γὰρ κατὰ τὸν λόγον τύνδε, ἄπειροι ἐοίχασε πειρώμενοι ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁχοίων ἐγὼ διηγεῦμαι, κατὰ φύσιν διαι-Ἐ $09 gilando autem rursus prudentia praediti: mam cum in somnis obstructi sint sensuum meatus, separatur mens quao est in nobis, a comiunctione quae illi intercedit eo quod ambit, sola servata quae adbhaerescit adnata respira- tione veluti quadam radice, et separata amittit quam prius habebat vim re- 'cordandi, 130. in vigilando autem rursus cum per sensuum meetus veluti per quasdam fenestras prospexerit et cum eo quod ambit se conimnxerit, in- duit vim rationis, quo modo enim carbones si igni appropinquarint, fiunt ignei per alterationem, separati autem exstinguuntur; ita otiam pars illa, quae . eb eo quod ambit, ín nostris corporibus hospitatur,. per separationem quidem fit propemodum expers rationis; per coniunctionem autem cum plumimis me-, atibus fit eiusdem generis et formae cuius est totum seu wniversitas, 131. hanc autem communem retionem et divinam et cuius participatione efficimur 10- gicae participes, dicit Heraclitus esse id quod iudicat, quo fieri mt id' qui- dem quod omnibus placet, sit fide dignum: comprehenditur enim communi. et divina ratione: quod autem uni soli oecurrit, minimg sit fide dignum propter causam contradàm. 132, sub initium itaque libri de, natura vir ille memoratus digitum quodammodo intendit in id quod nos ambit aitqua: «cum sit autem haec ratio, non intelligentes sunt homines et priusquam audierint - et cum primum audierint: nam cum haec fiant secundum rationem hancce, videutur ünperiti quando offeruntur illis dicta et facta, qualia ego recenseo, * x) τῷ ὅλῳ] hunc χοιγὸν xal 950» λόγον paullo ante dixerat et mox eodem nomine appellat: xo«ó» quatenus communis est omnibus homi- nibus, in quo omnes.sani consentiunt; Jéio» vero, originis et [ontis, unde venit, ratione. confer etiam lib, 1 adversus Physicos sect. 88.
y) λόγου τοῦδε ἐόντος ἀξύνετοι γένονταε ἀνϑρωποι] ita mss et editi, non τοῦ δέοντος, ut HStephanus in poési philosophica p. 130 et Cle- mens Alex. verba haec Heracliti laudans 5 Strom, E 602 atque Eusebii ' codices in Praeparat. Evangel 18 p. 680. de Heracliti libro περὶ φύσεως dixi lib. 2 bibl, Graecae c. 23. - φίων ἔχαφεον xal φράζων ὅκως ἔχει. τοὺς δὲ ἄλλαυς ἀνθρώπους. λανθάνει óxóda ἐγερϑέντες ποιοῦσιν, ὅχωσπερ óxóca εὕδοντες 188 ἐπιλανϑάνονται. διὰ τούτων γὰρ ῥητῶς παραστήσας ὅτι κατὰ μετοχὴν τοῦ ϑείου λόγου πάντα πράττομέν τε καὶ νηοῦμεν, ὀλίγᾳ προδιελϑὼν ἐπιφέρει “ διὸ δεῖ ἔπεσϑωι τῷ χοινῷ"- ξυνὸς γὰρ ἃ xoivüg?*). “τοῦ λόγον δὲ ἐόντος. ξυνοῦ ζώουσιγ οἱ πολλοὶ ὡς ἰδίαν ἔχοντες φρόνησιν. 7] δ᾽ ἔστιν οὐκ ἄλλο τε ἀλλ᾽ ἐξήγησις τοῦ τρόπου τῆς τοῦ παντὸς διοικήσεως. διὸ xa9' ὃ τι ἂν αὐτοῦ τῆς μνήμης κοιγωνήσωμεν ^), ἀληϑεύομεν, ἃ δὲ ἂν ἰδιάσωμεν, 184 μευδόμεϑα. νῦν γὰρ ρητότατᾳ καὶ ἐν τούτοις τὸν χοινὸν λόγον κριτήριον ἀποφαίνεται, καὶ τὰ μὲν χοινῇ φησι φαινόμενα πιστὰ ὡς ἂν τῷ κοινῷ χρινόμενα λόγῳ, và δὲ κατ᾿ ἰδίαν ἑκάστῳ 196 ψενδῆ. τοϊόσδε μὲν καὶ ὃ “Ἡράκλειτος. “ημόκριτος δὲ ") ὅτι μὲν ἀναιρεῖ τὰ φαινόμενα ταῖς αἰσϑήσεσι, xal τούτων λέγει μη-- div φαίνγεσϑαι κατὰ ἀληϑείαν ἀλλὰ μόνον κατὰ δόξαν" ἀληϑὲς δὲ ἐν τοῖς οὖσιν ὑπάρχειν τὰ ἀτόμους εἶναι xal κενόν" “νόμῳ γὰρ" φησί “γλυχὺ καὶ νόμῳ πικρόν, νόμῳ ϑερμόν, νόμῳ ψυ- χρᾶν, νόμῳ χροιή ), ἐτεῇ “) δὲ ἄτομα καὶ κενόν. ἅπερ νομί- ζεται *). ἱὲν εἶναι καὶ δοξάζεται τὰ αἰσϑητά, οὐκ ἔστι δὲ κατὰ 10 ὀλήϑειαν ταῦτα" ἀλλὰ τὰ ἄτομα μόνον καὶ. τὸ κενόν. ἐν δὲ * * paturem dividens unumquodque et dicens quomodo se habeet, alios quippe homímes letent quae faciunt experrecti, quomodo obliviscuntur quae faciunt'dormientes, 138, oum enim per haec disertis verbis ostendisset, quod per divinae redonis pertieipatiesem egimus et intelligimus, et pauca prius — — et, subiungit * quamobrem oportet oommunem (rationem) sequi ^; vessbulum enhn vo; (que Hoereclitus utitür) communem significet. (oum eutem st communis redo, vivunt multi tamquam propriam haberent pruden- Siem. illa autem nihil est aliud quam expositio modi qui per universitetem . obtinet, quamobrem in eo in 480 memoría participes oius fuerimus, veram dicimus; in quihus antem proprie sentimus, felsum", 134. nunc enim in his verbis promantiat disertissimis, communem retienem esse id quod judicat, et quae communiter quidem apparent, dicit esse fide digna nt quae commumi Pedicentur ratione, quae sutem umaquaque soorsum, falsa, atquo haee eret quidem séntentia Heracliü, 135. Democritus autem ea quidem tollit, «uae apparemt sensibus, et ex iis dicit nihil vere apparere sed solum ex opinione; ὙΘΝΈΣΟ autem esse in iis quae sunt atomos et inane, *'lego enim est?, ἐδ.» quis, duke et lego amarum, lege calidum et loge frigidum, lege colos, vere eutem atema οἱ insno,.e quao itaque osso existimantur et reputantur sen- siia, ea neon sunt re vera, sola autem sunt atoma et inano, 186, im oom.
