zx) τῇ μὲν λεχίϑῳ}] ms Ciz. λεχύϑῳ, quomodo et in Alexandri Tral- liani et Dioscoridis codicibus hanc vocem legi HStephanus annotavit. est autem ἡ ἀέχιϑος, ut constanter apud Aristotelem et alios scribitur, croceum sire τὸ χλωρών vitelli in ovo, ex quo pullum nasci, quemad- nfódum ex albo ali, pridem putarunt Anaxagoras Alcmaeon Crotoniates. Miique veteres et ipse Hippocrates libro de natura pueri t. 1 p. 161: γένειαι δὲ (x τοῦ χλωροῦ τοῦ oU τὸ opreov, τροφὴν δὲ x«l αὔξησιν παρέχει τὸ λευχὸν τὸ ἐν τῷ QU. contra Aristoteles 6 hist. animal. cap. 3: ἡ μὲν ἀρχὴ τοῦ νεοττοῦ ἐχ τοῦ λευχοῦ, ἡ δὲ rooqs διὰ τοῦ ὀμφαλοῦ ἐχ TOU ὠχοοῦ. idem repetit aliis in locis, ut tertio de generatione animal. :. 1 et 35 cui assentitur Clearchus apud Suidam in γεοτῖός et Plinius 10 3 hist. sed neutrum ovi liquorem esse pulli materiem pulchre obser- rarunt recentiorum ingenia Hieronymus, Fabricius ab Aquapendente, Gail. Harveus aliique, itaque constat iam maculam sive cicatriculam vi- elli tunicae adnatam esse pulli in ovo principium qui vitello pariter et ibo (quod ὄρνιϑος γάλα dixere (eue) alitur. confer Gerhárdi Blasii inatomen animalium et Marcellum Malpighium de ovo incubato. ΝΞ a) ὁ δὲ Ποσειϑώνιος] à Posidonio itaque celebri Stoico accepit Laürius quod scripsit 7 40: εἰκάζουσι δὲ ζῴῳ τὴ» φιλοσοφίαν, ὑσϊοῖς μὲν e t€ 210! SEXTI EMPIBICI φιλοσοφίας oi μὲν πρῶτον μέρος τάττουσι τὸ φυσικὸν b), ἐπε καὶ χρόνῳ μὲν πρεσβυτάτη ἐστὶν ἡ περὶ τὴν φυσικὴν πραγμα- τείωα., ὡς καὶ μέχρι νῦν τοὺς πρώτους φιλοσοφήσαντας φυσικοὺ καλεῖσϑαι: τάξει δέ, ὅτι πρῶτον ἁρμόττει?) περὶ τῶν ὅλων δια λαβεῖν, καὶ τότε περὶ τῶν ἐπ᾿ εἴδους καὶ τἀνϑρώπου σχέπτε 21 σϑαι. οἱ δὲ ἀπὸ τῶν ἠϑικῶν 4) κατήρξαντο ὡς ἀναγκιεοτέρω . καὶ πρὸς εὐδαιμονίαν ἐπιστώντων )᾽ xaO? ὃ καὶ ὃ, Σωκράτη παρήγγελλε! ) μηδὲν ἀλλο ζητεῖν εἶ μὴ | ^. ὅττε TOL ἐν μεγάροισι 9) xaxóv τ᾽ ἀγαϑύν τε τέτυχται.
22 οἷ δὲ ᾿Επιχούρειοι ἀπὸ τῶν λογικῶν. εἰσβάλλουσι" τὰ γὰρ χα vovixùà πρῶτον ἐπιϑεωροῦσι περί τὲ ἐναμγῶν᾽ καὶ ἀδήλων χα TV τούτοις ἀκολούϑων ποιοῦνται τὴν ὑφήγησιν. οἱ: dé ἀπὸ τῇ στοᾶς f) καὶ αὐτοὶ ἄρχειν μέν φασι τὰ λογιχά, δευτερεύειν δὲ τ' 9 τετάχϑαι τὰ φυσικά, πρῶτον γὰρ δεῖ P διδχατησφαλίσθαι.) τὸν νοῦν εἰς δυσέκκρουστον τῶν ν παραδιδομέ statnunt primam partem eam quae contemplatur matnram: nàm et tempor est antiquissimum quod in investiganda xuatura versatur stadium, adeo v Imensque qui primi sunt philosophati, vocentur physici; ordiue autem, quo ' niam primum oportet tractare de universo et tnnc specialia et homiuem cou siderare. 21. alii autein coeperuut ab iis quae pertinent ad mores, ut qua sint mágis necessaria et pertineant ad beatitudinem. quamobrem praecipieba quoque Socretes nihil alind quaerere praeterqnam quod fit in aedibus, illud sitne bonumve maluinve, 922. Epicurei antem initium sumunt a logicís? nam considerant primum re gulas et de evidentibus atque obscuris, quaeque his sunt affinia, exponum jtoici antem dicunt ipsi quoque primum loeum tenere logica, secundam etbica, postremum physica habere. 23. nam primum oportet mentem ess munitam ad ea quae traduntur ita custodienda ut difficiliter excuti possint e.
xal νεύροις τὸ λογιχὼν προσομοιοῦντες, τοῖς δὲ σαρχώδεσι τὸ ἠϑικόν τῇ δὲ ψυχὴ τὸ φυσικόν. differt tamen in hoc a Sexto quod ethicam minus congruenter, ut mihi videtur, refert non ad animum sed ad car nosas partes, physicam. vero ad animam.
b) πρῶτον μέρος τὸ φυσιχὸν]) ita Panaetius ac Posidonius apud Lair tium 7 41.
i) ὅτε πρῶτον ἁρμόττει) ms Vratislav. ἁρμόττειν.
d) of δὲ ἀπὸ τῶν ἠϑιχῶν)} ita Diogenes Ptolemaénsis apud Laértiur .loco laudato et Chrysippus apud Plutarchum de Stoicorum repuguantii L Ἔ ἐπισεώντω») ita mss Ciz. et Genev. pro ἐπιστώτων [vox corrupta J) παρήγ ied ms Ciz. παρήγγειλε.
. δ) ὅτιε τοι ἐν μεγάροισι) notissimus versus IIomeri ex Odyss. à' 391 quem Socrati semper in ore fuisse testantur Laértius 2 21 Gellius 14. et noster infra libro adversus Ethicos, h) τὰ γὰρ κανονιχὰ) vide Gassendum | illustrantem Epicuri x«xorixa quae exstant apud Laértium 1031-31.
i) ol δὲ ἀπὸ τῆς στοᾶς] logicam praemisere Stoicorum multi Zenoner Citieum secuti, ethicam vero non secundo loco posuerunt, sed tertio ut docet Laértius 7 40, qui veluti singulare observat de Apollodor Stoico: δεύτερα δὲ τὰ ἠϑιχᾷ.
