f) ὑπὸ πόματος] Hervetus legit, ut ex eius interpretatione apparet, et videtur Sextus scripsisse: ὑπὸ βρώματος ἢ πόματος [quod recepimus), £) ὑπάορχωσι) intellige τὰ ἀχροάματα τῆς μουσιχῆς. ) of 15 δελφῖνες) bina, φίλαυλοι dicti Euripidi Electra v. 435 et 46» liano 12 45 Hist. Anim., ubi narrat decantatum illud de Auone, i) μᾶλλον παρὰ τὸν ἰδιωτην] subintellige ol εἰδήμονες ἢ ἔμπειροι ὅγ-- τες τῆς μουσιχῆς. | ] U ) μολπαῖσιν ἡσϑεὶςἿ ab his verbis incipiunt versus comici, quae male ro verbis Sexti habuit Hervetus, suspicor autem auctorem versuum esse Man dram, cuius etíam notum illud apud Stobaeum Floril. εἰς, 63; xoidoig ὑπέχκαυμ᾽ lor! ἔρωλος μουσική.
252 |. SEXTI EMPIRICU δοχατὰ ταῦτα ἢ δὲ οὐδὲ ἀπὸ τῶν αὐτῶν στοιχείων ἢ ὁρμᾶσϑωῳ ταύτην τε καὶ φιλοσοφίαν εἰσακτέον τὸ κατ᾿ αὐτὴν χρειῶδες, ὡς ad rÓ9e»- ovt συμφανές. λείπεται ἄρα τῷ ") xaJ? ἁρμονίαν τὸν κόσμον διοικεῖσϑαι ἢ τῷ ἠϑοποιοῖς μέλεσι κεγρῆσϑαι χρειώδη πρὸς εὐδαιμονίαν λέγειν αὐτὴν τυγχάνειν" ὧν τὸ μὲν τελευταῖον 81 ἤδη διαβέβληται 5) ὡς οὐχ ὑπάρχον ἀληϑές, τὸ δὲ κατὰ ἄρμο-- P 361 νίαν διοικεῖσθαι τὸν κόσμον ποικίλως δείκνυται ψεῦδος"). εἶτα καὶ ἂν ἀληϑὲς ὑπάρχῃ, οὐδὲν τοιοῦτον ") δύναται πρὸς μακχα- ριότηϊα καϑάπερ οὐδὲ ἢ ἐν τοῖς ὀργάνοις ἁρμονία. ἀλλὰ τὸ - μὲν πρῶτον εἶδος "ἢ τῆς πρὸς τοὺς μουσικοὺς ἀντιρρήσεως vorov- ϑϑτότροπόν ἐστι, τὸ δὲ δεύτερον καὶ τῶν τῆς μουσιχῆς ἀρχῶν καϑαπτύμενον πραγματικωτέρας ὅ) μᾶλλον ἔχεται ζητήσεως" οἷον . ἐπεὶ ἢ μουσικὴ ἐπιστήμη τίς ἐστιν ἐμμελῶν τε καὶ ἐχμελῶν, ἐν-- ες ρύϑμων τε καὶ ἐχρύϑμων, πάντως ἐὰν δείξωμεν ὅτε οὔτε τὼ ^. ' μέλη ὑπόστατά ἐστιν οὔτε oi ῥυϑμοὶ") τῶν ὑπαρχτῶν πραγμά- 86. similiter autem neque quod ab iisdem proficiscatue elementis ipsa et phi- losophia, ea ratione est utilis, ut ex se est evidens, restat ergo ut ex eo quod. per harmoniam mundus admínistretur out eo quod utetur modis qui bo- mos mores procreant, ea dicatur esse utilis ad beatitudinem, quorum extre- mum quidem iam. fuit reprobatum, ut quod non sit verum; 37. quod autem per harmoniam mundus administretur, multifariam falsum ostenditur, deinde etiamsi sit verum, hoc nihil potest ad beatitudinem, sicut nec quae est in instrumentis harmonia, sed eiusmodi quidem est prius genus dicendi adver- sus musices; 38. alterum autem et quod tangit musicae principia, est inqui- sitionis paullo magis ad rem facientis; ut quoniam musica est scientia mo- dulatorum etf non modulatorum, numerosorumque et non numerosorum, Og ἢ κατὰ raza] ms Vratislav. xat' αὐτά.
m) ἀπὸ τῶν αὐτῶν στοιχείων») supra sect. 30.
5) λεέπεται ἄρα τῷ] minus bene τὸ in mss et Vraticlay.
o) ἤδη διαβέβληταιἾ eupra sect. 28. |.
P304 p) ποικίλως δείχνυται ψεῦδος mon potest quidem megari rationem proportionemque stique adeo barmoniam im mundo sive ip hoc, ut Au- gustini verbis utar, labentium. rerum quasi mirabili cantico reperiri, ' cum omnia etiam minima pondere numero ac mensura corta deus con- diderij, qui propterea etiam a S. Paulino in natali nono Felicis *emni- sonae modulator et arbiter unus harmoniae! appellatàr. illas vero ratio- mes proprie musicas quas in distentia magnitudine periodisque corporum caelestium sive depreheadere sibi visi sunt aive iactarent Pytbagorei, et illum siderum dum moventur suavissimum etiam auribus (quem commi«- ^niscebautur) concentum omnes ferme aliorum pbilesophorum scholae exsibilarunt. quardiquam per baec quae de coucentu Pythagoras docuit, , nibil fortasse sliud quam rationes orbium planetarum et proportiones distantiae, magnitudinis ac motus periodici voluit indicare; im illis ipsis autem rationibus notandis multa acute et ingeniose assecutum fuisse vel loamnis Kepleri opus de harmonia mundi lectorem edocere poterit.
4) οὐδὲν τοιοῦτον] mss τοιοῦτο. | ) : EU Ld πρῶτον εἶδος) ex duobus illis, de quibus sect. 4 et 5 huius libri. | ᾿ 4) πραγματιχωτέρας] vide ad lib. 1 Pyrrhon. sect. 62. definitio mu- sicae, quae mox dicitur esse ἐπεστήμη ἐμμελῶν τε xal ἐχμελῶν, repeti- tur infra sect. 58. | 4) οὔτε οὗ óv9uof] ita recte mss Vrat, et Ciz. pro ἀριϑμοί, quod male secutus est interpres Hervetus,. confer iufra séct, 59 &g. constat autem rhythanus, ut iam Platoni notatum secundo de Legibus, τῇ τῆς κινήσεως τάξει, sive ordine celeris aut tardioris motus, quemadmodum μέλους των τυγχάνουσιν, ἐσόμεθα παρεστηκότες " καὶ τὴν μουσικὴν ἀνυπόστατον. λέγωμεν΄ δὲ πρῶτον περὶ μελῶν καὶ τῆς τούτων . ὑποστάσεως μεχρὸν ἄνωϑεν καταρξάμενοι.
