n) ὡς γὰρ πολλάχις εἰρήχαμε») saepius dixerit hoc noster, certe non scripsit in his libris, caeterum idem dixere etiam alii, ut Quintilianus 9 4: rhythmi, id est numeri, spatio temporum, constant. rhythmi ἃ metro differentiam pulchre explicat Longinus Hepbhaestionem in!erpretans, cu- ius locum ex versione perspicua loanais Boivini adscribam: metrum et.
᾿ rhythmus hoc. differunt, quod metra syllabis tamquam materia constent et absque «yllaba non poasit fieri metrum, rhythmus vero et in syllalie et citra syllabas f2^ nempe in eo «ono qui pulsatione efficitur. etenim cum ab aerariis fabris malleos deorsum incu&i videmus, simul etium rhythmum quendam. audimus. item equorum incessus pro rhythmo habitus eet nec non micatio digitorum εἰ apta membrorum conformatio (in saltatoribus) et chordarum motus et avium volitantium plausus, αἱ sine dictione quae e£ talis sit et tanta, metrum consistere non potest, praeterea mgfrum a rhythmo differt eo quod metrum tempora habeat fixa ac definita, longum scilicet et breve et horum medium quod commune appellant, quod ipeurmm quoque omnino et longum et breve est; rhythmus autem tempora ad libi- ium producat, sic ut breve tempus longum saepe efficiat.
o) ἐξ ἄρσεως χαὶ S9éctw;] nomina petita a saltantium motibus pedes attollentium et terram rursus pulsantium, p) ἐκ δὲ τῶν ποδῶν ol óv9uo/] in mss deest articulus οὗ, $60 SEXTI EMPIRICI 62 τινα περὶ ῥυθμούς. πῶς οὖν ὕτὲ οὐδόν ἐστι χρόνος, ἤδη μὲν παρεαστήσαμεν ἐν τοῖς Venise?, οὐδὲν δὲ ἧττον καὶ τὰ γῦν παραστήσομεν 7) ἐπὶ ποσόν. εἰ γὰρ ἔστε τι χρύνος, ἤτοι πεέπέρασται " ἢ ἄπειρός ἐστιν᾽ οὐ TE δὲ πεπέρασται, ἐπεὶ ἐροῦμέν ποτε γεγονέναι χρόνον, ὅτε χρόνος οὐχ ἦν, καὶ ἐσεσϑαί ποτε χρόνον, ὅτε χοόνος οὐχ ἔσται" οὔτε ἄπειρος καϑέστηκεν" ἔστε 63 64 γάρ τι αὐτοῦ παρῳχηκὸς καὶ ἐνεστὼς xai | es ὧν ἑχάτερον εἰ μὲν οὐκ ἔστι, «πεπέρασται ὃ χρόνος" δ᾽ ἔστιν, ἔσται ἐν τῷ παρόντι καὶ ὃ 'παρῳχηκὼς κι καὶ n μέλλων, ὅπερ ἄτοπον. οὐκ ἄρα ἔστι χρόνος. τὸ yt μὴν ἐξ ἀνυπάρκτων συνεστὼς ) ἀνύ.-- παρχτόν ἐστὶν. ὁ δὲ yoórog ἔκ τε τοῦ παρῳχημένον καὶ μηκέτ᾽ ὄντος καὶ ἐκ τοῦ μέλλοντος μηδέπω δὲ ὄντος συνεσεὼς ἀνύπαρ- «roc ἔσται. ἄλλως τε εἰ μὲν ἀμερής ἔστιν ) 0 χρόνος, πῶς τὸ μέν τι "ἢ αὐτοῦ παρῳχημένον, τὸ δὲ ἐνεστίύς, τὸ δὲ μέλλον λέ- yontr; εἶ δὲ μεριστὸς ἐστιν, ἐπεὶ πᾶν τὸ μεριστὸν ὑπό — μυτοῦ μέρους καταμετρεῖται, ὡς πῆχυς " μὲν ὑπὸ παλειστοῦ,.
παλαιστὴς δὲ ὑπὸ δαχτύλου δεήσει xai αὐτὸν ὑπὸ τινος νῶν 65 αὐτοῦ μερῶν χαταμετρεῖσθϑαι. οὔτε δὲ τῷ vent: δυνατὸν χαταμετρεῖν τοὺς ἄλλοις χρόνους, ἐπείπερ ὁ γινόμενος καὶ ὃ ἐνεστιὼὼὸς γρύνος ὁ αὐτὸς ἔσται κατ᾽ αὐτοὺς παρωχημένος καὶ μέλ- λων" παρῳχημένος μὲν ὅτι τὸν παρῳχημένον καταμετρεῖ χρόνον, μέλλων δὲ ὅτε τὸν μέλλοντα" ὕπερ ἄτοπον. οὐ τοέγυν τινὶ τῶν esse quidem rhytlhmorum scientiam. quomodo ergo nihil sit tempus, iam quidem ostendimus in Pyrrhoneis commentariis, uihilo secius autem nunc quoque osten- demns aliquantulum. 62. nam si tempus estoliquid, ant est finitum, aut iufinitum. non est autem finitum, alioqui ditemus fuisse tempus quaudo non erat tempus, et futurum aliquando tempus, qnaudo tempus non erit. neque est iufinitum: est enim eius aliquid praeteritum et praesens et futurnm, qnorum ntrumque si quidem non est, finitum est tempns. sin autem est, erit in praesenti et praeteritum e£ futnrum, quod quidem est absurdum. non est ergo tempus. 63. quod porro constat ex iis quae non sunt, nentiquam existit. tempns itaque constans et ex eo qnod praeteriit, et non est amplius et ex futuro quod nondum est, nullum erit. 64, praeterea si tempus est individunm, quo modo aliud quidem eius dicimus praeteritum, aliud vero praesetns, aliud futurum? sin antem est dividnum, quandoquidem qunicquid est dividuum, aliqua pars ipsins id metitur, ut palmus quidein cubitum, digitus vero palmum, oportebit aliquam quoque eius partem ipsum metiri. 65. fieri au- tem non potest, ut praesenti alia metiamur tempora: nam quod fit et est praesens tempus, ex eorum sententia idem est praeteritum et futurum, praeteritum quidem, quoniam metitur tempus praeteritum; futurum autem, q) ἐν τοῖς IHvoowrtfoic] nou addit ὑπομνήμασι, vix dubito tamen quin ὑποιυπώσεων libros intelliga? qui exstant, certe enim im illis lib. 3 sect. 1836 sq. multa disputat Daibus prohet nihi] esse tempus. similiter et hb. 2 adversus Physicos sect. 169 sq.
r) παραστήσομε» ita mss pro παρεστγσμμεν, 4) ἤτοι πεπέρασικιἾ eadem cavillatio lib, ὃ Pyrrhon. sect. 141 et infra 2 adversus Physicos.
