, P418 ὁ) διάνοιά τε xo) νοῦς] in ms Ciz. desunt verba χαὶ γοῦς, male ut ^ patet ex sect. 222 sq., ubi did»ot« et γοῦς iterum, iterumque conjunguntuf, — à com! 4) κατὰ μὲν τὸ δύγασϑαι διάνοιαν, κατὰ δὲ ἐνέργειαν νοῦν] ita lego cum Salmasio pro οἴεσθαι et ἐνάργειαν. ᾿ * u) πεφύχοι) ms Ciz. ὅταν πεῴυχοι, mitus bene, nam id ὅταν ex su- eriore commate repétendum est, —.!
*) ἐνεργητιχῶς} ita recte Salmasius pro ἐγερτιχῶς,, quod Hervetus: ἢ experrecia, iam. aqit. & wie ddr ADVERSUS LOGICOS (bth VII) 291 ἀδιάπτωτον ἔχουσα, τέχνη δὲ ἥ μὴ πάντως τοιαύτη. ὥσπερ δὲ 225 7 «τῶν ἐπιστημῶν καὶ τεχνῶν ὕσις ἐστὶν ὑστερογενή ς, οὕτω καὶ 7 καλουμένη δόξα" ὅταν yap εἴξῃ ἥ ψυχὴ τῇ ἀπὸ τῆς αἷ- σϑήσεως ἐγγενομένῃ. φαντασίᾳ καὶ τῷ φανέντι πρόσϑηται καὶ συγχατάϑηται, λέγεται δόξα, φαίνεται οὖν éx τῶν εἰρημένων 226 πρῶτα κριτήρια τῆς τῶν πράγμάτων γνώσεως, ἣ τε αἴσϑησις xal Ü »οῦς, 7 μὲν ὀργάνου τρόπον ἔχουσα, ὃ δὲ. τεχνίτρυ. ὥσπερ γὰρ ἡμεῖς οὐ δυνάμεϑα χωρὶς ζυγοῦ τὴν τῶν βαρέων καὶ κχού-- φων ἐξέτασιν ποιεῖσθαι οὔτε ἅτερ xüvovoc τὴν τῶν εὐθέων καὶ στρεβχῶν διαφορὰν λαβεῖν, οὕτως οὐδὲ ὃ vovg) χωρὶς αἰσϑή- σεως δοχιμάσαι πέφυκε τὰ “πράγματα. τοιοῦτοε μὲν ὡς ἐν χε- φαλαίοις εἰσὶ xai oi ἀπὸ τοῦ περιπάτου.
“ἠπολειπομένης δ᾽ ἔτι τῆς σνωϊχῆς δύξης, παρακειμένως καὶ 2271 περὶ ταύτης λέγωμεν. χριτήριον τοίνυν φωσὶν ἀληϑείας εἶναι οἱ ἀνδρες οὗτοι τὴν καταληπτικὴν φαντασίων?). “ταύτην δ᾽ εἰσά-Ῥ 417 edu πρότερον γνόντες 2 τέ ποτέ ἐστι κατ᾽ αὐτοὺς A φαντασία καὶ τίνες ἐπ᾿ εἴδους ταύτης διαφοραί. φαντασίᾳ οὖν ἐστι κατ᾽ 228 αὐτοὺς τύπωσις ἐν ψυχῇ », περὶ ἧς εὐθὺς καὶ διέστησαν" Κλεών- $c μὲν γὰρ ἤκουσε) τὴν τύπωσιν κατὰ εἰσοχήν τε καὶ ἐξοχὴν ': ὥσπερ καὶ δῶ; 10s δακτυλίων γινομένην τοῦ κηροῦ τύπωσιν. Χρύσιππος δὲ ἄτοπον ἡγεῖτο τὸ τοιοῦτον. πρῶτον μὲν γάρ φησι, 929 possit, ars — quae non est omnino eiusmodi, 925. quomodo autem mhtura scientiarum et artinm naàscitnr posterior, 1ta etiam quae vocatur opi- . nio: qpando enim cesserit anima phantasiae ex sensn ingeneratae et viso accesserit et assensa fuerit, dicitur opinio. 226. apparet igitur ex iam di- ciis, quod prima criteria cognitionis rerum sunt sensus et mens, ile qui- dem locum tenens instrumenti, haec vero artificis. qnomodo enim nos noh possumus absque trutima examinare gravia et levia neque absque regula percipere differentiam rectorumm. et obliqnornm, ita nec mens potest res probare absque sensu. atque falis quidem est, ut summatim dicam, Peri- Tateticorum sententia,; 227. Cum antem restet opinio Stoicornm, etiam de ea deinceps dica- mus. dicunt ergo Stoici id qnod iudicat veritatein. esse. comprehendentem phantasiam. eam antem sclemns, cnm prius noverimms quidnam sit phan- tasia ex eornm sententia et quaenam sint eins speciales differentiae. 228, pbas- tasia ergo, nt ipsi volunt, est impressio im anima, de qoa statim dissident: nam Cleanthes quidem per impressionem intellexit depressionem et eminen- tiam, qualis est quae per annulos cerae fit jwpressio." Chrysippus amterm existimabat hoc esse absurdum. 229. nam primnm, inqwit, cum cogitatio y) οὕτως οὐδὲ ὁ ὁ γοῦς illud οὕτως, quod in editis deest, ex mss revocavi.
ry τὴν καταληπτιχὴν φαντασέα» de hac Stoicorum sententia viri docti P 417 ad LaGrtium 7 46. eam oppugnat noster sect. 311 sq. et lib. 2 adv, Log...sect. 396 sq. 'aliae Stoicorum opiniones de criterio veritatis referuntur ab eodem Laértio 7 51.
a) γνόντες} ita mss pro γνῶντες.
b) τύπωσις ἐν ψυχὴ) ita Zeno apud Loérium 7 45. confer dicta 44 2 Pyrrhon. sect, 70.