Ὅρος φωνῆς *). φωνὴ τοίνυν ἐστίν, ὡς ἀν τις ἀναμφισβητήτως ἀποδοίη;; τὸ ἥδιον 39 αἰσθητὸν ἀκοῆς" καϑάπερ γὰρ μόνης — ἔργον ἐστὶ τὸ χρωμάτων ἀντιλαμβάνεσϑαε, καὶ μόνης ὀσφρήσεως τὸ εὐωδῶν καὶ δυσωδῶν ἀντιποιεῖσϑαι, xui ἤδη “γεύσεως τὸ γλυχέων 7 7 πι- ἀρῶκ' αἰσϑάνεσϑαι "), 9 οὕτω γένοιτ᾽ ἂν ἴδιον αἰσϑητὸν ἀκοῆς 7j φωνή., Vile δὲ φωνῆς 7 μέν τίς ἐστιν ὀξεῖα, ἡ δὲ βαρεῖα, μετα- 40 φορικώτερον ἀπὸ τῶν πὲρὶ τὴν ἁφὴν αἰσϑητῶν ἑκατέρου τού- των λαμβάνοντος τὴν προσηγορίαν. καϑάπερ γὰρ τὸ. κεντοῦν χαὶ τέμνον τὴν ἁφὴν ὀξὺ προσηγόρευσεν ὃ βίος, καὶ τὸ ϑλάσιν: ἐμποιοῦν καὶ πιέζον βαρύ, τὸν αὐτὸν τρόπον xai τῆς φωνῆς τὴν μὲν οἱονεὶ τέμνουσαν᾽ τὴν ἀκοήν, ὀξεῖαν, τὴν δὲ ὥσπερ ϑλῶσαν, βαρεῖαν. καὶ οὐ ξέψον, εἰ ὥσπερ φαιάν τινα καὶ μέλαιναν καὶ 41 λευκὴν φωνὴν ἢ ἀπὸ τῶν πρὺς τὴν ὅρασιν αἰσϑητῶν κεχλήχα- — uev, ὧδε καὶ ἀπὸ τῶν πρὸς τὴν ἁφὴν ἐχρησάμεϑά τισι μετα- φοραῖς. ὅταν μὲν οὖν ἐπ᾽ ἴσης ἐχφέρηται 5 φωνὴ καὶ ὑπὸ μίαν nino si ostenderimus quod neque modi consistunt neque rhythmi, ostenderi-. mus etiam musicam non consistere, dicamus autem primum de modis et eo- rum substantia, paulo altius incipientes, Definitio vocis, 89. vox ergo est, ut alicui citra controversiam liceat eam describere; pro- prium senusile eudituf; nam quo modo est proprium munus visus colores ap- prehendere, et solins odoratus vendicare sibi sensum eorum quae bene olent et male, et gustus dulcia percipere aut amara, ita etiam vox est proprium: sensile auditus, 40, vocum autem alia quidem est acuta, alia vero gravis, utroqqe eorum metaphorice suam accipiente appellationem.ab iis quae sunt sensilia tactus, quo modo enim id quod tactum pungit et secat, acutum vo- cat humanae vitae usus, et grave id quod contusionem affert et premit, eo- dem inodo et vocum eam quidem quae veluti auditum secat, acutam, eam autem quae veluti coutundit, gravem, 41, nec est alienum, ai quo modo. fuscam quandam atramque et candidam appellavimug vocem ab iis quae ca- dunt sub sensum visus, ita etiam utamur quibusdam metaphoris ex iis quae cadunt sub tactum. quando ergo vox quidem ex aequo. enuntiatur et sub una ἁρμονία grevis et acutae vocis temperatura, εἧς φωνῆς τοῦ ὀξέος ὋΝ χαὶ βαρέος συγχεραννυμένων.
u) παρεστηκότες ms Ciz. παρεσταχίτξες.
x) Ὅρος ὠνῆς in ms Vratislav. haeo verba desunt, quemadmodum et infra verba: ὅρος φϑόγγου, neque ab ipso Sexto credibile hos titu- los esse, quemadmodum nec titulos capitum qui in aliis nostri libris subinde leguntur. mirum autem videri possit a voce incipere Sextum et non a sono, qui voce latius patet. nam ut Porphyrius ad Ptolemaeum observat, μέλ og non solum in voce consistit sed et in organis inanimis, uag cum ψόφον edant, φωνῇ destituuntur, caeterum sciendum est ἃ Sexto perinde ut ab Aristoxeno φωνήν tam: late sumi, ut non solum de voce humana sed de quocumque sonitu sive audibili aéris percussione intelligatur.
y) καὶ ndm γεύσεως usque ad αἰσϑάνεσϑαι7. baec non —— in m$ Ciz. et ab Ilerveto interprete fuere omissa.
a) φαιάν τινα xal μέλαιναν xol λευχὴν φωνὴν] sic vocem serenam Persius dixit, atram Lucanus, Nonpus λευχάδα, candidam alii auream- que ut Virgilius ferrcam.
984 SEXTI EMPIRICI P809 ráom, ὡς μηδένα περισπασμὸν γίνεσθαι τῆς αἰσθήσεως, ἤτοι ἐπὶ τὸ βαρύτερον ἢ τὸ δεύτερον, τότε ὃ τοιοῦτος ἦχος φϑόγγος ἀπ χαλεῖται, παρ᾽ ὃ καὶ οἱ μουσικοὶ ὑπογράφοντές 5) φασι" Ὅ ϑόγγου ρος φϑόγγου.