. B800 ει) διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ χοινῷ" ξννὸς γὰρ ὃ χοινός pro his verbis HSte- phanus in suo codice non plura legit quam haec: 'dià δεῖ ἔπεσϑαι τῷ κοινῷ. sed ut plenior, ita Heracliti etiam scopo congruentior haec quam ᾿ ex miss et impressis dedi lectio.
τ κοινωνήσωμεν} ita mass et HSteph. pro χοινωνήσομεν.
b) 4nuóxqiroc δέ] confer quae dicta sunt ad lib. 1 Pyrrhon. sect. 2 X0017) ἴα recte mis pro χροίη.
d) £163] ita legendum pro alrí(y, ut in laudato Pyrrhoniarum hypo- — oco, vidit hoc etiam HStephanus in poési philosophica p. 156 et.
. €) ἅπερ νομίζεται] ita recte ma Ciz. pro ὅπερ. bene autem utitur vo- . eabwlo »ομέζεεαι, quod iam dixerat γχόμῳ ἐστί epinione, mom dreij veritate, | - — ADVERSUS LOGICOB [Lib vm. — $511 τοῖς κρατυντηρίοις 7) καίπερ ὑπεσχημένος ταῖς αἰσϑήαεσι τὸ xod- τος τῆς πίστεως ἀναϑεῖναι οὐδὲν ἧττον εὑρίσκεται τούτων xara- δικάζων" ᾿ φησὶ γάρ, “ἡμεῖς 'dé τῷ μὲν ἐόντε οὐδὲν ἀτρεχὲς : συνίεμεν 5), μεταπῖπτον δὲ κατά τε σώματος διαϑήκην καὶ τῶν ἐπεισιόντων καὶ τῶν ἀντιστηριζόντων". καὶ πάλιν φησί, ἐτεῇ μέν νυν) ὅτε οἷον ἕχαστόν ἐστιν ἢ οὐκ ἔστιν, οὐ συνίεμεν, πολλαχῇ δεδήλωται". ἐν δὲ τῷ περὶ ἰδεῶν 1") γιγνῴσκειν τε χρή, 181 φησίν, ἄνϑρωπον τῷδε τῷ κανόνι ὅτι ἐτεῆς ἀπήλλακται"). xol πάλιν, “δηλοῖ μὲν͵ δὴ xai οὗτος 0 λόγος, ὅτε ἐτεῇ οὐδὲν ἴσμεν P 400 — Xtp) οὐδενός, ἀλλ᾽ ἐπιρρυσμίη ἑκάστοισιν ἡ δόξις )". καὶ ἔτε. “χαίτοι δῆλον ἔσται ὅτι ἐτεῇ ") olov ἕχαστον γιγνώσκειν ἐν ἀπόρῳ ἐστί". καὶ δὴ ἐν μὲν τούτοις πᾶσαν αχεδὲν κινεῖ xaváληψιν καὶ μόνον ἐξαιρέτως καϑάπτεται τῶν ἀϊσϑήσεων" ἐν δὲ 188 τοῖς κανόσι") δύο φησὶν εἶναι γνώσεις, τὴν μὲν διὰ τῶν αἱ- Érmatoriis itidem quamvis sit pollicitus se sensibus vim fidemque attributum, ὦ mihilominus invenitur eos condemnare. "nos autem?, inquit, "re ipsa qui— dem nihil veri intelligimus, sed quod nobis se obiicit ex affectione corporis et eorum quae ingrediuntur et ex adverso obsistunt?", et ruris '/quod vere. quidem nos quale sit vel non sit unumquodque, neutjquam intelligimus, zaul- tis modis est declaratum", 137, in libro autem de ideis dicit oportere ho- ' minem hac regula scire quod a vero longe absit, et rursus, «ostendit quidem heec quoqne retio, quod de mihilo quidquam vere scimus, sed est singulis epinio prowt res quemque affecerit", et rursus. quamquam erit evidens, «qued vere scire quale sit unumquodque, s in dubio", atque in his quidem emsnem fere reiicif comprehensionem, licet modo praecipue Insectatur sensus, 138, in regulis autem duas dicit esse cognitiones, alteram quidem per setsus,.
f) i» δὲ τοῖς χρατυντηρίοις inter Democriti scripta a Laértio 9 4T , memorantur χρατυντήρια, quae dehebant esse ἐπεχριτιχά sive confirma- toria ac diiudicatoria eorum quae in aliis scriptis suis docuerat, videtur eutem in his χρατυντηρίοις praecipuum robur et χράτος τῆς πέστεως pe- tisse ab experimentis sensuum usu coinpertis. meminit huius operis etiam Suidas in χρατυντήοια. ἔγραψεν Φημόχριτος ὁ Afidnottuc βιβλίον, ὅπερ ἐστὶν ἐπιχριτιχὸν πώντων τῶν γραφέντων acti βιβλίων. e &) τῷ ui» ϑόντι οὐδὲν ἀτρεχὲς avví(tusy] eiusdem Demgcriti effatàm apud Laémnium £753 δὲ οὐδὲν ἴδμεν, ἐν βυϑῷ γὰρ ἡ ἀληϑείη.