4) ἐξ ἀνυπάρχτων συνεστώς Hervetus: ex iis quae esse non possunt. sed ἀνύπαῤχτον. idem ac μὴ ὃν, quod non est, lib. 2 adversus Physicos: τὸ εἷς τοὺς μὴ ὄντας χρόνους Ud dd oíx ἂν εἴη yoóroc.
wu) εἰ μὲν ἀμερής Por] lib. 3 Pyrrhon. sect. 143 sq. et lib. 2 advei- sus Physicos. i x) τὸ μέν τι] mra μέν 10: pro μέν τι.
y) πῆχυς] cubitus sex palmis, palmus qs coor digitis constat, ADVERSUS MUSICOS [Lib. VI]. 901 λειπομένων᾽ δυοῖν τὸν ἐνεστῶτα χκαταμετρητέον. óc ἣν αἰτίαν οὐδὲ ταύτῃ λεκτέον εἶναί τινὰ Χρόνον. πρὸς τούτοις 0 χρόνος 88. τριμερής x) ἐστι, καὶ τὸ μὲν ἔχει παρῳχηκύς, τὸ δὲ ἐνεστώς, τὸ δὲ μέλλον, ὧν τὸ μὲν 'παρῳχημένον οὐχέτι ἐστί, τὸ δὲ μέλ-- λον οὔπω ἐστί, τὸ δὲ ἐνεστὼς. ἤτοι ἀμερές ἐστιν ἢ E ἢ μεριστόν ἀλλ᾽ ἀμερὲς μὲν οὐκ ἂν εἴη" ἐν ἀμερεῖ μὲν γὰρ οὐδὲν δύναται γένεσϑαι μεριστόν, ὡς φησι Τίμων “),. οἷον τὸ γίνεσϑαι, τὸ φϑείρεσϑαι., καὶ ἄλ λως εἶπερ ἀμερές ἐστι τὸ ἐνεστὼς τοῦ χοό- 61 γου, οὔτε ἀρχὴν ἔχει ἀφ᾽ ἧς ἄρχεται, οὔτε πέρας ἐφ᾽ ᾧ κατα- λήγει" διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ μέσον. καὶ οὕτως οὐκ ἔσται Ó ἐνεστὼς χοόνος. εἰ δὲ μερεστός ἐστιν, tl μὲν εἰς τοὺς μὴ ὄντας χϑόνους μερέξεται; οὐχ ἔσται χρόνος" εἰ δ᾽ εἰς Toig ὄντας χρόνους, οὐκ ἔσταε ὅλος ἃ χρόνος, ἀλλὰ τῶν “μερῶν αὐτοῦ τινὰ μὲν ἔσται, τινὰ δὲ οὐκ ἔσται. τοίνυν οὐδέν ἐστι χρόνος" διὰ δὲ Τοῦτο οὐδὲ πόδες οὐδὲ ρυϑμαὶ οὐδ᾽ 7 περὶ τοὺς θυϑμοὺς ἐπιστήμη. Τοσαῦτα πραγματικῶς Ἢ καὶ πρὸς τὰς τῆς μουσικῆς εἶπόν- 68 τες ἀρχὰς ἐν τοσούτοις τὴν πρὸς τὰ μαϑήματα διέξοδον ἀπαρ-- τίζομεν *). φ quoniam faturum. quod est absnrdnm. nullo ergo ex duobus qua restdit, praeseus est metiendum. quam ob causam nec hac ratione dicendum est ullum esse tempus. 66. praeterea tempus est trinm partium, quarum una quidem. est praeterita, altera est praesens, fertia autem futura: ex his praeteritum qwidem non est amplius, futnrum autem nondum est, praesens autem δηὶ est individuum aut dividunm. sed individuum quidem non est: mam in iodividuo quidem nihil poteat Geri dividunum,. ut dicit Timon, ut, fieri, interire. 67. et alioqui si est individuum praesens tempus, neque principinm habet a quo incipit neque finem in quem desinit; propterea autem mec medium. et sic non erit praesens tempus. sin autem est divj- — duum, si quidem dividithr in tempora quae non sunt, non erit tempus i σαὶ vero in temporá quae sunt, non erit totum tempus, sed ox eis" fértibus: aliquae quidem erunt, aliquae vero non erunt, nihil 'éfgo. propterea autem neque pedes neque rhythmi neque rhyt scientia. . 68. Cum haec ex re ipsa petitis argu $ etigm adversus: priucipia musicae — — in his — tractationem adversus disciplinas.
z) ὃ χρόνος ffuteis] lib. 3 Pyrrhon. sect. 144 et 2 adversus Phys.
a) ὡς que Τίμων) Timonis Sceptici testimonium in hoc argumento citatur eyam lib. 2 adversus Physicos.
δ) πραγματικῶς] vide dicta ad lib. 1 Pyrrhon.. sect. 62.
c) τὴν πρὸς τὰ μαϑήματα διέξοδον ἀπαρτίζομε»). ex his verbis patet opus Sexti adversus Mathematicos bisce sex libris absolvi, ac novum deiode sequi ἀνειρρήσεων sive ἀντιρρητιχῶν λόγων πρὸς τοὺς φιλοσό- φους λογιχοὺς φυσικοὺς xal ἡϑιχούς.
rj 3 92 ᾿ς SEXTI EMPIRICI “Βιβλίον ἕβδομον. Σέξτου ἐμπειριχοῦ ") Περὶ φιλοσοφίας βιβλία δύο. ᾿ Πρὸς τοὺς Aoyixovg.: Ὁ μὲν καϑόλου τῆς σχεπτιχῆς δυνάμεως χαρακτὴρ μετὰ τῆς προσηχούσης ἐξεργασίας ὑποδέδεικται ") τὰ μὲν προηγουμένως, τὰ δὲ καὶ κατὰ διορισμὸν τῶν παραχειμένων φιλοσόφων ἐχτυ- ᾿πωϑείς. ἀπολείπεται δὲ ἑξῆς καὶ τὴν ἐπὶ τῶν χατὰ μέρος αὐτοῦ χρῆσιν διδάσχειν, εἰς τὸ μήτε ἰδίᾳ περὶ τῶν πραγμάτων σχεπτο-- μένους μήτε τοῖς δογματικοῖς ἀνταίροντας ῥᾳδίως προπίπτειν.
3 ἀλλ᾽ ἐπεὶ ποικίλον τι χρῆμα φιλοσοφία, δεήσει πρὸς τὸ κατὰ .