φϑόγγος ἐστὶν ἐμμελοῦς φωνῆς πτῶσις ὑπὸ μίαν τάσιν. τῶν δὲ φϑόγγων οἱ μέν εἶσιν ὁμόφωνοι, οἱ δὲ οὐχ ὁμόφωνοι" xol óuó- φωνοι μὲν.) oi μὴ. διαφέροντες ἀλλήλων κατ᾽ ὀξύτητα καὶ 48 βαρύτητα, οὐχ ὁμόφωνοι δὲ oi μὴ οὕτως ἔχοντες. τῶν δὲ ὅμον φώνων ὡς καὶ τῶν οὐχ ὁμοφώνων τινὲς μὲν ὀξεῖς, τινὲς δὲ βαρεῖς καλοῦνται. καὶ πάλιν. τῶν οὐχ ὁμοφώνων οἱ μὲν διάφω- ψοι προσαγορεΐονται, οἱ δὲ σύμφωνοι. καὶ διάφωνοι μὲν oi ἀνωμάλως καὶ διεσπασμένως τὴν ἀκοὴν κινοῦντες, σύμφωνοι δὲ 48 οἱ ὑμαλώτερον καὶ ἀμερίστως.. σαφέστερον δὲ μᾶλλον ἔσται τὸ ἑκατέρου γένους ἰδίωμα τῇ ἀπὸ τῶν πρὸς γεῦσιν ') ποιοτήτων μεταβάσει χρησαμένων ἡμῶν. ὥσπερ τοίνυν τῶν γευστῶν τὰ μὲν. τοιαύτην ἔχεε χρᾶσιν, ὥστε μονοειδῶς καὶ λείως κινεῖν τὴν αἰἴσϑησιν, ὁποῖον τὸ οἰνόμελι καὶ ὑδρύμελι, τὰ δὲ οὐχ ὡσαίτως οὐδὲ ἑμοίως, καθάπερ τὸ ὀξύμελι --- ἑκάτερον γὰρ τούτων "τῶν μιγμάτων τὴν ἴδιον ἐντυποῖ“) ποιότητα τῇ γεύσει ---- οὕτω TUN φϑόγγων διάφωνοι μέν εἶσιν οἷ ἀνωμάλως τὴν ἀκοὴν καὶ διεσπαintensione, fta ut sensus nulla fiat abstractio, aut ad gravius aut ad acu(íus, tunc eiusmodi resonantia dicitur sonus, 42, music itaque eum describen- tes dicunt: (deBnitio soni qui dicitur φϑόγγος) R δοῦμε est vocis modulatae casus sub unam inteusionem. ex sonis autem alil quidem iu voce conveniuut, alii vero minime: et in voce quidem conve- niunt qni inter se non diflerunt in acuto et gravi, non conveniunt aatem qui non ita se habent. 43. eorum autem qui in voce conveniunt ut et eo- rum qui noa conveniunt, aliqui qnidem vocautur acati, aliqui vero graves. et rursus eorum qui in voce noa conveniunt, alii quidem appellantur dis- sonantes, alii veto consonantes. et sunt quidem dissonautes qui inaequa- liter ac distracte aures inovent, consonantes autem qui aequaliter et indie vidue. 43. fiet aulem apertior utriusque generis proprietas, si utamur com- paratione a qualitatibus ad gustum pertinentibus. quomodo ergo ex gusta- bilibus alia qnidem talem habent temperationem, mt uniformiter et leniter moveant sensum, ut mulsum et hydromel, alia artem non eodem modo nec similiter, quomodo oxymel (utraque enim harum mixtionum gustui in- primit propriam qualitatem): ita ex sonis dissonantes quidem sunt qui iuae- P 809 a) οἱ μουσιχοὶ ὑπογράφοντες) in. Euclidis introductione harmonica et apud Bryennium p 377 legitur φϑόγγος ἐστὶ φωνῆς πτῶσις puri, ἐπὶ μέαν τάσιν. Aristoxenus hb. 1 Harmonicor. p. 15; φωνῆς πτῶσις ἐπὶ μίαν τάσιν ὁ φδόγγος" τότε γὰρ φαίνεται φϑόγγος εἶναι τοιοῦτος, οἷος el; μέλος τάττεσϑαι ἡρμοσμένον, ὅταν ἡ φωνὴ φανὴ ἑστάναι ἐπὶ μιὰς τάσεως. Marcianus Capella lib. 9: phthongus dicitur vocis modu- latae particula una intentione producta, est. autem intentio quam dicimus fasin, gua vox censisiit ας perseverat. confer Ptolemaeum lib. 1 Har- monic. c. 4, ubi etiam distinctio inter φϑόγγους ἐμμελεῖς et ἐχμελεῖς, . δυμφώνους et διαφωνους. Censorinum c. 10, Chalcidium p. 127, Theo- nem Smyrnaeum p. 93 etc., infra eect. 58.
b) xal ὁμόφωνοι μὲν] ita mss, non of ὁμόζςωνοι.
2 ἀπὸ τῶν πρὸς yip] wti. vocem dulcem et acerbam dicimus et Homerus de Nestore: ov μὲν dwó στόματος μέλιτος γλυχίων δέεν αὐδῆή, d) ἐντυποῖ) ms Ciz. ἐμποιεῖ. - ADVERSUS MUSIOOS [Lib. VI. ess σμένως κινοῦντες, σύμφωνοι δὲ ol ὁμαλώτεροι. ἀλλὰ γὰρ ἣ μὲν διαφορὰ τῶν φϑόγγων τοιαύτη τίς ἔστι παρὰ μουσικοῖς. Περι. 45 γράφεταε δέ τινα πρὸς τούτων διαστήματα "), xa9^ ἃ καὶ ἢ ᾿ φωνὴ κινεῖται, ἤτοι ἐπὶ τὸ ὀξύτερον ἀναβαίνουσα ἢ ἐπὶ τὸ βαρύτερον ἀνιεμένη. παρ᾽ ἣν αἰτίαν κατὰ τὸ ἀνάλογον τῶν δια-- στημάτων τούτων τὰ μὲν σύμφωνα, τὼ δὲ διάφωνα προσηγό- ρέυται. καὶ σύμφωνα μὲν ὁπόσα ὑπὸ συμφώνων φϑόγγων4δ’ περιέχεται, διάφωνα δὲ ὁπόσα ὑπὸ διαφώνων. τῶν δὲ συμφώς- vov διαστημάτων }) τὸ μὲν πρῶτον καὶ ἐλάχιστον διὰ τεσσά- 5 ρων 5) οἱ μουσικοὶ προσαγορεύουσι, τὸ δὲ μετὰ τοῦτο μεῖζον διὰ πέντε"), xai τοῦ διὰ πέντε μεῖζον τὸ διὰ πασῶν"). πάλιν Tt4T τῶν διαφώνων διαστημάτων") ἐλάχιστον μέν ἐστι καὶ πρῶτον P 806 παρ᾽ αὐτοῖς 7 καλουμένη δίεσις, δεύτερον δὲ τὸ ἡμιτόνιον, ὅ ἐστε διπλοῦν τῆς διέσεως, τρίτον ὃ τόνος, ὃς ἐστιν d TOU ἡμιτονίου. o) μὴν ἀλλ᾽ ὃν τρόπον ἅπαν διάστημα κατὰ 48 qualiter distractequo moveut auditum, consonantes autem qui aeguabilius. atque sonorum quidem differentia talis est apud musicos. 45. circumscri- bnatmr antem quaedam et ab eis intervalla, in quibus vox movetnr, aut ad acutius ascendens aut descedens ad gravins. quamobrem convenienter . proportioni intervallorum alia quidem appellata sunt consonantia, alia vero dissonantia. 16, et cousouautia qnidem quae continentur ἃ sonis consonan- tibus, dissonantia autem quae a dissonantibus, consonantium autem inter- vallorum primum quidem et minimum appellaut musici diatessaron, quod autem est post boc maius diapeute, et quod intervallo diapente est maing diapason, 47. et rursus dissouantiuu intervalloruu minimum qnidem est et primum apud ipsos quae vocatur diesis, secundum antem semitoninm, quod est dnplum diesis, tertium aatem tonus, qui ext duplus semitonii, 48, vo- rumenimvero uti quodvis musicum intervallum coustat sonis, iia mos qui.
