nemo vir haec novit clare, mec noverit upiquam de diis, omuibus aut de aliis quae dixero rebus: ἢ nam sint saepius ista licet quae proferat, ille : certa tamen nou scit, cunctis et opinio ia his est. 90. ἐπ his enim clarum quidem videtur dicere verum et certam, sicut dicitur simplex et haud fucata veri oratio est. viram autem hominem, utens specie pro genere; est emim vir species bo- minis. soletque etiam Hippocrates uti bog modo loquendi, ut cum dicit "mulier dextera non nascitur", hoc est, non concipitur proles sefov φορᾶς. sic xaxíac φοράν dixit Plutarchus contra Stoicos p. 106T at κοινὴν φοράν pro vulgo hominum Porphyrius 2 de abstinendo ab animatis peg. 200, Eunapiws autem illo vocabulo usus est pro aetate in prooemio, τρίτη ἀνδρῶν ἐγένετο φορά. et in Alypii vita: ταύτης ὁ ταῦτα ᾿ γράφων τῆς φορᾶς ἐτύχησεν. proprie autem illud vocabulum multitu- P 880 inem atque ubertatem significat. loannes Philoponus in Meteora p. 98 b: τὸ πολλοὺς γεγονέναι καρποὺς φορὰν καρπῶν λέγομεν, xc) ἐπὶ vüv — * χειρόνων ὁμοίως. ἭἭῃενανδρος" gus γὰρ νῦν τούτου γέγονε καλή. | — [ fr. 14 p. δὶ Karst |: ddr P xal τὸ μὲν οὖν σαφὲς] hos Xenophanis versus noster laudat etiam infra sect. 110 et lib. 2 contra Logicos sect. 326. probabiliter autem multa diei non negabat idem Xenophanes, cuius hic de illis versus exstat apud Plutarchum 9 14 Sympos. ' | ᾿ ταῦτα δεδόξασϑαι μὲν Boixóra τοῖς ἐτύμοισι. | 7r) οὔτις ἀνὴρ ἴδεν} ita praeter Sexti codices tribus locis legit et Laér- tius 9 72. sed Plutarchus: οὔτις ἀνὴρ γένετ᾽ οὐδέ τις ἔσται εἰδώς.
4) ἀμφὶ ϑεῶν») ita legendum pro ἀμφιϑέων constat ex Sexti intere pretatione: dug? ϑεῶν δὲ παραδειγματιχῶς περέ τινος τῶν ἀδήλων, licet et ibi male habeant editi ἀμφιϑέων. sed ἀμφὶ ϑεῶν scribendum esse pulchre vidit Herretus interpres et Paulus Leopardus 12 31 Emendationum.
f) τύχοι] in Origenis Philosophumenis cap. 14 τύχη. etiamsi contingat eum saepissime vera effari. | u) dóxoc δ᾽ ἐπὶ πᾶσι τέτυχται] vide, si placet, dicta ad lib. 2 Pyr- * rbon. sect. 18.
x) ἁπλοῦς ὃ μῦϑος Tijg ἀληϑείας ἔφυ] notus versus Euripidis Phoe- nisse. 472.
y) Ἱπποχράτει] Hippocrates Aphorism. 7 43. uti γυνή ipsi pohitur pro pxole sexus feminini, ubi Xenophani ἀνήρ tam late accipitur, ut iuve- nem senemque complectatur. à ] z) ἀμφιϑέξιος) communiter hunc Hippocratis aphorismum ita interpre- tantur, quod ambidextra mulier nulla sit, quae sinistra manu Bic ut dexterá uti possit, quemadmodum de Asteropaeo narrat Homerus Iliad, q 168. ita Galenus Oribasius aliique. meminit tamen Galenus quoque expositionis alterius quae Sexto nostro placuit; addit enim t. 5 p. 333: ἔνιοε udytos φασὺν ἀμφιδέξιον ᾿εἰρῆσϑαι τὴν ἐν τῷ δεξιῷ μέρει τῆς μη» ρας γενομένην». sed iam dixerat Hippocrates 5 48 Aphorism.: ἔμβρυα 51 L we ——— SEKTI MPIBICI δεξιοῖς μέρεσι τῆς μήτρας οὐ συνίσταται. ἀμφὶ ϑεῶν δὲ jwo- δειγματικῷς περί vivog τῶν ἀδήλων..δόκοαν δὲ τὴν δόκησιν xol τὴν δύξαν. ὥστε τροιρῦτον εἶναι χατὰ ἐξάπλωσιν τὸ ὑπ᾽ αὐξοῦ λεγόμενον, τὸ μὲν οὖν ἀληϑὲς καὶ γνώριμον οὐδεὶς ἄνϑρωπος οἷδὲ τό γε ἐν τοῖς ἀδήλοις πράγμασι" κἂν γὰρ ἐκ τύχης ἐπι- βάλλῃ τούτῳ, ὅμως οὐκ οἷδεν ὅτι ἐπιβέβληκεν αὐτῷ, ἀλλ᾽ οἴεται καὶ δοκεῖ, ὡσίερ γὰρ εἰ ἐν ζοφερῷ 5) οἰκήματι καὶ πολλὰ ἔχοντι xequfjux ἀποϑοίμεθά τινᾳς χρυσὸν ζητοῦντας, ὑποπεσεῖτει, διότι ἕκαστος μὲν τρύγων λαβόμενός τινος τῶν ἐν τῷ οἰκήματι κει- μένων οἱήσεεοι τοῦ χρυσοῦ δεδράχϑαι, οὐδεὶς δὲ αὐτῶν ἔσται πεηεισμένος, ὅτε τῷ χρυσῷ περιέπεσε, χἂν μάλιστα τύχῃ ") τούτῳ περιπεπτωχώς᾽" ὧδε καὶ εἰς τουτονὶ τὸν κόσμον ὥσπερ τινὰ μέγαν οἶκον παρῆλθε πλᾶϑος φιλοσόφων ἐπὶ τὴν τῆς ἀλη- ϑείας ζήτησιν, ἧς τὸν λαβόμενον εἶχός ἔστιν ἀπιστεῖν ὅτι εὖ- στὄχησεν. οὗτος μὲν δὴ οὐ φησὶν εἶναι κριτήριον ἀληϑείας διὰ τὸ μηδὲν εἶναι χαταληπτὸν ἐν τῇ φύσω τῶν ζητουμένων. ΞΞεδ8 νιάδ Ψ δὲ ὃ Κορίνϑιος. — οὗ καὶ Δημόκριτος μέμνηται --- πάντ᾽ εἰπὼν ψευδῇ καὶ πᾶσαν φαντασίαν καὶ δόξαν ψεύδεσϑαι χαὶ ἐκ τρῦ μὴ ὄντος ^) πᾶν τὸ γινόμενον γίνεσϑαι, καὶ εἰς τὸ xns feminei in dexteris partibus matricis. de diis autem exempli loco dixit ut de rg aliqua obscure. 51. opinionem sutem pro placito et opinatione. Wt adeo quod ἃ Xenophang dicitur, si explicetur, sit eiusmodi: verum qui- dem et certum de rebus obscuris nullus homo novit; nam etsi forte fortuna qnispiam ip hoc incidat, mon scit tamen se id esse assecutum, sed putat et opinatur. 62. quomodo accidet si in domo tenebricosa, in qua multa suat pretiosa, ponamus quaerentes aurum, propterea quod unusquisque eorum, accepto aliquo ex,iis quae sita sunt in aedibus, existimabit se eurum ap- prehendisse, nemo autem eorum erit certus se incidisse ja aurum, etiamsi pe vere inciderit; ita etam ig hunc mundum Veluti in quandam magnam domum accessi mnltitndo philosophorum ad quaerendam veritatem, quam qui eccpperit, est verisimile eum non credere quod recte coniecerit, Lic adeo X'enophanes negat esse aliquid quo indicetur veritas, propterea quod in natura rerum de quibus disquiritur nihil possit comprehendi, 53. Xe- niades autem Corintbius, cujus etiam meminit Democritus, cum omnia di- xerit esse falga et omuem phantasiam et omnem opinionem esse fallacem, , δἰ ex non eute fieri gnidquid. nascitur et quidquid corrunpitur in non ens σὰ μὲν ἄρσενα ἐν τοῖσι δεξιοῖσι, τὰ δὲ ϑήλεα dv τοῖσιν ἀριστεροῖσιν ἄλλον. idem sensisse Ánaxagorun Empedoclem Parmenidem tradunt ?lutarchus ὃ 7 de plecitis et ——— c. 6. de Empedocls tamen me- rito dubites ex Aristotelis lib. 4 de generat. animal. c. 1. Lactantius de opilicio homisis c. 12: vena. «eminalis dexterior masculinum continet se-' men, sinisterior femininum, mM a) εἰ ἐν (ogptogi] ite recte editi, licet xmas Vratislav. et Ciz. legunt ol.