τάξιν καὶ ὁδῷ ζητεῖν ἕχαστον ὀλίγα περὶ τῶν ταύτης μερῶν δια- λαβεῖν" αὐτίκα γὰρ οἵ μὲν μονομερῆ 5) δοκοῦσιν αὐτὴν vnort- ϑεῖσθαι, oi δὲ διμερῆ 4), τινὲς δὲ τριμερῆ ")* καὶ τῶν ἕν μέρος. ὑποστησαμέψων oi μὲν τὸ φυσικόν, οἱ δὲ τὸ ἠϑικόν, ἄλλοι δὲ δτὸ λογικὸν ὑπεστήσαντο). καὶ ὡσαύτως τῶν κατὰ δυάδα διαι-᾿ Liber VII. Sexti Empirici de philésophia libri duoc. Adversus *Logicos.
1. Scepticae quidem facultatis forma universe quaeque ei convenit tra- etandi ratio partim ex instituto partim convenienter distinctioni philosopho- quorum sententias apposuimus, breviter ἃ nobis explicata fuit. restat am MM »arcnlaribus quoque doceamus quis sit eius nsus, ne vel pri-. vatim res^CofbMopsando vel Dogmaticis resistendo facile prolabamur, 2. sed quoniam res est mnltiplex philosophia; ad hoc ut certo ordine et via quaeramus unumquodqüWbunportebit panca tractare de eius partibus. jam enim alii quidem videntur ΩΣ eam unicam habere partem, alii vero duas partes, alii tres, et ex iis qi unam partem statuerunt, alii qui- dem statuerunt naturalem, moralem alii, alii rationalem. 3. et similiter ex lis qui eam dividunt per binarium, alii quidem eam didaerunt in natu-.
"Re, P370 2) Σέξτου Ἐμπειρικοῦ) im ms Vratislav. hic liber iuscribfius: τῶν κατὰ Σέξτον πρὸς τοὺς JfoyixoUc τῶν δύο τὸ πρῶτον, περὶ φιλοσοφίας καὶ χριτηρέου. atque Sextum ipsum haec quae adversus Logicos scripsit in duos libros distinxisse, clare apparet ex libri huius prioris clausula.
- δὴ ὑποδέδεικται) respicit ad libros Pyrrhonianarum ὑποτυπώσεων, ut eatis innuit vocabulo, quo mox utitur ἐχευπωϑείς, in quorum primo rationes et ingenium philosophiae scepticae exposuit προηγουμένως, sive ex professo, im secundo ac tertio persecutus breviter est sceptica me- thodo disciplinas singulas logicam physicam ethicam, χατὰ διορισμὸν τῶν παραχειμένων φιλοσόφων, secundum disünctionem philosophorum, Stoicorum praesertim, quorum ibi nomen adiunctum est. hoc enim est παρακείμενον, ut παραχειμένως infra sect. 77. vocabulo προηγουμένως sect. 34 opponitur τὸ xar' ἐπαχολούϑημα. | c) οὗ uiv μονομερῆ] lib. 2 Pyrrhon. sect. 12 sq. infra sect, 5—13. d) oi dà διμερὴ] infra cect, 14 15. | - e) τριμερῆ] sect. 16 sq.
f) ὑπεσιήσαντο] ita recte mss pro ὑποστήσαντο.
ADVERSUS LOGICOS [Lib, VII]. 963 ρούντων oi μὲν εἰς τὸ qwoixóv xal τὸ λογικὸν διεῖλον, οἱ δὲ εἰς τὸ φυσιχὸν xal ἠϑικόν, oi δὲ εἰς τὸ λογικὸν καὶ ἠἡϑικόν. οἱ μὲν 4 γὰρ εἰς τρία διαιροῦντες συμφώνως εἰς τὸ φυσικὸν χαὶ λογικὸν καὶ ἠϑικὸν διηρήκασι. φυσικὸν μὲν αὖν μόνον ὑπεστήσαντο μέ-ὅ poc Θάλης 5) τε καὶ ᾿Αἀναξιμένης καὶ ᾿ἀναξίμανδρος ^), ᾿Ἐμπεδο--: xÀzc τὲ καὶ Παρμενίδης καὶ ᾿Ηράκλειτος" ὧν Θάλης μὲν χαὶ “Ἀναξιμένης καὶ ᾿ναξίμανδρος κατὰ πάντας καὶ ἀναμφιλέκτως, ὃ δὲ Ἐμπεδοκλῆς καὶ Παρμενίδης ἔτε δὲ Ηράχλειτος οὐ κατὰ πάντας. ᾿Ἐμπεδοκλέα ") μὲν γὰρ ὃ ᾿Αριστοτέλης φησὶ πρῶτον δ ' ῥητορικὴν κεκινηκέναε, ἧς ἀντίστροφον εἶναι τὴν διαλεκτικήν ἢ), | τουτέστιν ἰσόστροφον, διὰ τὸ περὶ τὴν αὐτὴν ὕλην στρέφεσθαι, Ῥ 871 ὡς xal ἀντίϑεον ὃ ποιητὴς ) ἔφη τὸν Ὀδισσέα, ὅπερ ἦν ἰσόrae contemplationem et logicam, alii antem physicam ethicamque, alii au- tem in logicam et eam quae io moribus versatur partem. 4. qui vero in tres partes dividunt, consentiunt in ea dividenda in naturae contemplatio- nem et logicam et eam quae versatur in moribus. 5. atque naturalem qui- dem solam constituere partem Thales et Angximenes et Anaximander et Empedocles et Parmenides et Heraclitus: "Thales quidem et Anaximenes, et Auaximander ex omnium sententia et citra ullam contvoversiam, Empe- docles autem et Parmenides et praeterea Heraclitus nou ex amnium sen- tentia, 6. nam Empedoclem qnidem dicit Aristoteles primum. movisse di- cendi artem, cuius dicit dialecticam esse acvrz(0rgoqor hoc est similem, propterea quod versetur in eadem materia, ut etiam poéta Ulyssem dixit ᾿ξ) Θάλης] ms Ciz. Θαλῆς. sed utrumque usitatum fuit apud veteres, ut testatur Álexander Apbhrodiseus in Elenchos sophisticos Aristotelis. pag.?2 b. et in genitivo ἃ Θαλης est Θάλητος vél Θάλεω, a Θαλῆς vero Θαλοῦ. | À) Θάλης τε χαὶ ᾿Αναξιμένης xal ᾿Ἰναξίμανδρος) his potest etiam ac- censeri Ánaximandri discipulus Archelaus, nam ut Laertius lib. 1 sect. 18 μέχρι μὲν ᾿Αρχελάου τὸ φυσιχὸν εἶδος ἦν. binc illi parsim dicti PAy- “ἰςῖ. confer Eusebium 11 2 sq. Praeparationis. tamen Archelaum noster infra sect. 14 scribit ethicam cum physica coniunxisse.