— — «) διαστήματα] Marcianus Capella: diaatema eet voeis spatium quo acuta et gravier (vox) includitur, Bosthiaes lib 1 cap. 18 de musica: omnis vox aut συνεχῆς e«t, quae continua (ut cum familiariter loquimur legendove aliqui. percurriuus), aut du«ciguatixn, quae dicitur eum ἐπ tervallo suspensa (ut iu cantu) estque vox ipsa tardior et per modulandae vari«tates faciens. intervallum non taciturnitatia «ed. suspensae ae tardae potius cantilenae, eudem Mauacl ljryennius p. 375 sq. 381. ante hos Eu- chdes: διάσξημα τὸ περιεχόμενον vnó duo φϑογγων ἀνομοίων ὀξύτητο καὶ βαρψτητι.
f) τῶν συμφώνων διαστημάτων») Ptolemaeus lib. 1 Harmonicor. c. 9 reprehendit Áristaxeneos, quod συμφωνίας et διαφωνίας metiuntue día- stematis, et non phthongis ipsis. ᾿ 4) διὰ secoapuy] haec est quam — vulgo vocamus, ut C F. consonantia vocum quattuor, intervallorum trium. Boéth. lib. 1 c. 17. infra lib. 1 adversus Logicae sect, 95 sq.
À) διὰ πέντε] banc. vulgo appellamus quintam, ut C 6.
i) διὰ πασῶν] haec est quae octava vulgo dicitur, C C. adde Censo- P 806 rinum cap. 10. qe k) διαφώνων» διαστημάτων) Aristoxenus tonum dividit in partes quat- tuor quartamque partem sive τεταρτημόριον τόνου, ut est apud Thoo- nem Smyrnaeum p. 87, vocavit dítgi». cum itaque διάφωνον διόστημα faciant toni duo vicini, quem «secundam vulgo appellamus, non minus διαφωνοῦσι iuncta tono prozimi toni díegi vel iunctum vicinum semi- toniam, " I) ἕς ἔστιν δειπλασίω» ita legendum 6 x55 pro 8.
N 054 — SEXTI EMPIBICI P803rícm, ὡς μηδένα περισπασμὸν γίνεσθαι τῆς αἰσϑήσεως, ἤτοι ἐπὶ τὸ βαρύτερον ἢ τὸ δεύτερον, τότε ὃ τοιοῦτος ἦχος φϑόγγος as χαλεῖται, παρ᾽ ὃ xal oi μουσικοὶ ὑπογράφοντές 5) φασι" | Ὅ ϑόγγου. : poc Qo φϑόγγος ἐστὶν ἐμμελοῦς φωνῆς πτῶσις ὑπὸ μίαν «cw. τῶν δὲ φϑόγγων οἱ μέν εἶσιν ὁμόφωνοι, ot δὲ οὐχ ὁμόφωνοι" καὶ ὅμό- φωνοι μὲν") οἱ μὴ. διαφέροντες ἀλλήλων κατ᾽ ὀξύτητα καὶ 48 βαρύτητα, οὐχ ὅμόφωνοι δὲ οἱ μὴ οὕτως ἔχοντες. τῶν δὲ Ójo- φώνων ὡς καὶ τῶν οὐχ ὁμοφώνων τινὲς μὲν ὀξεῖς, τινὲς δὲ βαρεῖς καλοῦνται. καὶ πάλιν. τῶν οὐχ ὁμοφώνων οἱ μὲν διάφῳ- vo. προσαγορείονται, οἱ δὲ σύμφωνοι. καὶ διάφωνοι μὲν οἵ ἀνωμάλως καὶ διεσπασμέκως τὴν ἀκοὴν κινοῦντες, σύμφωνοι δὲ 48 οἱ ὑμαλώτερον καὶ ἀμερίστως. σαφέστερον δὲ μᾶλλον ἔσται τὸ ἑκατέρου γένους ἰδίωμα τῇ ἀπὸ τῶν πρὸς γεῦσιν ") ποιοτήτων μεταβάσει χρησαμένων ἡμῶν. ὥσπερ τοίνυν τῶν γευστῶν τὰ μὲν- τοιαύτην ἔχει χρᾶσιν, ὥστε μονοειδῶς καὶ λείως κινεῖν τὴν αἴσϑησιν, ὁποῖον τὸ οἰνόμελι καὶ ὑδρύμελι, τὰ δὲ οὐχ ὡσαίτως αὐδὲ ἑμοίως, καϑάπερ τὸ ὀξύμελι --- ἑχάτερον γὰρ τούτων “τῶν μιμάτων τὴν ἴδιον ἐντυποῖ 4) ποιότητα τῇ γεύσει —* οὕτω τῶχ φϑύγγων διάφωνοι μέν εἶσιν οἱ ἀνωμάλως τὴν ἀκοὴν καὶ διεσπαintensione, fta ut sensus nulla fiat obstractio, aut ad gravius aut δὰ acntíus, tunc eiusmodi resonantia dicimur sonus, 42, music itaque eum describen- tes dicunt: (definitio soni qui dicitur 9óyyor) — sonus est vocis modnlatae casus sub unam intensionem. ex sonis antem 81} quidem ia voce conveniunt, alij vero minime: et in voce quidem conve- niunt qai inter se non diflerunt in acuto ef gravi, non conveniunt autem qni non ita se habent, 43. eorum autem qui in voce conveniunt ut et eo- rum qui noa conveniunt, aliqui qnidem vocautur acati, aliqui vero graves. et rarius eoruj: qui ín voce nou conveniunt, alii quidem appellautur dis- sonantes, alii veto consonantes. et sunt quidem dissonautes qni inaequa- liter ac distracte aures movent, consonantes autem qui aequaliter et indi- vidue. 43. fiet autem apertior utriusqne generis proprietas, si utamur com- paratione a qualitatibus ad gustum pertinentibns, quomodo ergo ex gusta- | ^ bilibus alia quidem talem habent temperationem, πὶ uniformiter et leniter moveant sensum, ut mulsum et hydromel, alia artem non eódem modo mec similiter, quomodo oxymel (utraque enim harum mixtionum gustui iu- primit propriam qualitatem): ita ex sonis dissonantes quidem sunt qui iuae- P 869 4) of μουσικοὶ ὑπογράφοντες) in. Euclidis introductione harmonica et apud Bryennium p 377 legitur φϑόγγος ἐστὶ φωνῆς πτῶσις ἐμιιδλὴς ἐπὶ μίαν τασιν. Aristoxenus hb. 1 Harmonicor. p. 15: φωνῆς πτῶσις ἐπὶ μίαν τάσιν ὁ φϑύγγος" τότε γὰρ φαίνεται φϑόγγος εἶναι τοιοῦτος, οἷος εἷς μέλος ταττεσαι ἡρμοσμένον, ὅταν ἣ φωνὴ qavij ἑστάναι ἐπὶ μιὰς τάσεως. Marcianus Capella lib. 9: pAthongus dicitur vocis modu- latae particula una intentione producta, est. autem intentio quam dicimus fasin, qua vox censistit ac perseverat. confer Ptolemaeum lib. 1 Har- mnonic. c. 4, ubi etiam distinctio inter φϑόγγους ἐμμελεῖς et ἐχμελεῖς, . συμφώνους et διαφώνους. Censorinum c. 10, Chalcidium p. 121, Theo- nem Smyrnaeum p. 93 etc., infra sect. 58, b) xol ὁμόφωνοι μὲν] ita mss, non of ὁμόφωγοι.
c) ἀπὸ τῶν πρὸς γεῦσιν) uti. vocem. dulcem et acerbam dicimus et Homerus de Nestore: οὗ μὲν du στόματος μέλιτος γλυχίων ῥέεν αὐδή.
d) ἐντυποῖ] ms Ciz. ἐμποιεῖ..