ἀ) πρῶτον γὰρ δεῖν κατησᾳ αλίσϑαι] historia philosophica quae su Galeni nomine ambulat, cap. 3: τὸ Aoyixó» μέρος τῆς φιλοσοφίας ἀπ’ P315 τῶν ὕστερον γεγονότων προτέταχται, ἡγουμένων δεῖν τοὺς μέλλοντα ἀχριβῶς͵ φιλοσοφεῖν μὴ πρότερον τοῖς ἄλλοις μέρεσιν ἐπιχειρεῖν, πρὶ p τὶ τούτων ἕχαστόν ἐστι, qureigxey, | ADVERSUS LOGICOS f. VII]. 21 γῶν φυλακᾷν ] ὀχυρωτικὸν!) δὲ εἶναι τῆς. δεανοίας τὸν διᾳλ txri- χὴν τόπον, δεύτερον δὲ Ῥπογράφειν τὴν ἡϑικὴν ϑεωρίαν πρὸς βελτίωσιν" τιν 19 à " ἀκίγδυνὴς γὰρ ἢ — ταύτης ἐπὶ προῦποκειμένῃ τῇ λογικῇ δυνάμει. τελευταίαν δὲ ἐπάγειν τὴν φυσικὴν ϑεωρίαν". ϑειοτέρα, γάρ ἐστι καὶ βαϑυτέρας δεῖται τῆς ἐπιστάσεως. ταῦτα μὲν καὶ οὕτοι. ἡμεῖς δὲ τὸ μὲν ἀκριβὲς ἐν 24 τῷ πράγματι τὰ νῦν οὐ σχεπτόμεϑα, ἐχεῖνο δέ φάμεν, ὡς εἰπερ ἐν παγτὶ μέρει "φιλοσοφίας ζητητέον ἐσιὶ τἀληϑές, πρὸ παντὸς δεῖ τὰς ἀρχὰς καὶ τοὺς τρύπους τῆς τούτου διαγνώσεως ἔχειν πιστούς. ὃ δέ γε λογιχὸς τόπος τὴν περὶ τῶν ᾿χριτηρίων καὶ τῶν ἀποδείξεων. ϑεωρίαν περιεῖχεν * ἀπὸ τοὐτοὺ ἄρα ποιητέον ἐστὶν ἡμῖν τὴν ἀρχῆν. καὶ tra εὐέφοδος γένηται πρὸς τοὺς δογματι- 25 χοὺς 2] ——— — ind τὰ μὲν ἐναργῆ ") διὰ κριτηρίου τινὸς αὐτόϑεν γνωρίζεσϑαι δυκεῖ, τὼ δὲ ἄδηλα διὰ σημείων χαὶ ἀπο- δεΐξεων κατὰ τὴν ἀπὸ τῶν ἐναρ)ῶν μετάβασιν ἐξιχνεύεσϑαι - τάξει σχεπτώμεϑα πρῶτον περὶ τοῦ εἰ ἔστι τι κριτήριον ") τῶν αὐτόϑεν XGT' αἴσϑησιν ἢ διάνοιαν. 'προπιπτόντων, τὸ δὲ μετὰ τοῦτο; περὶ τοῦ εἰ ἔστι σημειωτικὸς ἢ ἀποδειχτικὸς ") τιν ἀδήλων τρόπος. οἶμαι γὼρ ὡς τούτων ἀνιαρεϑέντων οὐδεμία ἔτε χατα- 28 λειφϑήσεται ξήτησις περὶ τοῦ δεῖν ἐπέχειν, ἅτε μήτε ἐν τοῖς προφανέσι UL ἐν τοῖς ᾿'συνεσχίασμένοις εὑρισκοδένου τινὸς “ἀλη- ϑοῦς. ἀρχέτω οὖν 0 περὶ τοῦ χριτηρίου λύγος, ἐπεὶ καὶ πάντων τῶν τῆς καταλήψεως τρόπων 1 περιληπτιχὺς͵ εἶναι δοκεῖ.
Εἰ ἔστι πριτήριον ἀλ ηϑείας. Ἡ περὶ τοῦ χκριτηρίου ζήτησις οὐ μύνον διὰ τὸ φύσει φιλάληϑες ῶἃγΥ loeum antem dialeeticum esse mentis firmamentum, deinde ethica suppedi- tare praecepta ad mores corrigendos; ea enim tuto admittuntur, cum prins subiecta animo fuerit vis logica; postremam deuique adiungere naturae con- templationem: est enin divinior εἰ profundiori opus habet attentione, atque haec quidem isti. 24. nos autem in praesentia rem hanc quidem exacte et aecurate mihime consideramus; illnd autem dicimus, quod si vernm quae- sendum est in omui parte philosophiae, oportet ante omnia habere princi- pia et veri discerneudi modos habere fide dignos. locus autem logicus con- tiaet praecepta de iis per quae poshumus iudicare et de demonstrationibus: ab eo ergo nobis somendum est initium, 25. et ut facili via procedat quae- stio adversus Dogmaticos, — quoniam evidentia quidem, videntur ex se co- gnosci per aliquid quod iudicat, obscura antem investigari per signa et de- monstrationes transeundo ab evideutibus — ordine consideremus, primum au sit aliquid quod iudicet de iis quae cadunt sub sensum aut cogitatio- nem; postea antem, au sit modus aliquis qui significet et demonstret ea quae suut obscora, 26, existimo enim quod sj haec sint sublata, nulla am- plius reliaquetur quaestio, oporteatne sustinere assensionem, cum neque in evideutibus neque in obscurarum rerum umbra inveniatur teri aliquid. in- cipiat ergo oratio de eo quod iudicat, quoniam videtur continere in se omnes modos comprehensionis.