b) τύχῃ] ms Vratislav. τύχοι. A e) AMeried nc] hujus antiquissimi philosophi meminit moster ἃ Pyrrhon. sect. 18 atque infza sect. 389, 399 et lib. 9 sect. 5. videtur autem nul- . lum eius iam amplius cum Sextus scriberet, exstitiesa monumentum, sed quae de illo refert ex Democrito noster petiisse.
d) x τοῦ μὴ ὄντος) haec caye ne ita accipias, ac si Sextus scripsis- fet ex »ihilo; seneus enim horum verbozum idem est qui verborum Pla- tonis in Timaso p. 636: ἐξ οὐχ οὕτως ἐχόντων τὰν ϑεὸν αὑτὰ ξυνιστά- væat. ait itaque Sextus Xeniadem existimasse in najura rerpm perpetuam ——— dta nt aliquid ingipiat esse res quoe ante nqn fueret, verbi gradis ex ligno ponum, quod antea pon fuerat pomum eed lignum; e : * ADVERSES LOGICOS (Lb. VI. — $91 * μὴ ὅν πῶν τὸ φϑειρόμενον φϑείρεσϑαι, ϑυνάμει τῆς. αὐτῆς 2) ἔχεσαιε τῷ Ἐξενοφάνει στάσεως. μὴ ὄντος γάρ τινος ἀληϑοῦς χατὰ δὲ διαφορὰν τοῦ ψεύδους, ἀλλὰ πάντων ψευδῶν ὄντῶν καὶ διὰ τοῦτο ἀκαταλήπτων, οὐδὲ διακριτικόν τε τούτων ἔσται κριτήριον. τὸ δ᾽ ὅτι πάντα ἐστὶ ψευδῆ καὶ διὰ τοῦτο ἀκατάληπτα οὐδὲ διακριτικὸν τούτων ἔσται κριτήριον, δείκνυται ἐκ τῆς τῶν αἱ- σϑήσεων διαβολῆς ἢ)" εἰ γὰρ τὸ ἐπαναβεβηχὸς 9) κριτήριον πάν-᾿ τῶν τῶν πραγμάτων ἐσεὶ ψευδές, ἐξ ἀνάγκης καὶ πάντα ἐστὶ ψευδῆ. τὸ δέ γε ἐπαναβεβηκὸς κριτήριον πάντων τῶν πραγμά- τῶν εἰσὶν αἰσθήσεις, καὶ δείκνυνται ψευδεῖς" πάντα ἀρα τὰ πράγματά ἐστι ψευδῆ. καὶ χἐνάχαρσις "), ὥς φασιν"), ὃ Σκύϑης δᾶ πάσης τέχνης τὴν κριτικὴν κατάληψιν ἀναιρεῖ σφόδρα τε ἐπι- τιμᾷ τοῖς Ἕλλησι ταύτην ἀπολείπουσι"). τίς γάρ ἐστε, φησίν, Ἰειονῖτο, petestate ab eadem stat sententia a qua Xenophanes, 54. nam δὶ men est aliquod verum quod differat a falso, sed sunt omnia falsa et ideo Ron possunt compreheadi; mee erit aliquid iudicans quod ea discernet. quod aatem ompije sjot falsa et ideo non possint comprehendi nec aliquid indi- cans quod ea discernat, ostenditur ex accusatione sensuum. nam sà illud summam quod res ohnes indicat, est (alsum, necessario erunt res omues feisae. summum astem quod res ogmmes iudicat, sant sonsns, et hi osteu- duntur fallaces. omnos ergo res sunt falsae. 56. Anacharsis quoque Scytha, wt aiunt, tollit comprehensionem quae de arte qvacumque iudicet, et valde reprehendit Graecos, qui eam recipiunt. quis est enim, inquit, qui aliquid ii iterum in rem quae iam non erat mutetur, verbi gratia pomum uod i&m non erat terra, vel sanguís in terrai vel sanguinem, alii auhm "philosophi hoc negabant et immutabilem professi rerum substantiam nihil dicebant fieri?x τοῦ μὴ ὄντος, sed tantum mixtione vel seiuuctione contingere ut alia aliaque nobis viderentur. vide Aristotelis librum de dogmatibus Zebonis Xenophanis et Gorgiae.
e) δυνάμει τῆς αὐτῆς] ratione criterii veritatis perinde est ac sí curn "Kenophahe sentiret, licet alioqui diversa longa est ab eo sententia; nam Dane perinde ut Empedocles Zeno Eleates et alii infiniti quie uam fx τοῦ μὴ ὄντος fieri infitiabantur. de *oce δυνάμει dixi ad Jib. 1 Pyr- vifbu. sect. 11. vocabulum στάσεως eodem sensu recurrit infra sect. 8D. [pro ψεύδους in sqq. seribeudum ψευδοῦς. | J) τῆς τῶν αἰσθήσεων διαβολῆς) adversus sensuum iudicium passim - disputat noster lib. 1 Pyrrhon. sect. 44 sq. lib. 2 séct. 49 fq. atqu& hoc praesente libro infra copiosissime. nota autem διαβολήν apud Graecos , et verbum διαβάλλεσϑαι non semper poní pro calumnia, sed etiam fre- enter pro iusta criminatione; et falluntur viri docti qui apud Hero- Janum pro διαβολὴ legunt διαβοήν et pro διεβέβλητο, διεβεβόητο. sir infra sect. 90: ὡς ἁαβενεῖς διαβάλλων τὰς αἰσϑήσεις.