ADVERSUS MUSIOOS [Ltb. Vy]. ess σμένως κινοῦντες, σύμφωνοι δὲ οἱ ὁμαλώτεροι. ἀλλὰ γὰρ 3j μὲν διαφορὰ τῶν φϑύγγων τοιαύτη τίς ἔστι παρὰ μουσικοῖς. Περι. 4δ γράφεται δέ τινα πρὸς τούτων διαστήματα "), xaJ? ἃ καὶ ἡ φωνὴ κινεῖται, ἤτοι ἐπὶ τὸ ὀξύτερον ἀναβαίνουσα ἢ ἐπὶ Hd βαρύτερον ἀνιεμένη. παρ᾽ ἣν αἰτίαν κατὰ τὸ ἀνάλογον τῶν δια-- στημάτων τούτων τὰ μὲν σύμφωνω, τὰ δὲ διάφωνα προσηγό-- ρευται. καὶ σίμφωνα μὲν ónóca ὑπὸ συμφώνων φϑόγγων4δ’ περιέχεται, διάφωνα δὲ ὁπόσα ὑπὸ διαφώνων. τῶν δὲ συμφώ- voy διαστημάτων }) τὸ μὲν πρῶτον καὶ ἐλάχιστον «διὰ τεσσά- * ρων 95) οἱ μουσικοὶ προσαγορεύουσι, τὸ δὲ μετὰ τοῦτο μεῖζον διὰ πέντε"), xal τοῦ διὰ πέντε μεῖζον τὸ διὰ πασῶν). πάλιν τεάΐ τῶν διαφώνων διαστημάτων") ἐλάχιστον μέν ἐστι xol πρῶτον P 800 παρ᾽ αὐτοῖς ἡ καλουμένη δίεσις, δεύτερον δὲ τὸ ἡμιτόνιον, ὃ ἐστι διπλοῦν τῆς διέσεως, τρίτον ὁ τόνος, ὃς ἐστιν διπλασίων" TOU ἡμιτονίου. οὗ μὴν ἀλλ᾽ ὃν τρόπον ἅπαν διάστημα κατὰ 48 * qualiter distracteque movent auditum, consonantes autem qui aeguabilius. atque sonorum quidem differentia talis est apud musicos. 45. circumscri- bnstmr antem qnaedam et ab eis intervalla, in quibus vox movetnr, aut ed acutius ascendeus aut descedens ad gravins. quamobrem convenienter froportioni intervallorum alia quidem appellata suut consonantia, alia vero dissonantia, -6. et consouautia quidem quae continentur a sonis consonans tibus, dissonantia autem quae a dissonautibus, consonantium autem inter- vallorum primam qwidem et minimum appellaut inusici diatessaron, quod autein est post hoc maius diapeute, et quod intervallo diapente est mains diapason. 47. et rursus dissonantium iutervalloruu minimum quidem est et primnm apud ipsos quae vocatur diesis, secundum antem semitonium, quod est dnplum diesis, tertiuu autem tonus, qui ext duplus semitonii. 48. ve- rumenimvero uti quodvis uusicum intervallum coustat sonis, iia mos quie) διαστήματα] Marcianus Capella: díastema eat vocis: spatium quo aeuta et gravier (vox) includitur, Bosthias lib, 1 cap. 18 de musica: omnis vox aut συνεχῆς est, quae continua (ut cum familiariter loquimurs legendove aliquid percurriu us), aut διασιημαπέχή, quae dicitur eum ἐπ» tervallo suspensa (ut iu cantu) estque vox ipsa tardior et per modulandae vari«tatea faciens. intervallum non taciturnitatia sed suepensae ae tardae potiua cantilenae, eadem Mauaucl liryennius p. 375 sq. 381. ante hos Eu- chdes: διάσξημα τὸ περιεχόμενον ὑπὸ δύο φϑοόγγων ἀνομοίων ὀξύτηξο καὶ SuQytqu.- ἷ 7) τῶν. συμφώνων διαστημάτων») Ptolemaeus lib. 1 Harmonicor. c. 9 reprehendit Áristoxeneos, quod συμφωνίας et διαφωνίας metiuntur día- stematis, et non phihongis ipsis.
" g) διὰ τεσσάρω»] baec est. quam — vulgo vocamus, ut C F. consonantia vocum quattuor, intervallorum trium. Boéth, lib. 1 c. 17. infra lib. 1 adversus Logicae sect, 95 sq. — A) διὰ πέντε] banc: vulgo appellamus quintam, ut C G.
i) διὰ πασῶν] haec est quae octava vulgo dicitur, C C. adde Oenso- P 866 rinum cap. 10. y 78 K) διαφώνων διαστημάτων) Aristoxenus tonum dividit in partes quas- tuor quartamque partem sive τεταρτημόριον τόνου, ut est apud Theo- ᾿ nem Smyrnaeum p. 87, vocavit dítgi». cum itaque διάφωνον dwornua faciant toni duo vicini, quem eecundam vulgo appellamus, non minus διαφωνοῦσι iuncta tono prozimi toni díegi vel iunctum vicinum semi- tomiam, " ἢ) ἕς ἔστιν διπλασίων» ita legendum e mss pro 8.