An sit aliquid quo iudicetnr veritas. 27. De inquisitione eius quod iudicat apud omnes est magna decertatio, n nou m) τὰ uiv ivapyij] ita recte mss et interpres pro ἐναργῶς.
n) εἰ ἔστε τι χριτήοι0»] hoc erit argumentum totius. praesentis prone adversus Logicos libri, de quo eonsulendus etiam Ioannes Picus Miran-. dulanus in examine vanitatis doctrinae gentium et Gassendus libro de logicae: fine t. 1 operum.
o) el ἔστι σημειωτιχὸς ἢ ἀποδεικτιχόρ} de his Sextus infra libro posteriore, 212 | Tar EMPIRICÓ.. ᾿ ζῷον ") εἶναι τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ xal διὰ τὸ τὰς γενικωτάτας τῆς φιλοσοφίάς αἱρέσεις περὶ τῶν χυριοτάτων βραβεύειν πᾶσίν ἐστι περιμάχητος ). ἢ γὰρ τὸ μέγα xal acquyóv τῶν δογματικὼν αὔχημα ἀναιρεῖσϑαι ἄρδην δεήσει μηδενὸς εὑρισχομένου xavóvoc ͵ τῆς. κατ᾿ ἀλήϑειαν τῶν πραγμάτων ὑπάρξεως, ἢ ἀνάπαλιν ὡς προπετεῖς ἐλέγχεσθαι τοὺς σχεπτιχοὺς xai τῆς χοινῆς πίστεως κατατολμήσαντας, ἐὰν φαίνηταί τι τὸ δυνάμενον ἡμᾶς ἐπὶ τὴν τῆς ἀληϑείας κατάληψιν δδηγεῖν" καὶ γὰρ σχέτλιον, εἰ τὰ μὲν P 816 ἐχτὸς χριτήρια ") μετὰ πάσης σπουδῆς ἀναζητήσομεν, οἷον xa- γόνιις καὶ διαβήτας, σταϑμία τε καὶ vovrüvag, τὸ δὲ ἐν ἡμῖν 28 xoc τούτων αὐτῶν δοκιμαστικὺν εἶναι δοχοῦν παρήσομεν. τάξει τοίνυν ὡς ἂν περὶ τῶν ὅλων οὔσης τῆς σχέψεως ἀναλαβόντες, ἐπεὶ δύο μέρη ἐμφέρεται τῇ προτάσει") τό τε κριτήριον καὶ ἡ ἀλήϑεια, ἐν μέρει τὸν περὶ ἑχατέρων τούτιυν λόγον ποιησόμεϑα, καὶ ὁτὲ μὲν ἐξηγητικῶς ὑποδεικνύντες, ποσαχῶς λέγεται τὸ χρι- τήριον καὶ 7j ἀλήϑεια καὶ τίνα ποτὲ κατὰ τοὺς δογματιχοὺς εἶχε φύσιν, or δὲ xal ἀπορητικώτερον σχεπτόμενοι, εἰ δύναταί τι τούτων ὑπάρχει. — ^ à Περὶ ξριτηρίου.: 29 “ὐτίκα τοίνυν ἢ) τὸ κριτήριον — ἀρχτέον γὰρ ἀπὸ τούτου — solum propterea qnod homo sit animal natura amens veritatis, sed etiam "n propterea quód mobilissimae quaeque philosophorum sectae de rebus maximi momenti inter se contendere soleant. aut enim magnificam Dogmaticorum gloriationem penitüs tolli oportebit, si nulla inveniatur regnla qna sciatur sintne res revera, ant contra tomquam temerarios couviaci Scepticos, ut qui ausi sint communi repugnare fidei, si appareat aliquid quod nos possit de- ducere ad comprehendeudam veritatem: est enim miserum, si omoi studio quaeramms ea quae extrinsecus iudicant, nt regulas et circinos, lancesque et trutinas, quod autem est in nobis et quo illa ipsa probare debeius, praetermittamus, 28. ordine ergo, utpote quae de summa re sit cousidera- tio, eggredientes, quoniam in propositionem jagredinatur dnae partes, nempe et id quod iudicat et vetitan, de utroque singillatim verba faciemus partim expesitnri ostensurique quot modis dicatur id quod iudicat et veritas et quamnam ex Dogmeticorum sententia babeat naturam, partim etiam dubi- fantius consideraturi, au possit esse horum aliquid. i à; De criterio. | 29. Iam enim id quod iudicet — est euim ab eo incipiendum — dip) φιλάληϑες ζῷο») hinc Plato 50:010» τῶν ἀχουσμάτων dixit verita- tem et Eusebius apud Stobaeum Serm. 11: ἀληϑείην νόος ἀσπάζεται xol αἰεὶ αὐτὴ συνοικέει ἐὼν ἐν τοῖς ἑωυτοῦ ἀψευϑδέστατος.
4) περιμάχητος] ita recte mss pro περιβμίχητον; respicitur enim ἡ περὶ ToU χριτηρέου ζητησις.
r) τὰ μὲν ἐχτὸς κριτήρια] ita legendum e mss pro χριτηρέου.
P3910 ε) τῇ προτάσει] quaestio, utrum detur criterium sive iudicium ac re- gula certa veri falsique, duo haec in se complectitur, criterium ipsum et veritatem, cuius criterium sive lapis esse Lydius debet. itaque de criterio primum disserit ἐξηγητιχῶς sect, 299-37, deiude de veritate aect. 38- 45, deiude «πορητικῶς disputat adversus existentiam criterii a sect. 46 ad finem usque buius libri, et adversus veritatem ipsam, sive mihil esse verum, initio libri posterioris. ᾿ 2) «Αὐτίκα τοίνυν] ante haec verba in mss Ciz. et Vratislav, praemit- titur titulus: περὶ χριτηρέου [praemisirwe liunc titulum].