6) etaed] vide de hac voce ad lib, 1 Pyrrhon. sect. 38.
) ᾿ἀνάχαρσις] bíc est cuius dictum apud Laértium fertur lib..1 sect. 1038: mirari se quomodo apud Graecos certarent artifices iudicarentque gui artifices non easent, ϑαυμάζειν δὲ ἔφη, πῶς παρὰ τοῖς “Ἕλλησιν ἀγωνγί- ζονται μὲν ol τεχνῖται, χρίνουσι δὲ οὗ μὴ τεχνῖται.
i) ὥς φασι») haec verba innuunt Anacharsidis monumenta iam inter- cidisse, cum Sextus ista in litteras mitferet, certe illum nog ex Ana- charsidis scriptis ipsum sed ex aliorum relatione haec accepisse, ἃ) ταύτην ἀπολείπουσι) ita scribendum suasit seneus pro ταύτης. op- ponuntur autem ínvicem ἀπολείπειν et ἀναιρεῖν, ut supra sect, 4T: ὅτε of μὲν ἀνεῖλον τὸ χριτήριον, ol δὲ ἀπέλιπον. contra Matth. 24 40, Al et Luc. 1T 84 παραλαμβάνειν οἱ ἀκριέναι. Cosmas Indopleustes lib. 5 p. 259: παραλαμβάνεται ἐν τῷ οὐρανῷ, ἀφίεται ἐν τῇ γῆ. Onecilius spud. ^ Gellium * ^* Ó κρίνων τ τι τεχνικῶς; ἄρά γε ὃ ἰδιώτης. ἢ ὃ τεχνίτης D: dA € ἰδιώτην μὲν οὐκ ἂν εἴποιμεν - πεπήρωται γὰρ πρὸς τὴν «γνῶσιν ᾿ τῶν τεχνιλῶν ἰδιωμάτων' καὶ ὡς οὔτε τυφλὸς λαμβάνει τὰ τῆς ὁράσεως ἔργα οὔτε κωφὸς τὰ τῆς ἀκοῆς, οὕτως οὐδὲ 0 ἄτεχνος ὀξυωπεῖ πρὸς τὴν κατάληψιν τοῦ τεχνικῶς ἀποτελεσϑέντος. ἐπείτοιε ἐὼν καὶ τούτῳ μαρτυρῶμεν τήν τινος πράγματος τεχνι- P.382 χοῦ χρίσιν, οὗ διοίσει τῆς τέχνης 7j ἀτεχνία" ὅπερ ἐστὶν ἄτο- δ6 πον. ὥστε οὐχ ὃ ἰδιώτης ἐστὶ κριτὴς τεχνικῶν ἰδιωμάτων. λεί- πεται «ἄρα λέγειν τὸν τεχνίτην, δ πάλεν ἐστὶν ἀπίϑανον" ἤτοι yàp ὃ ὁμόζηλος τὸν δμόζηλον ἢ $ ἀνομόζηλος τὸν ἑτερόζηλον χρίνει ").. ἀλλ᾽ ὃ ἑτερόζηλος οὐχ οἷός τέ ἐστι κρίνειν τὴν ds ó- “ζηλον" τῆς γὰρ ἰδίας τέγνης ἐστὶν ἐπιγνώμων.; πρὸς δὲ τὴν ἀλ- 57 λοτρίαν ἰδιώτης καϑέστηχε. καὶ μὴν οὐδὲ δ' ὁμόζηλος τὸν ὅὃμόζηλον δύναται δοκιμάζειν" αὐτὸ γὰρ, τοῦτο ἐζητοῦμεν, τίς ἐστιν ὃ τούτους κρίνων ἐν μιᾷ. δυνάμει τὸ ὅσον ἐπὶ τῇ αὐτῇ: τέχνῃ καϑεστῶτας. ἄλλως τε εἴπερ» οὗτος ἐκεῖνον κρένει; γενήσεται τὸ 58 αὐτὸ κρῖνόν τε καὶ κρινόμενον, πιστόν τε καὶ ἄπιστον. 5 uiv γὰρ ὁμόζηλός ἐστιν ὃ ἕτερος τῶν χρινομένων, χρινόμενος καὶ αὐτὸς ἄπιστος ἔσται, jj δὲ κρίνει, πιστὸς γενήσεται. οὐ δυνατὸν δὲ τὸ αὐτὸ καὶ χρῖνον καὶ χριγόμενον, καὶ πιστὸν καὶ ἄπιστον ὑπάρχειν. οὐκ ἄρα ἐστί τις ὃ κρίνων τεχνιχῶς". διὰ δὲ τοῦτο . δ9 οὐδὲ χριτήριον. τῶν γὰρ κριτηρίων τὰ μέν ἐστι τεχνικώ, τὰ δὲ iudicat secundam. artem? imperitusne an artifex? sed imperitum quidem noa dicent: imperitus enim destituitur cognitione proprietatum aertificialium. et qnomodo neque caecus videndi partes in se suscipit neque surdus audiendi, ita nec qui caret arte, acute videt ad comprebendendum id quod est effe- ctum artificiose: nam si ei quoque tribuamus artificiosae alicuius rei iudi- cium, ab arte non differet inertia: quod quidem est absurdnm, quamobrem imperitus non est iudex proprietatum artificiallum. 66. restat ergo ut dicant artificem, quod rursus minime est probabile: eut enim qui est eiusdem artis aemulator, alterum qui eandem artem aemulatur, iudicat, aut qui non ean- [em aemulatur artem, alterum qui diversam. sed qui est diversae args, erí nou potest ut de eo iudicet qui est diversae; suam enim novit artem, est autem imperitus alienae. 67. sed nec qui est aemulator eiasdem. artis, potest examine probare eum qui eandem aemulatur: nam hoc ipsum quae- » rebamus, quisnam sit qui eos iudicet, ut qui, quod ad artem attinet, ean- dem vim habeant et facultatem. οἱ alioqui si iste illum iudicat, fiet idem et quod iudicat et quod iudicatur, et fide dignum et non fide dignum. 58. nam quatenus quidem alter ex iis qui iudicantur, eandem artem aemu- latur, cum ipse quoque iudicetur, ' non erit fide dignus; quatenus autem $udicat,. erit fide dignus. non potest autem fieri, ut idem sit id quod in- dicat et id quod iudicatur, et fide dignum et non fide dignum. non est ergo ullus qui artificiose iudicet; et propterea non est aliquid quod iudicet. 59. eorum enim quae judicant, alia quidem sunt artificiosa, alia vero sunt nam ii sunt inimici pessimi fronte hilaro, quos neque ut apprehendas neque ut mittas scias. nolim certe cum Niceta Choniata τὸ παραλαμβώνειν i in verbis.Evange- listarum accipere pro συλλαμβάνειν καὶ ἀπάγειν πρὸς σωματιχὴν χκάχω- σιν lib. 11 Histor. p. 351. | ἢ ὁ ἰδιώτης ἢ ὁ τεχνίτης — cavillatio 3 Pyrrhon. sect. 259 et lib. adversus Ethicos sect, 335.
P882 m) τὸν ἑτερόζηλον κρίνει} ita recte mss pro οὐ χρέγει.: ADVEBSUS LOGICOS [Lib. VII), 285 Ἰδιωτικά, οὔτε δὲ τὰ ἱδπωτικὰ κρίνει ὥσπερ οὐδὲ 6 ἰδιώτης, ote τὰ τεχνικὰ ὥσπερ οὐδὲ ὃ τεχνίτης διὰ τὰς ἔμπροσϑεν εἰρημένας αἰτίας. τοίνυν οὐδέν ἔστι κριτήριον. καὶ Πρωταγόραν δὲ τὸν 60 “4βδηρίτην ^) ἐγκατέλεξάν τινες τῷ χορῷ τῶν ἀναιρούντων τὸ χριτήριον φιλοσόφων" ἐπεί φησι πάσας τὰς φαντασίας καὶ τὰς δόξας ἀληϑεῖς ὑπάρχειν καὶ τῶν πρός τι εἶγαι τὴν ἀλήϑειαν διὰ τὸ πᾶν τὸ φανὲν ἢ δόξαν τινὶ εὐθέως πρὸς ἐκεῖνον vnág- xea»?). ἐναρχόμενος. γοῦν, “τῶν καταβαλλόντων", ἀνεφώνησε, “πάντων χρημάτων μέτρον ἐστὶν ἄνϑρωπος), τῶν μὲν ὄντων ὧξ ἔστι, τῶν δὲ οὐκ ὄντων ὡς οὐκ ἔστι". xoi μαρτυρεῖν φαί- 0t γεται τούτῳ ὃ ἀντικείμενος “) λόγος" εἰ γὰρ φήσει σοί τις μὴ πάντων τῶν πραγμάτων κριτήριον εἶναι τὸν ἄνϑρωπον, βεβαι- ὥσεε τὸ πάντων τῶν πραγμάτων χριτήριον εἶναι τὸν ἄνϑρωπον. αὐτὸς γὰρ ὃ τοῦτο λέγων üvOgunóc ἐστι, xal τὸ ὡς πρὸς αὐὖ- τὸν τιϑεὶς φαινόμενον ὁμολογεῖ καὶ αὐτὸ τοῦτο τῶν ὡς πρὸς ο.
αὐτὸν φαινομένων ὑπάρχειν. ὅϑεν καὶ ὃ μεμηνὼς τῶν ἐν μανίᾳ P 888 φαινομένων πιστόν ἐστι κριτήριον, καὶ ὃ χοιμώμενος τῶν ἐν ὕπνῳ Ἶ, καὶ ὃ νήπιος τῶν ἐν νηπιότητι, καὶ ὃ γεγηρακὼς τῶν rudia et imperita. sed nec quae sunt rudia et imperita iudicant, ut aec qui est rudis et imperitus, nec artificiosa ut nec artifex, propter prius dictas causas, nihil est ergo quod iudicet. 60. Protagoram quoque Abderitanum nounulli rettulerunt in numerum philosophorum qui tollunt id quod iudicat: dicit enim omnes phantasias et opiniones esse veras et veritatem esse ex iis quae referuntur ad aliquid, propterea quod quidquid alicui apparuerit aut opinioni eins arriserit, statim sit relatum ad illum. in principio igitur operis sui pronuntiavit *'offerentinm sese mensura omnium rerum est homo eorum quidem quae sunt quod sint, eorum vero quae non sust quod non sint", 61. videturque ei adstipulari quae adversatur oratio: nam si quis dicat tibi hominem non esse id quod res omnes iudicat, confirmabit ab ho- mine omnia iudicari; ipse enim qui hoc dicit homo est, et prout sibi ap- paret poaens visum, (fatetur hoc ipsum quoque ex illis qnae sibi apparent visis esse. quamobrem et furiosus est fide dignus iudex eorum quae appa- rent in furore, et qui dormit eorum quae apparent in somnis, et infans eorum quae in infantia, et seuex eorum qnae occurrunt in senectute.
n) τὸν ᾿4βδηρίτην) mss Vratislav. et Ciz. “υδηρέτην, ex vitio pronun- tiationis, uti vicissim "vulgo scribunt Zafd male pro 4favíd, quod con- stanter probavere Graeci antiquiores. — — | o) πρὸς ἐκεῖνον ὑπάρχει»] si quid cuiquam videtur, illo tempore, ita affecto illi in relatione ad eum est tale, quale ei tunc videtur, si ni- grum, nigrum, si parvum, parvum atque ita iu caeteris. non autem propterea nigrum statim parvumve videri debet vel eidem alio tempore: aliterdue affecto vel omnibus aut quibuslibet, nedum sua natura tale: esse aut existimari, sed. tale tantum est πρὸς?xtivoy, respectu eius illo tempore, atque ita affecti, quando res illa talis ei visa fuit.
p) πάντων χρημάτων μέτρον ἐστὶν ἄνϑρωπος} de hoc Protagorae pro- nuntiato confer si placet dicta a me ad lib. 1 Pyrrhon. sect. 216. sumitur autem μέτρον eodem sensu quo apud Philonem lib. de congressu quae- reudae eruditionis gratia p. 438: ἐν ἡμῶν γὰρ αὐτοῖς τρία μέτρα εἶναι δοχεῖ, αἴσϑησις λόγος νοῦς. αἰσϑητὼν μὲν αἴσϑησις, ὀνοματων δὲ καὶ e lemens Alex. 2 Strom. p. 882 τρία -χριτήριαι interpretatur. 4) τούτῳ ὁ ἀντιχείμενος] ita recte mss pro τούτων» ἀντιχείμεγος. r7) τῶν ἐν Ünyg] mss ἐν ὕπνοις.
ημάτων καὶ τῶν λεγομένων λόγος, νοητῶν δὲ νοῦς. ubi τρία μέτρα 2484 | SEXTI EMPIRIOI 63 2f γήρᾳ προσπιπτόντων. οὐχ ἔστι δὲ * οἰκεῖον ἀπὸ τῶν δια- φερουσῶν περιστάσεων ἢ τὰς διαφόρους περιστάσεις ἀϑετεῖν, τουτέστιν ἀπὸ μὲν τῶν ἐν τῷ σωφρονεῖν ὑποπιπτόντων τὰ ἕν τῷ μεμηνέναι φαινόμενα, ἀπὸ δὲ τῶν ὕπαρ τὰ κατὰ τοὺς ὕπνους, ἀπὸ δὲ τῶν ἐν γήρᾳ τὼ ἐν νηπιότητι. ὡς γὰρ αὐτὰ ἐκείνοις οὐ φαίνεται, οὕτω καὶ ἀνάπαλιν τὰ τούτοις φαινόμενα ἐκείψοις o) 68 προσπέπτει. διόπερ εἰ ὅτι ὃ μεμηνὼς ἢ 0 κοιμώμενος ἐν ποιᾷ διαϑέσει ϑεωρεῖται, οὐχ ἔστι βέβαιος τῶν φαινομένων αὐτῷ κρι- τήξ᾽ ἐπεὶ καὶ ὃ σωφρονῶν") καὶ ὃ ἐγρηγορὼς ὅ) ἐν nord χαϑἕστηκε διαϑέσει, πάλιν οὐκ ἔσται πιστὸς πρὸς τὴν διάγνωσιν τῶν ὑποπιπτόντων αὐτῷ. μηδενὸς οὖν χωρὶς περιστάσεως λαμ- * βανομένο» ἐχάστῳ πιστευτέον τῶν κατὰ τὴ» οἰκείαν περίστασιν 61 λαμβανομένων. καὶ τούτῳ δὴ κινεῖν τινες ὑπενόησαν τὸ τριτή- Guov, ἐπείπερ τουτὶ μὲν τῶν xa9^ αὑτὰ ὑποκειμένων δοχιμαστι- κὸν εἶγαι βούλεται τοῦ τε ἀληϑοῦς καὶ τοῦ ψεύδους διοριστικὸν ὑπάρχειν. ὃ δὲ προειρημένος ἀνὴρ οὔτε xa9^ αὑτό τι ὑπάρχον οὔτε ψεῦδος ἀπολέλοιπε. τοιοῦτοι δὲ γεγονέναε λέγονταε καὶ oi περὶ τὸν Εὐθύδημον καὶ ΖΦιονυσόδωρον Y)* τῶν. yàg πρός τι καὶ 6500r0t τό τε ὃν καὶ τὸ ἀληϑὲς ἀπολελοίπασι. Γοργίας δὲ ὃ 02. nec convenit ex differentibus circumstantiis infirmare et abolere differentes circumstantias, mempe ex iis quae occurrunt dum est aliquis sanae mentis, ea quae videntur dum furit, vel ex iis qnae obversantur vigilentibes, ea quae videntur in somnis, ex iive quae in senectute, ea quae in infanjia: nam quo modo eadem illis non videntnr, ita etiam contra ea quae his vi- dentur, illis minime occurrunt, 63. quamobrem sí quia furore percitus aut dormiens in certa cernit affectione, non ést verus ac certus iudex eorum — ipsi videntur; is quoque qui est sanae mentis et qui vigilat, quanoquidem certa in affectione est, rursus non erit fide dignus ad ea discer- neuda quae illi occurrunt et obversantur. cum ergo nibil sumatur absque circumstantia, credendom est unicuique in illis quae sumuntur ex propria circumstantia, 64. et per hoc existimarunt quidam enm tollere veritatis cri- teriam, quoniam hoc debet iudicare de rebus ut per se sunt et verum fal. $umque distinguere. vir autem ille neque verum aliquid quod per se sit ne- que falsum relinquit. eiusmodi fuisse sententiae etiam dicuntur Euthydemus et Dionysodorus: nam ii quoque esse et verum reliquerunt tantummodo in jis quae referuntur ad aliquid. 65. Gorgias autem Leoutinus fuit ipse quoἐ 4) οὐχ ἔστι di] ms Vratislav. οὐκ ἔστι τε. ' f) διαφερουσῶν περιστάσεων») ita mss pro στάσεων, et infra sect. 63 χωρὶς στάσεως male erat pro περιστάσεως.
u) ἐπεὶ xal ὃ σωφρονῶ»] ita recte mss pro xol εἰ ὁ σωφρονῶν.
x) ὃ ἐγρηγορὼς] ita mss pro ἐγρηγορῶ».
y) Εὐθύδημον x«l Ζ]ιονυσόδωρο»] quorum in Euthydemo meminit Plato. supra sect. 13. | z) lopy(uc) eius περὶ φύσεως memorat etiam Olympiodorus, ex cuius commentario inedito in Platonis Gorgiam haec affert Allatius dialogo de acriptis Socratis p. 116: ἀμέλει xol γράφει ὁ l'ooy(ag περὸ φύσεως σύγ-- γραμμα ovx ἄκομψον τῇ zd ᾿Ολυμπιάδι. sed diu ante, Olympiodorum et Sextum nostrum librum illum evolvit et confutandum sibi sumsit Aris stoteles libro de dogmatibus Zenonis Xenophanis et Gorgiae, cuius po- stremi sententiam ita exponit: οὐχ εἶναί φησιν οὐδέν. εἰ δ᾽ ἔσειν, ἄγνω- στον εἶναι. εἰ δὲ xal ἔστι, xol γνωστόν, ἀλλ᾽ οὐ δηλωτὸν ἄλλῳ. ex his tribus primam partem ex Gorgiae mente exponit noster sect. 66—76, slteram 77-82, tertiam denique 83-86. ad primam partem respiciens bj 4 * τ ADVERSUB LOGICOS (Lib. VIIJ 285 ΑἸεοντῖνος ἐκ τοῦ αὐτοῦ μὲν τάγματος vn$oyt τοῖς ἀνῃφηκόσι τὸ χριτήριον, οὐ χατὰ τὴν ὁμοίαν δὲ ἐπιβολὴν τοῖς περὶ τὸν Πρωταγόραν" ἐν γὰρ τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ τοῦ μὴ ὄνξος ἢ περὶ φύσεως τρία κατὰ τὸ ἑξῆς κεφάλαια: κατασκευάζει, ὃν μὲν χαὶ πρῶτον ὅτι οὐδέν ἐστι, δεώτερον. ὅτι εἰ καὶ ἔστιν, ἀκατά- ληπτον ἀνθρώπῳ, τρέτον ὅτε εἰ καὶ καταληπτόν, ἀλλά. τοί γε ἀνέξοιστον καὶ ἀνδρμήνευτον τῷ πέλας. ὅτι μὲν οὖν οὐδέν ἐστιν, 66 ἐπιλογέζετκαι τὸν τρόπον τοῦτον" εἰ γάρ ἐστιν, ἤτοι τὸ ὃν ἐστιν ἢ τὸ μὴ ὃν ἢ καὶ τὸ ὃν ἔστι καὶ τὸ μὴ ὄν. οὔτε δὲ τὸ Óv- icr», ὡς παραστήσει, οὔτε τὸ. μὴ ὄν, ὡς παραμυϑήσοται?),.. οὔτε τὸ ὃν καὶ μὴ ὃν, ὡς xol τοῦτο διδάξει" οὐχ ἄρα ἔστε τε. P 884 xal δὴ τὸ μὲν μὴ ὃν οὐκ ἔστιν" εἢ γὰρ τὸ μὴ ὃν ἔστιν, ἔσται GT τε ἅμα καὶ οὐκ ἔσται. jj μὲν γὰρ οὐκ ὃν νοεῖται, οὐκ ἔσται" ἢ δὲ ἔστι μὴ ὃν, πάλιν ἔσται. παντελῶς δὲ ἄτοκον τὸ εἶναί τε ἅμα καὶ μὴ εἶναι. οὐκ ἄρα ἔστι τὸ μὴ ὄν. καὶ ἄλλως εἰ τὸ μὴ ὃν ἔστι, τὸ ὃν οὐκ ἔσταε" ἐναντία γάρ ἐστι τωῦτα ἀλλήλοιο.
χαὶ εἰ τῷ. μὴ ὄντι συμβέβηκε τὸ εἶναι,. τῷ ὄντε συμβήσεται τὸ μὴ εἶναι. yl δέ γε τὸ ὃν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ τὸ μὴ ὃν ἔσται. καὶ 68 μὴν οὐδὲ τὸ ὄν ἐστιν" εἰ γὰρ τὸ ὄν ἐστὶν, ἤτοι ἀϊδιόν ἐστεν ἢ γενητόν"), ἢ ἀΐδιον ἅμα καὶ γενητόν. οὔτε δὲ ἀΐδιόν ἐστιν οὔτε γενητὸν οὔτε ἀμφότερα, ὡς δείξομεν" οὐκ ἄρα ἔστε τὸ b», εἶ que ex ordine eorum qui negarunt esse aliquid quod iudicat, sed non ea retione ac vhi qaa Protezoras: nam in libró qui inscribitur dé eo quod noa est aut de natura tria ordine constituit capita, wnum qnidem et primnm quod smihil sit, secundum autem quod etsi sit, ab homine noa possit. ceom- prehendi, tertium qaod etsi possit comprehendi, enuntjari tàmen et expli- cari noa possit proximo. 66. atque quod nihil quidem sit, hoc modo retio- cimatur: nam si est, aut est id quód est aus? id quod non est aut et quod est et quod non est. sed neque est id quod est, ut ostendet, neque id quod mon es$j, ut expomet; neque quod est et noa est, ut hoc quoque do- cebit, nen est ergo aliquid. 67. atque id quidem quod nodu est, noa est: si enim est id quod nón est, erit aliquid simul et non erit. nam quatenus quidem non esse intelligitur, noh erit; quatenns autem esse non ens, rursus erit, est autem plane absurdum, quod aliquid simu? sit et noa sit, nom est ergo id quod non est. et alioqui si est id quod non est, non esit id qnod est; suat enim haec ον se contraria. et si ei quod non est, mt sit accidit, «i qnod est accidet ut non sit, minime amtem non est id - quod est, neque erit ut quod nona est. 68. porro autem mee est id quod $5t: nam δὲ est id quod est, aut est aeternum aut ortum, aut simul aeter- mum et ortum. sed neque est aeternum nec ortum neque utrumque, ut osten- demus, non est ergo id quod est. nam si id quod est, est aeternum (hinc Sextus lib. 2 Pyrrhon. sect. 59: éréoa μέν ἔστιν Γοργίου διάγοια, x«9* ἦν φησιν μηδὲν εἶγαι. | al ὡς παραμυϑήσεται] Salmasius legebat παραϑήσεται, sed nihil mo- P 881 tandum, nam παραμυϑήσεται bene positum pro euadebit et confirmabit, ut patet vel ex hoc loco Plutarchi 7regl wwyoyo»íat, πιστούμενος τῷ elxote καὶ παραμυϑούμενος τὸ ἀληϑὲς τοῦ Aoyou καὶ παράδοξο.
b) ἤτοι ἀΐδιόν. ἔστιν ἢ γενητόν} Aristoteles de Gorgia: ὅτε μὲν οὐκ Kan» οὐδέν, συνϑεὶς τὰ fione εἰρημένα ὅσοι περὶ τῶν ὄντων λέγοντες, τἀναντία, ἐς δοκοῦσιν, ἀποφαένονται αὐτοῖς, οὗ μὲν ὅτι ἕν xoà οὐ πολλά, οὗ δ' αὖ, ὅτι πολλὰ καὶ οὐχ ἕν. (confer infra sect. 73 s 1 καὶ oi μὸν ἀγένητα, οὗ δὲ ὡς γεγόμφια ἐπιδειχγύγτες ταῦτα, Bul ογίζεταε χατ' ἀμφοτέρων.
γὰρ ἀϊδιόν ἐστε τὸ Üv — ἀρκτέον γὰρ ἐντεῦϑεν — οὐκ ἔχει tivc 694oy5v. τὸ γὰρ γινόμενον. πᾶν ἔχει τίν᾽ ἀρχήν. τὸ δὲ ἀΐδιον . ἀγένητον κἀϑεστὼς οὐκ εἶχεν ἀρχήν, μὴ ἔχον δὲ ἀρχὴν ἄπειρόν ἔστιν, εἰ δὲ ἀπειρόν ἐστιν, οὐδαμοῦ ἐστιν. εἰ γάρ πού ἐστιν, ἕτερον αὐτοῦ ἐστὶν ἐκεῖνο τὸ Oy ἐν ᾧ ἔστι. καὶ οὕτως οὐκέτ᾽ ἄπειρον ἔσταί. τὸ ὃν ἐμπεριεχόμενόν τινι. μεῖζον γάρ ἐστι τοῦ » ἐμπεριεχομένου τὸ ἐμπεριέχον. τοῦ δὲ ἀπείρου οὐδέν ἐστι μεῖ- TOlov. ὦστε οὐκ ἔστι που τὸ ἄπειρον. καὶ μὴν οὐδ᾽ ἐν αὐτῷ ἡ περιέχεχαι" ταὐτὸν yàg ἔσται τὸ lv ᾧ xai τὸ ἐν αὐτῷ, καὶ δύο γενήσεται τὸ “ὄν, τόπος rt καὶ σῶμα. τὸ μὲν γὰρ ἐν ᾧ “τόπος , 4mví, τὸ δ᾽ ἐν αὐτῷ σῶμα. τοῦτο δέ γε ἄτοπον. τοίνυν οὐδὲ ἐν αὐτῷ ἐστε τὸ ὃν. στε εἰ ἀΐδιόν ἐστε τὸ ὄν, ἄπειρόν Pare: εἰ δὲ ἀπειρόν ἐστιν, οὐδαμοῦ ἐστιν: εἰ δὲ μηδαμοῦ ἐστιν, οὐχ ἔστι. τοίνυν εἰ ἀΐδιόν ἐστε τὸ ὃν, οὐδὲ" τὴν ἀρχὴν ") ὃν ἐστι. 71 χαὶ μὴν οὐδὲ γενητὸν εἶναι δύναται τὸ ὄν" εἰ γὰρ γέγονεν, ἤτοι ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος γέγονεν. ἀλλ᾽ οὔτε ἐκ τοῦ ὄντος “) γέ- . qovev*. εἰ γὰρ ὄν ἐστιν, οὐ γέγονεν, ἀλλ᾽ ἔστιν ἤδη. οὔτε. ἐχ τοῦ μὴ ὄντος" τὸ γὰρ μὴ ὃν οὐδὲ γεννῆσα( τι δύναται διὰ τὸ ἐξ ἀνάγχης ὀφείλειν ὑπάρξεως μετέχειν τὸ γεννηξικόν τινος. τοοὺχ ἄρα οὐδὲ γενητόν ἔστε τὸ ὄν. κατὰ τὰ "αὐτὰ δὲ οὐδὲ τὸ συναμφότερον, ἀΐδιον ἅμα καὶ γενητόν" ταῦτα γὰρ. ἀναιρετικά P 886 ἐστιν ἀλλήλων. καὶ εἰ ἀΐδιόν ἐστι τὸ ὄν, οὐ γέγοϑε" καὶ εἰ γέenim est incipiendum), non habet aliquod principium: quidquid enim orlter, habet aliquod principium. 69. aeternum autem cum sit eiusmodi ut non sit ortum, non habuit principium, non habeas autem principium est infinitum; sí est autem infinitum, nusquam est. nam si est alicubi, diversmm erit ab eo illad qnod est in quo est, et sic non erit utique infinitam id quod con- tinetur in aliquo. infinito autem nibil est mains. quamobrem nusquam est infinitum, 70. sed.neque id ipso continetur: idem enim erit id in quo est et quod in ipso est, et duo flent id qnod. est, maempe locmg et corpus; nam id quidem in quo est, est locus, quod autem in ipso est, est corpus. hoc autem est absurdum. ergo nec ju ipso est id quod est. quare.si id quod est, est aeternum, est infinitum. si est autem infinitum, nusquam est; si autem- nusquam est, non est. si ergo id quod est, est aeternum, neque omnino est. 71. sed nec ortum esse potest id quod est: si enim ortum est, aut ex eo quod est, ortum est, aut e£ eo quod non est. sed neqne ex eo * quod est, ortum est: si enim est id quod est, non ortum.est, sed iam est, neque ex 60 quod non est: nam quod no^ est, nec potest quidem aliquid gignere, propterea quod id quod aliquid gignit, debet necessario existere. ergo nec ortum est id quod est, 72. itidem antem nec utrumqne aimul, ae- ternum simul et ortum; ea enim se alterum alterum perimtunt, et si id quod c) οὐδ᾽ ἐν αὐτῷ) ita scribendum^cum ma Ciz. pro οὐδὲν αὐτῷ: d) τὴν ἀρχὴν] omnino, ita recte Hervetus, vide dicta ad 2 Pyrzhon. sect. 50, ZU e) àx τοῦ ὄντος) ita ut fam esset illud quod deinde factum est. pro-- pterea subiungit: εἰ γὰρ ὕν ἔστι, οὐ γέγονεν, ἀλλ᾽ ἔστιν ἤδη. mox au- tem τὸ μὴ ὄν per cavilletionem accipit pro plane nihilo, non tantum pro eo quod non iam erat idem illud in quod deinde transit.
f) οὐδὲ γεννῆσαι) nec gignere aliquid, nec admittere ut gignatur, qua- " tenus nihil est. ita enim nisi accipias vocabulum γεννῆσαι et quod statim sequitur γενγητιχόν, falsum est quod Gorgias colligit, qui enim se- queretur ex eo quod debet iam existere quod gignit, debere etiazm exi- stereo priusquam nascatur id quod nascitur, - ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIT) 291 γόνεν, οὐκ ἔστιν ἀΐδιον. τοίνυν εἶ, μήτε ἀΐδιόν ἔστι τὸ ὃν μήτε γενητὸν μήτε τὸ συναμφότερον, οὐκ ἂν εἴη τὸ ὄν. xal ἀλλως 178 εἰ ἔστιν, ἤτοι. ἕν ἐστιν ἢ πολλά" οὔτε δὲ ἕν ἔστιν 5) οὔτε πολλά, ὡς παρασταϑήσεται. οὐκ ἄρα ἔστι τὸ ὄν. εἰ γὰρ ἕν ἐστιν, ἤτοι ποσόν ἐστὶν ἢ συνεχές ἐστιν ἢ μέγεθός ἐστιν ἢ σῶμά ἐστιν. ὅ τι δὲ ἂν εἴη τούτων, οὐχ ἕν ἐστιν"), ἀλλὰ ποσὸν ἢ μὲν καϑεστὼς διαιρεϑήσεται, συνεχὲς ἢ δὲ ὃν τμηϑήσεται. ὁμοίως δὲ μέγεϑος vootutugy 1) oUx ἔσται ἀδιαίρετον. σῶμα δὲ τυγχάνον τριπλοῦν ") ἔσται" xài γὰρ μῆκος καὶ πλάτος καὶ βάϑος ἕξει. ἄτοπον δέ γε τὸ μηδὲν τούτων εἶναε λέγειν τὸ ὃν" οὐκ ἄρα ἐστὶν ἕν τὸ ὃν. xal μὴν οὐδὲ πολλά ἐστιν" εἰ γὰρ μή ἐστιν ἕν, οὐδὲ moÀÀA TA. ἔστι. σύνϑεσις γὰρ τῶν xa9^ ἕν ἐστι τὰ πολλά. διόπερ τοῦ ἑνὸς ἀναιρουμένου συναναιρεῖται καὶ τὰ πολλά. ἀλλὰ γὰρ ὅτι. μὲν οὔτε τὸ ὄν ἐστιν οὔτε τὸ μὴ ὃν ἐστιν, ἐκ τούτων συμφα- véc. ὅτι δὲ οὐδὲ ἀμφότερά ἐστε τό τε ὃν καὶ τὸ μὴ ὦν, εὐεπι-- 15 λόγιστον" εἴπερ γὰρ τὸ μὴ ὃν ἐστι καὶ τὸ ὃν ἐστι, ταὐτὸν ἔσται τῷ ὄντι τὸ μὴ ὃν ὅσον ἐπὶ τῷ εἶναι, καὶ διὰ τοῦτο οὐδέτερον αὐτῶν ἔστιν. ὅτι γὰρ τὸ μὴ ἂν οὐκ ἔστιν, ὁμόλογον." δέδεικται δὲ ταὐτὸ τούτῳ ") χαϑεστὼς τὸ ὃν" χαὶ αὐτὸ τοίνυν οὐχ ἔσται. TG οὐ μὴν ἀλλ᾽ εἴπερ ταῦτόν ἐστι τῷ μὴ ὄντι. τὸ ὄν, οὐ δύναται ἀμφότερα εἰναι" * el γὰρ ἀμφότερα, oU ταὐτὸν» καὶ εἰ ταὐτόν, οὐκ ἀμφότερα. οἷς ἕπεται τὸ μηδὲν εἶναι. εἰ γὰρ μήτε τὸ ὃν ἢ ast, 6sí seterumim, non est ortum; etsi ortum est, non est aetemum. οἱ ergo neque est aeternum id quod est, neque ortum mec utrunque, mon est id quod. est, 73. et alioqui si est, aut est unum aut plura, sed nec est unum meque plure, ut ostendetur, non est ergo id quod est: mam si unum est, aut .est quantwm 9ut continuum, aut est magnitudo aut corpus, quodcumque au- sem horum fuerit, non est unum, sed si sit quidem quantum, dividetur, si sit autem continuum, scindetur, similiter autem 3i intelligatur magnitudo, mon erit individuum, si sit autem corpus, erit triplex; habebit enim loagi- 9adinem: et latitudinem et profunditatem, absurdum est autem dicere id quod est nihil esse ex bis, mom est ergo unum? id quod est, 74. sed meo est zwalta; εἰ enim nom est unum, nec est multa, multa enim sunt eorum quae swnt ex uno compositie, quamobrem si anum tollatur, tolluntur quoque multa, etque quod non sit quidem id quod est neque sit id quod non est, ex his est perspleumm, 75. quod eutem nec sit utrumque et id quod est et id quod. som est, facile potest ratione colligi. si enim est et id quod non est et id quod est, idem essehtiae ratione erit esse et non esse, et propterea neutrum. est eorum, quod enim non sit id. quod nom est, constat: ostensum est autem hoc ipsum esse id quod est, ergo jpsurm quoque non erit, 76, verumenim« vero si id quod est, idem est cum eo quod non est, non potest esse utrum que: si enim utrumque, non idem, et si idem, non utrumque, quibus est consequens ut nihil sit: si enim neque est id quod est neque id quod non g) οὔτε δὲ Er ἐστιν} ita recte mss pro ἔνεσσι».: P 386 À) ὅ τι dà ἄν εἴη τούτων, οὐχ ἕν ἐστι» ita eadem mss pro ὃ τὸ δὲ ἂν εἴη, τούτων οὐκ ἣν ἔστιν. " i) ποσὸ»] numerus sire quantitas discreta. A) συνεχὲς} quantitas continua.
Ü) μέγεϑος νοούμενο»] magnitudo mente concepta spatii v. g. mente etiam dividi et partes eius concipi mente possunt. . m) σῶμα τριπλοῦ» supra lib. adversus Geometras sect. 19 eto.
n) ταὐτὸ τούτῳ] ita e 1055 leg. pro ταὐτὸ τοῦτο.
N T N! SETTI EMPIRUIlore μήτε τὸ μὴ ὃν μήτε ἀμφότερα, παρὰ δὲ ταῦτα ὀὐϑὲν of.
Ῥένοι,. οὐδὲν ἔστεν. ὅτε δὲ κἂν 7, τι, τοῦτο ἄγνωστόν τὲ καὶ d»- επίνόητόν ἔστι» ἀνθρώπῳ, παάρωκειμένψως ὑπσδεικτέον" εἶ γὰρ τὼ φρονούμενα ), φησὶν ὁ Γοῤγίας, οὐκ ἔστιν ὄντα, τὸ ὃν φροονέϊραι, καὶ χατὰ λόγον. ὥσπερ γὰρ᾽ εἰ τοῖς φρονθυμένοὶϊς συμβέβηκεν εἶναι λευχοῖς, κῶν συμβεβήκει τοῖς λευκοῖς ᾧρον εἴ σϑαι" οὕτως εἰ τοῖς φρονουμέγνόις συμβεβήκει μὴ εἶναι odor, 18 κατ᾽ ἀνάγχην συμβήσεται τοῖς οὖσε μὴ φρονεῖσθϑαι. διόφερ ὑγιὲς καὶ σῶζον τὴν ἀχολουϑίμν ἐστὶ τό, εἰ. τὰ φρονούμενα οὐχ ἔστιν ὅντω, τὸ ὃν οὐ φρονεῖται. τὰ δέ ye φρονούμένα — προληπτέὸν P 38470 — οὐκ ἔστιν ὄντα?), ὡς παραστήσομεν" οὐχ ἄρα τὸ ὃϑ φὸονέϊεαι. xal ὅτι τὰ φρονούμενω ox ἔστιν ὄντα͵. συμφανές" 19 δ γὰρ τὰ φρονούμενά ἐστιν ὄντα, πάντα νὰ φρονούμενα Bari xal ὅπη &v τις αὐτὰ φρονήσῃ?). ὅπερ ἐστὴν ἀπεμφαάῖνον͵" εἰ 0f ἔσει, φαῦλον. οὐδὲ γὰρ ἂν φρονῇ τις ἄνϑρωπον ἱπτώμενον ἢ ἅρματα ἐν πελάγει τρέχοντα, εὐϑέως ἄνϑρωπος ἵπταται ἢ Go- pera ἐν πελάγει τρέχει. ὥστε οὐ τὸ φρόνούμενά ἐστιν ὄντω, βοπρὸς τούτοις εἰ τὰ φρονούμενά ἐστὲν ὄντα, τὰ μὴ évra οὗ φϑογηϑήσεξαι" τοῖς γὰρ ἐνάντίοις τὰ ἐναντία συμβέβηκεν. ἔναν-- . «lov δέ ἔστι τῷ ὄντε τὸ μὴ ὄν. καὶ διὰ τοῦτο πάντως d τῷ ὄντε συμβέβηκε τὸ φρονεῖσθαι, τῷ μὴ ὕντε συμβήσεται τὸ μὴ φρονεῖσϑαι. ἄτοπον δέ ἐστε τοῦτο. καὶ γὰρ Σκύλλα") xoi X.
est neque utrumque, praster kaec abtom nibil iateligitew, miik est. 2X. quod entem, etiamsi sis aliqnid, illud est bonsim ignófum et nom oonprehenden- dum cogitatioho, deinceps est ostendemwdum; si emim «quac cogitantur nob suat pos ipsae, inqmit Gorfies, id «eod ess mon coyletm, idque ci matjemi cemsemtamenzm, quo modo emim si ij» quae eogitammmw, accidit ut sint. alba, áccidenit otiam,, alba. qogitusi; ita quoque sk aecidesit; iie quee eogitamtir, ut . pear dint ves ipseo, noteseario socidewe( u$ quae siné, nom oogitentux, 78. est