À) ἐτεῆ μέν νυν} ita legendum pro, ασίη μὲν νῦν, ut supre. HSte- phanus τοίη ex correpto codice. | x ET. ὃ dv δὲ τῷ περὶ ἰδεῶν} huius libri Democxétici non meminit Laértius neque alius e veteribus quod sciam. aisi huc referendum illud περὶ el δώλοῦ sive εἰδώλων ἢ nsQl προνοίας apud' Laert, 8 47, quo opere for- mas rerum quas videmus ac imagines earumque circuitus in deorum nu- mero rettulit, ut ex Cicerone Plutarcho et Augustino notavi lib. ἃ bibl. - Graecae cap. 23. | k) ὅτι ἐτεῆς ἀπήλλαχται) ita lege pro αἰτίης. et mox ἐτεῆ οὐδὲν ἴσμεν pro αἰτέῃ. ] "M δ) ἐπιρυσμίη ἑχάστοισιν ἡ δόξις] Salmasius in suo codice adsoripseret P 400 3 δόξις. Menagius p. 415 ad Laeértium legit τῆς ϑόξης. sed nihil mutan-; ' dum, sensus enim est, quod cuique talis sit ἡ ϑόξις sive opinio, qualis ἡ ἐπιρυσμίη sive res quae sensibus eius se offert, Hesychius: ἐπιρύσμεον, ἐπιρρέον. idem: δυσμοῦσϑαει συγχρένεσϑαι. E m) ire] sic iterum legendum pro αἰτίη, dum librarii vocabulum igno- tius notiore libenter, ut solent, permutaverunt. - Ἢ) ἐν db τοῖς κανόσι] ut Epicurus paucis canonibus sive regulis com- lexus est logicam disciplinam et Antiochus Ácademicus composuit li- * sevorueey, quos laudat noster iníre hec libro seet, 201, ita- anto 312 &EYTI EMPIRICI 312 &EYTI EMPIRICI σθήσεων, τὴν dà διὰ τῆς διανοίας" ὧν τὴν μὲν διὰ τῆς διανοίας γνησίην κατάγει?) προσμαρτυρῶν αὐτῇ τὸ πιστὸν εἷς ἀληϑείας κρίσιν, τὴν δὲ διὰ τῶν αἰσθήσεων σκοτέην ὀνομάζει ἀφαιρού- 189 μένος αὐτῆς τὸ πρὸς διάγνωσιν τοῦ ἀληϑοῦς ἀπλανές. λέγει δὲ κατὰ λέξιν. “γνώμης δὲ δύο εἰσὶν ἰδέαι, 5$ μὲν γνησίη, ἥ δὲ σχοτίη" καὶ σκοτίης μὲν τάδε σύμπαντα, ὄψις ἀχοὴ ὀδμὴ γεῦ- σις ψαῦσις. 7j δὲ γνησίη, ἀποκεκρυμμένη δὲ ταύτης". εἶτα, προ-- κρίνων τῆς σχοτίης τὴν γνησίην ἐπιφέρει λέγων ““ὅταν ἢ σχοτίη μηκέτι δύναται μήτε ὁρῇν ἐπ᾿ ἔλαττον μήτε ἀχούειν μήτε ὀδμᾶ- σϑαι μήτε γεύεσθαι μήτε ἐν τῇ ψαύσει αἰσϑάνεαϑαι, ἀλλ᾽ ἐπὶ λεπτότερον". οὐχοῦν καὶ κατὰ τοῦτον ὃ λόγος ἐστὶ κριτήριον, Mo» γνησίην γνώμην καλεῖ, Διότιμος δὲ τρία κατ᾽ αὐτὸν ") ἔλεγεν εἶναι κριτήρια * τῆς μὲν τῶν ἀδήλων καταλήψεως τὰ φαινόμενα, ὥς φησιν Ἀναξαγόρας ἢ, ὃν ἐπὶ τούτῳ Δημόκριτος ἐπαινεῖ" ζητήσέως δὲ τὴν ἔννοιαν" “περὶ παντὸς γάρ, ὦ παῖ, μία ἀρχὴ τὸ εἰδέναι περὶ ὅτου ἐστὶν ἡ ζήτησις᾽. αἱρέσεως δὲ καὶ φυγῆς τὰ πάϑη" τὸ μὲν γὰρ ᾧ προσοικειούμεθα, τοῦτο αἱρετόν ἐστι, τὸ δὲ ᾧ προσαλλοτριούμεϑθα, τοῦτο φευκτόν ἔστιν. ἡ μὲν οὖν τῶν παλαιῶν περὶ τοῦ χριτηρίου τῆς ἀληϑείας ἱστορία τοιαύτῃ 341 τις ἦν. ἁπτώμεϑα δὲ ἑξῆς καὶ τῶν μετὰ τοὺς φυσικοὺς ') αἱρέσεων.
elteram vero per cogitationem; ex quibus cognitioni quidem per cogitationem tribsit iudicium veritatis et genuinam ac fide dignam esse testatur, cognitio- mem autem per sensus nominat tenebricosam eripitque ei hoc quod in vero discermendo errare nequeat. 139, dicit autem ad verbum cognitionis dwae sunt species, altera genuina, altera tenebricosa,' et tenebricosae quidem sumt haec omnia, visus auditus olfactus gustus tactus; genuina autem quae est ab ea secreta "., deinde tenebricosae genuinam praeferens subiungit dicens *'quando tenebricosa non potest amplius nec minimum videre nec audire nec odoreri nec gustare neque tactu sentire, sed ad subtilius (confngiendum)", est igitur ex Democriti quoque sententia ratio id quod iudicat, quam appellat /genminam cognitionem, | 140, Diotimus autem dicebat ex eius sententia osse criteria veritatis tria: ed eorum quidem quae non sunt evidentia, compre- Ménsionem, ea quae apparent, ut dixit Anaxagorss, quem propterea laudat Democritus: quaestionis autem notionem: *de quolibet enim, o fili, umum est principium, scire id de quo est quaestio, eligendi autem et fügiendi cri ferium affectiones: id enim quod est nobis congruens, est eligendwm; id awtem e quo abhorremus, est fugiendum. atque talis quidem est historia vo- Serum de eo quo iudicatur veritas, 141. deinceps autem eas quoque attipga- mus haereses, quao post Physicos exstiterunt, . hos Democritus scripsisse possit existimari χανόνας logici argumenti, qui videntur lawdari infra lib. 2 adversus Logicos sect. 828 et memoreri apud Leértium 9 47. sed ibi inter libros physicos occurrit titulus περὶ λογικῶν χανὼν α΄, β΄, γ᾽. atque pro hac|lectione editionis Basileensis alii codices habent περὲὸ λοιμῶν, uti apud Gellium 4 18. ' i i γνησίην κατάγει} ita legendum ex Democriti verbis pro γνῶσιν.
p) 4hóviuog. δὲ τρία κατ᾿ αὐτὸν] ita leg. pro xarà ταυτόν. videtur haec petiisse Sextus ex Diotimi libris variarum lectionum sive zravroϑαπῶν ἀναγνωσμάτων, quorum June et sexagesimum laudat Ste- — Byz. in Hlaccaoyado de aliis Diotimis sive 'Theotimis dixi lib. 3 ibl. Graecae cap. 15..