i) Euntdoxiía) Aristoteles in Sophista. das Laértiam 8 57, quod vero ait ῥητοριχὴν χεχιγηχέναι, ex Aristotele expressit Quintilianus 3: 1: primus post eos quos poetae tradiderunt movisse aliqua circa rhetoricen Empedocles dicitur.: Kk) ἀντίστροφον εἶναι τὴν διαλεκτι":ἡν] itaque Sextus innuit Empedo- clem ex Aristotelis sententia duas saltem coluisse partes philosophiae, physicam atque dialecticam, locus Aristotelis quem respicit, est prin- cipio libri 1 rhetor.: ἡ ῥητοριχή ἐστιν ἀντίστροφος τῇ διαλεχτιχῆ. ubi ἀντίστροφον positum esse pro ἰσοστρόφῳ sive eo quod circa easdem res et 7g40) τὰ πιϑανά utraque versatur, notat etiam Alexander Aphrodi- seusc"in 1 Topic. p. 4. quamquam Cicero c. 32 de oratore (ut elegan- tissimo Victorio etiam pulchre animadversum) aliter videtur illud voca- bulum accepisse, cum ait ex Aristotelis sententia rhetoricam artem quast ex altera parte respondere id est opponi dialecticae, ut liaec ratio lo- queudi contractior sit, illa latior dicendi? sed et Plato in Gorgia p.30: P372 τὴν διχασιιχήν dixit drríGtQoqor hoc est lao01Qorpor esse τῇ Petpixij, quod ambae versantur in medendo, haec corporum malis, illa animi. in prolegomenis ad Aphthonium quae nuper vulgavit vir doctissimus Bernhardus de Montíaucon in bibl. Coisliniana p. 596 sexies hoc vocabu lum sensu isto occurrit.; ᾿ ἢ ὡς καὶ ἀντέϑεον ὁ ποιητής) Ilomerus Iliad. 4 140 atque aliisi n- locis, eidem Amazones lliad. y 189 dicuntur ἀντεάνειραε, ubi schol, cé ἴσαε κατὰ δύναμιν ἀνδράσι. sic. ἀγτίχειρ ἀντίπαες etc, ἀγεέϑεοι δολι- 4 / 20 BEX'TI EMPIRICI ϑεον. Παρμενίδης "): δὲ οὐκ ἂν δόξαι τῆς διαλεκτικῆς ἀπείρως Ἵ ἔχειν" ἐπείπερ πάλιν ““ριστοτέλης τὸν γνώριμον αὐτοῦ Ζήνωνα 8οῖ μὲν τοῦ φυσικοῦ μέρους προστάντες εἰσὶν 0i) , LU διαλεκτικῆς ἀρχηγὸν ὑπείληφεν. ἐζητεῖτο δὲ καὶ περὶ "Ηρακλείτου, & μὴ μύνον φὺυσιχός ἐστιν, ἀλλὰ χαὶ ἠϑικχὸς ") φιλόσοφος: πλὴν ὅδε; τοῦ δὲ ἦϑικοῦ μοόγου ἐπεμελεῖτο") ZGuxoaüryc:xar& yt τοὺς ἄλλους αὑτοῦ γνωρίμους 5), εἴ γε καὶ ὃ Ξενοφῶν ") ἐν τοῖς ἀπομνημονεύμασι ῥητῶς φησιν ἀπαρνεῖσϑαι αὐτὸν τὸ φυσικὸν ὡς ὑπὲρ ἡμᾶς ἢ καϑεστηχός, xal μόνον σχολάζειν τῷ ἡϑικῷ ὡς πρὸς ἡμᾶς ὄντι. ἀνείϑεον, quod quidem est similem deo. Parmenides antem videtur non fnisse imperitus dialecticae: 7. napi rursus Aristoteles existimavit Zenonem eius familiarem fuisse dialecticae auctorem. de Heraclito quoqne quaesitum est, fueritne solum physicus, an etiam moralis philosophus. atque ii qui- dem sunt qui in physica parke philosophiae tenuere principatum. 8. eius &utem quae versatur in moribus solius curam gessit Socrates, ut volunt quidam alii eius familiares, siquidem Xenophon in suis memorabilibns di- sertis verbis dicit eum abnegasse naturae coptemplationem ut qnae sit sn- pra nos, soli autem morum vacasse iuquisitioni ut quae ad πόδ pertineat.
χαίωνες in versu Empedoclis apud Aristotelem 9 5 Metaphys., ubi male excusum ἐν t€ Otof. omitto vocabula ἀν στραιηγος ἀνϑύπατος etc.
m) Τ]αρμενέϑης) dialecticae haud rudem fuisse Parmenidem satis con- stat e Platone, neque dubium est illam disserendi artem a praeceptore suo hausisse Zenonem Eleatem, quem in physicis quoque sectatorem Parmenidis fuisse notat Plutesrchus in Pericle p. 154. loannes Sarisbe- riensis 2 2 Metalogici: Ucet Parmenides. Aegyptius in rupe vitam egerit ut rationes logicas inveniret, tot ettantos studii habuit. successores, ut ei inventionie suae totam fere praeripuerint gloriam. Aristotelis autem lo- cus quo Zenonem inventorem fuisse dialecticae scripsit, fuit in Sophi- sta, ut constat e Laértii 8 57, qui idem repetit lib. 1 sect. 18 et lib. 0 n) ἀλλὰ xal ἠϑιχὸςἿ Heraclitus passim quidem physicus audit, sed in opere suo ita non praeteriit ea quae ad mores et remp. pertinent quod alii z&p) φύσεως inscriptum legerunt, Diodotus insoripserit ἄχρε- fic οἱάκισμα πρὸς στάϑμην βίου, alii γνώμην 790», τρόπου χόσμον ἑνὸς τῶν ξυμπιάντων, teste Laertio 9 12 ac Suida. in “Ζηλίου χολυμβη- τοῦ. idem Diodotus existimavit praecipuum Heraclié scopum fuisse de moribus ac de rep. disserere, eaque omnia quae de natura disseruit, tantum praemissa f» ztaordt(ypatoc εἴδει. id, 9 15.
o) τοῦ δὲ ἠδιχοῦ μόνου ἐπεμελεῖτο) ita legendum vel ἠϑιχοῦ μόνον pro μόνος ἐπεμελεῖτο, quod in editis erat.