Mysraé Giro» μὲν δισῶς "), »a9^ ἕνα μὲν τρόπον, ᾧ προσέχον-- τες τὰ μὲν ποιοῦμεν ), τὼ δὲ οὐδαμῶφ, x29" ἕτερον δέ, d προσέχοντες τὰ μὲν ὑπάρχειν φαμὲν τὰ δὲ μὴ ὑπάρχειν, xai ταυτὶ μὲν ἀληϑῆ κἀαϑεστάνω ταὐτὶ δὲ ψευδῆ, ὧν τὸ μὲν πρό- - τέρον ἐν τοῖς περὶ τῆς σκεπτικῆς ἀγωγῆς ") ἐξεϑέμεϑα. χατὰϑο΄ ἀνάγκην γὰρ ἔδεε τὸν ἀπορητίικῶς φιλοσοφοῦντα, μὴ εἷς τὸ καντελὲς ἀνενέργητον ὄντα ^) καὶ ἐν ταῖς κατὰ ἐὸν βίον πράϑδε- σιν ἄπρακτον ^), ἔχειν τι χριτήριον αἱρέσεως ἅμα καὶ φυγῆς, τουτέστι τὸ φαινόμενον, καϑὼς καὶ ὃ Τίμων —— εἰπών ἀλλὰ τὸ φαενόμιενον ἢ) παντὶ σϑένει, οὗπερ ἂν i 7 E τὸ d^ ἕτερον, λέγω δὲ περὶ τῆς ὑπάρξεως ^) xal περὶ 00 τὰ νῦν: σχεπτόμεθα, λέγεσθαι δοκεῖ τριχῶς, κοινῶς τε καὶ ἰδίως καὶ ἰδϑιαίδατα" κοινῶς μὲν γὰρ πᾶν μέτρον καταλήψεως, καϑ᾽ ὃ σημαινόμενον καὶ τὰ φυσιχὼ χριτήριω ταύτης ἠξίωται τῆς προσηγορίας, οἷον ὅρασις ἀχοὴ γεῦσις" ἰδίως δὲ πᾶν μέτρον 88 καταλήψεως τεχνεκόν, χαϑ' ὃ πῆχυν μὲν καὶ ζυγὸν καὶ κανόνα Xu] διαβήτην εἴποι τὶς ἂν χριτήρια, παρ᾽ ὅσον ddTb ἐεχνικώ; ἐ[ὴν δὲ ὅρασιν κἀὶ τὴν ἀχοὴν καὶ καϑόλου à λοιπὰ χοὐενὰ τῶν αἰσϑητηρίων φυσικὴν ἔχοντα τὴν Σατασκευὴν οὐδαμῶς" ἰδιαί- 88 citur primum bifariam, uuo quidem modo id qnod attendentes alia quidém lcimus, alia neutiquam,' altero id qnod ubi attendimus, elia dicimws esse, alia non esse, et haec esse vera, illa falsa. ex his prius genus posuimus is libris de ratione sceptica. 30. necessarig enim oportebat ewm qui dubi. tendo philosophatur, cum nou sit absolute remótus sb omni operatione et otiosus in vitae actionibus, habere aliquid quo iudicet quid sit eligendum,. quid fugiendum, nempe id quod apparet seu visum, sicut Tifnon quoque testatus est dicens omni vi vigum quocumque ast venerit ipsum. Ὁ 31. alter modus, díco autem de criterio per quod iudicare debemus quid sit vel non sit et de quo nunc consideramus, videtür dici tribus modis, : nempe communiter et proprie et maxime proprie: mam communiter quidem ii dicitue quaevis mensura comprebhenusionis, in qno significato ea etiam quae naturaliter indicant, sortita »yunt hanc appellationem, ut visus anditus gustus: 232, proprie autem quaevis artificiosa mensura coumprehensionis, inm qno cubitum quidem et stateram et regulam et circinum dixerimus esse quae iudicant, quatenus 'suut artificiosa; visum autem et auditum-et ut semel dicam, reliqua communia instrumentorum sentiendi minime: 33. megis uy πρῶτον μὲν διχῶς} ita legendum vel πρῶτον δή pro πρώτωρ s di- χῶσ. ut pulcre vidit G. Olearius in latima historiae philosophicae Sten- léianae versione p. 357.
x) τὰ μὲν ποιοῦμεν] ueque ad. προσέχοντες) haec male absunt in mé Ciz., meque legit in suo codice Hervetus. ] y) d» τοῖς περὶ τῆς σχετιτιχῆς ἀγωγῆς] in eodem ms Ciz. sine srticulo περὶ σχεπτικῆς ἀγωγῆς. respicitue autem liber primus Pyrrhowiapuarem in- stitutioBum, in cuius settione 21 hoc positam leges. Y z) μὴ elc τὸ παντελὲς dvesfoynsov Üvra] confes librum adversus Bthi- cos sect. 165.
a) xal ἐν ταῖς κατὰ τὸν βίον πράξεσιν Gnoaxro»] hic facienda inter- punctio, non post πράξεσι». ut in editis, by d'iul& τὸ Qoiwóutvov] eundem versum ex Timonis Phliasii!yde1- μοὲς affert Laértius in Pyrrhone 9 105, ubi ita Latine eum redditunr habes: quod vero apparet, tota vi, utcumque profectum.
c) περὶ τῆς ὑπάρξεως} de quo paulfo ante dixerat, ᾧ ἠρυσέχοντες τὼ μὲν ὑπάρχειν φαμὲν τὰ δὲ μὴ ὑπάρχειν. confer lib. 2 Pyrrhon. sect. 14 sq.
^ SEXTUS ENPIR. II. S -- ’ 234 à; SEXT! EMPIRICI P 311190» δὲ πᾶν μέτρον καταλήψεως ἀδήλου πράγματος, xa" ὃ τὰ μὲν βιωτικὰ οὐκέτο λέγεταε κριτήρια, μόνα δὲ τὰ λογικά, xul ἅπερ οἱ δογματικοὶ τῶν φιλοσόφων παρεισάγουσιν πρὸς τὴν 34 1526 ἀληϑείας ^) εὕρεσιν. πολλαχῶς δὴ λεγομένου τοῦ κριτηρίου πρόκειται πάλιν͵ τὸ σκέπτεσθαι προηγουμένως μὲν περὶ τοῦ λοoyuxoU καὶ παρὰ τοῖς φιλοσόφοις ϑρυλουμένου, κατ᾽ ἐπακολουϑόϑημα δὲ καὶ περὶ ἑκάστου τῶν κατὰ τὸν βίον. πάρεστι μέντοι / xa) τὸ λογικὸν τοῦτο ὑποδιαιρεῖσθαι, “λέγοντας τὸ μέν τι εἶναι ᾿χριτήριον " ὡς ὑφ᾽ οὗ, τὸ δὲ ὡς δι᾽ οὗ, τὸ δὲ ὡς προσβολὴ καὶ σχέσις), ὑφ᾽ οὗ μὲν ὡς ἄνθρωπος, δι᾽ οὗ δὲ ὡς αἴσϑη- 360:c, τὸ δὲ τρίτον ὡς ἡ προσβολὴ τῆς φαντασίας. ὃν yàg τρόno» ἐν τῇ τῶν βαρέων. καὶ κούφων ἐξετέσει τρία. ἐστὶ κριτήρια, ^ ὅ τε ζυγοστάτης καὶ ὃ ζυγὸς καὶ ἡ τοῦ ζυγοῦ ϑέσις, τούτων δὲ ὃ μὲν ζυγοστάτης κριτήριον ἦν τὸ vq. ov, ὃ δὲ ζυγὸς τὸ δι᾽ οὗ, ἣ δὲ ϑέσις τοῦ ζυγοῦ ὡς σχέσις" καὶ πάλιν ὃν τρόπον πρὸ τὴν τῶν εὐθειῶν καὶ στρεβλῶν διάκρισιν τεχνίτου τε καὶ κανόνος καὶ τῆς τούτου προσβολῆς ἐστι χρεία, κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ 9) πρὸς τὴν τῶν ἀληϑῶν τε καὶ ψευδῶν διάγνωσιν stédtóueJa τῶν προειρημένων ἡμῖν τριῶν χριτηρίων. καὶ ἔοικε τῷ ᾿ τῷ δὲ ζυγῷ καὶ κανόνι ἡ αἴσθησις καὶ ἡ διάνοια, δι᾽ ἧς γίνεται τὰ τῆς κρίσεως, τῇ δὲ σχέσει τῶν προειρημένων ὀργάνων ἢ προσβολὴ τῆς φαντασίας, xa9^ ἣν ὃ ἄνϑρωπος ἐπιβάλλεται κρίγειν. ἀλλὰ περὶ μὲν κριτηρίου ταῦτα ἀναγκαῖον ἦν ἐπὶ τοῦ παρόν- τος προλαβεῖν.