^N 456 SEXT! EMPIRICI . pgotouxz» dy φϑόγγοις. ἔχεε τὴν ὑπόστασιν, οὕτω καὶ) πᾶν ἦϑος, τὸ δ᾽ ἔστι τι γένος μελῳδίας ἢ. καϑὰ γὰρ τῶν ἀνϑρω- πίνων ἠἡϑῶν τινὰ μέν ἐστε σκυϑρωπὰ xol στιβαρωτερα, ὁποῖω τὰ τῶν ἀρχαίων?) bids pid và δὲ εὐένδοτα πρὸς ἔρωτας xal οἰνοφλυγίας καὶ ὀδυρμοὺς καὶ οἰμωγάς, οὕτω τις μὲν μελῳδία σεμνά τινα καὶ ἀστεῖα ἐμποιεῖ τῇ ψυχῇ κινήματα, τὶς δὲ τα- 49 πεινότερα καὶ ἀγεννῆ. καλεῖται: δὲ κατὰ κοινὸν 7| τοιουτύτροπος . μελῳδία τοῖς μουσικοῖς ἦϑος ἀπὸ τοῦ ἤϑους εἶναι ποιητική, καϑάπερ xol τὸ χλωρὸν δέος) τὸ χλωροποιόν, xal τὸ νότοι βαρυήκοοι, ἀχλυώδεις, καρηβαρικοί, νωϑροί, διαλυτικοί, ἀντὶ ᾿δοτούτων δραστικοί. τῆς δὲ κρινῆς μελῳδίας ταύτης τὸ μέν τι χρῶμα λέγεται, ^10 δὲ ἁρμονία, τὸ δὲ Óikrovov"). ὧν T μὲν ἁρμονία αὐστηροῦ τινος ἤϑους καὶ σεμνότητος κατασχευαστιχή πῶς ὑπῆρχε"), τὸ δὲ χρῶμα λιγυρόν τί ἐστὶ καὶ ϑρηνιῶδες, τὸ δ1 δὲ διάτονον ἔντραχυ καὶ ὑπάγροικον. ἀλλὰ δὴ πάλιν τὸ μὲν ἁρμονικὸν μέλος τῶν μελῳδουμένων ἀδιαίρετόν ἐστι, τὸ δὲ διά-- τόνον καὶ τὸ χρῶμα ") ἰδικωτέρας τινὰς εἶχε διαφοράς, δύο μὲν libet apud inusicos est quoddam genus modulationis. quo modo enim ex * humauis moribus alii quidem sunt sweveriores et graviores, quales narrant fuisse mores veterum, alii autem magis propensi ad aiores et ebrietates fletusque et eiulatus; ita etiam quaedam modulatio graves quosdam et ele» gaute» mores immittit ia animum, alia humihlores et illiberales. 49. voca-! tur auteia, eiusinodi modulatio communiter a musicis mos ex eo quod morem elíiciat, quo modo et timor pallidus, quod pallidos reddat, et awtri die cuntur graves ahüribus, caliginosi, caput gravautes, pigri, dissolveutes pro eo quod est horum elficientes, 50, ex communi antem hacce modulatione aliud genus dicitur chroma sive color, aliud harmonia, aliud diatonon. ex quibus harmonia quidem coustitnuit quodaumodo quandam morum" severitas Sem et gravitatem, chroma autem est lene quidpiam et lamentabile, diato- micum asperum et subagreste, 5l. sed rursus ex iis quae modulantur, mo- dus quidem» harmonicus uuius est generis; diatouum autein ej chroma babent m) οὕτω καὶ] ms Vratislav, et hic et alibi semper οὕτως, etiam con sonente sequenti, quod $emel annoéassce sufficiat,..
^) λαὶ τιᾶν ηϑος, τὸ δ᾽ ἔστε τε γένος μελῳδίας} me Vratislav. Éaze γένος." Manuel Hryennius pag» 387 llarmonic. γένος ἐστὶ μέλος, 99og aeDolixor τὸ παρεμφαῖνον x«l ἔχον παρ᾽ éaviQ διαφόρους ἰδέας. γένη δὲ μελῳδέας ἐστὶ τρία, ἁρμονέα χρῶμα διώεονον. genera melorum vocat et Hoethius lib, 1 musices c. 21. | . €) tà τῶν ἀρχαίων») huc respicit lusti Lipsii, summi viri syinbolumi moribus antiquis,. ᾿.
p) χλωρὸμ δέος] ita saepe apud Tlomerum, ut Íliad. ἡ 479, 9 17 ete. Heraclitus in állegoriis Ilomericis p. 435: μαινόμενον» uiv εἴρηχεν ἀντὶ “ιονύσόν τὸν οἶνον, ἐπειδήπερ 2 πλείονες τῷ ποτῷ rouutvot τοῦ λο- —— διασφάλλονεκι. ὥσπερ τὸ δέος, εἰ τύχοι, χλωρὸν λέγει χαὶ citv- χκεδανὸν πόλεμον. plura Vossiws Institut. orator, lib. 4 p. 121, ubi de nmsetony mia. ellecti, 4) τὸ μέν τι χρῶμα, τὸ dé aguoríe, τὸ dà didtovor] de his tri us generibus sive systemaus musicis quae pro diversa interpositione semi- toniorum et διέσεων d ífferunt, videndus Theo 5myrnaeus p. 84 sq. et quotquot exstant veteres musici. [μέν τε scripsimus pro eo quod legeba- tur μέγεοι.]; | r) ὑπῆρχε] ms Ciz. ὑπάρχει. mox λιγυρόν ze pro λιγυρόν τε, 4) τὸ dà Qiatoror καὶ 10 χυώμει) de tribus generibus chromatici 'et duo- bus diatonici μέλους sive systematis videndus Ptolemaeus lib, 1 Harmo- nicorum cap. 15 et Manuel Bryeunius libro ἃ.; ADVERSUS MUSIOOS [Lib, VI]. 251 τὸ διάτονον, τήν τὲ τοῦ μαλαχοῦ διατόνου καλουμένην καὶ τὴν τοῦ συντόνου" τρεῖς δὲ τὸ γρῶμα, τὸ μὲν γάρ τι αὐτοῦ τονι-. χὸν χαλεῖται, τὸ δὲ ἡμιτόνιον, τὸ δὲ μαλαχόν. πλὴν ἐκ τούτων 58 συμφανὲς ὅτι πᾶσα ἡ κατὰ μελῳδίας ϑεωρία παρὰ τοῖς μουσι- κοῖς οὐχ ἐν ἄλλῳ τινὶ τὴν ὑπόστασιν εἶχεν εἶ μὴ ἐν τοῖς qOÓy- — γοις 4), καὶ διὰ τοῦτο ἀναιρρυμένων αὐτῶν τὸ μηδὲν ἔσται 1 μουσική. πῶς οὖν χαὶ ἐρεῖ τις ὅτε οὐχ εἰσὶ φϑόγγοι; ἐκ τοῦ φωνὴν αὐτοὺς χατὰ γένος ὑπάρχειν φήσομεν καὶ τὴν φωνὴν P 301 ürvnuoxro» ἡμῖν ἐν τοῖς σχεπτικοῖς ὑπομνήμασι " δεδεῖχϑαιε ἀπὸ τῆς τῶν 4Ζογματικῶν μαρτυρίας. οἵ τε γὰρ ἀπὸ τῆς Κυ- 58 ρήνης φιλόσοφοι ") μόνα φασὶν ὑπάρχειν τὰ πάϑη, ἄλλο δὲ οὐδέν. ὅϑεν καὶ τὴν φωνὴν μὴ οὖσαν πάϑος ἀλλὰ πάϑους ποιητικὴν μὴ γίνεσϑαι τῶν ὑπαρχτῶν. οἷ γέ τοι περὶ τὸν An- μόχριτον καὶ Πλάτωνα ν πᾶν αἰσϑητὸν ἀναιροῦντες συναναι- ροῦσι καὶ τὴν φωνὴν αἰσθητόν τι δοχοῦσαν πρᾶγμα ὑπάρχειν. καὶ γὰρ ἄλλως εἴ ἐστι φωνή, ἤτοι σῶμά ἐστιν ἢ ἀσώματον?). 54 οὔτε δὲ σῶμά ἐστιν, ὡς οἵ Περιπατητικοὶ ^) διὰ πολλῶν διδά- cXovoiv, οὔτε ἀσώματος 5), ὡς οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς ἢ" οὐκ ἄρα: ἔστι φωνή. ἀλλ᾽ ὧδέ τις κἀκείνως ἐπιχειρήσειε λέγειν, ὡς εἰ μή δ5 v v specialiores quasdam differentias, duas quidem diatonnm, nempe et eam quae mollis vocatur diatoni et eam quae intensi: chroma autem tres; nam est quod vocatnr tonicnm, alind semitonium, alind molle. 