οὐδέν ἐστιν ἀπόδειξις, ἀκριβέστερον μὲν δείκνυται ἐν τοῖς P 80θ quod multos habnerit filios. 105. contra antem si deformitas et paupertas est vituperanda, vituperandus est Ulysses, quod operarii sumpto babitu - hostium in urbem est ingressus; vituperandus Perseus Iovis filins, quod. suspensa sibi pera per aridam tran- sii Libyam; et Ilercules, quod leonis pellem et clavam adduxit ad cer- tamina. 106. ut paucis autem dicam, detur has esso partes rhetoricae: sed quoniam quod instnm sit iustum et utile sit utile et honestum sit hone- stum, ostenditar demonstratione, et nihil est demonstratio, ne erit qnidem rhetorica, quae coustat iu his partibus, quod autem nihil sit demonstratio, accuratius ostensum est in commentariis scepticis, sed et nunc brevins re- D) ἡ Νιόβη] Niobe Tantali filia Latonae ipsi. multitudine. liberorum praeferre se voluit, habuit enim ut Homerum Iliad. o 603 secuti tra- dunt, sex filios totidemque filias, pro quibus alii, qui Euripidi 'assen- tiuntur, filios septem filiesque, alit denique cum '!esiodo apud Apol- lodorum 3 5 6G. decem filios et decem filias ei tribuunt, verum b fonae ira ad unum omnes Dianae et Apolliois telis perierunt, unde Niobe lapidis instar diriguisse et lapidea facta esse fingitur, propter aeternum inquit Cicero 3 "Tusc. c. 26 ia luctu ailentium.: m) χεργνήτου λαβὼν σχῆμα] Odyss. δ΄ 245: | o ΤΑ͂Ι σπεῖρα x&x' du«' duoi βαλών, οἷχηΐ ἐοιχώς,. - ἀνδρῶν δυσμενέων κατέδυ. πόλιν &UQu&yUGY. ——..
similiter Odyss. ρ΄ 381: ἜΝ | ες πτωχῷ λευγαλέῳ ἐναλίγχιος. nota &utem phrasin λαβὼν σχῆμα, ut in Aloiphronis Epistolis p. 418 edit. Lipsiensis, τὸ τοὺ οἰχέτου σχῆμα ἀναλαβών et de Codro Polyae- mus lib. 1 σχῆμα φρυγαμισεῆρος λαβὼν et spud Xiphilinum p. 278 de Commodo imp. τό «& τοῦ Ἑρμοῦ οχῆμα πᾶν μετ᾽ ἐπιχρύσου ῥάβδου λαβών. accedit quod in sanctiore argumento Apostolus ad Philippens. 2 T μορφὴν δούλου λαβὼν - - καὶ σχήματι εὑρεϑεὶς ὡς ἄνϑρωπος. ubi μορφὴ δούλου idem quod σγῆμα, condicio servi, ut apud Philonem lib. de septenario, ἐνδείας χάριν elc τουτὸ τὸ σχγῆμ᾽ ἀπηγμένος, ex. inopia in hanc servi condicionem redactus, ὃ 0 Διὸς Περσεύς] Persei peram sive ut Hesiodo appellatur κίβισιν, ia quem amputatum Medusae caput condidit, memorat praeler alios ' Apollodorus ἃ 4, ubi etiam de eius in Áfricam atque Aethiopiam itinere aique liberata ibi Andromeda.
o) xa) 'Hoaxi5c] de:pelle leonina qua indutus, et de clava qua in- ' structus res maximas gessit et dacantatos labores suos peregit Hercules, res nota non modo e fabulis postarum sed etiam ex Cynicorum phi- losopborum habitu qui Herculem scytalosagittipelligerem. (ut vocatur. Tertulliano c. 4 de pallio) imitati non raro leonis amicti exuviis cum clava in publicum processerunt. —.
p) συνελόντι δὲ φάναι) ita e mss legendum pro συνελθόντι.