proprie antem quamvis mensuram comprehensionis rei obscenrae, in quo ai- gnificato ea quae ad vitam agendam pertinent non amplius dicuntur ea quae Sudicant, sed sola logica et quae ad inveniendam veritatem adducunt phi- losophi dogmatici. 34. cum autem multis modis dicatur íd quod iudicat, rursus proponitur considerandum, in primis quidem de logico et quod vulgo jactatur apud philosophos; ex" consequentia autem etjam de unoquoque eo- rum quae sunt in vita. 85. licet autem hoc quoque logicum snbdividere di- cendo ex iis quae indicant, alind quidem esse ut a quo, aliud autem ut er quod, tertium antem ut applicationem et habitudinem; a quo quidem ut homo, pef quod autem ut seusus, tertinm autem ut phantasiae applica- tio. 36. nam qno modo in exatminandis gravibus et levibus trja suut quae iudicant, libripens et libra et librae positura, eorum autem libripeus qui- dem esf iudex a quo, libra eutem index per quem, librae antem positura 2 tamquam habitudo; et rursus quo modo ad discernendum recta et obliqna opus est artifice et regula et eius applicatione, eodem modo etiam ia pbi- losophia opus habemus tribus prius dictis iudicibus ad dignoscenda vera et falsa. 3T. et libripendi quidem aut fabro similis est homo ἃ quo fit iudi- cium, librae autem et regulae sensus et cogitatio, per quam fit indicium, .habitádiui autem prius díctorum instrumentorum applicatio phantasiae per quam 'bomo accedit ad iudicandum. atque de eo quidem quod iudicat, necesso erat in. praesenti haec praemittere. | d) πρὸς τὴν τῆς ἀληϑείας] ms Ciz. εἰς τὴν etc. P331. 9 τὸ μέν τι εἶναι κριτήριον») mss μέντοι pro μέν τι. de triplici illo ' genere criteri ὑφ᾽ ov, δι᾽ οὗ et xa9' ὅ, iem dictum lib. 9 rhon. f) τὸ δὲ ὡς προσβολὴ xal oyécic] ita mss pro σχέσεις. hoc est crite- rium χαϑ᾽ 0, secundum quod, confer Gassendum t. 1 operum p. 69. 8) χαὶ ἐν φιλοσοφίᾳ] ita mss; nam in editis ἐν exciderat.
- L4 ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIT, — — 215 Περὶ ἀληϑείας. E Τὴν δὲ ἀλήϑειαν δ οἴονταί τινες, καὶ μάλιστα ἢ oi ὦπο 80 τῆς στοᾶς; διαφέρειν τἀληθοῦς κατὰ τρεῖς τρόπους"), οὐσίᾳ τε καὶ συστάσει καὶ δυνάμει" οὐσίᾳ μὲν παρ᾽ ὅσον ἢ μὲν ἀλήϑεια᾽ σῶμά" ἐστι, τὸ δὲ ἀληϑὲς ἀσώματον ὑπῆρχε. καὶ εἰχότως, φασί, τουτὶ μὲν γὰρ ἀξίωμώ ἐστι, τὸ δὲ ἀξίωμα λεκτόν, τὸ δὲ λεκτὸν ἀσώματον). ἀνάπαλιν δὲ 7 ἀλήϑεια σῶμά ἐστιν, παρ᾽ ὅσον ἐπιστήμη πάντων ἀληϑῶν ἀποφαντικὴ δοκεῖ τυγχάνειν. πᾶσα 39 δὲ ἐπιστήμη πως ἔχον ἐστὶν ἡγεμονικόν "), ὥσπερ καὶ 75 mec ἔχουσα χεὶρ πυγμὴ νοεῖται. τὸ δὲ ἡγεμονικὸν σῶμα ") κατὰ τού. P 818 τους ὑπῆρχε. τοίνυν καὶ ἡ ἀλήϑεια κατὰ γένος ἔσται σωματική" συστάσει δὲ xa9^ ὅσον τὸ μὲν ἀληϑὲς ὡς μονοειδές τι) καὶ 40 ἁπλοῦν τὴν φύσιν νενόηται, οἷον ἐπὶ τοῦ παρόντος τό ἡμέρα ἐστὶ καὶ τό ἐγὼ διαλέγομαι"). ἡ δὲ ἀλήϑεια ὡς ἂν ἐπιστήμη ;χαϑεστηκυῖα τοὐναντίον συστηματιχή τε“) καὶ πλειόνων ἄϑροισμα τυγχάνειν ὑπείληπται. ᾧ οὖν λόγῳ ἕτερόν τί ἐστιν ὃ δῆμος καὶ 41 , De veritate, " , De veritate, " 98. Veritatem autem nonnulli opinantur, et maxime Stoici, a vero differre tribus modis, nempe essentia constitutione et^ potestate. essen- lig quidem, quaténus veritas est corpus, veram autem est iuncorpo» reum. et merito, inqniunt., nam hoc quidem est axioma seu pronuntiatum, axioma autem est quod ipsi vocant dictum, dictum eutem aiunt esse incor. poreum. contra veritas est corpus, quatenus scientia videtur esse verorum quorumcumque enuntiativa, 39. omui$ autem scientia est aliquo modo se habens pars tenens animae principatum, quo modo etiam aliquo modo se habens manus intelligitur pugnus. principatum autem tenens pars animae est corpus ex istornm sententia. erit ergo feritas ex genere corporum 40. constitutione autem, quatenus verum quidem intelligitur ut uniforme quidpiam et simplex natura, ut ja praesentia illud dies est et ego dissero. veritas antem quae est ut scientia, concipitur esse ex multis consistens et quaedam ex pluribus congeries. 41. qua ergo ratione aliud est popnlus et Ὁ) si» δὲ ἀληϑειανἾ hie verbis in ms Vratislav, praemittituz titulus περὶ ἀληϑείας [quem preemieimus]. ^ 4) xel μάλιστα) ita. ms Ciz. pro καὶ uaa.
