σύνοδος τῶν τινε συμβεβηκότων ἐχεῖνό ἐστε τὸ ᾧτινε συμβέβηκεν.
jr quaeritur, et simul etiam plane erit ridiculum, quod moles carmis nón ifferat ἃ sensibus et cogitatione, cum omnes fere qui constitutis dogmatibus sunt philosophati, in eis statuerint esse differentiam, 292. eadem est ratio etiam in cogitatione: nam si eam apprehendit carnis moles tamquam cogita- tionem, hoc est cogitantem, carnis moles erit cogitatio, cum autem sit co- gitatio, non erit id quod quaerit, sed id quod quaeritnr, non habet ergo corpus vim comprehéndendi hominis, 293. sed neque sensus: ipsi enim so— lum patinntur et instar cerae figuram suscipiunt, nihil autem aliud sciumt, . nam si eis tribuerimus alicuius zei inquisitionem, non erunt utique expertes . rationis sed participes, ut qui naturam habeant cogitationis; quod quidem . mon ita habet, si enim albore et nigrore aífici dulcique percuti et amaro et suavi odore moveri ac communiter peti est eorum proprium, quaerere et agere non erit eorum proprium.. 294. deinde quomodo fieri potest ut per eos comprehendatur moles carnis, cum non habeant naturam ad boc aptam? amt jam visus quidem habet vim apprehendendi figuram et magnitudinem et co- lorem, δὲ moles carnis nec figura est nec magnitudo neque color. sed etsi vidét id cili haec accidunt, nog propterea potest corporis molem visus com- prehendere, sed solum videt ea quae illi accidunt, nempe figuram magnitu .diuem colorom, 295. certe ita est, dicet aliquis; sed id quod ex bis comstet colligiturque, est corpus ipsum. at hoc quidem dicere est plene delirentis, mam primum quidem ostendimus, quod communis coitio eorum quae alicui &ccidunt, non est illud cui accidunt, 296, deinde etiamsi hoc ita haberet, P 428 7)) πάσχουσι μόνο»] infra sect, 844 sq. [*) xorv&c] scribe xol χοιγῶς.] 8) xosac] ms Οἷς. χροιᾶς, | Ἢ οὔτε δὲ σχῆμα] ms Vretislav. hoc loco inserit vocabulum ἐστίν, non ante ὁ ὄγχος. — ὃ ἐδείξαμεν] supra sect. 278.
ADVERSUS LOGICOS [Lt5, VIn. 355 εἶτα κἂν τοῦτο οὕτως E, ἔχῃ, πάλιν vv «ἀμηχάνων ἐστὶν ὑπὸ τῆς 96. ὄψεως ληφϑῆναι τὸ σῶμα" e γὰρ μήτε μῆκος ψιλόν ἔστι τὸ σῶμα Lupe σχῆμα κατ᾿ ἰδίαν μήτε χρῶμα χωρίς), τὸ δὲ ἐκ τούτων σύνϑετον, δεήσει τὴν ὅρασιν 'τοῦ σώματος ἀντιλαμβα- νομένην συντιϑέναι ταῦτα καϑ᾽ ἕχαστον παρ᾽ ἑαυτῇ, καὶ οὕτω τὸν κοινὸν πάντων ἀϑροισμὸν σῶμα λέγειν. ἀλλὰ τὸ συντιϑέναι 997. τι μετά τινος xal τὸ τοιόνδε μέγεϑος μετὰ τοῦ τοιοῦδε, σχήμα-- τος λαμβάνειν λογικῆς ἐστι δυνάμεως, ἄλ ογος δέ γέ ἐστιν ἡ ἢ 60u- σις" τοίνυν οὗ ταύτης ἔργον καϑέστηχε τὸ ἀντιλαμβάνεσϑαι τοῦ σώματος. καίτοι οὐ μόνον τὴν κοινὴν σύνοδον ὡς σῶμα 298 γοξῖν ἔστιν ἀφυής, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν ἑκάστου τῶν τούτῳ συμ-- βεβηκότων κατάληψιν πεπήρωται, οἷον ἐὐϑέως μήκους " καϑ' ὑπέρϑεσιν γὰρ “μερῶν τοῦτο λαμβάνεσθαι πέφυχεν, ἀπό τινος | ἀρχομένων ἡμῶν καὶ διά τινος xal ἐπί τι καταληγόντων; ὕπερ P 429 ποιεῖν ἄλογος φύσις οὐ δύναται." εἶτα καὶ βάϑους" περὶ αὐτὴν 399 γὰρ πλάζεται τὴν ἐπιφάνειαν ἢ ὅρασις, εἰς βάϑος δ᾽ οὐχ ἐνδύ- vtt. Aay9áy& γοῦν αὐτὴν καὶ τὰ “περίχρυσα τῶν ya) κῶν. “εἴρητο δὲ ὅτι καὶ πρὸς χρωμάτων γνῶσιν ἦν ἀνεπιτήδειος, ὅτε τὴν ἸΚυρηναϊκὴν στάσιν y, «ἀνῃροῦμεν. διόπερ εἶ μηδὲ τῶν συμβεβη- 390 κότων τῷ σώματι 5 ὅρασίς ἐστιν ἀντιληπτική, πολὺ πλέον οὐδ᾽ αὐτοῦ τοῦ σώματος ἔσται ϑεωρητική. καὶ μὴν οὐδὲ ἀχοῆς ἐστιν΄ ἔργον τὸ τοιοῦτον ἢ ὀσφρήσεως ἢ γεύσεως ἢ ἁφῆς" ἑκάστη γὰρ Page τὸ πρὸς ἑαυτὴν μόνον αἰσθητὸν ἐπίσταται" τὸ δὲ ovx εἴη ὃ ὄγκος. 5. γὰρ ἀκοὴ φωνῆς μόνον ἐστὶν ἀντιληπτιχή, qos δὲ οὐχ ἔσειν ὃ ὄγχος. xoi 1j ὔὕσφρῃσις εὐώδους. μόνον ἢ υσώδους ἐ ἐστὶ χριτήριον - ἀλλ᾽ οὐδεὶς οὕκως ἐστὶν ἄφρων, ὡς τὴν ὁ ὑπόστασιν τοῦ περὶ ἡμᾶς σώματος ἐν τοῖς. εὐώδεσιν ἢ δυσὃν.