p) κατά γε τοὺς ἀἄζλους αὐτοῦ γνωρίμους} alios Socratis discipulos (ut Xenophontem Aeschinem Antisthenem) opponit Plateni, qui solus Socratem non tantum ethices, sed quoque dialecticae ac physicae disci- plinae cultorem peritissimumque in suis inducit dialogis, unde Tímonis censuram incurrit. | 9) ὁ Ξενοφῶν} locus eSt'librorprimo ἀπομγημονευμάτων Socratis non longe a principio: οὐδὲ γὰρ περὶ τῆς τῶν πάντων φύσεως, ἧπερ τῶν ἄλλων οἱ πλεῖστοι, διελέγετο, σχοπῶν ὅπως ὃ χαλούμενος ὑπό τῶν σο-᾿ φιστῶν χύσμος “ἔφυ xai τίσιν ἀνάγχαις ἕχαστα γένεται τῶν οὐρανίων, ἀλλὰ χαὶ τοὺς φροντίζοντας τὰ τοιαῦτα μωραένοντας ἐπεδείχνυξεν, sed evolvendus ipre Xenophon, apud quem multa in eandem sententiam se- quuntur, iucunde ut solet et élecaiter explicata, r) ὡς ὑπὲρ ἡμᾶς] notum dictum Socratis apud Lactantium 8. 90 et Hieronymum adversus Rufin. quod. supra noe, nihil ad nos. vicissim sem- per iubebat!quaerere Orr« ros P» μεγάροισι xaxó»v τ᾿ ἀγαϑόν τε τέευ- «Ta, de quo iníra sect. 21 et adversus. Ethicos, - ADVERSUS LOGIGOS (Lib. VII) uS τοιοῦτον δ᾽ αὐτὸν οἶδε καὶ ὃ Τίμων ἐν οἷς φησιν, - ix δ᾽ ἄρα τῶν ἀπέκλινε λαοξόος ") ἐννομολέσχῆης,. ^.. τουτέστιν ἀπὸ TOY φυσικῶν ἐπὶ τὴν ἡϑικὴν ϑεωρίαν. “διὸ καὶ. ἐννομολέσχης προσέϑηκεν, ἅτε τοῦ ἠϑικοῦ μέρους ὄντος τοῦ -- ΄ περὶ νόμων διαλέγεσθαι. ὃ μὲν γὰρ Πλάτων παντὸς μέρους φι-9 λοσοφίὰς αὐτῷ μεταδίδωσι" τοῦ μὲν λογικοῦ, παρ᾽. ὅσον περὶ ὅρων xai διωρέσεωκ xai ἐτυμολογίας 4) παρεισἥῆκται ζητῶν, ἅπερ ἐστὶ λογικά * τοῦ δὲ ἠϑικοῦ, ὅτι περὶ ἀρετῆς xal πολιτείας καὶ γόμων διασχέπτεται" ToU δὲ φυσικοῦ, ὅτι καὶ περὶ χόσμου ") 7:10 xai περὶ ζῳογονίας καὶ ψυχῆς ) πεφιλοσόφηκεν. ἔνϑεν καὶ ὁ Ρ 372 Τίμων αἰτιᾶται τὸν Πλάτωνα ") ἐπὶ τῷ οὕτω καλλωπίζειν τὸν 1) Σωχράτην πολλοῖς μαϑήμασιν" ἢ γάρ φησι. τὸν οὐκ ἐθέλοντα μεῖναι ἡϑολόγον. δοχοῦσι δὲ κατά τινας καὶ οἱ ἀπὸ τῆς Κυρή- γης μόνον ἀσπάζεσθαι τὸ ἠϑικὸν μέρος, παραπέμπειν δὲ τὸ UL hoc novit etiam Timon cum dicit lcgifer ex illis vernyn lapicida recessit, ͵ »empe a physicis ad mornm contemplatiortem, et.ideo adiecit illud *legifer', utpote quod sit eius partis quae pertinet ad mores, de legibus disserere. 9. at Plato quidem Socrati trihuit omnem partem philosophiae: logicae quidem, qnoniam ab eo introductus est quaerens de definitionjbus et divi- sionibus et etymologia, quae qnidem sunt logica; eius autem partis. quae * versatur in moribus, qnoniam disceptat de virtute et reip. administretione; et legibns; 10. naturae autem contemplationis, quoniam et de mundo et de ortu animalium et de atima est philosophatus. hinc Timon repreheudit Platonem, quod Socratem mnitis ita ornet disciplinis; illum, inquit, qnem haud volt praeclarus Plato manere morum effictorem. 11. videntur autem ex nonnullorum sententia Cyrenaei quoque solui amplecti eam partem pbi- 4) λαοξόος] lapicidae filius Socrates et ipse artis illius haud imperi- tus; vide quae viri dosti ad Laertii 2 19, ubi idem versus ex. Timonis Phliasli Sillis repetitus occurrit, quemadmodum et apud Clementem ex. 1 Strom. p. 301. ia Laértio editum λεϑοξόος eadem sententia, Wied vocabulum notius pro ignotiore permutantibus librariis. pro ἐννο-- μολέσχης HStephanus testatur in alio codite se'repperisse εὐμομολέσχης, sed illud prius rectum est, persteingitur enim Socrates de legibus multa apud Platonem garriens, t) περὶ ὅρων» xal διαιρέσεων xol ἐτυμολογίας} etymologías sive nota- tiones nominum persequitur in Cratylo. definitiones et divisiones exa- minans inducitur in omnibus ferme Platonis dialogis. in historia philo- sophica quae Galeno adscribitur, legas Socratem ideo dialecticam mo- rali disciplinae adiunxisse, quod videret opus esse arte suasoria et dia- lecticis rationibus ad honestam virtutem hominibus persuadendam., u) περὶ xócuov] in Timaeo.
x) περὶ Qpoyoríag xal ψυχῆς) in Phaedone. ζῴογονέας pro ζωγονίας p 8γ9 recte mss, y) ὃ Τίμων αἰτιᾶται τὸν Πλάτωκα) eiusdem Timonis feruntur in Pla- tonem et alia ut illud: ὡς ἀνέπλασσε Πλάτων πεπλασμένα ϑαύματα. εἰδώς, apud Laértium 3 26, Hesychium illustdem et Athenaeum 11 p. 505, qui et ipse multa in dialogis finxisse Platonem »on.modo de Socrate sed et Gorgia Phaedone Parmenide aliisque observat.
x) οὗ ἀπὸ τῆς Κυρήνης] Laértius 2 92 ait Cyrenaicos naturalium re- rum inquisitionem omisisse διὰ τὴν ἐμφαινομένην ἀχαταληψέαν. logicam eutem propter εὐχρηστίαν sive utilitatem esse amplexos. cui consentiunt, quae ex Sotione noster infra sect. 15. eodem loco tamen adducit Laer- tins Meleagri et Clitomachi testimonium, qui etiam dialecticam aeper- natos Cyrenaicos scripserunt: φασὶν αὐτοὺς ἄχρησια ἡχεῖσϑαι τὸ τε AY M -— * 266 τς SEXTI EMPIRICU.