9) οὐδέν ἔστιν ἡ ἀπόδειξις) demonstrationem nullam dari, disputat — ^ foster lib. 2 Pyrrhon. sect. 134 seq. et lib. 2 adversue Logicos.
SEXTUS EMPIR. Il. L 102 scm EMIIRICI Σχεπτιχοῖς ὑπομνήμασιν ")" ὑπομνηστικιότε » δὲ — νῦν naou- 107 σταϑήσεται. εἰ γὰρ μηδὲν ὃ λόγος, οὐδὲ 7 ἀπόδειξίς ἐστι ποιὸς λόγος οὖσα" οὐδὲν δέ γέ ἐστι λόγος, ὡς παρεστήσαμεν. 2). διὰ τὸ μήτε ἐν φωναῖς εὖτε ἐν "ἀσωμάτοις λεκτοῖς 5) ἔχειν τὴν ὑπό- 108 στάσιν" οὐδὲ ἀπόδειξις ἄρα ἐστίν. ἄλλως τε εἰ ἔστιν, ἤτοι ἐναργὴς Vy χαϑέστηκχεν ἢ ἄδηλος. οὔτε δὲ ἐναργὴς ἐστιν" ἄδηλον γάρ τι περιέσχηκε., καὶ διὰ τοῦτό ἐστι διάφωνος, παντὸς τοῦ 109 διαφωνουμένου πράγματος ἀδήλου τυγχάνοντος. λείπεται ἄρα ἄδηλον' αὐτὴν εἶναι. ἀλλ᾽ εἰ τοῦτο, ἤτοι αὐτόϑεν ληφϑήσεται ἢ i: ἀποδείξεως. οὔτε 'δὲ αὐτόϑεν ληπτή ἐστιν, ἄδηλος γὰρ ἣν" τὸ δὲ ἄδηλον αὐτόϑεν λαμ ϑανόμενον ἄπιστον. οὔτε ἐξ ἀποδείξεως διὰ τὴν εἰς ἄπειρον ἔχπτωσιν' οὐκ ἄρα τίς ἔστιν 110 ἀπόδειξις. μὴ οὔσης δὲ γενικῆς ἀποδείξεως οὐδὲ εἰδική τις ἔσται ἀπόδειξις, ὥσπερ καὶ μὴ ὄντος ζῴου οὐδὲ ἄνϑρωπός ἐστι. γενικὴ δέ γε ἀπόδειξις *) οὐκ ἔστιν, ὡς. 'παρεστήσαμεν. τοίνυν οὐδὲ ἄλλη τις γενήσεται TOv ἐπ᾽ εἴδους. ἐπεὶ γὰρ ἀδηλός. ἐστιν, ὡς προεπελογισάμεϑα, ὀφείλει διά τινος καταστῆναι. διὰ τίνος οὖν; ἤτοι γὰρ διὰ γενικῆς ἢ εἰδικῆς ἀποδείξεως" οὔτε δὲ διὰ εἰδικῆς, 211 διὰ τὸ μήπω βέβαιον εἶναι τὴν τῆς γενικῆς ὕπαρξιν. οἶτε δωὼὶ γενικῆς" αὕτη γάρ ἐστιν 7 ἀμφισβητουμένη. οὐ τοίνυν ἔστε τις vocando iu memoriam. tradetnr. 107. si enim nihil est oratio, neque est aliquid demonstratio, quae est aliqua qualitate praedita oràtio; mihil est autem ον δ, ut osteudimus, propterea quod neque in vocibus neque in incorporeis notionibus habeat snubstantjam: nec est ergo demonstratio. 108. alioqui si est, vel est evidens vel non manifesta. noa est autem evi» '" dens: continet enim quidpiam non manifestum. et.propterea de ea dissen- titur, cum omnis res de qua dissentitnr sit non manifesta. 109, restat ergo ut ea sit non manifesta, sed si ita est, vel per se ipsam sgumetur, vel ex alia demonstratione. non est antem per se jpsam sumenda: erat enim non manifesta. qnod autem est non manifestum, si per se ipsum sumatur, est iucredibile. neque ex demonstratione, propterea qnod pergetur in in- finitum, non est ergo aliqua demonstratio. 