k) κατὰ τρεῖς τρόπους] Stoici veritatem a vero differre docebant sub- stantia tamquam rem corporalem ab incorporali, constitutione ut popu- lum. a civa, et potestate ut sapientem scientia certa praeditum ab eo eui forte ac temere aliquando verum excidit. confer quae dicta lib. 3. Pyrthon. sect. 81 sq. ) l) τὸ δὲ λεκτὸν ἀσώματον per λεχτόν intelligebant Stoici ideam pro- nuntiato aliquo significatum, eamque habebant pro incorporali. vide ad memoratum Pyrrhonienarum institutionum locum atque infra lib. 2 ad- ver$us Logicos.
m) πὼς ἔχον ἐσεὶν ἡγεμονιχόν] Stoicorum haec fuit sententia, scien- tias ac virtutes. non modo esse in animo, sed ipsas esse animum certo quodammodo se habentem, qui illum ab vitioso et ignorante hoc est ab.vitio et ignorahttia distinguat.: x) ἡγεμονιχὸν σῶμα) utpóte spiraculum et aura tenuis ex Stoicorum P 819 mente. vide ad 2 Pyrrhon. sect. 70.
o) ὡς μονοειδές τι] ita mss: mam in editis v; aberet. " p) ἐγὼ διαλέγομαι) vide quae ad lib. cobtra Geometras sect. 9. ^ συστηματιχή) Stoicis veritas est σύστημα τῆς τῶν ἀληϑῶν γνώσεως sive scientia ambitu euo complectens omne. quicquid est verum. vide 3 Pyrrhon. sect. 81 et 841. Ha 218 ΒΩ SEXTI EMPIBICI ἕτερον ὃ πολίτης, xol δῆμος μὲν τὸ ἐκ πολλῶν πολιτῶν ἄϑροισμα, πολίτης δὲ ὃ εἷς, τῷ αὐτῷ λόγῳ διενήνοχεν ἀλήϑεια τοῦ ἀλη- ϑοῦς" καὶ ὡμοέωται ἡ μὲν ἀλήϑεια τῷ δήμῳ, τὸ δὲ ἀληϑὲς τῷ πολίτῃ, διὰ τὸ τὴν μὲν εἶναι συστημαετιχήν, τὸ δὲ ἁπλοῦν. 45 δυνάμει δὲ ταῦτα ἀλλήλων κεχώρισται, ἐπεὶ τὸ μὲν ἀληϑὲς οὐ .. φεάντως ἐπιστήμης εἴχετο" καὶ γὰρ ὃ φαῦλος καὶ ὃ- νήπιος καὶ ὃ μεμηνὼς λέγει μὲν ποτέ τι ἀληϑές, οὐκ ἔχει δὲ ἐπιστήμην ἀληϑοῦς. ἡ δὲ ἀλήϑεια xay! ἐπιστήμην ϑεωρεῖται, ὅϑεν καὶ ὁ ἔχων ταύτην σοφός ἔστιν ")'. ἐπιστήμην γὰρ εἶχεν ἀληϑῶν xai οὔποτε ψεύδεται, κἂν ψεῦδος λέγῃ"), διὰ τὸ μὴ ἀπὸ κακῆς ἀλλ᾽ 48 ἀπὸ ἀστείας αὐτὸ διαϑέσεως προφέρεσθαι. καϑὰ γὰρ ὃ περὶ τῆς τοῦ κάμνοντος σωτηρίας. ψεῦδός τι λέγων ἰατρὸς ') καὶ ànay- γελλόμενός τι δώσειν, μὴ διδοὺς δέ, ψεῦδος μέν τε λέγει, οὐ ψεύδεται δέ, — πρὸς γὰρ τὴν τοῦ ἐπιστατουμένου ") σωτηρίαν aliud civis; et populus quidem est multitudo collecta ex multis civibns, ci- vis autem unus: eadem ratione veritas differt a vero. et assimilatur quidem veritas populo, verum autem civi, propterea quod veritas quidem est ex multis cousistens, verum autem est simplex. 42. potestate autem sunt baec inter se separata, quoniam verum qnidem non omnino adhaeret veri- tati, nam stultus et infans et insanus aliquando quidem dicit aliquid veri, non habet tamen veri scieutiam. veritas autem consideratur ex scientia, quo fit ut qui eam habeat, sit sapiens. habet enim verorum scientiam et num- quam — etiamsi falsum dicat, eo quod non ex mala sed ex bona hoc proferat affectione, 43, quomodo enim medicus qui aliquid falsi dicit de aegroti salute et pollicetur se aliquid daturum, non dat tamen, aliquid qui. dem falsi dicit, non tamen mentitur — id ipsüm enim refertur ad salutem . r) ὁ ἔχων ταύτην σοφός ἔστιν] veritati qui litat, est sapiens; et vi- cissim solus sapiens babet veritatem, hoc est scientiam veri, liber a falsa opipatione perinde ut a fallendi studio. infra 2 adversus Log. sapientem 2 in minimis quidem oportere falli, Stoicorum scitum apud Quintilian.
4) οὔποτε ψεῴδεται, κἄν ψεῦδος λέγῃ] mentiri est falsa iactare ut al- terius laedas ius, illique noceas, quod semper est a probo ac sapiente viro alienum, sed aliud est mendacium dicere, quod sapienti aliquando concessum est, Quintilian. 2 17.
4) ψεῦϑός τι λέγων ἰατρός] Themistius orat. 24 ad Nicomedienses p. 302: μιμητέον ἡμῖν τοὺς σοφωτέρους τῶν ἰατρῶν, οἱ τὰ πιχρότερα τῶν φαρμάχων μέλιτι τὴν κύλικα περιχρέσαντες πέγνειν διδόασι. Lucretius 1 935 ac veluti pueris absinthia tetra medentes ue cum dare conantur, prius oras pocula circum contingunt mellis dulci flavoque liquoce, ut puerorum aetas improvida ludificetur etc. videnda inprimis quae adversus Augustinum c. 18 libri de mendacio non ^ permittentem pro saluje alicuius aegri mendacio uti, disputat Gabriel audaeus in pentade quaestionum iatrophilologicarum quaestione 4 ad "Thadaenim Colicolam, Urbani 8 medicum a cubiculo, utrum medico li- ceat fallere aegrotum? atque ut Galeni verbo utar ex quarto in Sextum ἐπιδημιῶν Hippocratis t. 5 p 494 προσεπιψεύδεσθαί τι. sane quidem hic δὲ fallendo sanet et mendacio, ut est apud Cassianum 17 17 collat., vclut helleboro utatur, ἂν φαρμᾶάχου εἴδει ut est apud Platonem 8 de Rep. p. 433., merito id salubre mendacium appelles cum Livio 3 64 et Gellio 15 21, /idele mendacius cum Valerio Max. 4 7 6, vel beatum mendacium cum ὃ. Ainbrosio Epist. 40 t. 2 opp. p. 948 edit. Benedictin.
w) τοῦ ἐπιστατουμένου) aegroti, cui medicus ἐπιστατεῖ sive praeest ut curam eius gerat.