φυσικὸν καὶ τὸ λογιχὸν ὡς μηδὲν πρὸς τὸ εὐδαιμόνως βιοῦν συνεργοῦντα. καίτοι περιτρέπεσϑαι τούτους ἔνιοι νενομίχασιν ἐξ ὧν τὸ ἠθικὸν διαιροῦσιν εἴς τε τὸν περὶ τῶν αἱρετῶν καὶ φευ- κτῶν καὶ εἰς τὸν περὶ τῶν παϑῶν καὶ ἔτι εἷς τὸν περὶ τῶν. πράξεων καὶ ἤδη τὸν περὶ τῶν αἰτίων, καὶ τελευταῖον εἰς τὸν περὶ τῶν πίστεων ")* ἐν τούτοις γὰρ ὃ περὶ αἰτίων τόπος, φασίν,. ἐκ τοῦ φυσιχοῦ μέρους ἐτύγχανεν, ὃ δὲ περὶ πίστεων τοῦ λογι- 12x00: xal ᾿Αρίστων δὲ 0 Xiog") οὐ μόνον, ὥς φασι, παρῃτεῖτο τήν Tt φυσιχὴν καὶ λογικὴν ϑεωρίαν διὰ τὸ ἀνωφελὲς καὶ πρὸς᾽ κακοῦ τοῖς φιλοσοφοῦσιν ^) ὑπάρχειν, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἠϑικοῦ τό- ποὺς τινὰς συμπεριέγραφε χαϑάπερ' τόν 1€ παραϊνετικὸν καὶ τὸν ὑποθετιχὴὸν τόπον" τούτους γὰρ εἰς τίτϑας ἂν καὶ παιδαγω- γοὺς ") πίπτειν. ἀρκεῖσϑαι δὲ πρὸς τὸ μαχαρίως βιῶναι τὸν οἱ- χειοῦντα μὲν πρὸς ἀρετὴν λόγον, ἀπαλλοτριοῦντα δὲ καχίας, κατατρέχοντα δὲ τῶν μεταξὺ τούτων, περὶ ἃ οἱ πολλοὶ πτο- 13 ηϑέντες χακοδαιμονοῦσιν. ἐπὶ δὲ τὸ λογικὸν κατηνέχϑησωαν μέρος οἱ περὶ Πυνϑοίδην!) καὶ ᾿Αλεξῖνον 9) x«i Εὐβουλίδην καὶ Βρύlosophiae quae versatur in moribus, reiicere autem naturae contemplatio- nem et logieam, vt quae ad bene beateque vivendum nihil adiumenti affe- rant, qnamquam nonnulli eos repngnare sibi existimarnnt ex eo quod ethi- cam dividunt in locui qui tractat de eligendis et fugiendis et in eum qnoi de animi perturbationibus et praeterea in eum qui de actionibus. et etiam in eum qui tractat de causis et postremo in emn qui de argumentis: in his enim eum locum qui tractat de causis, dicunt exse ex parte physica; qui antem de argumentis, ex logica. 12. Aristo quoque Chius non solum, ut aiunt, naturalem et logicam respuit contemplationem, propterea quod inu- tilis et mala esset sapientiae studium sectantibus, sed etiam eius partis quae versatur in moribus rescidit quosdam loco, nempe suasorium et admonito- rium; eos enim cadere iu nutrices et paedagogos: batis antem esse ad bene beateque viveudum orationem quae virtuti coniungit, alienat a vitio, ea autem quae sunt intermedia contemnit, quorum permulti admiratione per- culsi,vitam agunt íufelicem. 13. circa logicam haesere partem Pauthoede et Alexinus et Eubulides et Biyson et Diooysodorus et Euthydemus Thurii, φυσικὸν μέρος καὶ τὸ. διαλεχτιχόν" δύνασϑαι γὰρ καὶ εὖ λέγειν καὶ δεισιδαιμονίας ἐχτὸς εἶναι xià τὸν περὶ ϑανάιου φύβυν ἐχῴφεύγειν τὸν περὶ ἀγαθῶν χαὶ χαχῶν λόγον ἐχμεμαϑηχόται.
a) περὶ τῶν πίστεων] quae fuerit de his, Cyrenaicorum doctrina dicet Sextus sect, 191. | b) ᾿Δρίέστων ὃ Χῖος} Zenonis Citiei discipulus, sed qui a Stoicis pla- citis per multa capita discessit, de hoc Laértius 7 160: τὸν τε φυσιχὸν τύπον χαὶ τὸν λογιχὸν ἀνήρει, λέγων τὸν μὲν εἶναι ὑπὲρ ἡμᾶς, τὸν δ᾽ οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς, μόνον δὲ τὸν ἠϑιχὸν tivea πρὸς ἡμᾶς. confer si pla- cet quae ad illum locum Menagius., c) τοῖς φιλοσοιροῦσι») ita legendum e ms Vratislav. pro φελοσοφοις.
d) εἰς τέϑας ἄν χαὶ παιδαγωγούς) &» in editis exciderat, quod e m3- revocavi, e) χατατρέχοντα δὲ τῶν μεταξὺ τοὐτω»] mal^ erat editum τὸν μεταξύ.
J) ΠΠανϑοίδην} hic est Panthoedes dialecticus olyitnpiade 125 clarus, cuius auditorem fuisse Lyconem periputeticum narrat Laértius 5 68,. 6) -4ÀAstivor] Patria Eliensem, dialecticum φιλογεικότατον et ἐριστι-- τόν, quare et ᾿Ελεγξῖνος vulgo appellatus, ut ex eodem Laertio 2 109 . Hesychius illustris. aequalem fuisse constat Zenonis Citiei et Menedemi Eretriensis, quos saepe-tirgdtle suis fatigavit et exercuit, 7 ADVERSUS LOGICOS (Lib. VII]. 201 wa *) Διονυσόδωρόν τε καὶ Εὐθύδημον Θούριοι"), ὧν μέμνη-: i) xal ὃ Πλάτων ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ. τῶν δὲ διμερῆ τὴν φιλο- M φίωαν ὑποστησαμένων Ἐενοφάνης μὲν ὃ Κολοφώνιος τὸ φυσι- P 848 v ἅμα καὶ λογικόν, ὥς φασί τινες ἢ), μετήρχετο, ᾿Αρχέλαος ἢ) ὃ ᾿“41ϑηναῖος τὸ φυσικὸν καὶ ἠϑικόν, μεϑ᾽ οὗ τινες καὶ τὸν τίχουρον τάττουσιν ὡς καὶ τὴν λογικὴν ϑεωρία» ἐκβάλλοντα ").