fursus plane fieri nom potest, ut corpus votüpreliva datar a vis: sf enim cov- puws neo est s0'a longitudo neque seorsum figtra neque color separatim, sed quod est ex his compoxítum, oportebit: visum apprehendentein. corpus ea apud so singulatim composmere, et ita'cUratmunem omnium corgeriem corpus -wocaso, 297. sed aliquid cum aliquo componere: et:cum talí figura talem ac- cipere mogritudinem est ratiocinawtis facultatis; visus autem est expers ra- tionis; nen est ergo eius munus corpus: apprehendere, 298, quamquam non 'solum: non est aptus ad communem illam congeriem intellizendam ut corpus, sed etiam ineptus. est ad'comprehendendum unmmquodque eorum quae cos- Sori.aecidunt, ut iam longitudinem: haeo enim per appositionem partium de- bet comprehendi ita ut ab aliquo incipiamus. et per aliquid progressi in ellquo. 'desinamuss quod quidem non potest facere istitra expers rationis, 299, deinde mec. profunditatem potest. percipere: vorratur enim visus citca ipsam supes- fleiexo, profaendum autem non ingreditur. unde aenea auro obducta dignoscere θα. potest, diotum est autem etiam quod non ést aptus ad. cognoscendos eo-: ἔσεσθε. quando sectam evertobanius Cyrenaicam, 800, quamobrem si nec ea. . quae conpori accidunt visus apprehendit, multo magis nec percipere ipsum corpus peterit, sed nde hoc est munus auditus aut odoratus aut gustus ent tactus: unusquisque enim horum sensuum id solum apprehendit quod est sibi sensile, hoc autem non est moles corporis, auditus enim apprehendit solum vOCem, vOX autem non est moles corpotis, et odoratns iudicat solum beríe ant male olens, sed nemo est adeo insipiens, üt nostri corporis substantiam X) ψιλόν, κατ᾿ ἰδέαν, χωρίς] sic. supra. sect, 277 ψιλῶς, xxr! ἰδίαν et κατὰ περιγραφήν.. ἢ τὴν Κυρηναϊκὴν στάσι» sect. 190 sq. huius libri. P 429 Z2 . 896 SEXTI EMPIRICI ὥδεσιν ἀπολείπειν. τὰ δ᾽ αὐτὰ λεκτέον καὶ περὶ τῶν ἄλλων αἰσϑήσεων, ἵνα “μὴ μακρολογῶμεν. ὥστε αὗται μὲν τὸν ὄγκον 301 ovx ἀντιλαμβάνονται 3 καὶ μὴν οὐδὲ ἑαυτάς. τίς γὰρ ὁράσει τὴν ὅρασιν ") εἰδέν, ἢ τίς ἀκοῇ τῆς ἀκοῆς ἀκήχοε, τίς δὲ γεύσει ποτὲ τῆς γεύσεως ἐγεύσατο, ἢ ὀσφρήσεως ὠσφρήσατο ἢ ἁφῆς ἔϑιγεν ἁφῇ; ταῦτα γὰρ διανοητὰ jr. τοίνυν εἶ μηδ᾽ ἑαυτῶν " ἀντιληπτικὰς λέκτέον εἶναι τὰς αἰσϑήσεις, οὑτωσὶ δὲ οὐδὲ ἀλ- λήλων" ὅρασις γὰρ ἀκούουσαν ἀκοὴν 5) οὐ δύναται δρᾶν, καὶ ἀνάπαλιν ἀχοὴ ὁρώσης ὁράσεως οὐ πέφυκεν ἀχούειν, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὃ αὐτὸς τῆς ἐγχειρήσεως τρόπος. ἐπείτοι χῶν λέγωμεν ὁράσει ληπτὴν εἶναι (τὴν ἀκοὴν ὡς ἀχοήν. τουτέστιν ὡς ἀκού- οὖσαν j δώσομεν τὸ ὁμοιοπαϑεῖν. τὴν ὅρασιν ἐχείνῃ "), ὥστε μηκέτε 802 αὐτὴν ὅρασιν εἶναι ἀλλ᾽ ἀχοήν. πῶς γὰρ δύναται χρῖναι dxovor- σαν ἀχοήν, αὐτὴ μὴ ἔχουσα φύσιν ἀκουστικήν; καὶ ἀναστρόφως," ἵνα καὶ 7 ἀκοὴ ὡς ὁρώσης ἀντιλάβηται