Y , ADVERSUS LOGICOS [Lib. VII). 201 αὐτῷ τὸ τοιοῦτο λαμβάνει τὴν ἀναφοράν --- καὶ ὡς οἱ ἄριστοι ᾿ τῶν στρατηγῶν 5) πρὸς εὐθυμίαν τῶν ὑποταττομένων αὐτοῖς στρατιωτῶν πολλάκις ἐπιστολὰς ἀπὸ συμμαχίδων πόλεων παρα- σχευασάμενοι Y) ψεῦδος μέν τι λέγουσιν, οὗ ψεύδονται δέ, διὰ τὸ μὴ ἀπὸ πονηρᾶς γνώμης τοῦτο ποιεῖν, καὶ ὃν τρόπον γραμ- 44 ματικὸς σολοικισμοῦ *) τιϑεὶς ὑπόδειγμα σολοικισμὸν προφέρεται, οὐ σολοιχίζει δέ — οὐ γὰρ παρὰ ἀπειρίαν τοῦ ὀρθοῦ λόγου τοῦτο πάσχει —, ὧδε 4) καὶ 0 σοφὸς τουτέστιν ὃ τὴν τοῦ ἀληϑοῦς 210 ἐπιστήμην ἔχων "ἐρεῖ μέν ποτὲ ψεῦδος, ψεύσεταε δὲ οὐδέποτε, διὰ τὸ μὴ ἔχειν φὴν γνώμην ψεύδει συγκατατιϑεμένην. ὅτε γάρ 45 φασιν, ἀπὸ τῆς διαϑέσεως καὶ οὐκ ἀπὸ ψιλῆς τῆς προφορᾶς ^) χριτέον ἐστὶ τὸν ψευδόμενον, πάρεστι μαϑεῖν ἐκ τῶν τεϑησο- μένων ὑποδειγμάτων" τυμβωρύχος γὰρ λέγεται καὶ ὃ ἐπὶ τῷ σκυ-- λεύειν τοὺς νεχροὺς τοῦτο πράττων καὶ ὁ τύμβους τοῖς wexQoic ὀρύττων,, ἄλλ᾽ ὃ μὲν πρῶτος κολάζεταε ὡς ἀπὸ κακῆς διαϑέ. σεως τοῦτο πράσσων, ὃ δὲ δεύτερος καὶ μισϑὸν λαμβάνει τῆς ὑπηρεσίας διὰ τὴν ἀντικειμένην αἰτίαν. — τοΐνυν ἐστὶν ὅτε καὶ τὸ ψευδὲς λέγειν τοῦ ψεύδεσϑαι κατὰ πολὺ διενήνοχεν, 5j τὸ μὲν ἀπὸ ἀστείας γίνεται γνώμης, 32 δὲ ψεύδεσϑαι ἀπὲ πονηρᾶς.
Ταῦτα καὶ περὶ τῆς ἀληϑείας κατά τινας προαποδιδόντες 2 46 ἀκολούϑως καὶ τὴν γενομένην τοῖς δογματικοῖς φιλοσόφοις διά.-- στασιν περὶ τοῦ κριτηρίου σχοπῶμεν". ἀνάγχη γάρ ἐστι ζητοῦν- τας περὶ τῆς τούτου ὑπάρξεως συνεπιϑεωρεῖν καὶ ὃ τι ἐστίν.
eius cuius curem gerit —, et quomodo praestantissimi duces ad consolan- dos qui. sub eis merent milites, saepe ex sociis civitatibus confictis literig falsam quidem dicunt, non awtem metiuntur — propterea quod hoc malo animo non faciant, 44. et quoinodo grammaticus ponens exemplum solee- ' cismi soloecismum profert, nec tamen soloecismum admittit — non enim hoc ei usu venit ob ignorationem rectae orationis —, ita etiam sapiens, hoc est ' qui veri habet scientiam, aliquando quidem dicet falsum, numquam autom mentietur propterea quod non habeat mentem falso assentientem. 45. nam quod inquiwut, ab affectione et non a sola prolatione iudicandum sit men- dacium, intelligi potest ex subiiciendis exemplis: dicitar emim effossor se- pslchrorum et qui hoc facit ed spoliandos mortuos et qui mortuis fodit se- pulchra; sed prior quidem punitur, ut qui hoc ágat mala affectione; se- cundus auwtem etiam mercedem accipit suae operae ac ministerii propter eausam quae alteri causao adversatur. est ergo níanifestum, quod íalsum quoque dicere ac mentiri multum inter se differunt, quandoquidem íllud fit bono animo, mentiri awtem malo.
46. His de veritate etiam ex aliquoram sententia prins explicatis iany deinceps dissidium quod est inter dogmaticos philosophos: de eo quod iudi- cat, consideremus: necesse est enim ut qui de eius inquirimus existentia, etiam quid sit, simul expendamus. 47. atque multae quidem et variae fex) of ἄριστοε τῶν στρατηγὼ»]}] vide quae de Philippo Macedone Po- lyaenus 4 strategem. cap. 2 et de Eumene 4 8.: y) παρασκευασάμενοι ms Vratislav. πλασάμενοι.
x) γραμματικὸς τ για Seneca epist. 96: grammaticus non eru- bescit, eoloeciamum δὲ sciens facit, — ei nesciens, a) ede] ita legendum e mss pro b) προφορᾶς] 3ta recte editi: nam — in ms Ciz. zog qpopág. ψιλὴ Ρ 9 προφορὰ τοῦ ψεύδους non est in vitio, nisi animus nocendi acceererit.
e) προαποδιδόντες}] ita mss pro προαποϑόντες.