4) ᾿Αναξαγόρας) huius alioqui sententia τὸν λόγον χριτήριον sai supra sect, 90 et 91. Anaxagoram & Democrito auditum iuniore quam ille ennis quadraginta, legas apud Laértium 9 34.
r) τῶν μετὰ τοὺς φυσικοὺς) de Pbysieis antiquis bactemus dixit « «X N ADVERSUS LOGIOCOS (Lib. VII]. 818 Ἡλάτων τοίνυν ἐν τῷ Τιμαίῳ διελόμενος τὰ πράγματα P 401 εἰς τε τὰ νοητὰ xol αἰσϑητὰ xal εἰπὼν περιληπτὰ μὲν λόγῳ εἶναι τὰ νοητά, δοξαστὰ δὲ τυγχώνειν τὰ αἰσϑητά, προδήλως πιρετήριον ὥρισε τῆς τῶν πραγμάτων γνώσεως τὸν λόγον, συμ περιλαβὼν αὐτῷ xal τὴν διὰ τῆς αἰσϑήσεως ἐνάργειαν. λέγει δὲ T8 οὕτως “τί τὸ ὃν ἀεί, γένεσιν dà οὐκ ἔγον, καὶ τί τὸ γινόμενον ' μέν, Dv δὲ οὐδέποτε; τὸ μὲν δὴ νοήσει μετὰ λύγου περιληπτόν, τὸ δὲ δόξῃ μετὰ αἰσϑήσεως". περιληπτὸν δὲ καλεῖσϑαί φασι 148 λόγον παρ᾽ αὐτῷ οἱ Πλατωνικοὶ τὸν κοινὸν τῆς ἐναργείας καὶ τῆς ἀληϑείας- δεῖ γὰρ τὸν λόγον ἐν τῷ κρίνειν τὴν ἀλήϑειαν ἀπὸ τῆς ἐναργείας ὁρμᾶσθαι" εἴπερ δι᾽ ἐναργῶν 7 χρίσις γίνε- ται τῶν ἀληϑῶν, ἀλλ᾽ ἥτε") ἐνάργεια οὐκ ἔστιν αὐτάρκης πρὸς γνῶσιν ἀληϑοῦς" οὐ yàg εἴ τε κατ᾽ ἐνάργειαν φαίνεται, τοῦτο καὶ κατ᾿ ἀλήϑειαν ὑπάρχει, ἀλλὰ δεῖ παρεῖναι τὸ κρῖνον τί τε verat μόνον καὶ τί σὺν τῷ φαίνεσθαι ἔτι καὶ κατὰ ἀλήϑειαν ὑπόχειταε, τουτέστι τὸν λόγον. ἀμφότερα τοίνυν συνελϑεῖν δεήσει, τήν Tt ἐνάργειαν), ὡς ἂν ἀφετήριον ") οὖσαν τῷ λόγῳ πρὸς w^ 44 Plato ergo in 'Timaeo cum res divisisset in eas quae cadunt sub intelli- gentiam et in eas quae sunt sensiles, dicens ratione quidem posse compre- hendi ea quae cadunt sub intelligentiam, opinabilia autem esse, aperta definiit rationem esse id quo rerum iudicatur coguitio, simul etiam compre- hendens eam quae per sensum existit evidentiam, 142, síc autem dicit «quid est quod semper est et ortum non habet, et quid est quod semper quidem fit et oritur, numquam autem est? illud quiddih intelligentia cum ratione est comprehensibile, hoc autem opinione cum sensu", 143, compréhensibilem autem dicunt apud eum vocari retionem Platonici quae est communis ad evi- dentiam et veritatem: oportet enim rationem iudicanda veritate proficisci ab evidentia, eti autem per evidentiam verorum fit iudicium, non snfficit ta— men evidentia ad verum cognoscendum: non enim si quid evidenter appe- ret, hoc etiam vere est, sed oportet adesse id quod iudicat, quidnam solum anodo appareat et quidnam cum eo quod apparet, revera etiam subiicfatur, mempe rationem, 144, oportet ergo utraque convenire nempe et evidéntiam,. wt ex qua tunquam e carceribus emittatur rátio ad iudicandam veritmtem, sectione 89, sicut, deinceps Platonis et Academicae scholae sententias ersequetur. usque ad sect. 190, inde Cyrenaicae, cui Antiochum suf- debts cmm. Asclepiade medico disputat ad sect, 203, porro Epicureae ad 216 et Peripateticae ad 226 atque Stoicorum denique ad 260.
s) Πλάτων ἐν τῷ Τιμαίῳ) locus est p. 526 edit.Lugd, [28 A HS1.], quem sic est interpretatus Cicero de universitate: quid est quod semper sit. neque ui— lum habet ortum? et quod gignatur nec umquam eit? quorum alterum in- tellipentia et ratione comprehenditur, quod unum atque idem semper eit; alterum quod. affert opinionem per sensus, rationis expers quod totum opinabile est, id gignitur et interit nec umquam esse vere potest, conler Proclum lib. 2 in Timaeum p. 74 sq.
1) τήν τε ἐνάργειαν») ita recte ms Vratislav. pro τὴ» δέ. P 401 ^ w) ὡς ἄν ἀφετήριον] ἀφετήριον nom modo notabat reseratas carceres —— sive ἱππάφεσιν in circo, unde equi pro palma decursuri emittebantur,: sed etiam lineam in stadio, unde certaturi in sacris agonibus remoto Fepigeo stadiodromi procurrebant. vide Salmasium ad Solinum p. 913 sq. eleganter itaque Sextus evidentiam rerum sensibus apparentium ait esse veluti carceres et linesm intellectui, unde iudicium eius veluti in stadio awt circo rationis decurrat ad metam veritatis attingen ' L 814 ΒΕΥΤΙ ΕΜΡΙΒΙΟΙ τὴν κρίσιν τῆς ἀληϑείας, καὶ αὐτὸν τὸν λόγον πϑὸς — τῆς ᾿ἐναργείας. εἷς μέντοι τὸ ἐπιβάλλειν τῇ ἐναργείᾳ καὶ τὸ d» ταύτῃ ἀληϑὲς διωκρίνειν πάλιν συνεργοῦ δεῖται *) ὃ λόγος τῆς αἰσϑήσεως" διὰ ταύτης γὰρ τὴν φαντασίαν παραδεχόμενος ποε- δεῖξαι τὴν νόησιν καὶ τὴν ἐπιστήμην τἀληϑοῦς, ὥστε περιληπει- ' κὸν αὐτὸν ὑπάρχειν τῆς τε ἐναργείας xol τῆς ἀληϑείας, ὅπερ 146 ἴσον ἐστὶ τῷ καταληπτεικῷ "). ὧδε μὲν καὶ Πλάτων. Σπεύφιππος. 