e) ἤκουσε) in definitione illa Zenonis vocabulum τύπωσι» iia audiit, hoc est vztrott, accepit sive inlellexit. eodem sensu ἀχουστέον infra. sect. 236 et GUY&ZOUELY subintelligere sect. 239 οἱ συγεξαχούειν 241. hacc porro Cleanthis sententia 'ex Chrysippi libro ducdeciióo de anima reii^ citur etiam apud Laértium 7 50, " sgxTUS ΠΆΡΙΝ. IL Y 888 |. SEXTI ΕΝΡΙΒΙΩΙ τῆς διανοίας, δεήσει, $9' ἕν nore τρίγωνόν τὸ xal τετράγωνον φαντασιουμένης, τὸ αὐτὸ σῶμα κατὰ τὸν αὐτὸν yoovov διαφέ- ροντα ἔχειν περὶ αὐτὸ σχήματα, ἅμα τε τρίγωνον xol τετρά- γωνον γίνεσϑαι ἢ καὶ περιφερές " ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον. εἶτα πολ- λῶν ἅμα φαντασιῶν ὑφισταμένων ἐν ἡμῖν παμπληϑεῖς καὶ τοὺς σχηματισμοὺς ἕξειν τὴν ψυχήν" ὃ τοῦ προτέρου χεῖρόν ἔστιν. Φϑοαὐτὸς οὖν τὴν τύπωσιν εἰρῆσθαι ὑπὸ τοῦ Ζήνωνος ὑπενόει ἀντὶ τῆς ἑτεροιώσεως, ὥστε εἶναι τοιοῦτον τὸν λόγον " φαντασία ἐστὶν ἑτεροίωσις ψυχῆς, μηκέτε ἀτόπου ὄντος, τὸ αὐτὸ σῶμα ὑφ᾽ ἕν κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον, πολλῶν “περὶ ἡμᾶς συνισταμένων φαν- 951 τασιῶν, παμπληϑεῖς ἀναδέχεσθαι ἑτεροιώσεις. ὥσπερ γὰρ ὁ ἀήρ, ὅταν ἅμα πολλοὶ φωνῶσιν, ἀμυϑήτους ὑπὸ ἕν καὶ διαφερούσας ἀναδεχόμενος πληγὰς εὐθὺς πολλὰς ἴσχει χαὶ τὰς ἑτεροιώσεις" οὕτω καὶ τὸ ἡγεμονικὸν ποικίλως φαντασιούμενον ἀνάλογόν τι βϑοτούτῳ πείσεται 4). ἄλλοι δὲ οὐδὲ τὸν κατὰ διόρϑωσιν ἐκείγου ἐξενεχϑέντα ὅρον ὀρθῶς ἔχειν φασίν. εἰ μὲν γάρ ἐστί τις φαν- vacía, αὕτη τύπωσις καὶ ἑτεροίωσις τῆς ψυχῆς καϑέστηκεν" εἰ δέ τίς ἐστι τύπωσις τῆς ψυχῆς, ἐκείνη οὐ πάντως ἐστὶ φαντα- σία.. καὶ yàg προσπταίσματος γενομένου περὶ τὸν δάκτυλον ἢ χνησμοῦ περὶ τὴν χεῖρα συμβάντος τύπωσις μὲν καὶ ἑτεροίωσις τῆς ψυχῆς ἀποτελεῖται, οὐχὶ δὲ καὶ φαντασία, ἐπείπερ οὐδὲ περὲ τῷ τυχόντι μέρεε τῆς ψυχῆς γίνεσϑαε ταύτην συμβέβηκεν, ἀλλὰ 393 περὶ τῇ διανοίᾳ μόνον καὶ τῷ ἡγεμονικῷ. πρὸς otc ἀπαντῶντες oí ἀπὸ τῆς στοᾶς συνεμφαίνεσϑαέ φασι τῇ τυπώσει τῆς ψυχῆς τὸ ὡς ἂν ἐν ψυχῇ, ὦστε εἶναι τὸ πλῆρες τοιοῦτον" φαντασία ἐστὶ τύπωσις ἐν ψυχῇ, ὡς ἂν ἐν ψυχῇ. καϑὰ γὰρ ἡ ἐφηλότης *) , aliquando simul apprehendat triangulum et quadratum, oportebit idem cor- pus eodem tempore diversas in se habere figuras; quod quidem est absur- dum. deinde cum simul in nobis mnltae consistant phantasiae, animam quo- que habituram esse complures figurationes, qnod quidem est priori dete- rius. 230, ipse ergo existimabat a Zeuone dictam esse impressionem pro alteratione. quo fit ut quod dicit, sit eiusmodi: phantasia est animae al- teratio, adeo πὶ non sit amplius absurdum, idem corpns simul et eodem tempore, multis in nobis consistentibus visis phautasjae, conplures suscipere alterationes. 231. quomodo enim aër multis simul vocem edentibus siwnl innumerabiles et differentes suscipiens percussiones statim multas» quoque habet alterationes; ita etiam ea pars quae principatum tenet animae, variis visis phantasiae acceptis, patietur aliquid quod cum eo proportionem habet et convenientiam. 232. alii autem dicnnt, neque hanc definitionem priori corrigendae a Chrysippo allatam recte se habere: nam phantasia quidem est impressio et alteratio animae; animae autem impressio non est semper pbantasia. nam si fuerit aliqua in digito offeusio ant obvenerit in manu pruritus, efficitur' qnidem impressio et alteratio animae, non autem move- tur pbantasia, wtpote quam nou in qualibet parte animae sed solum in co- giíatione et in parte animae principali esse contingit. 233. his occurrentes ftoici dicunt simul cum verbis *'impressio animae" subintelligi quatenus snima est, adeo ut plena definitio sit: phantasia est impressio im anima, ut anima, quomodo enim ἐφηλότης dicitur albugo in oculo, et simul signid) πείσεται] ita recte mss pro ποιήσεται.