52. caeternm ex bis est perspicunin, quod universa apud musicos praecepta modnlationis non in alia re quam in sonis subsistant, et jdeo si ii tollantnr, nibil erit mnsiíca. quomodo ergo dicet quispiam non esse sonos? ex eo quoniam ipsí vocis quoddam genu» sunt, dicemus etiam vocem esse nihil a nobis fuisse ostensum in fScepticis coimentariis ex testimonio Dogmaticorum. 53. Cy-: renaei enim philosophi solas esse dicunt affectiones, aliud antem nibil. mede etiam vocem, cum non sit affectio sed efficiens affectionis, non esse ex lis quae snnt. Democritus autem et Plato tollentes universum sensile vocem quoque simul tollunt, quae videtur esse qnaedam res sensilis. 51. alioqui enim si est vox, aut est corpus ant incorporea. non est autem corpus, ut multis docent Peripatetici, neque incorporea, ut Stoici: nou est ergo vox. 55, alius autem quispiam illo quoque modo argumentabitur: f) τὴν ὑπόστασιν εἶχεν εἴ μὴ lv τοῖς φϑόγγοις] ita ms Vratislav, pro: ὑπόσεασιν ἔχει εἰ μὴ τοῖς φϑόγγοις.
u) ἐν τοῖς σχεπτιχοῖς ὑπομνήμασι] vocem nihil esse sive. non deri di- P 864 sputat noster lib. 2 adversus Logicos, sed ibi non utitur testimonio Cy- renaicorum philosophorum neque aliorum Dogmaticorum, sed tentum illa cavillatione, quod neque quando fit, existat vox, peque quando si- letur. itaque respicit aliud suum opus deperditum vzouvnuetoy Gxt- πτιχῶν, ad quod et alibi in hisce libris lectorem remittit. | x) οἱ ἀπὸ τῆς υρήνης φιλόσοφοι] Laértius 9.92 Aristippi Cyrenaei dogmata recensens: τὰ πάϑη χαιαληπτίώ, οὐχ ἀφ᾽ ὧν γίνεται. confer nostrum lib. 1 adversus Logicos sect. 191 et lib, 1 Pyrrhon. sect. 215 ibique a me dícta. i y) ol περὶ τὸν Ζ]ημὄόχριτον καὶ Πλάτωνα] vide ad lib. 9 adversus Logicos. / x) ἢ ἀσώματα») ita. mss (scilicet πρᾶγμα). in editis erat. ἀσώματος.
4) Ὡς oi ΠΕεριπατητιχοί] Aristotelis schola vocem non habet pro cor- pore sed pro eo quod corpori accidit atque percussione aéris nascitur, *) immo ἀσώματον, uti paullo ante.]
) οὗ ἀπὸ τῆς στοᾶς] Stoici pugnabant vocem esse corpus, et σωμα- ᾿'τιχὴν φωνὴν distinguebant ab ἀσωμάτῳ λεχτῷ sive idea per vocem si- goificata, ut dictum supra ad lib, contra Grammaticos sect. 155, SEXTUS ENMPIR. II.: R 958 SEXTI EMPIRICI ἐστι ψυχή, οὐδὲ αἰσϑήσεις" μέρη γὰρ ταύτης ὑπῆρχον. εἰ δὲ μή εἶσιν αἱ αἰσϑήσεις, οὐδὲ "τὰ αἰσϑητά" πρὸς αἰσϑὴσεις ἢ γὰρ ἡ τούτων ὑπόστασις νοεῖται. εἰ δὲ μὴ αἰσϑητά, οὐδὲ φωνὴ" εἶδος γάρ τι τῶν αἰσϑητῶν ὑπῆρχεν. ἀλλὰ uiv") οὐδέν ἔστι ψυχή, καϑὼς ἐν τοῖς περὶ αὐτῆς ὑπομνήμασιν ἐδείκνυμεν" 660)x ἄρα ἔστε φωνή. xal μὴν εἰ μήτε βραχεῖά ἐστι φωνὴ μήτε μακρά, «οὐκ ἔστι φωνή" οὗτε δὲ βραχεῖά ἐστιν οὔτε μακρὰ φωνή, ὡς ἕν τοῖς πρὸς. τοὺς ] Ὀαμματιχοῦς!) υπεέμνησαμεν περι συλλαβῆς καὶ λέξεως ζητοῦντες πρὸς τούτους" οὐχ ἄρα «ἔστι 5T φωνή. πρὸς rovtoig 7| φωνὴ οὔτε ἐν ἀποτελέσματι οὔτε ἐν ὑπο- στάσει 9) νοεῖται, ἀλλ᾽ ἐν γενέσει καὶ χρονιχῇ, παρεχτάσει" τὸ δὲ ἐν γενέσει νοούμενον γίνεται, οὐδέπω δ᾽ ἐστίν, ὥσπερ᾽ οὐδὲ οἰκία γινομένη ἢ ναῦς καὶ ἄλλα παμπληϑὴ εἶναι λέγεται. τοίνυν 58 009év ἐστι φωνή. καὶ ἄλλοις δὲ συχνοῖς εἰς τοῦτο ἔνεστι λύγοις χρῆσϑαι, περὶ ὧν, ὡς ἔφην, ἐν τοῖς Πυρρωγείοις vaourrua- τιζάμενοι") διεξήειμεν. νυνὶ δὲ φωνῆς μὴ οὔσης οὐδὲ φϑόγγος ἐστίν, ὃς ἐλέγετσ ")) φωνῆς πτῶσις ὑπὸ μίαν τάσιν. φϑύγγου δὲ : μὴ ὄντος οὐδὲ διάστημα μουσικὸν χαϑέστηκεν, οὐ συμφωνία, P 36800 μελῳδία, οὐ τὰ ἐκ τούτων γένη "), διὰ τοῦτο οὐδὲ μουσιχὴ " E 5j non est ünima, nec sunt sensns; ii enim sunt eins partes. si autem nou sunt sensns, nec sengilia; ad sensns enim relata intelligitur eornm substaa- tia, si autem non sunt sensilia, neqne vox; ea enim est '5pecies sensilium. atqui nihil est anima, ut ostendimus in nostris de anima commentariis: nou est ergo vox, O06. praeterea si neque brevis vox est nec longa, non est vOX. non est autem vox brevis nec longa, ut admonuimus in iis qnae scri- psimus adversus Grammaticos, cum de syllaba et dictioue adversns eos ' disquireremus, non est ergo vox. O7. ad liaec accedit, quod yox neque in ' A effectu iutelligitnr neque in substantia, sed in generatione et temporali in- tensione. quod autem est in generatione, fit, nondum autem est, ut nec domus quae fit aut navis et alia quam plurima esse dicnntur. vox ergo nihil est. 58, multae aliae possunt ad baec adduci rationes, de quibus, ut dixi, tractavimus in Pyrrhoueis commentariis. nunc antem si non sit. vox, nec erit sonus, qni dicebatur esse casns vocis sub unam intensionem, si autem nou est sonus, nec est iutervallnin musicum nec symphonia nec mo- delatio nec quae harum gpnera, et ideo nec musica: dicebatur enim scien- —— c) πρὺς αἰσθήσεις) ita mss et interpres pro εἰσϑησει.