110. si- non sit autem in genere demoustratio, nec erit nlla in specie; quomodo sí non sit auimal, nec est hóimo. non est autem. in genere demonstratio, ut ostendimus: nec erit ergo ulla in specie, nam quoniam non est manifesta, ut prius ratiocinati sumus, debet per aliquid consistere. per aliquam ergo seu iu genere seu in specie demouüustrationem. 111. non autem per demoustrationem ín specie, propte- rea quod nondum constet existere demonstrationem ín genere. neque per P309 7) ἐν τοῖς Σ,χεπτιχοῖς ὑπομνήμασιν] quoniam in Pyrrhoniarum insti- tutionum libris paritsg «οἱ in ἀνειρρήσει adversus Logicos, ut iam dixi, Sextus prolixius pugnai demonstrationem nom dari, ideo haud satis cer- tum est utrum opus hoc loco ex illis duobus, an tertium plane ab utra- que diversum ac deperditum intelligat, wti alibi, quando ad σχεπεικά aua ὑπομνήματα lectorem remittit, ab eo factum iam pluribus locis aa- notare me memini. putem tamen ad librum secundum adversus Logicos ;.hoc loco remitti lectorem qui in mss inscribitur τῶν κατὰ Σέξτον σχε- πιιχῶν. τὸ δεύτερον.
4) ὡς παρεστήσαμε» libro superiore adversus —E — sect, 155 seq.
t) ἐν ἀσωμάτοις λεχτοῖς] in notionibus vocum in mente, quas incor- porales esse Stoici docebant.
u) ἤτοι ἐναργὴς] similes cavillationcs lib, 2 Pyrrhon. sect. 173, 182 etc. x) γεγικὴ ἀπίδειξις] eadem cavillatio lib. 2 l'yerkou, sect. 172.
* ADVERSUS RHETOBES [Lib. 11]. 108 γενιχὴ ἀπόδειξις, ᾧ ἕπεται τὸ μηδὲ τὴν εἰδικὴν ὑπάρχειν. καὶ. ἄλλως 4 yeux] ἀπόδειξις. d μὲν λήμματά τινα ἔχει καὶ ἐπι-- φορών, οὐδὲ γενική ἐστιν εἰ δὲ οὐκ ἔχει, οὐδὲ κατασχευάσεε τι"), πολὺ δὲ μᾶλλον οὐδὲ τὴν ἑαυτῆς ὕπαρξιν, 1) vt τὴν ἀπό- 112 'δείξιν πιστουμένη ἀπόδειξις ἤτοι ζητεῖται ἢ ἀζήτητός ἐστιν" ἀλλ᾽ ἀζήτητος μὲν οὐκ ἂν εἴη διὰ τὰς ἔμπροσθεν εἰρημένας αἰτίας ζητουμένη δὲ ὀφείλει ὑπ᾽ ἄλλης κατασκευάζεσθαι, xá- κείνη πάλιν ὑπ᾿ ἄλλης" καὶ τοῦτο tig ἄπειρον: οὐχ ἄρα ἐστί τις ἀπόδειῳς. ἀλλὰ yàp καὶ πρὸς τὰ συνέχοντα ϑεωρήματα *)113 τῆς ῥητορικῆς ἀντειπόντες ἀπ᾿ - ἄλλης ἀρχῆς ) xol τῶν πρὸς Ρ 810 τοὺς γεωμέτρας καὶ ἀριϑμητικοὺς ἀποριῶν ἁπτώμεϑα."
demonstrationem jn genere, ipsa est enim de qua dubitatur: non est ergo aliqua in genere demonstratio, cui est consequens, quod nec sit in specie.