0£*), ἐπεὶ τῶν πραγμάτων τὸ μὲν αἰσϑητὰ τὰ δὲ νοητά, τῶν μὲν νοντῶν κριτήριον ἔλεξεν εἶναι τὸν ἐπιστημονικὸν Aoyov, τῶν δὲ αἰσϑητῶν τὴν ἐπιστημονικὴν αἴσϑησιν᾽ ἐπιστημονικὴν δὲ αἴσϑησιν ὑπείληφε ^) ᾿καϑεστάναι τὴν μεταλαμβάνουσαν τῆς 146 xarà τὸν λόγον ἀληϑείας. ὥσπερ γὰρ οἱ τοῦ αὐλητοῦ ἢ 7-7 s 409?) δάκτυλοι τεχνικὴν μὲν εἶχον ἐνέργειαν, οὐκ ἐν αὐτοῖς δὲ προβγουμένως τελειουμένην ἀλλὰ τῆς πρὸς τὸν λογισριὸν ov»- ἀσκήσεως ἀπαρτιζομένην" καὶ ὡς 7) τοῦ μουσικοῦ αἴσϑησις ἐ ἐνάρ- yuu» ^) μὲν εἶχεν ἀντιληπτικὴν τοῦ τε ἡρμοσμένου καὶ τοῦ P 408 ἀναρμόστου, ταύτην δὲ οὐκ αὐτοφυῆ, ἀλλ᾽ ἐκ λογισμοῦ πδρᾳ- γεγονυῖαν" οὕτω καὶ ἢ ἐπιστημονικὴ αἰσϑησις φυσικῶς παρὰ τοῦ λόγου τῆς ἐπιστημονικῆς ᾿μεταλαμβάνει e) τριβῆς πρὸς ἀπλανῆ 141 τῶν ὑποκειμένων διάγνωσιν. Ξενοκράτης δὲ, τρεῖς φησιν͵ οὐσίας εἶναι, τὴν μὲν αἰσϑητήν, τὴν δὲ γοητήν y τὴν δὲ ouxj&ey χαὶ δοξαστήν" E αἰσϑητὴν μὲν εἶναι τὴν ἐντὸς οὐρωροῦ, νοητὴν δὲ πάντων τῶν ἐκτὸς οὐρανοῦ, δοξαστὴν δὲ καὶ σύνϑετον τὴν et ipsam rationem δὰ discernendam evidentiam, ad. consequendam autem evi- dentiam et discernendum quod in ea est verum, ratio rursus sensu indiget adjujore: nam per eum accepta phantasia intelligit et scit verum, itaque ra- : fio potest apprehendere evidentiam et veritateh, quod quidem perinde eet ac rem posse comprehendere, sic quidem Plato,. 145. Speusippus autem, quo- miam ex rebus aliae sunt sensiles aliae quae cadürit sub intelligentiam, earimm. quidem quae cadunt sub intelligemtiam dixit 6550 iudicem rationem quae est ex scientia, sensilium autem sensum qui est ex soientia, sensum porro qui est ex scientia, exlstimavit esse eum qui est particeps vemtatis ex ratione, 146. quo modo enim tibicinis aut psaltae digiti artificiosam quidem habemt opérationem, sed quae non in ipsis primo perficiatur, sed ebselvatur ex exer- citatione profecta ex rátiocinatione; et quo modo sensus musici habet quidem evidentiam apprehendentem id quod est consonans et dissomams, eam autem mon ex se natam sed quae accessit ex ratione: ita etiam sensus qui est ex scientia, naturaliter est particeps usus qui est οἷ scientia ad discernenda citra errorem ea quae sunt subiecta, -147. Xen eutem dicit tia ess0 rerum genera, aliud sensile, aliud quod cadit sub intelligentiam, aliud vero com- positum et opinabile; ex quibus sensile quidem esse quod sit infra caelum, sub intelligentiam autem cadens omuium quae sumt ultra coelum, opinabile x) συνεργοῦ δεῖται) ita recte ms Cis. pro συνέργου quod est in editis. vitiose etiam ms Vratislav. συνεργοῦτκι.
) τῷ χαταληπτικῷ] ita recte editi, licet ms Ciz. aii iid et Vra- tislav. καταληπτιχόν.
x) Σπεύσιππος] Platonis sententiae Sextus Speusippi opinionem sub- Jicit, qui Platoni successit, ut Speusippo Xenocrates, de quo mox, a) vnelAns] ms Vratislav. ὑπήληφε.
b) οὗ τοῦ αὐλητοῦ 7] ψάλτου] ita mss pro 7 τοῦ αὐλητοῦ 7j 100;ydirov. e) ἐνάργεια») malim et hic ἐνέργειαν ut paullo ante.
P408 3) μεταλαμβάνει) me Cis. μεταλαμβάνῃ.
ADVERSUS LOGICÓS (Lib. Vi); — 310 αὐτοῦ τοῦ οὐρανοῦ" δρατὴ. μὲν γάρ ἔστι τῇ αἰσθήσει, νοητὴ δὲ di! ἀστρολογίας. τούτων μέντοι τοῦτον ἐχόντων τὸν τρόπον 148 φῆς μὲν ἐκτὸς οὐρανοῦ καὶ νοητῆς οὐσίας κριτήριον ἀπεφαίνετο — τὴν ἐπιστήμην, τῆς δὲ ἐντὸς οὐρανοῦ καὶ αἰσϑητῆς αἴσϑησιν, τῆς δὲ μικτῆς τὴν δόξαν, καὶ τούτων κοινῶς τὸ μὲν διὰ τοῦ ημονικοῦ λόγου κριτήριον βέβαιόν τε ὑπάρχειν xal ἀληϑές, τὸ δὲ διὰ τῆς αἰσθήσεως ἀληϑὲς μέν, οὐχ οὕτω δὲ ὡς τὸ διὰ τοῦ ἐπιστημονιχκοῦ λόγου, τὸ δὲ σύνϑετον κοινὸν ἀληϑοῦς τε καὶ ψευδοῦς ὑπάρχειν. τῆς γὰρ δόξης τὴν μέν τινα ἀληϑῆ sivon 149 τὴν δὲ ψευδῆ" ὅϑεν καὶ τρεῖς Molpac*) παραδεδόσθαι, "xpo- πὸν μὲν τὴν τῶν νοητῶν, ἀμετάϑετον οὖσαν, Κλωθὼ δὲ τὴν τῶν αἰσθητῶν"), “άχεσιν δὲ τὴν τῶν δοξαστῶν. οἱ δὲ περὶ τὸν 150 “ρκεσίλαον 3) προηγουμένως μὲν οὐδὲν ὥρισαν κριτήριον. οἱ δὲ καὶ ὡριχκέναι δοχοῦντες τοῦτο κατὰ ἀντιπαρεξαγωγὴν") τὴν ὡς πρὸς τοὺς Στωϊχοὺς") dmédocav: τρία γὰρ εἶναί φασιν ἐκεῖνοι 151 τὰ συζυγοῦντα ἀλλήλοις, ἐπιστήμην καὶ δόξαν καὶ τὴν ἐν μεϑ.-. epe τούτων τεταγμένην κατάληψιν’ ὧν ἐπιστήμην μὲν εἶναι τὴν ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν καὶ ἀμετάϑετον ὑπὸ λύγου κατάληψιν, antem et compositum ipsius caeli, nam sensui quidem est aspectabilis, sub intelligentíam autem cadit per estrologiam, 148. cum haec autem ita se ba- beant, essentiae quidem quae est altra caelum et quae cadit sub intelligentem, iwdicem pronuntiavit scientiam; eius autem quae est infra caelum et senglis sensum; mixtae amtem opimionem: et et his communiter id quidem quod iudicat per rationem ex scientia, esse frmum stabile ac verun, quod auem per sensum, verum quidem sed non ita ut quod per rationem ex scien- ta; compositum autem esse commune veri et fslsi, 149. nam ex opinionibus Aian quidem ese verem, aliam vero falsam. unde etiam tradita, esse tres Paross, Atropon quidem esse eorum quae oadunt sub intelligentiam, πὶ quae Bon possi tranemutari, OClotho autem sensilium, Lachesin awtem opinabi- lime, 150. Arcesileus autem ex proposito quidem mullum oriterium constituit, qni autem exidmant eum