41 πολλαὶ μὲν οὖν καὶ ποικίλαι διαιρέσεις φέρονέαι κατὰ τὸν τρό- zov. ἀλλὰ ἡμῖν ἀπόχρη πρὸς τὸ παρὸν λέγειν, ὅτε οἱ μὲν ἀνεῖ- λον τὸ χριτήριον, οἱ δὲ ἀπέλιπον. καὶ τῶν ἀπολιπόντων ^) τρεῖς αἱ ἀνωτάτω γεγόνασι στάσεις" οἱ μὲν yàg ἐν λόγῳ τοῦτο ἀπέλι-- A8 0», οἱ δὲ ἐν ταῖς ἀλόγοις ἐνεργείαις, οἱ δὲ ἐν ἀμφοτέροις. καὶ δὴ ἀνεῖλον μὲν αὐτὸ Ξενοφάνης ve^) ὃ Κολοφώνιος καὶ Ἐε- γιάδης") o. Κορίνϑιος καὶ ᾿ἀνάχαρσις 9) ὃ Σκνύϑης καὶ Πρωτα- γόρας *) καὶ Ζιονυσόδωρος ὃ, πρὸς δὲ τούτοις Γοργίας ἢ) ὃ “4εον- τῖνος καὶ Ἰἤητρόδωρος ὃ Xtoc^) xai ZdváEapyoc ὃ Εὐδαιμονικὸς *) " sal ἹΠόνιμος ὃ. κύων. ἐν τούτοις δέ dar xal οἱ ἀπὸ τῆς oxé- 49 spec *). ων Ἐενοφάνης 5) μὲν κατά τινας εἰπὼν πάντα ἀκατά- ληπτα ἐπὶ ταύτης ἐστὶ τῆς φορᾶς Ῥ) ἐν οἷς γράφει rantur circa modum diviaiones. sed nobis iu praesentia satis est dicere, quod alii quidem snstelerunt'id quod iudicat, alii vero reliquerant. et eo. rum qui reliquerunt, tres sunt supremae sectae: nam alii quidem id reli- querunt in ratione, alii vero in operibus expertibus rationis, alii autem in utrisque. 48. et sustulerunt quidem Xenophanes Colophonius et Xeniados Corinthius et Anacharsis Scytha et Protagoras et Dionysodorus et praeter eos Gorgias Leontinus et Metrodorus Chius et Anaxarchus Eudaemonicus. et Monimus canis. cum bis facinnt etiam Scepticj. 49. ac Xenophaues · qui- dem, qui dixit ex aliquorum sententia esse omnia incomprehensibilia, est ia hac opinione cum scribit - d) τῶν ἀπολιπόντων] ita mss pro ἀπολειπόντων». e) Atvoqárwc] confet lib. 2 Pyrrhon. sect. 18. Pi Ἐενιαϑης] infra sect. 53.!
) xaà Πρωταγόρας] ita sine articulo mss, non ὁ Πρωταγόρας. de illo infra sect. 60-- 64.
i) “ιονυσόϑωρος} huic fratrem Euthydemum iungit sect. 64, ut supra —. draoque sect. 13.
4) Μητρόδωρος, καὶ rafagyoc- καὶ Moriuoc] sect. 88. Monimum canem vocat, hoc est Cynicum philosophum. | m) ᾿νάξαρχος ὁ Εὐϑδαιμονιχός] εὐδαιμονική secta pbilosophorum, quae: auctore Ánaxarcho felicitatem sectatoribus suis pollicebatur. Galenus sive quisquis auctor historiae philosophicae cap. ὃ: éx τέλους xal δόγμα- τος (Laertius in prooemio sect. 17 ἀπὸ διαϑέσεως) ὥσπερ ἡ εὐδαιμονιχή, ὁ γὰρ ᾿Ἄνάξαρχος τέλος τῆς xaz' αὐτὸν ἀναγωγῆς εὐδαιμονίαν ἔλεγεν. caeterum víx quisquam in veterum scriptis εὐδαιμονιχοῦ nomine lauda- tus occurrit praeter unum Anaxarchum, vt cum illo et coeperit illa secta et perierit. Anaxarchum quidem εὐδαιςμονικόν appellat etiam prae- ter Laértium 9 60 et Aelianum 9 37 Var. Athenaeus 6 p. 250 12 p. 548 atque ex Atbemaeo Eustathius lliad. y' p. 1278. — . mn) ol ἀπὸ τῆς σκέψεως) hic ponenda στιγμή, ut ostendatur Scepticos etiam.esse ex iis qui criterium veritatis evertant, non statuendo quidem nullum dari, quod dogmaticum esset, sed dubitando et profitendo eibi nullum criterium certum in quo acquiescant, apparere.
o) ὧν Ἐενοφάνης] ὧν refer non ad Scepticos, sed ad omnes iam com- memoratos, de quibue ordiue dicere deinceps ingreditur, initio facto a Xenopbane, quem primo loco nominaverat inter eos qui critetium ve- ritatis omne sustulerunt. | p) ταύτης ἐστὶ τῆς φορᾶς} ex illo genere, ex illo proventu ac veluti sesta et στάσξι (ut sect. 4T 53 et 89 190 202 968 299 350 398 et lib. 9 sest. 13 14 214 854 et lib. 1 adv. Pbhysicos sect. 211 213 et lib. 2 seet. 48 50 123 144 156 233 282 et contra Ethicos 168 appellat) et τώγματι (ut sect. 66) philosophorum, infra sect. 202 περὶ μὲ» τῆς τού- [i t ADVERSUS LOGICOS [Lib. ὙΠ). 410 *) xal τὸ μὲν οὖν σαφὲς ἢ οὔτις ἀνὴρ ἴδεν οὐδέ τις ἔσταα Ὁ 68 εἰδὼς ἀμφὶ ϑεῶν ") τε καὶ ἅσσα λέγω περὶ πάντων. | εἰ γὰρ xol τὰ μάλιστα τύχοι ἢ) τετελεσμένον dnov, αὐτὸς ὅμως οὐκ οἶδε, δοχὸς δ᾽ ἐπὶ πᾶσι τέτυκται "). , Ót& τούτων γὰρ σαφὲς “μὲν ἔοικε λέγειν τἀληϑὲς xai τὸ γνώρι- δ0 μον, καϑὸ καὶ λέγεται — | | . ἅπλοῦς ὃ μῦϑος τῆς ἀληϑείας ἔφυ *). ἄνδρα δὲ τὸν ἄνϑρωπον τῷ εἰδικῷ καταχρώμενος ἀντὶ τοῦ γέ- vovc* εἶδος γὰρ ἀνθρώπου καϑέστηκεν ὁ ἀνήρ. σύνηϑες δ᾽ ἔστε τούτῳ χρῆσϑαι τῷ τρόπῳ τῆς φράσεως καὶ [Ἱπποκράτει "), ὅταν λέγῃ, “γυνὴ ἀμφιδέξιος *) οὐ γίνεται", τουτέστι ϑήλεια ἐν τοῖς