et alioqui generalis demonstratio si habet aliqnas assumptiones et illationem, ne geueralis quidem est. quodsi non habet, nec confirmabit aliquid, multo autem minus se existere, 112. et quae defnonstrationem probat de- zeonstratio, auf dubia est aut indubía. sed indubia non est propter causas quas prius diximus: si dubia autem est, debet confirmari ab alia et illa / rursus ab alia idque in infinitum. nou est ergo aliqua demonstratio. 113. sed cum dixerimus contra praeceptiones, quibus rhetorica coutiuetur, alio sumpto principio tangamus etiam dubitationes adversus geometras et arithmeticos.
y) χατασχευάζει τι] in. mss χατασχευάσει [quod recepimus].
z) τὰ συνέχοντα ϑεωοήματα) generaliora praecepta ac scita de arte. rhetorica, quibus specialia veluti continentur, atque adeo illis eversis simul una erertuntur, a) ἀπ᾿ ἄλλης ἀρχῆς] in novo libro, ut adversus Grammaticos sect. ult. quoniam autem geometriam et arithmeticam hoc loco den neque P 810 post gbsolutam de geometria tractationem innuit se ἀπ᾽ ἄλλης ἀρχῆς incipere, hinc non absurde colligas Sextum quemadmodun exercitatio- nes suas adversus Physicos in duos libros distinxit nec minus suam adversus Logicos ἀγεέρρησιν digessit in duos libros propter dicendorum copiam ac prolixitatem, sic-ea quae adversus Geometras atque Arithme- ticos disputavit, ob brevitatem uno libro fuisse complexum. quoniam tamen non in editis modo sed in mss quoque quos vidi codicibus di- stinguuntur, hinc etiam tamquam libros duos separatos exhibere non dubitavi. |; 161 SEXTI,EMPIRICU Βιβλίον τρίτον.
Σέξτου ἐμπειρικοῦ πρὸς γεωμέτρας “).
1 Ἐπεὶ oi γεωμέτραι συνορῶντες τὸ πλῆϑος τῶν ἐπακολου-- ϑούντων αὐτοῖς ἀποριῶν εἰς ἀκίνδυνον εἶναι δοκοῦν καὶ doqa- λὲς πρᾶγμα καταφεύγουσι, τὸ ἐξ ὑποϑέσεως ") αἰτεῖσϑαι τὰς τῆς γεωμετρίας ἀρχάς, καλῶς ὧν ἔχοι χαὶ ἡμᾶς τῆς πρὸς αὐὖ- τοὺς ἀντιρρήσεως ἀρχὴν τίϑεσθαι τὸν περὶ τῆς ὑποϑέσεως λόγον.
5 κὰὶ γὰρ ὃ Τίμων“) ἐν τοῖς πρὸς τοὺς φυσιχοὺς τοῦτο ὑπέλαβε δεῖν ἐν πρώτοις ζητεῖν" φημὶ δὲ τὸ εἰ ἐξ ὑποϑέσεώς τι ληπτέον. δι᾿. ὅπερ καὶ ἡμᾶς οἰκεῖόν ἐστιν ἐκείνῳ στοιχοῦντας τὸ nagu- Liber LII. Sexti Empirici adversus Geometras.
1. Quoniam geometrae considerantes multitudinem dubitationmm quae ipsos consequuntur, confuginnt ad rem quae videtur tnta et remota a peri- culo, nempe ut ex hypothesi petant principia geometriae, bene erit si nos quoque contra eos dicendi priucipium sumamus a disputatione de hypothesi, 2. Timon enim ia iis quae scripsit contra Physicos, hoc in primis duxit esse quaerendum, nempe an sit aliquid sumendum ex hypothesi. quam- obrem nos quoque couvenit illius vestigia sequentes similiter facere in 50.
- a) πρὸς γεωμέτρας] hunc Sexti librum oppugnandum sibi sumsit Wil- helmus Langius vir doctissimus libro de veritatibus geometricis primo,