constituisse, tradiderunt eum id fecisse, ut habe- r€ quod ad bominem obiiceret Stoicis: 151. illi enim dicunt esse tria inte 86 coniugata, scientiam opinionem et quae est in eorum conmánio collocata, eomprebensionem; ex quibus scientiam quidem esse firmam eo stabilem et immutbhilem ἃ ratione comprehensionem, opiniosem autem imbecillam et fe]- e) ὅϑεν. καὶ τρεῖς Mo(oas] in fabula de tribus Parcis explicande mirum quam aibi indulserit veterum ingenium. Platoni Atropos est sphaera ἀπλα- »)c Bixsrum, Clotho planetsrum perplexus motus, Lachesis denique na- tw quam rps subluaares sortitae sunt, vide Chalcidium p. 987. Aristo- tal Atropos praeteritum tempus significat, futurum Lachesis, Clotho reesens Lih. de Mundo o, 7? aliis Parcarum ternio denetet tempus quo Dona magcitur vitaeque ac mortis, aliis triplicem Lusae faciem, medii «orniculi. plenilunii et summi corpiculi. Voss. 3 44. da idololatria. Petrus "TeíGnus de anno saeculari c. 10 t. 8 thesauri Graev. p. 59. f) τὴν τῶν αἰσϑηεῶν»} ita mes, licet rrj» in edits deest. | 8) οὗ δὲ περὶ τὸν Loxto(laoy] vide dicta ad lib, 1 Pyrrh. sect. 232. b) κατὰ dyuzagktaywyny] ms Vratislav. ἀντιπαραγωγήν. sed verbum quoque ἀνίιπαρεξάγω»ν babes infra sect. 166. idem ms pro ἀπέδοσαν mox habet ἀπέδωαακν». i) πρὸς τοὺς Στωϊχοὺς] cum his enim praecipua ac frequens Acade- micorum contentio, uti Carneades unicus fuit adversarius Chrysippi et Arcesilas Citiei Zenonis. da Stoicorum autem quam mox Sextus tangit, - sententia confer Laértium 7 4T et nostzum iníra aect, 227 sq.
Φ 316, ο΄ SEXTI EMPIRICI δόξαν δὲ τὴν ἀσϑενῆ καὶ ψευδῆ *) — κατάληψιν δὲ τὴν μεταξὺ τούτων, ἥτις ἐστὶ καταληπτικῆς φαντασίας συγχα-- 182 vá coc. καταληπτικὴ δὲ φαντασία κατὰ τούτους ἐτύγχανεν 5 ᾿ἀληϑὴς καὶ τοιαύτη οἵα οὐκ ὧν γένοιτο ψευδής. ὧν τὴν ἐπιστή- ΗΜ v ἐν μόνοις ὑφίστασϑαι λέγουσι τοῖς σοφοῖς, τὴν δὲ δόξαν ἐν votc τοῖς φαύλοις, τὴν δὲ κατάληψιν κρινὴν ἀμφοτέρων εἶναι, Pp Γ καὶ ταύτην χριτήριον ἀληϑείας καϑεστάναι. ταῦτᾳ 07) λεγόντων τῶν ἀπὸ τῆς στοᾶς ὃ “ρκεσίλαος ἀντικαϑίστατο δεικνὺς ὅτι οὐδέν ἐστι μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ δόξης κριτήριον 7 κατάληψις" αὕτη γὰρ ἣν φασι κατάληψιν καὶ καταληπτικὴν φαντασίαν συγκατάϑεσις ἤτοι ἐν σοφῷ ἢ ἐν φαύλῳ γίνεται. ἀλλ᾽ ἐάν τε ἐν σοφῷ γένηται, ἐπιστήμη ἐστίν, ἐάν τε ἐν φαύλῳ, ᾿δόξα. xal 154090» ἀλλο παρὰ ταῦτα ἢ μόνον ὄνομα μετείληπται. εἴπερ. τε 5 κατάληψις καταληπτικῆς φαντασίας συγχατάϑεσίς ἐστιν, ἀνύ- supere ἐστι, πρῶτον μὲν ὅτε 7] συγκατάϑεσις οὔ πρὸς φαντα- σίαν γίνεται, ἀλλὰ πρὸς λόγον * τῶν γὰρ ἀξιωμάτων εἰσὶν αἱ συγκαταϑέσεις᾽" δεύτερον ὅ ὅτε οὐδεμία τοιαύτη. ἀληϑὴς φαντασία εὑρίσχεται οἵα οὐκ ἂν γένοιτο ψευδής, ὡς διὰ πολλῶν καὶ ποι- 155 κίλων παρίσταται. μὴ οὔσης δὲ καταληπτικῆς φαντασίας οὐδὲ ’ κατάληψις γενήσεται * ἦν γὰρ καταληπτιχῇ φαντασίᾳ συγκατά- Seo "y. μὴ οὔσης δὲ καταλήψεως πάντα ἔσται ἀκατάληπτα. πάντων δὲ ὄντων ἀκαταλήπτων ἀκολουϑήσει καὶ κατὰ,τοὺς 166 Στωϊκοὺς ἐπέχειν τὸν σοφόν. σχοπῶμεν δὲ οὕτως" "εἰ πάντων ὄντων ἀκαταλήπτων διὰ τὴν ἀνυπαρξίαν τοῦ Στωϊκοῦ χριτηρίου sam assensionem, comprehensionem denique quae inter utrunque intercedit et quà phantasiae rem comprehendenti assentimur. 152, comprehendens autem phantasia ex eorum sententía est vera et eiusmodi ut non possit esse falsa, ex quibus scientiam quidem dicunt consistere in solis sapientibus, opinionem eutem in solis stultis, comprehensionem vero esse communem utrorumque, et eam esse quo judicatur veritas, 153, cum haec autem dicant Stoici, se opposuit Arcesilaus ostendens comprehensionem non esse id quod iudicat in- ter scientiam et opinionem: ea enim assensio, quam dicunt comprehensionem et comprehendentem phantafiam, aut est in sapiente eut in stulto, sed si sit in sapiente, est scientia, et si in stulto, opinio, et praeter haec nihil alind percdpitur quam merum nomen, 154, si autem comprehensio debet esse qua phantasiaó rem comprebendenti assentimur, nusquam illa existit; primum qui- dem quia phantasiae non assentimgr, sed rationi; pronuntiatis enim hominmes essentiuntur; secundum autem quoniam mulla imvenitur eiusmodi vera phantasia, ut pon possit esse falsa, ut per multa et varia ostenditur, 155, si mon sit autem comprehendens phantasia, neo erit comprohensio c est enim quae comprehendenti phantasiae assentitur, si mon sit antem comprehensio, oania erunt eiusmodi ut minime comprehendantur, quodsi sint omnia eiusmodi wi minime possint comprehendi, sequetur etiam ut ex sententia Stoicorum as- sensionem sustneet sapiens, sic enim consideremus;: 156, si sint omnia eius- modi ut non possint comprehendi, propterea quod nusquam existit id quod . ἃ) ψευδῆ] ita recte mss pro ψεύδη.
P408 ὃ) ταῦτα δὴ] ms Vratislav. ταύτη.
m) καταληπτιχῇ φαντασίᾳ συγχατάϑεσις] ita legendum pro χκαταληπτιχῆ φαντασία, συγχατάϑεσις. mam ex sententia Stoicorum καταλαμβάνειν nihil aliud est quam conrprehendenti rem pbantasiae assentiri. constructio verborum eadem quae infra, ἡ dà τῷ àaxaraljnio συγχατάϑεσις δόξα , ἐστίν. confer Salmasium δὰ Simplicium p. 36 sq.
- — ADVERSUS LOGICOS [Lib VII].: — 811 εἰ συγχαταϑήσεται ὃ σοφός, δοξάσει ὁ σοφός ' μηδδδδξι. γὰρ 6»-; τοςφκαταληπτοῦ, d συγχατατίϑεταί τινε, τῷ dxaroÀAQgtfu συγ. “52 καταϑήσεται. ἡ δὲ τῷ ἀχαταλήπτῳ συγκατάϑεσις δόξα ἐστ ΣΟ δ ὥστε εἰ τῶν συγχατατιϑεμένων ἐστὶν ὁ σοφός, τῶν δοξαστῶν 161 ἔσταε ὃ σοφός. οὐχὶ δέ γε τῶν δοξαστῶν ἐστιν ὃ cogóc — τοῦτο γὰρ ἀφροσύνης ἦν κατ᾿ αὐτοὺς καὶ τῶν ἁμαρτημάτων αἴτιον --- οὐχ ἄρα τῶν συγκατατιϑεμένων ἐστὶν ὃ σοφός. εἰ δὲ τοῦτο, περὶ πάντων αὐτὸν δεήσει ἀσυγκαταϑετεῖν -“ τὸ δὲ. ἀσυγκαταϑετεῖν οὐδὲν ἕτερόν ἔστιν ἢ τὸ ἐπέχειν. ἐφέξεε ἄρα περὶ πάντων ὃ σοφός. ἀλλ᾽ ἐπεὶ μετὰ τοῦτο ἔδει. καὶ περὶ τῆς 158 τοῦ βίου διεξαγωγῆς ζητεῖν, ἥτις οὐ χωρὶς χριτηρίου πέφυκεν ἀποδίδοσθαι, ἀφ᾽ οὗ καὶ ἣ εὐδαιμονία, τουτέστε τὸ τοῦ βίου τέλος, ἠρτημένην ἔχει’ τὴν πίστιν, φησὶν ὃ ᾿Αρχεσίλαος, ὅτι οὐ "^) περὶ πάντων ἐπέχων “χανονιεῖ τὰς αἱρέσεις καὶ φυγὰς καὶ κοιγῶς τὰς πράξεις τῷ εὐλόγῳ "), κατὰ τοῦτό τε προερχόμενος τὸ χριτήριον κατορϑώσει" τὴν μὲν γὰρ εὐδαιμονίαν περιγίνεσϑαε | διὰ τῆς φρονήσεως, τὴν δὲ φρόνησιν κινεῖσϑμε ἐν τοῖς xurog- P 404 ϑώμασε" τὸ δὲ κατόρϑωμα εἶναι, ὅπερ πραχϑὲν εὔλογον ἔχει τὴν ἀπολογίαν. ὃ προσέχων οὖν τῷ εὐλόγῳ κατορϑώσει καὶ εὐ-- ϑαιμογήσει. ταῦτα καὶ ὃ “Ἀρχεσίλαος. ὃ δὲ Καργεάδης ) οὐ μό- 160 γον τοῖς Στωϊχοῖς ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς πρὸ αὐτοῦ ἀντιδιετάσ-- σετο P) περὶ τοῦ χριτηρίου. καὶ δὴ πρῶτος μὲν αὐτῷ καὶ κοι- Stoici dicunt veri esse criterium, si assentietur sapiens, opinabitur sapiens: ν mam cum nilil sit quod possit comprehendi, si alicui assentitur, assentie- tur ei quod non potest comprehendi. Vbpinio est ei quod non potest com- prehendi assensio. 157. quare si sapiens est ex iis qui assentiuntur, erit sapiens ex iis qui opinantur. ex iis vero qui opinantur non est sapiens — hoc enim esset, ut est egrum sententia, insipientiae et peccatorum causa —; mon est ergo sapiens ex iis qui assentiuntur, quodsi ita est, de omnibus oportebit eum minime assentiri: non assentiri autem nihil est aliud quam sustinere assensionem. de omnibus ergo assensjonem sustinebit sapíens. 158. sed quoniam post hoc oportebat etiam quaerere de vitae traductione, quae absque criterio veri falsique tradi noa potest, ἃ quo etiam felicitas, hoc est, ad quem vita tendit finis, pendentem habet probationem; dicit Arcesilaus, quod qui de omnibus sustinet agsensionem, eligenda et fugienda et communiter quae sunt agenda diriget per id quod est probabile, et id sequens tamquam &iudicem recte 26 geret: cohciliari enim felicitatem per predentiam, versari autem prudentiam ia recte factis; recto autem factum esse, quod cwr factum sit, probabilis potest reddi cawsa. qui ergo attea- dit id quod est probabile, recte se geret et erit beatus. haec Arcesilaus. 159. Carneades autem nos solum Stoicis sed etiam omnibus qui eum prae- cesserunt, de veri falsique regula' contrariam sententiam opposuit, et prima 5) xavoriti τῷ t0Àoyg] hac in parte nom]longe abfuit Arcesilaus a Stoicorum sententia, nam et illi τὸ χαϑῆχον apud Laértium 7 107 Sto- baeum ac Suidam definiunt τὸ ἀχόλουϑον ἐν ζωῇ, ὃ πραχϑὲν εὔλογον ἀπολογίαν ἔχει. verbum χαγογίζεσϑαε habet etiam infra sect. 175. | o) 0 Καρνεάδης) Numenius apud Eusebium 14 8 de Carneade: παρα- P 404 λαβὼν ἀληϑεῖ μὲν ὅμοιον ψεῦδος, xaraAnntuxij dà φαντασίᾳ χαταληπτὸν | ὅμοιον, καὶ ἀγαγὼν slg τὰς ἴσας οὐκ εἴασεν οὔτε τὸ ἀληϑὲς εἶναι οὔτε τὸ ψεῦδος, ἢ οὐ μᾶλλον τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ἢ μᾶλλον ἀπὸ τοῦ πιϑανοῦ.
p) ἀντιδιετάσσετο) subintellige λόγον sive δόγμα. διατάσσεσϑαι habes. infra sect, 166, | 418. | SEYTI BMPIRICI νὸς Ὁ πρὸς πάντας ἐστὶ λόγος, xa 9" ὃν- περίσταται ὅτι odd ἐστιν ἁπλῶς ἀληϑείας κριτήριον, οὐ λόγος, οὐκ αἴσϑησις,* οὗ φαντασία, οὐκ ἄλλο τι τῶν ὄντων' πάντα γὰρ ταῦτα συλλήβδην 100 διαψεύδεται ἡμᾶς. δεύτερον δέ, xa9^ ὃ δείκνυσιν, ὅτι καὶ d e ἔστι τὸ κριτήριον τοῦτο, οὐ χωρὶς τοῦ ἀπὸ τῆς ἐναργείας ná- ϑοὺς ὑφίσίαται. ἐπεὶ γὰρ αἰσϑητιχῇ δυνάμει διαφέρει τὸ ζῷον τῶν ἀψύχων, πάντως διὰ ταύτης ἑαυτοῦ τε x«l τῶν ἐχτὸς ἀν- τιληπτικὸν ") γενήσεται. 7] δέ γε αἴσϑησις ἀκίνητος μένουσα xal ἀπαϑὴς xài ἄτρεπτος οἶτε αἰσϑησίς ἐστιν οὔτε ἀντιληπτική τι- νος. τραπεῖσα δὲ καί πως παϑοῦσα κατὰ τὴν τῶν ἐνωργῶν ὑπόπτωσιν τότε ἐνδεικνύει τὰ πράγματα. ἐν ἄρα τῷ ἀπὸ τῆς ἐναργείας πάϑει τῆς ψυχῆς ζητητέον ἐστὶ τὸ κριτήριον. τοῦτο δὲ τὸ πάϑος αὐτοῦ ἐνδεικτικὸν ὀφείλεε τυγχάνειν καὶ τοῦ du- ποιήσαντος αὐτὸ φαινομένου, ὅπερ πάϑος ἐστὶν οὐχ ἕτερον τῆς 162 φαντασίας. ὅϑεν καὶ φαντασίαν ρητέον εἶναι πάϑος τι περὶ «τὸ ζῷον ἑαυτοῦ τε καὶ τοῦ ἑτέρου παραστατικόν, οἷον προσβλέψαν- τές τινι, φησὶν ὃ ᾿Αντίοχος), διατιϑέμεϑά πως τὴν ὄψιν, xal οὐχ οὕτως αὐτὴν διακειμένην ἴσχομεν ὡς πρὶν τοῦ βλέψαι ϑια- κειμένην εἴχομεν. κατὰ “μέντοι τὴν τοιαύτην ἀλλοίωσιν "δυοῖν ") ἀντιλαμβανόμεθα, ἑνὸς μὲν αὐτῆς τῆς ἀλλοιώσεως τουτέστε τῆς φαντασίας, δευτέρου δὲ τοῦ τὴν ἀλλοίωσιν ἐμποιήσαντος τουτέστι τοῦ ὁρατοῦ. καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσϑήσεων τὸ. παραπλήσιον.
Ἰθδῶσπερ οὖν τὸ φῶς ἑαυτό τε δείκνυσι καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, quidem ac communis est ei adversus omnes oratio, per qnam ostendit ab- solute nibil esse a quo iudicetur veritas, non rationem, non sensum, nou phantasiam, nec ullam rem aliam quamcumque: haec enim omnia, inquit, pariter nos fallunt. 160. secunda autem, qua ostendit; quod etiamsi sit ali- quod eiuscemodi criterium, non possit id consistere absque affectione (ani- mae) quae nascitur ab (obíecti) evidentia. quoniam enim vi sentiendi differt animal ab inanimatis, omnino et se ét externa per eum apprebendet. sen- sus autem qui manet immobilis et impatibilis et imnitutabilis, nec est sen- sus nec aliquid apprehendit. 161. mutatus autem et quodemmode affectus ab incursione evidentiam tunc demum res indicat, in affectione ergo animae quae oritur ex obiecti evidentla, quaerendum est veri criterium. haec autem affectio debet indicare et se ipsam et obiectam apparens quod fecit ut ipsa animae inesset, quae quidem alfectie non est alia quam phantasia. 162. quam- obrem dicendum est etiam phantasiam esse quandam in animali affectionem, quae et se et alind ostendat, ut cum aliquid aspeximus, ait Antiochus, visu quodam modo afficimur, nec eum sic habemus affectum, ut babebamus priusquam aspiceremus. per eam autem alterationem' duo apprehendimus, wnam ipsam alteratiosef&, hoc est phantasiam, secuudum autem id quod indidit alterationem nempe aspectabile, δὲ similiter in alils sensibus. 163. quo modo ergo lux et se ipsam indicat et omnia quae sunt in ipsa; 4) πρῶτος μὲν αὐτῷ καὶ κοινὸς] ita recte nte pro πρῶτον. neque obstat quod infra sequitur δεύτερον; neque enim id amplius ad λόγον pertinet, sed ad aliud quod subintelligitur, ut χρῆμα, dóyua vél si» .snile aliquid.
r) ἀγτιληπτικὸ»}) male ms Ciz. ἀντιληπτιχή, 4) χωί πως] ita leg. pro xal πῶς. sic infra διατιϑέμεϑά πως, 4) 0 ᾿Ανιέοχος] Academicus et ipse, de que dictum lib. 1 Pyrrhon. sect. 335.
-. w) δυοῖν] ms Vretislav, semper dweiy.
ADVERSUS LOGICOS (Lib. VII. 319 οὕτω. xai ἡ φαντασία ἀρχηγὸς οὖσα τῆς περὶ τὸ ζῷον alóg-