λοι δὲ ἦσαν οἵ φασι μὴ κοινῶς αὐτὸν τὴν λογικὴν παρῃτῷ- 15 hu, μόνην δὲ τὴν τῶν Στωϊκῶν"), ὥστε δυνάμει τριμερῆ Qu» ἀπολείπειν τὴν φιλοσοφίαν. ἀναφέρεται δὲ ὑπό τινων.
orum Plato quoqne meminit in Eutbydemo. 11. ex iis antem qui statue- at philosophiam habere duas partes, Xenophanes quidem Colophonins rsecutus est, ut dicunt nonnulli, naturalem simul partem et logicam, 'helaus eutem Atheniensis et natnralem et eam quae versatur in mori- s, Cnm quo ponunt etiam nonnulli Epicurum, ut 451 logicam reiiceret ntemplationem. 15. alii tamen fuerunt qui dicerent non eum communiter. ipaere logicam, sed solam logicam Stoicorum, adeo ut potestate relin- at tribus partibus constantem philosophiam. refertur autem a quibusdam, À) Evfovitdg» xai Bovowva] ita legendum e mss pro Εὐβολίδην καὶ ρέσωνα. Eubulides Milesius praecep!or Alexini et Euclidis dialectici icipulus clarus tempore Aristotelis, quem multis conviciis oneravit. le Ip. Ionsium p. 350 eruditi operis de philosophicae historjae scri-y. jribus, in quo et alios dialecticos recenset p. 120. idem de Brysone inomachi Tburii dialectici discipulo et Pyrrhonis praeceptore videns p. 118, quem a Brysone sophista Aristoteli memorato esse diversum lligás, quod Brysonem illum Laertius 9 61 Stilponis flium nominat, istoteles autem Brysonem suum Herodoti, Brysonis nomen restituen- m loanni Sarisberiensi lib. 3 Metalogici p. 128. | D) Φιονυσόδωρόν 16 καὶ Ei9udnuoy Θούριοι] sic e mss et interprete iendum, non Θούριον. Dionysodorum Euthydemi fratrem memorat Mo principio statim dialogi quem Euthydemi illius.dialectici nomine oscripsit. alius Euthydemus ex Phoenicia oriundus, qui docuit Tarsi Apollonium 'Tyanensem in oratoria instituit teste Philostrato lib. 1 £. 8 et Suida. in Εὐθύδημος. alius Euthydemus peripateticus, cuius intio apud Lucianum in Hermotimo t. 1 p.512 (c. 11), alius Euthy- mus Suniensis, Plutarchi ovrisQgsvu;, qui eum in convivalibus quaestio- »us memorat p. 657 700, alius Euthydemus Atheniensis cuius ὀψαρ- χα et περὶ λαγάνων ac περὶ ταρέχων citantur ab Athenaeo, alius lj dedu. orator et demagogus opibus pollens Mylasis in Caria, ae- P 348 e Strabonis qui eius meminit 14 p. 659, omitto Euthydemos archon- — olymp. 56 2, 82 4, 87 2, 88 3, ac fortasse 106 4 qui aliis emus.: Ὁ ὥς qaot τινες nam aliis Xenophanes est tantummodo physicus. ab istocle autem apud Eusebium 11 3 Praeparet. arguitur τοὺς ἐριστιχοὺς σαι λόγους x«l πολὺν uiv ἐμβαλεῖν ἴλιγγον τοῖς φιλοσόφοις, οὐ μὴν ρέσαε γέ τινα βοήϑειαν. nimirum scientiam certam fere eustulit, opi- nem solam reliquit, ut dicetur infra sect. 49 οἱ 110.
D) ᾿Τρχέλαος) Lacrtius 2 16 de Archelao: ἔοιχε dà xal ovrog ἔψασϑαι ; ἠἡϑιχῆς" xal γὰρ περὶ νόμων πεφιλοσόφηχε xal χαλῶν x«l διχαίων. ο᾽ ov λαβὼν Σωχράτης τῷ αὐξῆσαι εἰς τὸ εὑρεῖν ὑπελήφθη. | m) τὴν — ϑεωρίαν ἐχβάλλοντα)] vide. Gassendum lib. 7 de vita. moribus Epicuri c, 4, sed et c. 10, ubi ostendit Epicurum dialectii nomine in canonices nomen commutato necessaria retinuisse, inuti- tantummodo tricas Stoicorum praesertim omisisse, ita Laertius 10 cum dialecticam ab Epicuro ut supervacanenm repudiatam dixisset, 10nicam deinceps illius exponit. et a logicis auspicatos philosophiam ' icureos tradit noste? infra sect. 22.
1)).uórn» di τὴν τῶν Στωϊχὼ»] S. Hieronymus adversus Rufinum lib, 1 Ν 208 -. SEXTI EMPIRICE δόξα, χαϑ᾽ ὃ xul ὃ Σῳτίων") μεμαρτύρηκεν, εἷς τοὺς ἀπὸ τῆς Κυρήνης ") ὡς λέγοντας ἡϑικόν τι xol λογικὸν φιλοσοφίας εἶναι ' Ἰθμέρος. πλὴν οὗτοι μὲν ἐλλιπῶς ἀνεστράφϑαι )ὴ doxovow, ἔντελόστερον δὲ παρὰ τούτους oi εἰπόντες τῆς φιλοσοφίας τὸ μέν τὸ εἶναι φυσικόν, τὸ δὲ ἡϑιχόν, τὸ δὲ λογικόν, ὧν δυνάμει μὲν Πλάτων ") ἐστὶν ἀρχηγὸς περὶ πολλῶν μὲν φυσικῶν, περὲ noÀλῶν δὲ ἠϑικῶν, οὐκ ὀλίγων δὲ λογικῶν διαλεχϑείς, ῥητότατα nN e* δὲ oi περὶ τὸν ᾿Ξξενοκράτη ") xal oi ἀπὸ ToU περιπάτου, ἔτι δὲ ok ἀπὸ τῆς στοᾶς) ἔχονται τῆσδε τῆς διαιρέσεως. ἔνϑεν δὲ ut testatus est Sotion), veluti opinio Gyrenaicor&m, quod doceant pbiloso- phiae esse partes ethicam et logicam. 16. caeterum istorum qnidem esse videtur πιδήσα et non sufficiens divisio; melius autem ac períectins viden- tur divisisse qui dicunt pbilosophiae partes esse physicam ethicam et lo- gicam, qnorum virtute quidem est Plato princeps, qui de multis natarali- bus multisque ad mores pertinentibus et non paucis logicis disseruit; ex- pressissimis autem verbis Xenocrates et Peripatetici. praeterea et Stoici hanc sequuutue divisionem, 17. hinc parum probabiliter areae, quae frep. 969: quoniam Stoici dialecticam sibi vendicant eb tu. huius scientiae deliramenta contemnis, in hac parte Epicureus es. Stoicos in dialecticis mirum quantum sibi tribuisse, μέγα φρονοῦντας ἐπὶ τὴ τῶν Aoyixur ἀξεργασίᾳ, notat etiam Simplicius jn Categorias p. 96.
o) ὁ Σωτίων} hoc scripserat Sotion in libris de successione philoso- phorum, quod opus frequenter a Laertio allegatur et cuius olim epi- tomen concinnaverat Heraclides Lembus. fuit Sotion ille Alexandrinus patria, Ptolemaei Epipbanis aetate clarus, de quo Vossium et lonsium, ubi voles,. consules.