e) ᾿ἐφηλότης] vitium dictum ἀπὸ τοῦ ἥλου, quod clarum albicantem | vel potius ἀπὸ τοῦ ἡλίου, quod velat solis imaginem in medio oculi * ADVEBRSUS LOGICOS (kb. VII, 339 λέγεται λευκότης ἐν ὀφϑαλμῷ, συγεμφαινόντων ἡμῶν τὸ ὡς ἐν Ρ 418 ὑφϑαλμῷ, τουτέστι τὸ κατὰ ποῖον μέρος τοῦ ͵ὀφϑαλμοῦ τὴν λευκότητα εἶναι, ἵνα μὴ πάντες oí ἄνϑρωποι ἐφηλότητα ἔχωμεν, ὡς ἂν πάντες͵ ἐχ φύσεως ἔχοντες λευχότητα ἐν ὀφθαλμῷ" οὕτως ᾿ὅταν λέγωμεν τὴν φεντασίαν τύπωσιν ἐν ψυχῇ, συνεμφαίνομὲν - καὶ τὸ περὶ ποῖον Μέρος γίνεσθαι τῆς ψυγῆς τὴν τύπωσιν, τουτέστι τὸ ἡγεμονικόν. (στε ἐξαπλούμενον γίνεσϑαι τὸν ὃ ὅρον τοιοῦτον" φαντασία ἐστὶν ἑτεροίωσις ἐν ἡγεμονικῷ. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τῆς αὖ- 231 τῆς δρμιύμενοι δυνάμεως γλαφυρώτερον ἀπελογήσαντο. φασὶ γὰρ ψυχὴν. λέγεσϑαι διχῶς! ), τό τε συνέχον τὴν ὅλην σύγκρισιν xul rai? ἰδίαν TÓ ἡγεμονιχόν. ὅταν γὰρ εἴπωμεν συνεστάναι τὸν ἄνϑρωπον ἐχ “Ψυχῆς καὶ σώματος, ἢ τὸν ϑάνατον εἶναι χωρισμὸν ψυχῆς ἀπὸ σώματος, ἰδίως καλοῦμεν τὸ ἡγεμονικόν. ὡσαύ- 585 τως δὲ xal ὅταν διωρούμενοι φάσχωμεν͵ ἀγαϑῶν. τὰ μὲν εἶναε περὶ ψυχήν, τὰ δὲ περὶ σῶμα, τὰ de ἐκτός, οὗ τὴν ὅλην ψυχὴν ἐμφαίνομεν ἀλλὰ τὸ ἡγεμονιχὸν ταύτης μόριον" περὶ τούτῳ γὰρ τὰ πάϑη καὶ τὰ ἀγαϑὰ συνίσταται.. διάπερ. χαὶ ὅταν λέγῃ 0236 Ζήνων φαντασίαν εἶναι τύπωσιν ἐν ψυχῇ, ἀκουστέον ψυχὴν οὐ τὴν ὅλην, ἀλλὰ τὸ μόριον αὐτῆς, ἵνα 7 τὸ λεγόμενον οὕτως ἔχον" &vracía ἐστὶν ἑτεροίωσις περὶ τὸ ἡγεμονιχόν. ἀλλὰ xày 991 οὕτως ἔχῃ » φασί τινες, πάλιν ἡμάρτηται. καὶ γὰρ. 92 δρμὴ καὶ 7 συγκατάϑεσις καὶ 7 κατάληψις ἑτεροεώσεις μέν. εἶσι τοῦ ἢγε- Horixoũ, διαφέρουσι δὲ τῆς φαντασίας. 7 μὲν γὰρ πεῖσίς τις diy ἡμετέρα xui διάϑεσις, αὗται δὲ πολὺ μᾶλλον ἢ ὅδρμαί, ἐνέρ- -“γειαί τινες") ἡμῶν ὑπῆρχον. μοχϑηρὸς ἄρα dar: ὅρος πολλοῖς ficatur, quatenus est oculus, hoc est in certa parte oculi esse albnginem, ne omnes homines habere dicamur 2q75À015gi« in oculo, quoniam omnes a natnra habemus album in oculo: ita quando dicimus phantasiam in anima impressionem, simul. ostendimus in certa parte animae fieri impressionem, 'mempe in ea parte quae tenet priocipatnm. quo [it ut si explicetur, fiat haec definitio: phantasia est alteratio in parte principali animae. 234. alii autem eadem ratione usi responderunt elegantius: dicunt enim duobus mo- dis dici animam, uno quo totnm compositum complectitur et altero quo seorsum denotat eam partem quae tenet principatum. quando euim dicims constitui hominem ex anima et corpore, aut mortem esse separationem aui- mae 8 corpore, proprie appellamus eam parteui quae tenet principatum. 235. similiter etiam quando divideutfes dicimus, ex bonis alia esse ia anima, alia in corpore, alia denique extrinsecus; non totam significa- mus animam, sed illam eius partem qnae tenet principatum; in ea enim consistunt animi motus et bona. 2356. quamobrem Zeno quoqne cum - dicit phantasiam esse iu anima impressionem, intelligeadus est de anima non tota, sed de eius parte, adeo ut quod dicitur, ita habeat: phantasia est alteratio in parte animae principali, 2537. sed etiamsi ita cíferatur defi- nitio, tamen, inquiunt nonnulli, rursus in illa est peccatum: nam et appe- titio et assensio et comprehensio sunt alterationes in parte animae priacipali, differunt autem a phantasia, nam illa quidem est quaedam nostra pas- slo et affectio; hae autem sunt mulio magis operationes quaedam in nobís quam appetitiones. est ergo vitiosa definitio multis et diversis rebus con- . habeant, qui vitio illo laborant. aliud est ἐφηλίς cutis asperitas in fa- 'cie, de qua Anutius Foésius in oeconomia llippocratis p 154. J) ψυχὴν λέγεσϑαι διχῶς] confer Lipsium Ehystologine Stoicorum 3 16. P 418 8) ἐνέργειαίξ τινες} male in. editis τινός. 5 940: SEXTI EMPIICI 986 καὶ διαφόροις πράγμασιν ἐφαφμοζόμενος. καὶ 9» «τρόπον ὁ τὸν ἄνθρωπον ὡρισάμενος καὶ εἰπών, ὅτι ἀἄνϑρωπός ἐστι ζῷον λο- γικόν ); οὐχ ὑγιῶς τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀνϑρώπου ὑπέγραψε διὰ τὸ καὶ τὸν ϑεὸν. ξῷον εἶναι «λογικόν "; οὕτω καὶ ὁ τὴν q αντασίαν ἀποφηνάμενος ἑτεροίωσιν ἡγεμονικοῦ διέπεσεν. οὐ μᾶλλον γὰρ ταύτης ἣ ἑκάστης τῶν κατηριϑμημένων κινήσειόν ἐστιν ἀπόδοσις. 