d) ἀλλὰ μὴ»}].ὰ mss pro μέν.: .4) ἐν τοῖς περὶ αὐτῆς ὑπομνήμασι») videtur peculiares hoc loco suos de anima commentarios memorare, qui allegantur etiam lib. 2 adversus l'hysicos sect. 284, et nusquam exstant, licet argumentum de anima tractavit lib. 2 Pyrrhon, sect. 31 sq. et Jib. 1 adversus Logicos.
J) ἐν τοῖς πρὸς τοὺς Γραμματιχούς} libro contra Grammaucos sect.
8) οὔτε ἐν ὑποστάσει) eadem cavillatio recurrit lib. 2 adversus Logi- h) ἐν τοῖς Π]νροωνεέοις ὑπομνηιιατιζύμενοι) idem opus deperditum vi- detur notare, quod paullo ante vocavit σχεπτιχὰ ὑπομνήματα, diversum R libris Πυρρωνείων ὑποτυπώσεων, in quibus frustra quaeras συχνούς illos λόγους adversus soni existentiam adductós in mcdium, aut certe intelligit laudatum libri secundi adversus Logicos locum, ubi plura de hoc argumento leguntur, ΄: i) ὃς ἐλέγετο] supra sect. 42. E P3689 24) τὰ ἐχ τούτων γένη] tria quae commemoraverát sect. 50 harmonia chroma et diatonum, [ante δια forlasee inserenda x«í.]
] ADVERSUS MUSIQOS [Lib. VI]. 250 ἐπιστήμη γὰρ ἐλέγετο.) ἐμμαλῶν τε καὶ ἐκμελῶν. ὅϑεν ἀπ᾽ 11-59 «Ame ἀρχῆς ὑποδεικτέον, ὅτε κἂν τούτων ἀποστῶμεν, διὰ τὴν ἐγχειρισϑησομένην ἐπὶ τῆς ῥυϑμοποιίας ἀπορίαν ἀνυπόστατος καϑέστηκεν. ἡ μουσική" εἰ γὰρ μηδέν ἐστι ῥυϑμός, οὐδὲ ἐπι-, στήμη τις ἔσται περὶ ῥυϑμοῦ. ὀλλὰ μὴν οὐδέν. ἐστι ῥυϑμός, ὡς παραστήφομεν ")" οὐκ ἄρα ἔστι τις ἐπιστήμη περὶ ρυϑμοῦ. ὡς γὰρ 'πολλώκις εἰρήκαμεν "), ῥυϑμὸς σύστημά ἐότιν ἐκ πο- 60 δῶν: ὁ δὲ ποῦς τὸ συνεστὼς ἐξ ἄρσεως καὶ ϑέσεως 5)" 5$ δὲ ἄραις καὶ ἢ ϑέσις ἐν ποσότητι χρόνου ϑεωρεῖται, ὥς τινὰς μὲν ἐπεῖχεν ἡ ϑέσις, τινὰς δὲ ἡ ἄρσις χρόνους. καϑάπερ ἐκ μὲν στοιχείων συλλαβαί, ἐκ δὲ συλλαβῶν λέξεις συντίϑενται, οὕτως. ἐκ μὲν τῶν χρόνων oi πόδες, ἐκ δὲ τῶν ποδῶν οἱ ῥυϑμδὶ Ὁ) γίνονται ἐξ ἐκείνων τὴν σύστασιν λαμβάνοντες. ἐὰν οὖν δείξω- δὶ μὲν ὅτι οὐδέν ἐστε γρόνος, ἕξομεν. συναποδεδειγμένον, ὅτε οὐδὲ πόδες ὑπάρξουσι" διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ οἱ ῥυϑμοὶ ἐξ ἐκείνων τὴν σύστασιν λαμβάνοντες. ᾧ ἀκολουϑήσει τὸ μηδὲ ἐπιστήμην εἶναί tia modnlatorum et non modnlatorum. 59. unde ab alio ostendendum est principio, quod etiamsi ab his discesserimus, propter tractandam in conf-: ciendis rhythmis sea numeris dnbitationem non potest consistere musica: si enim nihil est rhythmus seu numerus, neque rhythmi ulla erit scientia. at- qui nibil est rhythmus, ut ostendemus: non est ergo aliqua rhythmi soiens, tia. 60. nàm et saepe diximus, rhythmus est compositio quaedam ex pe- ibus, pes autem est id qupd constat ex elevatione et positura; elevatio autem et positura cousideratur in quantitate temporum, quoram aliqua qui- dem tempora continet positura, aliqua vero elevatio. qno niodo enim ex elementis quidem syllabae, ex syllabis autem componuntur dictiones; ita ex temporibus pedes, ex pedibus fiunt rhythmi seu numeri, ut qui ex illis ' accipiant constitutionem. 6]. si ergo ostenderimns quod nihil sit tempus,. simul etiam habebimus demonstratum, qnod nec erunt quidem pedes; pro- pterea autem nec rhythmi, qui ex illis consistunt. cui erit consequens ne - D) ἐπισιήμη γὰρ ἐλέγετο] supra sect. 38.
m) παραστήσομεν) ita legendum pro παρεστήσαμεν. neque enim hoo in. superioribus iam fecit, sed in eo est ut deinceps confirmet argumen- tis, rhythmum nibil esse. atque ad praesentem locum remiserat Sextus lectores in libro adversus Grammaticos sect. 160,