p) τοὺς ἀπὸ τῆς Κυρήνης} de Cyrenaicorum philosophorum sententia iam díctum supra sect. 11.
q) ἀνεστράφϑαι] mss drvaoroaq dat.
r) δυνάμει μὲν 1]λάτω»] ita jn mss non ὁ Πλάτων. ut in editis, caeterum δυνάμει Sextus opponit ei quod mox dicit ῥητότατα; diserte enim tripertitam illam distinctionem philosophiae non prodidit Plato, at ommes tres partes illustrando idem fecit ac si diserte illam tradidisset, quam- obrem Atticus apud Eusebium 11 2 Praeparat. ait Platonem primum tres philosophiae partes velut dispersa ante Pelei membra in unum collegisse. Aristocles apud eundem c, 3 διεῖλε δ᾽ οὖν Πλάτων τήν τε περὶ τῶν ὅλων φιλοσοφίαν χαὶ τὴν πολιτιχὴν, ἔτει δὲ τὴν λογικήν. eodem spectat quod in historia philosophica quae inter Galeni opera exstat, legas διὰ τὸν Zwxodig τριμερὴ γενέσθαι quioooqíay. loannes Sarisberiensie lib. 9 Metalogici c. 2: tradunt Appuletus Augustinus et Inidorus, quod l'lato philosophiam | perfecisse laudatur, physicae quam Pythagoras εἰ ethicae quam Socrates plene docuerant adiiciens logicai — — non tamen hanc in artis redegit peritiam, praerat tamen uaue et exercitatio.: ' 4) οὗ περὶ τὸν Xevoxoctrg] ita mss pro. Ξεγοχράτην, quod est Atticum, porro Xenocrates Platonis discipulus ac successor non modo variis scri- ptis omnes tres philosophiae partes illustravit, sed videtur etiam illam tripertitam distinctionem singillatim explicasse libro de philosophia, quem memorat Laértius 4 13.
*) ol ἀπὸ τῆς στοᾶς] articulum, qui in editis exciderat, e mss revo- cavi. Chrysippus Stoicus apud Plutarchum de Stoicor. repugnantiis p. 1086: πρῶτον μὲν ovv δοχεῖ uos xar τὰ ὀρθῶς ὑπὸ τῶν ἀρχαίων cl- ρημένα. τρία γένη τῶν τοῦ n putei ϑεωρημάτων' εἶναι, τὰ μὲν λο- γικά, δεύτερα δὲ τὰ ἠϑικά, τρίτα δὲ τὰ φυσιχά, τῶν δὲ φυσιχῶν ἔσχα- Tog εἶναι ὃ περὶ τῶν ϑεῶν λόγος, διὸ xal τελετὰς αἡγόρευσαν τὰς τούτων παραδόσεις. confer dicta ad lib. 2 Pyrrhon, sect. 18, Laértium 7 89.
, ADVERSUS LOGICOS (Lib VI. ὁ 9260 ἀπιϑάνως ") ἡμοιοῦσι τὴν φιλοσοφίαν χαγχάρπῳ ἁλωὴ, ἵνα τῇ μὲν ὑψηλότητι τῶν φυτῶν εἰχάζηται τὸ φυσικόν, τῷ δὲ νο- στίμω τῶν καρπῶν τὸ ἠϑικόν, τῇ δὲ ὑχυρότητι τῶν τειχῶν ")Ὁ 818 τὸ λογικόν. "οἵ. δὲ Qi φασιν͵ αὐτὴν εἶναι παραπλήσιον" ἐῴκει 18 γὰρ τῇ μὲν λεκίϑιυ *) — ἣν τινὲς νεοττὸν ὑπάρχειν λέγουσι. ---- τὰ ἡϑικά, πῷ δὲ λευκῶ — 6 δὴ τροφή ἔστε τῆς λεχίϑου — τὰ φυσικά, τῷ δὲ ἔξωθεν ὀστρακώδει τὰ λογιχά. ὃ δὲ Ποσει- 19 δώνιως “), ἐπεὶ τὰ μὲν μέρη τῆς φιλοσοφίας ἀχώριστά ἐστιν ἀλ- λήλων, τὰ δὲ φυτὰ τῶν καρπῶν ἕτερα ϑεωρεῖται καὶ τὰ τείχη τῶν φυτῶν χεχώριφται, ζῴῳ μᾶλλον εἰχάζειν ἠξίου τὴν φιλασο- φίαν, ὠἅματε μὲν καὶ σαρξὶ τὸ φυσικόν, ὑστέοις δὲ καὶ vevooic τὸ Àoyiuxüv, ψυχῇ δὲ τὸ ἠϑικόν. ἀλλὰ γὰρ τριμεροῦς οὔσης τῆς 30 cinnm omne genns fert, assimilant philosophiam, ut arbornm qnidem pro- ceritati comparetnr pars naturalis, fractnum entem. suevitati pars quae' per-- tinet 3d mores. parietumque fiemitati logica. 18, alii antem dicunt cam ease ovo similem: mam vitello quidem, qnem nonnulli dicunt exse pullum, 5i- milem ease eap quae pertiuet. ad mores, albumiui, quod est alimentum vitelli, partein naturalem, externae autem testae logicam. 19, Posidonius autein. qnoniam philosopbiae partes sunt inter se inseparahiles, arbores au- tem cernuntur aliae a íruciàbus et parietes sunt ab arboribus seiuncti, ma- lait philosophiam assimilare auimali, sapguiui quidem et carnibns parten naturalem, ossibus et nervis logicam, animae autem eam partem quae per- üunet ad mores, 20. cum porro sint tres partes philosophiae, alii. qnidem u) ἀπεϑάνως) miraberis ITervetumm. qui reddit admodum probabiliter, cum contraria Sexti sit sententia, similitudines istas parum probabiles sibe- videri testantis, quas ex Stoicorum mente refert etiam Laértius 7 40, ad quem locum Menagius in Sexti verbis euniciarog scribit pro ὧπι- ὑάνως, non mutuatus ex ms aliquo codice, sed ex Dlerreti versione le- ctionem illam suspicatus. P ug | | x) παγχάρπῳ dÀmi] ita recte mss et Menagius pro vitioso ἀλοὴ quod P $14 in editis legitur. pro ἀλωῇ Laertius et Philo de agricultura ἀγρὸν παρα φόρον nominant. i y) τὴ ὀχυρότητι τῶν τειχῶν] facit huc Giceronis locus lib. 1 de legibus c. 24 a viris doctis ad Laértium jam celebratus: atque haec omnia quasi sepimento aliquo (φραγμόν et περίβολον Philo atque Laértius appellant) vallubit disserendi ratione, veri et falsi iudicio et scientia. infra sect, 23 ὑχνρωτιχὸν dé εἶναι τῆς διιινοίας τὸν διαλεχτικὸν τύπον».: