σεως φωτὸς δίκην ἑαυτήν τὲ ἐμφανίζειν ὀφείλει xal τοῦ ποιήσαν--. vog αὐτὴν ἐναργοῦς ἐνδειχτικὴ καϑεστάναι. ἀλλ᾽. ἐπεὶ οὐ τὸ xa^ ἀλήϑειαν ἄεί ποτε ἐνδείκνυται, πολλάκις δὲ διαψεύδεται καὶ δια-- φωνεῖ τοῖς ἀναπέμψασιν αὐτὴν πράγμασιν, ὡς οἱ μοχϑηροὶ τῶν ἀγγέλων, χατὰ ἀνάγχην ἠκολούϑησε τὸ μὴ πᾶσαν φαντασιαν P 406 δίνασϑαι κριτήριον ἀπολείπειν ἀληϑείας, ἀλλὰ μόνην εἰ καὶ ἄρα τὴν ἀληϑῆ. πάλιν ovv ἐπεὶ οὐδεμία ἐστὶν ἀληϑὴῆς τοιαύτη, 164 οἵα οὐκ ὧν γένοιτο ψευδής, ἀλλὰ πάσῃ τῇ δοκούσῃ ἀληϑεῖ καϑ- ἐστάναι εὑρίσκεταί τις ἀπαράλλακτος ψευδής, γενήσεται τὸ χρι- τήριον ἐν κοινῇ φαντασίᾳ τοῦ τε ἀληϑοῖς καὶ ψευδοῦς V). ἡ δὲ χοινὴ τούτων φαντασία οὐκ ἔστι καταληπτική, μὴ οὖσα δὲ xa- ταληπτικὴ οὐδὲ κριτήριον ἔσται. μηδεμιᾶς δὲ οὔσης φαντασίας 165 χριτικῆς οὐδὲ λόγος ἂν εἴη κριτήριον “ ἀπὸ φαντασίας γὰρ οὗτος ἀγάγεται, xal εἴχότως. πρῶτον μὲν γὰρ δεῖ φανῆναι αὐτῷ τὸ χριγνόμενον᾽" φανῆναι δὲ οὐδὲν δύναται χωρὶς τῆς ἀλόγου αἰσϑή- σεως. οἴτε οὖν ἡ ἄλογος αἴσϑησις οὔτε ὃ λόγος ἦν κριτήριον.. ταῦτα μὲν γὰρ ἀντιπαρεξάγων τοῖς ἄλλοις φιλοσόφοις ὃ Καρ- 166 γεάδης tig τὴν ἀνυπαρξίαν, τοῦ κριτηρίου διεξήρχετο. ἀπαιτού- μένος δὲ καὶ αὐτός τι κριτήριον πρός τὲ τὴν τοῦ βίου διεξαγω- γὴν καὶ πρὸς τὴν τῆς εὐδαιμονίας περίκτησινι δυνάμει ἀπαναγχά- ζεται καὶ xa9^ αὑτὸν περὶ τούτου διατάττεσϑαι, προσλαμβάνων τήν τε πιϑανὴν φαντασίαν καὶ τὴν πιϑανὴν ἅμα καὶ ἀπερί- σπαστον καὶ διεξωδευμένην. τίς δέ ἐστιν 7) τούτων διαφορα, 167᾽ ita etiam phantasia cum sit dux princeps cognitionis quae est in animali, debet instar lucis et se ipsam ostendere et indicare evidens illud quod eam effecit, sed quoniam non ita ut vere est, rem semper indicat, saepe autem fallit et instar infidelium nuntiorum discrepat a rebus quae eam immiserunt; necessario sequitur, quod non quaelibet phantasia potest facere ut admit- tatur judicium veritatis, sed sola illa, si quae vera est. 164, rursus qug- uiam nulla est adeo vera ut non possit esse falsa, et cnilibet quae videtur esse vera invenitur aliqua falsa similis, itaque criterium erit in phantasia communi veri et falsi. communis autem horüm phantasia non distincta com- prehendit; si autem non distincte comprehendit, nec erit criterium. 166, si nulla autem phantasia vim habet iudicandi, nec ratio erit id quod iudicat: ea enim deducitur à veritate, et merito. nam primum quidem ei debet ap- parere id quod iudicatur;,uihil autem potest apparere absque sensu experte rationis. neque ergo sensus expers rationis neque ratio est íd quod iudicet. 166. atque haec quidem aliis resistens philosophis disserebat Carneades, ut ostenderet nullam esse regulam veri falsique,. rogatus autem ipse quoque de criterio aliquo ad vitam traducendam et ad acquireudam beatitudinem, cogitur et ipse aliquid decernere quod eo valeat; assumit enim probabilem; phentasiam, et illam quae probabilis simul est et dubio nullo distrahitur / quaeque evidens est atque explicata. 167. quae sit eutem harum differonx) ἡ φαντασία ἀρχηγὸς) hinc Arrianus lib. 1 Epictetearum cap. PO rationem vocat σύστημα φαντασιῶν, ao Vitruvius libro et capite primo , collectionem ex sensibus perceptis. confer Barthium ad Claudianum p. 108.
y) κοινῇ φαντασίᾳ τοῦ τε ἀληϑοῦς xal ψευδοῦς infra tamen sect. 175 p 405 negat ob rariorem falsi παρέμπτωσιν phantasiae ut plurimum verae fidem: esse detrahendam., ' 2} τὴν τε “πιϑανὴν φαντασίαν) de tribus hiseo gradibus phantasiae probabilis ex Carneadis mente confer, si placet, dicta ab lib, 1 Pyr- rhon, sect. 327 sq. " 320 | SEXTI EMPIRICI συντόμως ὑποδεικτέον. ἢ τοίνυν φαντασία τινὸς φαντασία ἐστίν, olov τοῦ Tt ἀφ᾽ οὗ γίνεται καὶ τοῦ ἐν ᾧ γίνεται" καὶ ἀφ᾽ οὗ μὲν γένεται ὡς τοῦ ἐχτὸς ὑποκειμένου αἰσϑητοῦ, τοῦ ἐν ᾧ δὲ?) 168 γίνεται, καϑάπερ ἀνθρώπου. τοιαύτη δὲ οὖσα δύο ἂν ἔχοι σχέ- “σεις ᾽), μίαν μὲν ὡς πρὸς τὸ φανταστόν, δευτέραν δὲ ὡς πρὸς τὸν φαντασιούμενον. χατὰ μὲν οὖν τὴν πρὸς τὸ φανταστὸν σχέ- σιν ἢ ἀληϑὴς γίνεται“) ἢ ψευδής, καὶ ἀληϑὴς μέν, ὅταν σύμ- 169 guvoc ἦ τῷ φανταστῷ, ψευδὴς δὲ ὅταν διάφωνος. κατὰ δὲ τὴν πρὸς τὸν φαντασιούμενον σχέσιν ἢ μέν ἐστε φαινομένη ἀληϑής, ἡ δὲ οὐ φαινομένη ἀληϑής. ὧν ἡ μὲν φαινομένη ἀληϑὴς tu- φασις. χαλεῖται ^) παρὰ τοῖς ““καδημαϊκοῖς καὶ πιϑανότης καὶ πιϑανὴ φαντασία, 7) δ᾽ οὐ φαινομένη ἀληϑὴς ἀπέμφασίς τε προσαγορεύεται καὶ ἀπειϑὴς καὶ ἀπίϑανος φαντασία. οὔτε γὰρ τὸ αὐτόϑεν φαινόμενον ψευδὲς ovrt τὸ ἀληϑὲς μέν, μὴ φαινό- Ἰτόμενον δὲ ἡμῖν), πείϑειν ἡμᾶς πέφυχε. τούτων δὲ τῶν φαντα- P 40600» 7 μὲν φανερῶς ψευδὴς καὶ μὴ φαινομένη ἀληϑὴς παρα- γράψιμός ἐστι καὶ οὐ χριτήριον, ἐάν τὲ ἀπὸ ὑπάρχοντος μέν, διαφώνως δὲ τῷ ὑπάρχοντι καὶ μὴ κατ᾽ αὐτὸ τὸ ὑπάρχον, ὁποία ἦν ἡ ἀπὸ ᾿Ηλέχτρας προσπεσοῦσα τῷ Ὀρέστῃ μίαν τῶν Ἐρινύων αὐτὴν δοξάζοντι καὶ κεχραγότε ᾿ μέϑες 7), μέ᾽ οὖσα τῶν ἐμῶν ᾿Ἐρινύων.. 111τῆς δὲ φαινομένης ἀληθοῦς ἢ μέν τίς ἐστιν ἀμυδρά, ὡς ἡ ἐπὶ tja, breviter est ostendendum. phantasia ergo est alicuius imaginatio, nempe et eius ex quo fit et eius in quo fit. ex quo, ut externi subiecti sensilis; in quo, ut hominis, 168. cum autem 5it eiusmodi, duplici respectu poteat ' cousiderarí, uno qüidem ad id quod phantasia apprehenditur, altero autem ad enm qui utitur phantasia. et respectu quidem δὰ id quod phantasia apprehenditur, est vel era vel falsa: vera quaudo consonat cum eo quod ' phantasia apprehenditur, falsa quando dissonat. 169. respectu autem ad eum qui utitur phantasia, alia est qnae apparet vera esse, alia quae non apperet: ex quibus quae ápparet'vera esse, appellatur emphasis apud Aca- demicos et probabilitas et probabilis phantasia; quae autem non apparet esse vera, appellatur apemphasis et improbabilitas et non probabilis phau- tasia, neque enim quod ex se apparet falsum neque quod est quidem verum, non autem apparet, aptum natum est ad nobis persuadendum. 170. ex his itaque phantasiis ea quidem quae est aperte falsa et quae non apparet vera esse, reiiculae sunt nec criteria esse possunt, siquidem et haec a re qui- dem existente profecta ab ea tamen discrepat et ei non congruit, cuiusmodi erat quam Electraó adspectus offerebat Oresti, unam illam opimamti esse Furiarum clamantique | me mitte, quae meis es una ex Furiis.
E.171. eius autem quae apparet esse vera, alia quidem est minus evideas, U a) τοῦ ἐν ᾧ di] ita mss recte pro ᾧδε.. d ἔχοι σχέσεις] ita mss pro ἔχει. zc) ἢ ἀληϑὴς γίνεται male editi ἡ ἀληϑῆς. d) ἔμφασις καλεῖται] ἃ Stoicis etiam, vide Laértium T 61. €) μὴ φαινόμενον δὲ ἡμῖν] recte ita editi, licet in ms Vratislav. μή desideratur. malui autem τὸ qvoutvov subinde per id quod apparet ^ potius reddere quam cum Herveto guod videtur, quoniam illud est ex- , pressius δά evidentiam sensibus se offerentem.
£9ec) versns 264 ex Oreste Euripidis, quem repetit etiam nost P 406, 1. aot 249. adde lib. 2 contra Log. sect, er. d E e ADVEBSUS LOGICOS [Lib. VII). ' 921 τῶν παρὰ μικρότητα τοῦ ϑεωρουμένου ἢ παρὰ ἱκανὸν διάστημα. ἢ καὶ παρὰ ἀσϑένειαν τῆς ὄψεως συγκεχυμένως καὺ οὐκ ἐχτύ- — πως τι λαμβανούσης. ἡ δέ τις) ἦν σὺν τῷ φαίνεσϑαι ἀληϑὴς ἔτι καὶ σφοδρὸν ἔχουσα τὸ φαίνεσϑαι αὐτὴν ἀληϑῆ. ὧν πάλιν 112 3 μὲν ἀμυδρὰ καὶ ἔκλυτος φαντασία οὐκ ἂν εἴη σριτήριον" τῷ γὰρ.) μήτε αὐτὴν μήτε τὸ ποιῆσαν αὐτὴν τραγῶς ἐνδείκνυσθαι οὐ πέφυκεν ἡμᾶς πείϑειν οὐδ᾽ εἰς συγκατάϑεσιν ἐπισπᾶσϑαι.
p δὲ φαινομένη ἀληϑὴς καὶ ἱκανῶς ἐμφαινομένη κριτήριόν ἐστι 113 ἧς ἀληϑείας κατὰ τοὺς περὶ τὸν Καρνεάδην. κριτήριον δὲ οὖσα πλάτος εἶχεν ἱκαγόν ). καὶ ἐπιτεινομένης, αὐτῆς ἄλλῃ ἄλλης ἐν εἴδει πεϑανωτέραν τε καὶ πληκτικωτέράών ἴσχει φαντασίαν. τὸ δὲ 114 πιϑανὸν ὡς πρὸς τὸ παρὸν λέγεται τριχῶς, καϑ᾽ ἕνα μὲν τρύ-- πον τὸ ἀληϑές τὲ ὃν καὶ φαινόμενον ἀληϑές,. καϑ᾽ ἕτερον δὲ.
τὸ ψευδὲς μὲν καϑεστώς, φαινόμενον δὲ ἀληϑές, κατὰ δὲ τρί- tov: τὸ ἀληϑὲς χοινὸν ἀμφοτέρων. ὅϑεν τὸ χριτήριον ἔσται μὲν ἢ φαιγομένη ἀληθὴς φαντασία, ἣν καὶ πιϑανὴν προσηγόρξυον οἱ. ἀπὸ τῆς ἀκαδημίας. ἐμπίπτει δὲ ἔσϑ᾽ Ort καὶ ψευδής, ὥστε 116 ἀνάγκην ἔχειν. καὶ τῇ κρινῇ ποτὲ τοῦ ἀληϑοῦς xal ψευδοῦς") φαντασίᾳ χρῆσϑαι" οὐ μέντοι διὰ τὴν σπάνιον ταύτης παρέμ-- πτωσιν, λέγω δὲ) τῆς μιμουμένης ἀληϑές, ἀπιστητέον ἐστὶ τῇ ὡς τὸ πολὺ 5) ἀληϑευούσῃ" τῷ “γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τάς τε χρίσεις καὶ τὰς πράξεις κανονίζεσϑαι συμβέβηκε. τὸ μὲν οὖν ut vel propter parvitatem rei quae cernitur, aut quod mon sit satis spatii, aut propter imbecillitatem visus, qui confuse rem percipit et non expresse, alia autem est qnae cum eo quod apparet vera, hoc quoque habet, ut valde evidenter appareat esse vera. 172. ex quibus rursus quae est minus evidens 'remissaque phantasia, non potest esse criterium veri falsique: quod enim neque ipsuui neqüe qnod eam effecit, aperto potest iudicare, non potest nobis períuadere neque ad assensum nos attrahere, 173. quae autem appa- ret vera essé ét satis evidenter apparet, ea est criterium veritatis ex Car- neadis sententia. haec porro quae criterium est, satis late patet; nam prout speciatim alia alii applicatur, probabiliorem etiam vehementiusque moven- tem hàbet phántasiam. 174. probabile porro in praesentia dicitur tripliciter, uno quidem inodo id quod est verum et videtur esso verum, altero autem id quod falsüm cum sit, verum esse videtur, tertio autein verum commune dtriusqne. onde criterium erit phantasia quae vera esse videtur quamque probabilem appellabant Academici, 175. nonnumquam autem se offert etiam falsa, ut necesse sit aliquando uti communi pbantasia falsi et veri, sed propteréa quod haec quae veri speciem imitatur, rarius occurrit, fides nou est deneganda ei quae ut plurimum est vera, nam secundum id quod ut plurimum fit, iudicia et actiones dirigi solent. atque primgm quidem et . δὴ ἡ δέ ti] ita recte mss pro εἶ.
À) τῷ γὰρ] ita malim cum ms Vratislav. pro τό.
i) πλάτος εἶχεν Íxavóy] latitudinem vocat sive πλάτος amplam et va- rios sub se gradus variaque genera comprehendentem significationem. sic infra sect. 181 ubi de ἀπερισπάστῳ φαντασίᾳ" fitt xal αὐτὴ πλάτος ἔχειν ἔοιχε did τὸ ἄλλην ἄλλης μᾶλλον ἀπερέσπαστον εὑρίσκχεσϑαι.
ἀ) xoi: τοῦ ἀληϑοῦς xol ψευδοῦς) supra sect. 165.
ἢ λέγω δὲ]. ms Οἷς. δή. | m) τῇ ὡς τὸ πολύ) sufficit hoc ex Carneadis sententia ad τὸ πιϑανόν sive probabile, non ad certum, quod comprehendi posse ille prorsus negabat. A | up SEXTUS EMPIR. II, | X *- ΕΣ SBYTI ΕΜΡΙΠΙΟΣ ' καὶ κοινὸν κριτήριον κατὰ τοὺς περὶ τὸν Ἀωρνεδην ἐστὶ 176 τοιοῦτον. ἐπεὶ δὲ οὐδέποτε φαντασία μονοειδὴς ὑφίσξαται, ἀλλ᾽ ἁλύσεως τύόηυν ἄλλη ἐὰ ἄλλης ἤῤτηται, δεύξεῤον πρόσγενήσεξαξ κριτήριον, ἡ πιϑανὴ ὥρμα καὶ ἀπερίσκασεος ") φαντασία, οἷον δ ἀν- ϑρώπου σπῶν φαντασίαν ἐξ ἀνάγχης καὶ τῶν rep? αὐτὸν λαμιβώνεε ^y 117 φαντασίὰν καὶ τῶν ἐχτός " τῶν μὲν περὶ αὐτόν, χρόας μεγέϑους σγῆ- P 407 ματος κινήσεως λαλιῶς ἐσϑῆτὸς ὑποϑέσεως " τῶν δὲ bxrós, ὧδ ἀέρος' φωτὸς ἡμέρας οὐρανοῦ γῆς φίλων τῶν ἄλλων ἁπάντων. ὅταν οὖν μηδεμία τούτων τῶν φαντασιῶν πέριἔλκῃ ἡμᾶς τῷ φαΐϑεσθϑαε Ψεῦυ. δής, ἀλλὰ πᾶσαι συμφώνως φαίνωνται ἀληϑεῖς, üXAoV πε- 118 0?ebopey. ὅτε γὰρ οὗτός té Σωκράτης, πιδιεύομεν ἂχ τοῦ πάντα Ρ) αὐτῷ προσεῖναε τὰ εἰωθότα, χρῶμα μέγεϑος σχῆμα διάλ τρίδωνα, ἐὸ ἐνϑάδε εἶναι ὅπου οὐδείς lor αὐτῷ 119 ἀπαράλλακτος. xoà ὃν τρύπον γενὲς ἐῶν latu» τὸν κατ᾽ ἀλή-- ϑειαν πορέσθογντα οὐκ 2E. ἑνὸς λαμβάνουσι συμπεώματος, xada- περ σφνγμοῦ. ὀφοδρότητος ἢ. δαψῶοδὲ ϑέρμασίας, ἀλλὰ ἐκ συνδρομῆῤ, olov ϑερμασίας Gua χαὶ σφυγμὸδ', καὶ ἑλκώδους ἁφῆς καὶ ἐρυθήματος καὶ δέψους καὶ τῶν ἀναλόγων" ovio καὶ 0 ᾿Ἰχαδημαϊκὸς τῇ συνδρομῇ τῶν φυφτασιῶν ποιεῖραε τὴν xplory τῆς ἀληϑείας, μηδεμιᾶς te TOY ἐν τῇ συνδρομῇ φανζαδιῶν περισπώσης αὐτὸν ὡς ψευδοῦς λέγει ἀληϑὲς ἐδνώι ἐὸ ngobnt- 1€0;trov?). xul ὅτε ἢ ἀπερίσπασίός ἐστε σονδρουβκὴ ToU πέστον le . πριεῖν, φανερὸν ἀπὸ IMeveláov ᾽ καταλιπὼν γὰρ ἐν τῇ νηΐ τὺ - commune étífetiuni ex Carneadis sentemtiá est huinsmodi, 176. qàodiáH autem nümquam sola unius generis consistit pliaüfasia, sed' catenaé instar altera pendet ex al(éra, secnndum accedit criferium, δὲ prolbili$ simul sit pheuíasià ét nullo dubio in diversa trahatur. sic qui hominem plauiasià concipit, necessario etam phantasiat concipit égrum quae ipsumniet spe- ctàmt ef extrinsecus ei adsunt, 177. eorum quidem quae ipsummet spectant, u$ coloris magnitudinis figurae motus sernmuis vestitüs calceaturae; eorum aütem quae ad$uit ei extriüsecus, ut a&ris Incis diei caeli terrae amico- rum ét aliorum onnium. quaüdo ergo πὰ] ex his phautasiis in diversum nos tráxerít, uf appareat falsá, séd omnes eodem concentu verae apparent, "mági$ credimus. 178. ham quod isfe si( Socrates, credimus ex eó qnod omniá ei adsint quáe consuéverunt, color magnitudó figura gestus pallium, quod bic sit ubi nemo eit qui cuim eo cenfundi possit. 1 1. et quómodo nonnulli medici eum qui vere febricitat, diguoscunt nón ex uno symplto- mafé, ut ex véhéméntiá pulvyus aut ex abundantia chloris, sed ex concursa pluriuni, ut caloris simal et pulsus, aátqué ex ulcerdso tactu et ex rubore et siti ae consimilibus; ita etíam Academicus ex phantafiarum sive visorum . cohcufsü facit ladicium veritatis, et cum per nullam ex concürsu phanta- siarum distrahitur, ut falsum putet se imaginari, dicit verum esse quod se phantesiae obtulit, 180. quod autem fidem faciat cóntürsus eiusmódi aias .distractione consentiens, patet exemplo Menelai: iu nevi exuini retictoó Elen) ἀπερίσπαστος] confer lib. 1 Pyrrhon, sect. 298. —- | ᾿ o) λαμβάνοι) mss Vratislav, et Ciz. λαμβάγεε [quod recepinrus], P401 p)ix τοῦ sei ita mss pro manifesto mendo transpositioais qwod erat in editis τοῦ £x,. — M! | 9) τὸ προσπῖπτον») ita leg. pró πρυπέπτον., r) ἀπὸ δενελάου) Helenam. veram non fuisse in urbe 'lroia δε in Pharo Aegypti insula, a niulti$ tenditum. Eustathius iti Diad. δῇ p. 173: περὶ «Ῥάρου ἱστορία φέρεται sud τοὺς πἀλαιοὺς Παρὰ Lytürkefün, e λέγη πρϑῳ Μενελάου λάϑρα ἐξελθοῦσα τῆς πόλεως, ὅτε κατέσχεν αὖο᾿ ADVERBUS LOGICOS (Lib. VII). 822 εἴδωλον τῆς Ἑλένης, ὅπερ ἀπό Τροίας ἐπήγετο ὡς Ἑλένην, καὶ ἐπιβὰς τῆς Φάρου. νήσου ") δρᾷ τὴν ἀληθῆ Ελένην,. σπῶν ve ἀπ᾿ αὐτῆς ἀληϑῆῇ φαντασίαν ὅμως 08. πιστεύει τῇ τοιαύτῃ φαν-- τασίᾳ διὰ τὸ ὕπ᾽ ἄλλης περισπᾶσθαι, καϑ᾽ ἣν ἤδει ἀπολελοι-- πὼς ἐν τῇ νηΐ τὴν Ἑλένην. τοιαύτη. γοῦν ἔστε xol ἡ ἀπερίσπα- 181, στος φαντασία, ἥτις καὶ αὐτὴ πλάτος ἔχειν *) ἔοεχε διὰ τὸ ἄλλην ἄλλης μᾶλλον ἀπερίσπαστον εὑρίσκεσϑωι. τῆς δὲ ἀπερισπάστου φαντασίας πιστοτέρα μᾶλλόν ἐστε καὶ τελειοτάτη ἢ ποιοῦσα τὴν xpiot», ἢ σὺν τῷ ἀπερίσπαστος εἶναι Fri xol διεξωδευμένη ") καϑέστηκε. τίς δὲ ἔστε xol ἃ ταύτης χαρακτήρ, παρακειμένως 198 ὑποδεικτέον" ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς ἀπερισπάστου *) ψιλὸν ξητεῖταε τὸ μηδεμίαν τῶν ἐν τῇ συνδρομῇ φαντασιῶν ὡς ψευδῆ ἡμᾶς P 408 περισπᾶν, πάσας δὲ bus ἀληϑεῖς re καὶ φαινομένας καὶ μὴ ἀπιϑάνους. ἐπὶ δὲ τῆς κατὰ τὴν περιωδευμένην συνδρομὴν ἔχά- ᾿ στὴν τῶν ἐν τῇ συνδρομῇ ἐπιστατικῶς δοκιμάζομεν Y) ὁποῖόν τι.
' ' leuae simulaero, qned 'Froia ahduxerat tanqnam Helenam, «um in Pha- rem insulam ascendisset, videt veram Helenam, veramque ex illà phau- tasiam, concipiens nog tamen credit ei phantasiae propterea qued distrahe- retur àb alia, qua sciebat se ig mavi fielenam reliquisse, 181. talis est. ergo non distracta in diversum phautasía, quae videtur et ipsa quoque latius patere propteros quo inveniatar alia magis (unt ita dicam) indistacta quam alia, indiMractarum antem plibutesiarum ea est 86 dignior et per- fectior ad faciendum indicium, quae praeterea quod in diversum nou di- strahitur, est quoqne per singulas partes examinata. 182. quaenam autem aif eius forma, proxime est ostendendum: nam in iadistracta qnidem tantum quaeritur, ut nulla ex iis quae sunt in concursu, phantasiis tamquam falsa nos distrahaf, omnes autem sintque et videantur esse verae et nou impro- babiles. in bac vero examinati concursus attente consideramus etiam unam- qnamqne coocurzantium phantasiarum, ita fere ut in comitiis fieri consuevit, τὴν ὃ llowrevg, xal Χαρικὸν εὑροῦσα πλοῖον ἔπεισε τὸν ναύχληρον o» ἀποκαταστῆσαι αὑτὴν εἷς ““αχεδαίμονα. χειμῶνος dà ἐπιγεγονότος Kt» αὐτὸν εἷς Αἴγυπτον, ἔνϑα τὸν Φάρον ὑπὸ ὄφεως ϑανεῖν. τὴν δὲ ϑάψασαν αὐτὸν οὕτω τὴν» νῆσον ἀπ᾿ ἐχείγου ὀνομάσαι. idem Easta- (hius ad Iliad. 7' p. 301: διαφωνία πολλὴ τοῖς παλαιοῖς ἐπὶ τοῖς κατὰ t?» Ἑλένην. Ὅμηρος μὲν καὶ oi σμαφωνοῦντες αὐτῷ ἱστοροῦσι περὶ αὐὖ- ἰῆς ὅσα οἴδαμεν. ἕτεροι δὲ οὐ τὴν Ἑλένην αὐτῳ», εἴδωλον δὲ αὐτῆς εἷς Τροίαν ἀχϑῆναι φάμενοι ὡς ἐν σχιαιιαχίᾳ τὰ Τρωϊκὰ φαντάζονται. τού- τῶν εἰς ὧν καὶ Ἡρόδοτος (lib. 2 cap. 112-119) xal Εὐριπίδης,. ὡς τὸ κατ᾿ αὐτὸν δρᾶμα ἣ Ἑλένη δηλοῖ. coufer Philostratum 4 16 de vita Apollonii p. 154 et in Heroicis p. 693 ed. Olear. et nostrum infra sect. 254 sd. argumentum Helenae Euripidis: τοῦτο τὸ δρᾶμα καταῦσχευάζει τὴν Ἑλένην dv Toolq μὲν οὐχ οὖσαν αὐτήν, ἀλλὰ ἔχ «ἀἰγύπτῳ ὑπὸ 1Ἱρωτέως βασιλέως φυλαχϑεῖσαν, τὴν δὲ νεφέλην ᾿Ελέγῃ εἰχασϑεῖσαν ὑπὸ Πάριδος ἁρπασϑῆναι.: o4) ἐπιβὰς τῆς Φάρου νήσου] vide Herodotum lib. Σ c. 119.
p πλάτος ἔχει») eadem phrasi usus Sextus supra sect. 173...w): die£mdevuára] etiam περιωδευμένην vocat libal Pyrrhon, sect. 228 pbenjasiam. omnes persequentega cireumgtaajias. aic infra: κατὰ τὴν π6- οιωϑδευμένην συνδρομην. In | D x) ἀπερισπαστου) ita. legendam. pro ἀπεριστάτου. atque it& quoque legisse. constat Hervetuin. pro ea Stoici iuniores dixere qurradíay τὴν μηδὲν ἔχουσαν ἔνστημα infra sect. 253, ᾿ ts ic Web. eg y) ϑοχεμάζομεν] ita mss, non ἐδοχιμάζομεν.. x A uie P 408 $24...SEXTI EMPIRICI γίνεται καὶ ἐν ταῖς c ixkgolaig *)'" ὅταν ὃ δῆμος ἔχαστον τῶν μελλόντων͵ ἄρχειν. ἢ δικάζειν ἐξετάζῃ εἰ ἄξιός ἐστε τοῦ πιστευ- 183 ϑῆνωι τὴν ἀρχὴν “) ἢ τὴν κρίσιν. οἷον ὄντων κατὰ τὸν τῆς χρίσεως τόπον?) τοῦ τε χρίνοντος καὶ τοῦ κρινομένου καὶ τοῦ δι᾿ οὗ * κρίσις, ἀποστήματός τε καὶ διαστήματος, τόπου χρό- yov τρύπρυ διαϑέσεως ἐνεργείας, ἕχαστον τῶν τοιούτων ὃ ὁποῖόν. ἐστι φιλοκρινοῦμεν, τὸ μὲν κρῖνον μὴ 7 ὄψις ἤμβλυται" τοιαύτη γὰρ οὖσα ἀϑετός ἐστι πρὸς τὴν χρίσιν" τὸ δὲ χρινόμενον μὴ μικρὸν ἄγαν καϑέστηχε᾽ τὸ δὲ δεῖ οὗ 7 χρίσις, μὴ ὃ ἀὴρ ζο- φερὸς ὑπάρχει ^)* τὸ δὲ ἀπόστημα, μὴ μέγα λίαν ὑπόκειταε" τὸ δὲ διάστημα, μὴ συγκέχυται" τὸν δὲ τόπον, μὴ ἀχανής ἐστι" τὸν δὲ χρόνον, μὴ ταχύς ἐστι" τὴν δὲ διάϑεσιν, μὴ μανιώδης 184 ϑεωρεῖται" τὴν δὲ ἐνέργειαν, μὴ ἀπρύσδεκτός. ἐστι. ταῦτα γὰρ πάντω xaJ fy γίνεται,ριτήριον » f$ τε πιϑανὴ αντασία xui 7. πιϑανὴ ἅμα καὶ ἀπερίστατος, πρὸς δὲ τούτοις 7 πιϑανὴ ἅμα καὶ ἀπερίστατος καὶ διεξωδευμένη. náp" ἣν αἰτίαν ὃν τρόπον ἐν τῷ βίῳ ᾿ ὅταν μὲν «περὶ. μεχροῦ πράγματος ζητῶμεν, ἕνα μάρ- τυρα ἀναχρίνομεν, ὅταν δὲ περὶ μείζονος » πλείονας, ὅταν δ᾽ ἔτε 2) μᾶλλον περὶ ἀναγχαιοτέρου, καὶ ἕκαστον τῶν μαρτυρούν- τῶν ἐξετάζομεν éx τῆς τῶν ἄλλων ἀνθομολογήσεως" οὕτω, φασὶν 0t, περὶ τὸν Καρνεάδην, ἐν μὲν τοῖς τυχοῦσι͵ πράγμασι τῇ πιϑανῇ “ μόνῃ φαντασίᾳ χριτηρίῳ χρώμεϑα, ἐν δὲ τοῖς διαφέρουσε τῇ ἀπερισπάστῳ, ἐν δὲ τοῖς πρὸς εὐδαιμονίαν συντείνουσι τῇ περι-- qnando populus examinat unumquemque eorum qni vel sunt gesturi magi- stratum vel iudicaturi, ' sitne dignus cni mandetur magistratus aut munus iudicandi. 193, sic cum examini subiicitur id quod iudicat et id de qno iudicatur et id, per quod fit judicium, distantiaque et intervallum, figura tempus modus affectio operatio, unnmquodque eorum quale sit curiose di- scernimus: 'id quidem quod iudicat, num visus sit hebetatus; nam δὲ sit eiusmodi, est ineptus ad judicandum; id antem de quo iudicatur, sitne nimis parvum; porro id per quod ft iudicium, num aér sit obscurus; di- stantia, num subiiciatur nimis magma;. intervallum, num sit propiuquum nimis atque adeo confusum; locus, num sit' hians et- vastus; tempus, num iusto sit brevius; affectio, num qni videt, sit furiosus; actio ipsa, nam res eam fieri admittat, 184, nam si haec in umo sint omnia, criterium ha- bemus -phantasiam probabilem, et probabilem simul atque indistractam, et probabilem indistractam ac per partes examinatam, quamobrem quomodo in vita, quando de parva quidem re quaerimus, unum testem examinamus; qnando: de re mpioris momenti, plures, quando autem de re magis neces- saria, examinamus unumquemque eorum qui testificantur collata aliorum confessione; ita, inquit Carneades, in rebus levibus et non magni ponde- ris sola probabili phantasia utimur ad iudicandum, at in rebus quae sunt alicuius momenti, indistracta, in iis autem quae pertinent ad bene beetoque z) ἐν ταῖς ixxlgoíau] de hac δοκιμασίᾳ iudicum magistratuum et ora- torum apud Athenienses videndus Io. Meursius in Themide Attica lib. 2 capite 10.
4) τοῦ πιστευϑῆναε tj» ἀρχὴν] sic D. Paulus apostolus Rom. 8 4 ὅτι ἔπιστεύϑησαν τὰ “λύγια. τοῦ ϑεοῦ. lulianws epistola ad Athenienses: pi9j7 πεπίστευτο δὲ τῶν βιβλέων μου τὴν φυλαχήν...δ) κατὰ τὸν τῆς χρίσεως τόπο» ] in. loco debito. «sic infra sect. 189: πρὺς διέξοδον τῶν xata τὰν τόπο» αὐτῆς Merten ϑεωρουμένων.
c) ὑπάρχει] ita mss pro ὑπάρχῆ. " d) ὅταν d' ἔτι] ita mss pro δέ τι. — ADVERSUS LOGICOS [Lib. VII). - 325.
ὠϑδευμένῃ. οὐ μὴν ἀλλ᾽ ὥσπερ ἐπὶ τῶν διαφερόντων πραγμάτων 185 τὴν διάφορόν φασι παραλαμβάνειν φαντασίαν, οὕτω καὶ κατὰ τὰς διαφόρους περιστάσεις μὴ τῇ αὐτῇ κατακολουϑεῖν" τῇ μὲν γὰρ αὐτὸ μόνον πιϑανῇ “) προσέλειν λέγουσιν ἐφ᾽ ὧν οὐ δίδω- σιν ἡμῖν ὧρ 7 περίστασις πρὸς ἀκριβῆ τοῦ πράγματος ἀνώ- ϑεώρησιν" οἷον, διώχεταί τις ὑπὸ πολεμίων καὶ ἐλϑὼν εἰς τά- 186 Qoo» rivà φαντασίαν σπᾷ ὡς κἀνταῦϑα πολεμίων αὐτὸν λοχών- των,. &J^ ὑπὸ ταύτης τῆς φαντασίας ὡς πιϑανῆς συναρπασϑεὶς ἐκχλένεται καὶ φεύγει τὴν τάφρον ἑπόμενος τῇ περὶ τὴν φαντα- P 409 σίαν πιϑανότητι, πρὶν ἀκριβῶς ἐπιστῆσαι πρότερον εἰ. τῷ ὄντε λόχος ἐστὶ πολεμίων κατὰ τὸν τόπον ἢ οὐδαμῶς. τῇ. δὲ πιϑανῇ 181 καὶ περιωδευμένῃ ἕπονται ἐφ᾽ ὧν χρόνος δίδοται εἷς τὸ μετὰ ἐπιστάσεως καὶ διεξόδου χρῆσϑαι τῇ χρίσει τοῦ προσπίπτοντος πράγματος, οἷον ἐν ἀλαμπεῖ οἰκήματι εἴλημα αχοινίου ϑεασά-- μενὸς τις. παρῳφυτίκα μὲν ὄφιν ὑπολαβὼν ") τυγχάνειν ὑπερήλατο, τὸ δὲ μετὰ τοῦτο ὑποστρέψας ἐξετάζει τἀληϑές, καὶ εὑρὼν ἀχίνητον ἤδη μὲν εἰς τὸ μὴ εἶναι ὄφιν ῥοπὴν ἴσχει κατὰ τὴν διάνοιαν. ὅμως δὲ λογιζόμενος, ὅτε καὶ ὄφεις ποτὲ ἀκινητοῦσι 188 χειμερινῷ. χρύεε παγέντες, βαχτηρίᾳ καϑικνεῖται τοῦ σπειράμα- τος, καὶ τότε οὕτως ἐχπεριοδεύσας τὴν προσπίπτουσαν φαντα- σίαν συγκατατίϑεται τῷ ψεῦδος εἶναι τὸ ὄφιν ὑπάρχειν τὸ gav- τασϑὲν αὐτῷ σῶμα. καὶ πάλιν, ὡς προεῖπον), δρῶντές τι περιφανῶς συγκατατιϑέμεθα ὅτι τοῦτο ἀληϑές ἐστι, προδιξέξο-- δεύσαντες,, ὅτε ἀρτίους μὲν ἔχομεν τὰς αἰσϑήσεις, ἵπαρ δὲ καὶ οὐ xxJ' ὕπνους βλέπομεν. συμπάρεστι δὲ καὶ δι᾽ αὐτῆς ἀὴρ xal ᾿ἀπόστημα σύμμετρον καὶ ἀκινησία τοῦ προσπίπτοντος. (ot: 189 vivendum, examinata per partes. 185. verumenimvero quomodo in rebus diversi generis dicunt se diversam assumere phantasiam, ita etiam in diver- sis circumstantiis nequaquam sequi eandem: nam probabilem dicunt solum- modo.phantasiam 86 attendere in iis, in quibus non dat nobis circumstantia setis. temporis ad rem accurate considerandam: 186. δὲ exempli causa, hostes . persequuntur quempiam et ille delatus ad quoddam antrum, visione appre- " hendit quod. illic sint hostes in insidiis, deinde ab illa permotus visione ut 4puae sit. probabilis, declinat et fugit antrum visi sequens probabilitatem, ᾿ priusquam accurate et diligenter attenderet reverane essent in eo loco ho- stimm insidiae, an non. 187. probabilem autem et per partes examiuatám phaatasiam sequuntur in jis in quibus datur tempus attente singula perse- -quendo ac tractando res quae nobis se bfferunt examinandi, ut cum quis- piam in domo obscura aspexisset funem circumvolutum, státim quidem su- spieatus esse serpentem transiliit postea autem conversus verum exalninat, . eumque invenit immobilem, iam quidem eo propeudet cogitatio, quod non .sit serpens. 188. tameu perpendens quod aliquando serpentes. quoque sunt immobiles hiberno gelu concreti, spiram illam seu involucrum percutit 'ba- culo, et cum it& particulatim examinavit visum quod ei se obtulit, assen- titur esse falsum quod sit serpens corpus illud quod visione apprehenderat. et rursus, ut prius dixi, evidenter aliquid videntes assentimur quod hoc sit verum, cum prius cogitando percurrerimus quod sensus habemus inte-. gros, vigilantes autem et non in somnis videmus. simul etiam adest δός perspicuus et proportione conveniens interrallum, neque id quod videmus .e) τῇ μὲν γὰρ αὐτὸ μόνον πιϑανῆ] ita 1pss pro εἰ μὲν γάρ. | A 7) dr ὑπολαβὼν] idem exemplum habes 1 Pytrhon. sect. 227. P 4090 g) ὡς προεῖπον») supra eect, 183.
«διὰ ταῦτα πιστὴν εἶμαι τὴν φαντασίαν, γρόνόν ἡμῶν ἐφχηκότων αὐτάρκη σερὸς "διέξοδον τῶν κατὰ τὸν τόπαν αὐτῆς ἢ) ϑεωρου- pévav. ὃ δ᾽ αὐτὸς λόγος ἐστὶ καὶ περὶ τῆς ἀπερισπάστου" προαίενται γὰρ αὐτήν, ὅταν μηδὲν 2) τὸ ἀνττπεριέλκειν δινώμεινον, 190 ὡς ἐπὶ IMeveldov προείρηται? ἀλλὰ καὶ τῆς “καδημαϊκῆς ἴαστο- οίας ἄνωϑεν ἀπὸ Πλώτωνος ἢ) ἀποδοϑείσης οὐχ ἔστιν ἀλλόκριον πὸυ xdi τὴν τῶν Κυρηναϊχῶν στάσιν ") ἐπελϑεῖν" δοκεῖ γὰρ xel τῶν ἀνδρῶν τούτων ἡ αἵρεσις ἀπὸ τῆς Σωχράτους ") ἀνεσχη- κέναι διατριβῆς, ἀφ᾽ ἧσπερ ἀνέσχε") καὶ ἡ περὶ τὸν Πλάτωκα 101 διαδυχή. φασὶν οὖν οἱ Κυρηήναϊκοὶ κριτήρια thai ξὰ πάϑη 5) καὶ μόνα καταλαμβάνεσθαι») καὶ ἀδιάψευστα τυγχάκειν “), τῶν P 41052 πεποιηκότων τὰ πάϑη μηδὲν εἶναι καταληπτὸν μηδὲ ἀδιά- Ayeuygzov * ὅτι μὲν γὰρ λευκαινόμεϑθα, φασί, καὶ γλυκαζόμαϑᾳ, δυνατὸν λέγεεν ἀδιωψεύσίξως καὶ ἀληϑῶς “) καὶ βεβαίως ἀνεδε- λέγχτως *) ὅτι δὲ τὸ ἐμποιητικὸν τοῦ πάϑους λευκόν ἐστον ἢ ' movetur. 188, quo fit ut per aec sit fide digna phantesía, cum hebueri- mus satis temporis ad persequeudum cogkatione Θὰ quae ia loce suo cer- nuntur. eadem est etiam rátio de indistracta phantasia: eam enim admittunt, . eum nihil est quod possit retrahere, ut prius dictum est de lMenelao, 190. sed cum explicuerimus hactenus historihm dogmatum.sectae Acadénii- cae ἃ stirpe usque et primo eius auctore Platoze, non 'erit utique alienum persequi etium sectam Oyrenmaicorum; videtur enim eorum quoque haesesis erta esse dx scholis Socraticis, a quibus profecta est smceesaio.Piztosis. 191. dicunt ergo: Cyrenaici criteria sive indices veri falsique esse affectio- nes solasque comprébendi ét non ésse fallaces, eorum autem quae movent vt efficiunt affectiones, mhil esse quod possit comprehendi- aeque qued possit non:fallére: cam quad, ijaquiumt, specie alboris.et dalcedínis afü- cimur, dioere possumus asseveranter neque falso id affimnasso.convincemur; quod autem id quod efficit iu nobis hauc affectionem, sit elbum aut dulce, À) xarà τὸν τόπον αὐτῆς] ite loco iam, laudato: ὄγεων κατὰ τὸν τῆς 'πρίσεῳς ἐόπον τοῦ τὲ χπρένοντος καὶ τοῦ χριμομένον.!
ὃ ἐπὶ Mevelaov πρσεέρηται] supra sect. 180.
k) ἀπὸ Πλάτωνος a sect. 141 usque ad praesentem loeum.
D) τὴν τῶν ᾿Κυρηναϊκῶν σεάώσι»] vocabulo στάσεως hoc semsm utitur noster sect. 53 89 et passim aliis, in locis.
m) ἀπὸ τῆς Σωχράτους] Aristippus enim auctor sectae Cyrenaicae idem 'Socratis discipulus fuit, illis magis voluptuariis eius. divputationibus de- lectatus, ut notat Cicero 8 17 de Oratore.
: n) ἀφ᾽ ἥἤσπερ ἀνέσχε] ita mss pro ἀνέσχε, ut statim. praecedit ἀνε- ι σχηχέναι.: o) χριτήρια εἶναι τὰ n&95] Cicero Lucullo c. 7: qwid de tactu -- -- doloris aut voluptatis, in quo Cyrenaici «olo putant. veri «eese. iudictum, quia sentiatur, confer ad hunc locum Petri Fabri motas p. 57. ^ p) xoà μόνα καταλαμβάνεσθαι) vide quae dicta ad hi. 1 Pyrrhon.
9) ἀϑιώψευστα royxáveu] senswum paesiones mom falli, eed iudicium de rebus sensu: perceptis, docuerant cum Cyrenaicis etiet per alia multa capita copspirantes "Epicurei, ut constat vel ex Lucretio 4 480 sqq. ex Wis quae noster infra sect. 303 sq. quod itaque apud: Le&rtiwm 2:95 legas de Oyrenaici, ᾿'ἀγήρονν dà xal ι'τὰς αἰσϑήθεις οὐχ ἀκρειβούσας τὴν τὲπέ- γγωσιν, non de semsibus ipsis accipiendum est quatenus pereipiunt uc patiuntur, sed de opinione &c iudicio ex eorum perceptiome' ferendo, quod erroribus esse obnoxium statuerunt.
P410 2 καὶ ἀληϑῶς} haec verba.in ams Ciz. desiderantur. 20.6) ἀνεξελέκχτως] ita. lqg. pro! ἀνεξελόκεως ex. mis Genev., quod habet ἀνεξελέχτως, atque ex interprete Herveto.
- * ADVERBWE LOGIGOS fMh. VI. — AM gÀexU στιν, οὐχ οἷόν τ΄ ἀποφαίνεσθαι. εἰκὸς γὰρ ἔσει xal ὑπὸ 193 μὴ λευκοῦ τινα *) λευκαντιχῶς διατεθῆναι, καὶ ὑπὸ μὴ γλυκέος γλυκανθῆναι" καϑὰ γὰρ 0 μὲν ἀκρτωϑεὶς xal ἱκτεριῶν ") ὦχραν»-- κιχῶς ἀπὸ πάντων χινεῖζαι, ὃ δὲ ὀφθαλιμῶν ἐρυϑαίνεται, ὁ δὲ παραπιέσας τὸν ἀφϑαλμὸν ὡς ὑπὸ ῥυοῖν χινγεῖτᾳι, ὅ τε δὲ με- μηπὺς διασὰς ὁρᾷ ὅ “τὰς Θήβας xui διασὸν φωντάζεται τὸν» juov. éni.navzwv δὲ τούτῳν τὸ μὲν ὅτε τόδε τι πάσχουσιν, 198 οἷον ὠχραίνονται 3j ἐρυϑαίγνονται ἢ δυάζρνται ἢ, ἀληϑές, τὸ δὲ ὅτε μἰχρόν ἐστι τὸ χινοῦν αὐτοὺς ἢ ἐνερευϑὲς ἢ διπλοῦν, ψεῦδος Abou νενόμιατμι" οὕτω xal ἡμᾶς εὐλογώτατόν ἔστι πλέον τῶν οἰχείῳν παϑῶν μηδὲν λαμβάνειν δύνασθαι. ὅϑεν ἤτοι τὰ πάϑη φαρόμενᾳ?) ϑετέον ἢ τὰ ποιηεικὰ τῶν παϑῶν. καὶ εἰ μὲν τὰ ιϑά mui) φαμὲν εἶναι qouyóutva, πάντα τὰ φαινόμενα λεκτέον ἀληϑῆ xai χαταληπ;ά. εἰ δὲ τὰ ποιητικὰ τῶν παϑῶν προσαγρρεύομεν dpouxóutsva, πάντα ἐστὶ τὰ φαινόμακα ψευδῆ καὶ πάντα ἀχατά- Agfra* τὸ γὰρ περὶ ἡμᾶς σιμβαῖνον πάϑος ἑαυτοῦ πλέον οὐ- Ay ἡμῖν ἐκδείχνυται. ἔνϑεν καὶ εἰ χρὴ χκἀληϑῆ λέγειν, μόνον τὸ πϑας 4) ἡμῖν ἐκτε φοωιμόμενην" τὸ δ᾽ ἐχτὸς χαὶ τοῦ πάϑους πρηξεκὸν SU quév ἐστιν ἤν, αὐ φαψόμενην δὲ ἡμῖν. καὶ ταύτῃ 195 παρὶ μὰν «τὰ má) τά γε oliin?) πάντες ἐσμὲν ἀπλανεῖς, περὶ upa possumus certo affirmare. 192.'nam credibile est quod etiam ἃ »oa eibo edfieiqmar «liberis specie et dulcediais e nen dulci: quandoquülem is eni. epligast oculi οἱ qui. motbo Jeboret regio, ita muxetnar ab omaibns quae vides 4c.si lurida cegaeret, qui autem ophthelmia Jaborat, ac si videret rubra, quique compressit oculum duplicia omnia videtur sibi videre, et qui est fnrore correptus geminas videt Thebas et visione solem apprehendit minnm. 193. in his autem omnibus, quod,sic quidem afficiantur, nempe lurida ipsis appareant aut rubra ant duplicia, verum est; quod autem ipsum sit luridum quod eos movet, aut rubrum aut duplex, falsum esse existi- matur: ita nos quoque consentaneum est nihil amplius percipere posse quam nostras ipsorum affectiones. unde aut ponendum est affectiones aut ea quae suut efficieutia affectionum nobis apparere. 194. atque si dicamus apparere. nobis affectiones, fatendum est omoia quae apparent nobis esse vera et eiusmodi ut possint comprebendi: si autem ea quae affectiones in nobis movent, appellamns apparentium nomine, omnia apparentia sunt fallacia nec comprehendi possunt. quae epim nobis accidit affectio, se ipsam nobis ostendit et nihil amplins. unde si oportet verum dicere, sola affectio est quae nobis apparet. qnod est autem extrinsecus movetque ac efficit nostram affectionem, fortasse quidem res est, nobis autem non apparet. 195. et ea ratione in propriis quidem affecfionibus nos:omnes minime erramus, in xub- 7 7 4) xal ὑπὸ μὴ λευχοῦ τινα] ita mss pro τιγός.
u) ὃ μὲν σκοτωϑεὶς xol ἱκτεριῶν] plura hujusmodi 1 Pyrrhon. sect. 101 136 etc. Varro Eumenidibus apud Nonium in arquatus: uf arquatis et veternosis quae lutea non sunt.et quae sunt lutea. videntur, sic insanis sani et furioeis videntur essc insani. A x) δισσὰς ὀρ) apud Euripidem in Bacchis v. 916 Pentheus xal μὴν ὁρᾶν μοι dvo uiv ἡλέους δοχῶ, δισσὰς δὲ Θήβας.
y) — ms Vratislav, dicZorser, male.
z) τὰ πάϑη φαινόμενα) subintellige ἡμῖν, ut infra: τὸ δ᾽ Jxróc xal τοῦ πάϑους ποιητικὸν τάχα μέν ἔστιν bv, οὐ φαινόμενον δὲ ἡμῖν. et 3.6»9» τὸ πάϑος ἡμῖν ἔστιν φαινόμενον. | 2 όνον τὸ παϑος} ita leg. pro παϑόν. τὰ . 2) περὶ μὲν τὰ πάϑη τὰ γε οἴχεῖα] ija supplendus bic locus e mas: mn in editis vexba τὰ παϑὴ deerant. ᾿ E i $i