439 τοιαύτης δ᾽ οὔσης καὶ τῆσδε τῆς ἐνστάσεως πάλιν ἐπὶ τὰς ovris φάσεις οἱ Στωϊχοὶ ἀνατρέχουσι λέγοντες, τῷ ὅρῳ δεῖν τῆς gar- ᾿τασίας συναχούειν τὸ κατὰ πεῖσιν!). ὡς γὰρ δ λέγων τὸν ἔρωτα P 419 ἐπιβολὴν εἶναι, φιλοποιίας ovveugaíre τό, νέων ὡραίων, καὶ εἰ μὴ κατὰ τὸ ῥητὸν τοῦτο ἐχφέρῃ — οὐδεὶς γὰρ γερόντων xd ἀχμῆς ὥραν μὴ ἐχόντων ἐρᾷ —. οὕτως ὅταν λέγωμεν, φασί, τὴν φαντασίαν ἑτεροίωσιν ἡγεμονικοῦ, συνεμφαίνομεν τὸ χατὼὶ “πεῖσιν, ἀλλὰ μὴ τὸ κατὰ ἐνέργειαν ἢ) γίνεσϑαι τὴν ἑτεροίωσιν. 240 δοχοῦσι δὲ μηδ᾽ οἵτως ἐχπεφευγέναι τὸ ἔγκλημα" ὅτε γὰρ τρέ- "^ gerat τὸ ἡγεμονικὸν καὶ 17) Zia,7: αὔξεται, ἑτεροιοῦται pir κατὼ πεῖσιν, οὐκ ἔστι δὲ ἡ τοιαύτη ἑτεροίωσις αὐτοῦ » καίπερ κατὰ πεῖσιν οὖσα καὶ διάϑεσιν, φαντασία. ἐκτὸς εἰ μή τι πάλιν λέγοιεν ἰδίωμα πείσεως εἶναι. τὴν φαντασίαν, ὅπερ διενήνοχε τ τῶν 241 τοιούτων διαϑέσεων. ῆ ἐχεῖνό γε" ἐπεὶ 7 φαντασία γίνεται ἤτοι τῶν ἐκτὸς ἢ ἢ τῶν ἐν ἡμῖν παϑῶν, ὃ δὴ x κυριώτερον διάχενος ü- κυσμὸς δ) παρ᾽ αὐτοῖς καλεῖται, πάντως ἐν τῷ λόγῳ τῆς φανgruens. 238. et quo modo qui hominem definiit et dixit, homo est animal tatione praeditum, non recte descripsit notionem hominis, propterea quod deus qnoque sit animal praedisum ratione; ita etiam qui pronuntiavit phas* tasiam esse alterationem in parte aaimae principali, lapsus est. non enim magis huíus quam uuiuscuiusqne ex enumeratis motibus est definitio, 239. cum antem hoc etiam argumento urgeri se videut, rursus.ad subintelligenda confugiunt Stoici dieistque oportere in phantasiae definitione simul subandire | illud *ex passione'. quomodo enim qni dicit amorem esse applicationem animi ad éonciliandam amicitiam, simul etiam ostendit illud, de aetate florentibus iuvenibus se loqui, etiamsi disertis verbis id non efferat — mullus enim amat ex senibus et qui non sunt iu flore aetatis —; ita quando dicimus, inquiunt, phantasiam esse alterationem iu parte animae principali. simul innuimus ex passione, non autem ex operatione fieri alterationem. 9240. vi- dentur autem ne sic quidem effugisse reprehensionem: quando enim nntri- tur atque adeo augetnr pars animae principalis, alteratur quidem per pa- : sionem, nou est autem einsmodi eius alteratio, etiamsi per passionem fit, phantasia, nisi rursus forsan dixerint phantasiam esse aliquod proprium genus passionis, quod differt ab illiuxmodi passionibus, 241. eut illnd, quod siquidem visum phantasiae producitnr vel a rebns externis vel ab affectio- uibus quae sunt iu nobis, quod proprie apud eos appellatur *imanis attcar À) ἄνθρωπος ζῷον Aoyixóv) oppugnat noster Stoicam banc hominis definitionem infra sect. 272 «t lib. 2 Pyrrhon. sect. 26 sq.
ἢ) τὸ xatà πεῖσιν] Hervetus legerat in vitioso codice χατὰ 3 πᾶσιν, vere tit enim in omnibus, sed rectum est χατὰ πεῖσιν, cui τὸ xaz' ἐνέργειαν opponitur, ut supra sect. 297. est autem πεῖσις passio atque ut Sextius e pe exponit, διάϑεσις sive alfectio. —; ἐνάργειαν. s P 419 uxx&vog élxvauóc] inanem. atitractum. vexti cum Budaeo. notarunt m. hanc Stoicorum dictionem e Chrysippo Plutarchus 4 20 de pla- citis philos. et ex eo Nemesius de natura hominis c. 6, ubi distinguunt haec quattuor, φαντασίαν, φανταστόν, φανταστιχύν εἴ d c T«aua, cum- A ADVERSUS LÓGIOOS |Lib, VII). δὲ] τασίας συνεμιφαίνεσθαι τὸ τὴν πεῖσιν γίνεσϑαι fro: «ατὰ τὴν ἐχτὸς προσβολὴν ἢ κατὰ τὰ ἐν ἡεκιῖῖν πάϑη" ἅπερ ὀὐκέτ᾽ ἐστὶν ἐπὶ τῆς κατὰ τὰς αὐξήσεις 7 ϑρέψεις ἑτεροϊώσεως ") συνεξα- κούειν. ἀλλ᾽ fj μὲν φαντασία κατὰ τοὺς ἀπὸ τῆς στοᾶς οὕτω δυσαπόδοτός ἐστι. τῶν δὲ φαντασιῶν πολλαὶ μὲν καὶ ἄλλαι εἰσὶ 348 διαφοραί, ἀπαρχέσουσι δὲ αἱ λεχϑησόμεναι" τούτων γὰρ αἱ μέν εἰσι πιϑαναί, αἱ δὲ ἀπίϑανοι, αἱ δὲ πιϑαναὶ ἅμα καὶ ἀπίϑανοι, αἱ δὲ οὔτε πιϑαναὶ οὔτε") ἀπίϑανοι. πιϑαναὶ μὲν οὖν εἶσιν αἱ λεῖον χίνημα περὶ ψυχὴν ἐργαζόμεναε, ὥσπερ νῦν τὸ ἡμέραν, εἶναε καὶ τὸ ἐμὲ διαλέγεσθαι), xal πᾶν ὃ τῆς ὁμοίας ἔχεται περιφανείας. ἀπίϑανοε δὲ αἵ μὴ τοιαῦται, ἀλλ᾽ ἀποστρέφουσαι 318 ἡμᾶς τῆς συγχκαταϑέσεως, olov, εἰ ἡμέρα ἐστίν, οὐκ ἔστιν ἥλιος. ὑπὲρ γῆς" εἰ σκότος ἐστίν, ἡμέρα ἐστί. πιϑαναὶ δὲ καὶ ἀπίϑαγοε χαϑεστᾶσιν Gi κατὰ τὴν πρὰς τε σχέσιν ὁτὲ μὲν τοῖαι yivó- μεναι, ὑτὲ δὲ volts γινόμεναε, oloy αἱ τῶν ἀπόρων λόγων. οὔτε.
δὲ πιϑαναὶ οὔτε ἀπίϑανοι,. καϑάπερ. αἷ τῶν τοιούτων πραγμάτων, ἀρφτιοί εἶσιν oi ἀστέρες "), περισσοί εἶσιν οἱ ἀστέρες. τῶν 244 δὲ πιϑανῶν ἢ ἀπιϑάνων φαντασιῶν αἱ μέν εἶσιν ἀληϑεῖς, αἱ δὲν 420 ψευδεῖς, ai δὲ ἀληϑεῖς καὶ ψευδεῖς, αἱ δὲ οὔτε ἀληϑεῖς οἴτε ctus", utique vocabulo phantasiae simnl significari passfonem quae generetar vel rerum extermarum occursu vel ex iis quae aunt in nobis affectionibus; quae quidem non simul possunt subintelligi in alteratione, quae fit per incre- znenta vel nutriüones, atque est quidem adeo phantasia ex Stoicorum ratio- mibus adeo difficifis ad definiendum, 242. phantasiarum porro sunt etiam mvuHae aliae differentiee; sufficient autem nobis quae iam memorabantur, earam enim aliae quidem sünt probabiles, aliae mon probabiles, aliae pro- babiles et improbabHes simul, aliae neque probabiles neque improbabiles, et probabilés quidem sant quae leuem et aequabitem metum faciant in anima, u$ nuuc esse diem et me disserere et quidquid est similis evidentieo, 243, im- probabiles autem sunt, quae non sunt hniusmodi, sed nos avertunt ab as- sensione, ut, si est dies, sol non est super terram; si sunt tenebrae, est dies, probabiles simul et tmprobabiles, quee ex habimdine et relatione ad rem aliquam iom sunt tales, fam alio modo se habent, ut im dubiis orstio- pibus. nec probabiles autem nec improbabiles qudtes sent de huiusmodi rebus, stellae sunt pares, stellae sunt impares, 244, probubilium autem aut impro- babilinm phantasiarum aliae sunt veros, aliao falsao, aliae vorec ct Ífalsae, ue dixissent (φαντασίαν esse perceptionem in mente ac φαγταστόν rem dam quae a mente percipitur, addunt q«vrecrixov esse διάχενον ἄλ- KvOpÓ»,.vanam sine ullo q«rraGt(Q imaginatiosetm, ηάντασρα autem spectrum illud ἐφ᾽ ὃ ἑλχόμεδα xat& τὸν φανταστιχὺν ϑιάκεγον ἔλκυ- σμόν. ulitur hac voce noster etiam infra sect, 245 et διαχέγους φαγτα- σίας appellat lib. 2 adv. Log. sect. 67.; | | m) ἐπὶ τῆς — ἑτεροιωσεως} ita mss pro τὰς — ἑτεροιώσεις.
n) al dà οὔτε πιϑαναὶ ovre] ita mas pro οὐδέ, οὐδέ. alias φαντασιῶν sive visorum distinctiones ex Stoicorum mente habes apud Laéro) ἐμὲ διαλέχεσϑαι] confer dicta in lib. adv. Geometres sect. 9.
p) ὥρτειοί εἰσιν οὗ ἀστέρες] saepias hoc exemplo utitur noster ad rem obscuram et inceriam designandam, cnm stellarum micantium numerum ínire memo possit. infra sect. 893 et lib. 2 sect. 25 147 818 et 1 Pyr- rhon. sect. 91 et 2 Pyrrh. sect. 90, Cicero Lucullo: ilios quj omnia sic incer dicunt, ut stcllarum numerus par an impar eit neeciatur,, quaes de»peratos aliquos rcbnquamus. | J Ν 342 SEYTI EMPIBICI ψευδεῖς. ἀληθεῖς μὸν οὖν εἶσιν, ὧν ἐστὶν ἀληϑῆ κατηγορίαν ποιήσασϑαι, ὡς τοῦ ἡμέρα ἐστὶν ἐπὶ τοῦ παρόντος 7) τοῦ φῶς ἐστί. ψευδεῖς δὲ ὧν ἐστὶ ψευδῇ κατηγορίαν ποιήσασθαι, ὡς τοῦ κεκχλᾶσϑαι τὴν κατὰ βυϑοῦ κώπην ἢ μείουρον εἶναε τὴν στοάν. $45 ἀληϑεῖς δὲ καὶ ψευδεῖς, ónoíu προὔπιπτεν ᾿Ορέστῃ κατὰ μανίαν?) ἀπὸ τῆς ᾿Ηλέχτρας. xaO? ὃ μὲν γὰρ ὡς ἀπὸ ὑπάρχοντός τινος πραὔπιπτεν, ἦν ἀληϑής" ὑπῆρχε γὰρ ᾿Ηλέκτρα. καϑ᾽ ὃ δ᾽ ὡς ἀπὸ Ἐρινύος, ψευδής" οὐκ ἦν γὰρ Ἐρινύς. καὶ πάλιν, εἴ τις ' ἀπὸ Ζηίωνος " ζῶντος κατὰ τοὺς ὕπνους ὡς ἀπὸ παρεστῶτος 946 ὀνειροπολεῖταε ψευδῆ καὶ διάχενον ἑλχυσμόν. οὔτε δὲ ἀληϑεῖς οὔτε ψευδεῖς εἶσιν oi γενικαί" ὧν γὰρ τὰ εἴδη τοῖα ἢ τοῖα, τούτων τὰ γένη οὔτε τοῖα οὔτε τοῖα, οἷον τῶν ἀνθρώπων οἱ μέν εἶσιν Ἕλληνες *), οἱ δὲ βάρβαροι" ἀλλ᾽ ὃ γενικὸς ἄνϑρωπος οὔτε Ἕλλην ἐστὶν — ἐπεὶ πάντες ἂν οἱ ἐπ᾽ εἴδους ἦσαν Ἔλλη- 947 ec. — οὔτε βάρβαρος διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν. τῶν δὲ ἀληϑῶν αἵ μέν εἶσι καταληπτικαί, ai δὲ οὔ. οὐ καταληπτιχαὶ μὲν wd προσπίπτουσαί τισι κατὰ πάϑος" μυρίοε γὰρ φρενιτίζοντες xai ᾿μελαγχολῶντες ἀληθῆ μὲν ἕλχουσι φαντασίαν, ov. καταληπτικὴν δέ, ἀλλ᾽ ἔξωϑεν καὶ ἐκ τύχης οὕτω συμπεσοῦσαν. ὅϑεν οὐδὲ . διαβεβαιοῦνται περὶ αὐτῆς πολλάκις οὐδὲ συγκατατίϑενται αὐτῇ- 218 χαταληπτικὴ δέ ἐστιν ἡ ἀπὸ ὑπάρχοντος καὶ κατ᾽ αὐτὸ τὸ ὑπάρ- xov ἐναπομεμαγμένη καὶ ἐναπεσφραγισμένη ἢ), 0noía οὐκ ἂν γέ- γοιτοὸ ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντος. ἄκρως γὰρ ποιούμενοι ἀντιληπτικὴν , aliae neque verae neque falsae.: etquo verae quidem sunt quae vere praedi- cari possunt, ut dies est ín preesentía, et lux est, falsae autem quae falso praedicantur, ut fractum esse remum in aquae profundo eut mutilam ac man- cham esse porticum. 245. verae autem et falsae, cuiusmodi Oresti furenti sese Offerebat Electra: nam quatenus quidem videbat aliquid, erat vera, vide-. bat enim Electrem; quatenus autem tamquam Furiam, erat falsa: nom erat enim a Furia, et rursus si quis a Dione vivente in somnis convenitur tam- quam a praesente, somniat falsam et inpmem visi attractum, 216, neque verae neque:íalsae sunt phantasiae generales: quarum enim species sunt tales aut tales, earum genera non sunt talia aut talia, ut, ex hominjbus alii quidem sunt Greeci, alii vero barbari; sed homo in genere nec est Greecus — nam omnes in specie homines essent Oraeci — neque berbarus propter eandem causam, 247. ex veris autem aliae quidem sunt comprehendentes, aliae vero non: non comprehendentes quidem quae incurrunt ex morbo aut animi per- , turbatione; nam innumerabiles phrenesi et atra bile perciti veram quidem tra- hunt phantasiam, sed non. comprehendentem, imo quae ita extrinsecus occur- rit et fortuito, quamobrem neque de ea saepe asseverant neque ei assentiun- tur, 248, comprehendens autem est, quae est impressa et obsignata ab re quae existit et congruenter rei quae existit, cuiusmodi non fuerit ab eo quod mon existit, facientes enim hanc phantasiam esse subiectorum summopere ap- P490 9 E κατὰ μαγία»] ex Euripide, infra sect. 219. : τ) ἀπὸ zZlíovoc] nomen Dionis pro quovis alio ponit, ut sect. 220 huius. libri et passim alibi, | 4) οἱ μέν iow Ἕλληνες} ita mss; nam male in editis ol εἰ μέν slow., distinctio hominum in Graecos et barbaros usitata etiam apostolo Rom. 1 14, ^d quem locum vide si placet Grotium, sic Plato in Epinomide: ὅπερ ἅπαντες “Τλληνές τε xol βάρβαροι γινώσχομεν.. ' 4) ἐναπομεμαγμένη χαὶ ἐναπεσφραγισμόνη! ita legendum e mss εἴ in« terprete pro ἐγ ἀπομεμαγμένη εἰ ἀπεσφραγισμένη. utrumque verbum ADVERSUS LOGICOS LM. VIT) 943 εἶναι τῶν ὑποκειμένων τήνδε τὴν φαντασίαν καὶ πάντα τεχνικῶς τὰ περὶ αὐτοὺς ἰδιώματα ἀνᾳαμεμαγμένην, ἕκαστον τούτων φασὶν , ἔχειν ὀυμβεβηκός. ὃ πρῶτον μὲν τὸ ἀπὸ ὑπάρχοντος γίνεσθαι" 249 ΄ πολλαὶ γὰρ τῶν φαντασιῶν προσπίπτουσιν ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντος Ὧ ὥσπερ ἐπὶ τῶν μεμηνότων, αἵτινες οὐκ ἂν εἶεν καταληπτικαί. δεύτερον δὲ τὸ καὶ ἀπὸ ὑπάρχοντος εἶναι καὶ κατ᾽ αὐτὸ τὸ ψπάρχον" ἔνιαι γὰρ πάλιν ἀπὸ ὑπάρχοντος μέν εἶσιν, οὐκ αὐτὸ δὲ τὸ ὑπάρχον ᾿ἰνδάλλονται, ὡς ἐπὶ τοῦ μεμηνότος "'Opéarov μι-ο κρῷ πρότερον *) ἐδείκνυμεν " εἶλκε μὲν γὰρ φαντασίαν ἀπὸ ὑπάρτ χοντος τῆς ᾿Ηλέχτρας, οὐκ αὐτὸ δὲ τὸ ὑπάρχον. μίαν γὰρ τῶν P 421 Ἐρινύων ὑπελάμβανεν αὐτὴν εἶναι, καϑὸ καὶ προσιοῦσων καὶ τημελεῖν αὐτὸν σπουδάζουσαν ἀπωϑεῖταε λέγων, μέϑες ", ui οὖσα τῶν ἐμῶν Ἐρινύων. - καὶ ὃ Ἡρακλῆς ἀπὸ ὑπάρχοντος μὲν ἐκινεῖτο τῶν Θηβῶν, οὐ κατ᾽ αὐτὸ δὲ τὸ ὑπάρχον. xol γὰρ κατ᾿ αὐτὸ τὸ ὑπάρχον δεῖ 250 γίνεσϑαιε τὴν χαταληπτικὴν φαντασίαν, οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ iv- απομεμαγμένην καὶ ἐναπεσφραγισμένην “) τυγχάνειν, ἵνα πάντα τεχνικῶς τὰ ἰδιώματα τῶν φαντασιῶν ἀναμάττηται. ὡς γὰρ οἱ 251 γλυφεῖς πᾶσι τοῖς μέρεσι συμβάλλουσι τῶν τελουμένων; καὶ ὃν τρόπον Gi διὰ τῶν δακτυλίων σφραγῖδες ἀεὶ πάντας ἐπ᾿ ἀκρι-- βὲς τοὺς χαραχτῆρας ἐναπομάττονται τῷ κηρῷ, οὕτω καὶ oi κατάληψιν ποιούμενοε τῶν ὑποχειμένων πᾶσιν ὀφείλουσι τοῖς - - prehendentem, et quae omnes qnas ipsi artificiose describunt impressas ha- beat proprietates, dicunt eam habere unamquamque ex iis sibi accedentem, 449. primum quidem quod oriatur ex re quae existit: nam multae phantasiae - Iucurrunt ex eo quod non existit, üt in furiosis, quae quidem minime sunt eomprehendentes, secundum autem quod et sit ex re quae existit et conve- menter rei quae existit; nonnullae enim rursus quidem sunt ex re quae exi- stit, sed eius qualis existit non repraesentant similitudinem, ut in furente Oreste paulo ante ostendimus. nam visum quidem trahebat ab re existente, nempe ab Electra, sed non id ipsum quod existebat, existimabat enim eam ewe unam ex Furis. quamobrem eam sccedentem et eius volentem curam gerere repellit dicens | relinque me, ex meis os uma Funriis, et Hercules movetur quidem ab re existente, nempe a Thebis, sed non con- gruenter illi ipsi quod existebat, 250, comprehemdentem enim phantasiam Oportet rei prout ipsa existit, esse congruentem, quin etíam esse impressam et obsigmatam, ut artificiose imprimat ommes pbamtasiarum proprietates, 251, quo modo enim sculptores attingunt omnes partes eorum quae perficiunt, et quo modo quae per annulos fiunt signacula cerae accurate ac perfecte mnes imprimunt characteres; ita etiam qui subiectorum faciunt comprehenexstat infra sect 250 255 402 410 49G et 9 Pyrrhon, sect. 4. et apud Laértium 7 48 de eadem τυπώσει phantasise in mente loquentem, ad quem viri docti iam notarunt a Cicerone dici id visum impressum effi- cturque, locus est in Lucullo c. 6. | u) ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντος) heec φα;»τασιῶν genera sunt, quae speciali vocabulo —— appellabant Stoici apud Plutarchum 4 20 de pla- citis philos, et Nemesium c. 6 de natura bominis.
x) μιχρῷ πρότερον] sect. 245.
y) uéoec] versus 20$ ex Euripidis Oreste, qui fuit supra sect. 170. P 4921 zx) ὁ Hgazin;] quia Herculis furentis magis meminisset, videtar hunc — posuisse pro Peatheo. vid. supra sect. 192. i e) ἐναπεσφραγισμένην] ita mss pro ἔναποσιξραγισμέγην, ut sect, 248.
344 - SEXTI EMPIBICI 292 1d.ó acr abd» ἐπιβάλλειν. τὸ δὲ "oia οὐκ ἂν γένοιτο ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντος Ὁ)" προσέϑεσαν, ἐπεὶ οὐχ ὥσπερ οἵ ἀπὸ τῆς στοᾶς ἀδύνατον ὑπειλήφασι κατὰ πάντα ἀπαράλλακτόν τινα εὑρεϑή- σεσϑαι, οὕτω καὶ οἵ ἀπὸ τῆς ἀχαδημίας" ἐχεῖνοι μὲν γάρ φασιν, ὅτι ὃ ἔχων τὴν καταληπτικὴν φαντασίαν τεχνικῶς προσβάλλει τῇ ὑπούσῃ τῶν πραγμάτων διαφορᾷ. ἐπείπερ καὶ εἶχέ τι τοιοῦτον . ἰδίωμα 7] τοιαύτη φαντασία παρὰ τὰς ἄλλας φαντασίας, καϑάπερ οἱ κεράσται παρὰ τοὺς ἄλλους ὄφεις. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς ἀχαδη- μέας τοὐναντίον φᾳσὶ δύνασϑαι τῇ καταληπτικῇ φαντασίᾳ ἀπαράλ- $953 λαχτον εὑρεϑήσεσϑαι ψεῦδος. ἀλλὰ γὰρ οἱ μὲν ἀρχαιότεροι τῶν Στωϊκῶν ^) κριτήριόν φασιν εἶναι τῆς ἀληϑείας τὴν χαταληπτικὴν ταύτην φαντασίαν" οἱ δὲ νεώτεροι) προσετίϑεσαν, καὶ τὸ μηδὲν 264 ἔχουσαν ἔνστημα. ἔσϑ᾽ ὅτε γὰρ καταληπτικὴ 7) μὲν προσπίπτει &vragíu, ἄπιστος δὲ διὰ τὴν ἔξωϑεν περίστασιν, οἷον ὅτε "uro ὃ Ἡραχλῆς?) τὴν Moti γῆθεν ἀναγαγὼν παρέστησε, τότε 0 ᾿Αὅμητος ἔσπασε μὲν χαταληπτικὴν φαντασίαν ἀπὸ τῆς 955 4λχήστιδος, ἠπίστει δ᾽ αὐτῇ. καὶ ὅτε ἀπὸ Τροίας ὃ ενέλαος ") ἀνωκομισϑεὶς ἑώρα τὴν ἀληϑῆ ᾿Ελένην παρὰ τῷ Ilowrti*), καὶ sionem, debent assequi omnes eorum proprietates, 252. illud autem ** qualis non fuerit ab eo quod non existit" addiderunt, quoniam non sic Stoici αἱ Academici existimant fieri posse ut inveniatur phantasia ab re non existente, . quae ab altera quae ἃ re existente est nullo modo differat, nam illi quidem dicuut, quod qui habet coiprehendentem phantasiam, artificiose valet aese- qui rerum differentiam 5 quoniam eiusmodi phantasia babet aliquam eiusmodi proprietatem praeter caeteras phanfasias, quo modo cerestae praeter alios sem pentes, Academici autem dicunt contra posse inveniri falsum quod ἃ com- preheudente phantasia nibil differat. 253. caeterum veteres quidem Stoici id quo iudicatur veritas, dicunt esse hanc comprehendentem pbantasiam; recege tiores autem addiderunt; “οἱ quae nihil babet quod obsistat", 254, non- pumquam enim incurrit quidem comprehendens phantasia, sed non fide di- gna propter advenientem extrinsecus circumstantiam, ut quando Mercules Α}- €estin e terra eductam adduxit ad Admetum, tuuc Admetus traxit quidem, ey Alcestide comprehendentem phantasiam, sed ei non fidebat, 25$. et quando IMenelaus Troia revectus apud Proteum vidit veram Helenam, in navi relicto b) oi« οὐκ ἂν γένοιτο ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντος) Cicero in Lueullo cap. 6 visum χαίαληπεόν ex Zenonis sententia definit visum impressum effictum- que ex «o, unde est, quale esae non. poaset ex eo, unde non essct. ibidem testatur Philonem Academicum contra megesse ullum dari visum tale, quale vel falsum esse nou possit, idem de Carneade sect. 402..
4) ol χεράστιι!) genus serpentum, binis cornibws facile ab aliis ses- pentibus distinguendum, ita Stoici existimabant visa vera a íalsis no minus per certas et eminentes notas posse distingui, quod Academici iudicio omni cogniti et incogniti sublato penitus infitiabantur, | d) οἱ μὲν ἀρχαιότεροι τῶν Ztwixàr] Zeno Cleanthes Chrysippus.
e) ol δὲ νεώτεροι] huic iuniorum Stoicorum cautioni affinis Academi- corum dootrina de visis probabilibus διεξωδευμένοις et ἀπερισπάστοις, .de quibus supra sect. 178 sq. vide et quae dicentur-sect. 425 sq.
JD) χαταληπτικὴ) mss χαταπληχτική. sio infra sect. 257 ἐγαργὴς οὖσα καὶ πληχτιχὴ et 259. ἐχπληχειχή.
ἀπὸ Τροίας ὁ Μενέλαος eupra sect. 180.
i) — τῷ loss] Proteum illum Aegypti regem vocat IIerodotw ἃ «eU s * ADVERSUS LOGICOS [Li^. VII). 345 — καταλιπὼν ἐπὶ τῆς νεὼς τὸ ἐκείνης εἴδωλον, περὶ οὗ ^) δεκαετὴς P.422 συνέστη πόλεμος, ἀπὸ ὑπάρχοντος μὲν καὶ κατ᾽ αὐτὸ τὸ ὑπάρ-- gov καὶ ἐναπομεμαγμένην καὶ ἐναπεσφραγισμένην ἐλάμβανε φαν-- τασίαν, οὐκ εἶχε δὲ αὐτήν. dO" ἡ μὲν καταληπτικὴ φαντασία πριτήριόν ἔστι μηδὲν ἔχουσα ἔνστημα. αὗται δὲ καταληπτικαὶ 356, μὲν ἦσαν, elyoy δὲ ἐνστάσεις" ὃ ve γὰρ “Ἴδμητος ἐλογίζετο, ὅτε τέϑνηκεν ἡ "'ἄλχηστις καὶ ὅτι ὃ ἀποϑανὼν οὐκέτι ἀνίσταται, ἀλλὰ ϑαιμόνιώ τινά ποτε nigorrü. ὃ τε Mevélaog σϑνεώρα ὅτι ἀπο- λέλοιπεν ἐν τῇ νηὶ φυλαττομένην τὴν “Ἑλένην, καὶ οὐκ ἀπίϑα- xov μένδ ἐστιν “Ελένην μὴ εἶνάι τὴν ἐπὶ τῆς Φάρου εὑρεϑεῖσαν, φάντασμα δέ τι καὶ δαιμόνιον. ἔνϑεν 02!) οὐχ ἁπλῶς κριτήριον 257 γίνεται τῆς ἀληϑείας 75 καταληπτικὴ φαντασία, ἀλλ᾽ ὅτων") μηδὲν ἔνστημωα ἔχῃ" αὕτη γὰρ ἐναργὴς οὖσα καὶ πληκτικὴ ") μονονουχὶ τῶν τριχῶν 5) φασι λαμβάνεται κατασπῶσα ἡμᾶς εἰς συγκατάϑεσιν χαὶ ἄλλου μηδενὸς δεομένη εἰς τὸ τοιαύτη προσ- πίπτειν") ἢ εἰς τὸ τὴν πρὸς τὰς ἄλλας διαφορὰν ὑποβάλλεεν.’ διὸ δὴ καὶ πᾶς ἄνθρωπος ὅταν τι σπουδάζῃ μετὰ ἀκριβείας 258 καταλαμβάνεσθαι, τὴν τοιαύτην φαντασίαν ἐξ ἑαυτοῦ utraillias síimpnlacro, pro quo conflatum fuit bellum -decem annorum, ex eo quidem quod existebat et congruenter ei qued existebat et impressam et obsigsatam accipiebat phantasiam, sed pro vera non habebat, quamobrem rriterium veritatis est comprebendens phantasia nihil habens obstaculi, 256. horum autem pbhantasiae comprehendentes quidem erant, sed erant eis obstaculo: animo enün agitabat Admétus, quod mortua esset Alcestis et quod qui est mortuus non aemplius resurgat, sed aliquando eliqua sese offerunt daemonia, et [Menelaus quidem conspiciebot quod in nave reliquisset Helenam quae custodiebatur, neque est improbabile, non fuisse Helenam quae inventa.
est in Pharo, sed visum aliquod seu spectrum ac daemonium, 257, hinc com- 2! prehendenms phantasia non absolute est criterjium veritatis, sed tunc cum πὰ» lum habet obstaculum: ipsa enim si sit evidens et pellens, tantum non cri- nibus quod aiunt capit nos trahitque ad assensionem, et nulla alia re indiget ad hoo ut ei accedamus, quam ut modo quantum ab aliis differst phantasiis consideremus, 258, quamobrem ominis homo quando studet aliquid accurate et perfecte comprehendere, huiuscemodi phantasjam ex se cernitue quaerere . k) εἴδωλον περὶ οὗ] Plato 9 de rep. τὸ τῆς ᾿Ελένης εἴϑωλον ὑπὸ τῶν P 422 ἐν Τροίᾳ Στησίχορός φησι γενέσϑαι περιμάχητον ἀγνοίᾳ τοῦ ἀληϑοῦς. — binc Simon Magus apud Pseudo-Clementem in zecognitionibus 2 12 de sua Helena: Lunam vero quae aecum est, eese de superioribus caelis deductam, eandemque cunctorum. genitricem adeerit esse sapientiam, pro qua, inquit, Graeci et barbari confligentes imaginem quidem eiua aliqua ex parte uidere potuerunt, ipsam vero, u£ est, peuitua ignoerorunt, 4) ἔνϑεν Qi] ita mss pro ἐνθάδε, m) ἀλλ᾽ ὅταν] ms Vratislav. ὅτε.
n) ἐναργὴς οὗσα xol zgxruxr] sic supra sect. 254 in mss χαταπληχτιχή, ubi editi legunt χαταληπτιχή, quomodo etiam hoc loco scribendum vi- deri possit. sed πληχτιχή habent etiam mss et legit interpres Hervetus, nec incommodus erit sensus, si πληχιιχήν ut infra sect. 403 exponas phantasiam quae evidentia sua ferit uc percellit animum atque in assen- $um vi quadam rapit atque impellit. sic infra 'seot. 259 τρανὴν mal ἐχπληχτιχὴν σπάσῃ τοῦ χρινομέγου φαντασίαν. ita πληχτιχοὶ λόγοι di- cwntur qui vehementer movent, ut apud Olympiodorum in c, ὃ- siastae p. 620. | Loc duse d " μονονουχὶ τῶν τριχῶ») ἨΠετγνοῖυδ, perperam legit: p) προσπίπτειν) ita leg. pro zgoxímeew.
Y 346 τς SEXTI EMPIBICI.
διώκειν φαίνεται, οἷον ἐπὶ τῶν ὁρατῶν » ὅταν — λαμ-- βάνῃ *) τοῦ ὑποκειμένου φαντασίαν" ἐντείνει γὰρ τὴν ὄψιν καὶ σύνεγγυς ἔρχεται τοῦ ὁρωμένου, ὡς τέλεον μὴ πλανᾶσϑαι. παρα- τρίβει γὰρ τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ καϑύλου πάντα ποιεῖ μέχρις ἂν