τῆς ὄψεως, δεῖ πολὺ πρότερον αὐτὴν ὅρασιν 4) γενέσϑαι. τοῦτο δὲ οὐδεμίαν ὑπερβο- Avo ἔοικεν ἀτοπίας ἀπολείπειν. λεχτέον ἄρα μηδὲ τὰς αἰσϑῆσεις «37 ToU» σώματος ἀντιλαμβάνεσθαι ἢ αὐτῶν 1 7 ἀλλήλων. γαί, φα- σὶν οἱ “Ζογματικοί. ἀλλ᾽ ἡ διάνοια καὶ τὸν ὄγκον xai τὰς al- σϑήσεις καὶ ἑαυτὴν γνωρίζει" ὕπερ καὶ αὐτὸ τῶν ἀπόρων ἐστέν. ὅταν γὰρ ἀξιώσωσι τὴν. διάνοιαν ἀντιληπειχὴν γίνεσθαι τοῦ τε ὅλου σώματος καὶ τῶν ἐν αὐτῷ, πευσόμεϑα πότερον ὑφ᾽ t» ὅλῳ ἐπιπεσοῦσα τῷ ὄγκῳ τὴν κατάληψιν ποιεῖται ἢ τοῖς μέρεσιν P 430 αὐτοῦ, καὶ ταῦτα συντιϑεῖσα τὸ ὅλον καταλαμβάνεται. καὶ T ponat in bonis vel foetidis odoribus, idem dicend st etiam de aliis sen- sibus, ne nimnis prolixa nostra sit oratio, quamobrem ipsi quidem molem corporis nou apprehendant, 301. sed nec se ipsos. quis enim visu vidit vi- sum, aut quis auditu audivit auditum, quis autem gustu gustavit gustum, aut odoratu odoratus est odoratum, aut tactu tetigit tactum? haec enim ca- dunt *ub cogitationem, nec ergo dicendum est, sensus se ipsos apprehendere, similiter nec se inter se; visus enim audieutem auditum non potest videre, et contra auditus videntem non potest audire visum, et in aliis eodem modo argumentari licet, nam si dicamus posse visu comprehendi auditum ut audi- tum, boc est ut audientem, dobimus visum fimiliter atque ille affici, adeo ut non sit amplius visus sed auditus, 302. quo modo enim potest ipse au- ditum audientem iudicare, cum audiendi non habeat naturam? et contra ut auditus visum tamquam videntem apprehendat, oportet eum Jonge prius fieri visum, hoc autem nihil potest esse absurdius. dicendum est ergo sensus nec corpus comprehendere nec se ipsos nec mutuo se inter se, 3023. verum est, inquiunt Dogmatici, sed cogitatio et corporis: molem et sensus ef se ipsam coguoscit; quod quidem est ipsum quoque ex iis, in quibus non licet exitam - invenire, quando enim censebunt a cogitatione percipi totum corpus et quáe sunt in ipso, rogabimus utrum simul totam cogitando corporis molem faciat eomprehensionem, an partes cogitando illius easque componendo totum comm) ὁράσει τὴν ὅρασιν supra sect. 284. n) τοίνυν el μηδ᾽ ἑαυτῶ»} ita legendum ex mes pro τοίγυν ux δι᾿ ἑαυτῶν. o) ἀχούουσαν ἀχοὴν] ita mss, non — ut male editi. confer infra sect. 305. p) τὴν ὅρασιν Éxc(vn] sic iterum recte mss pro ἐχεώην.
. 4) αὐτὴν ὅρασιν) ita mss pro ὅρασιν αὐτήν, 1 ADVERSUS LOGICOS [Lib. ὙΠ]. 394 μὲν ὅλῳ οὐκ ἄν ϑελήσαιεν, ὡς ἔσται συμφανὲς ἐκ τῶν ἐπιφε- ρομένων. τὰ δὲ μέρη εἰ λέγοιεν αὐτὴν συντιϑέναι κἀντεῦϑεν τὸ ὅλον γνωρίζειν, μείζονι συνειληφϑήσονται ἀπορίᾳ" τῶν γὰρ τοῦ ὅλου ") μερῶν τινά ἐστιν ἄλογα, τὰ δὲ ἄλογα ἀλόγως ἡμᾶς κινεῖ. τοίνυν * διάνοια πρὸς τούτων ἀλόγως κινουμένη ἄλογος γενήσεται" ἄλογος δὲ οὖσα οὐκ ἔσται διάνρια. ὥστε οὐ κατα- λήψεται τὸν ὄγκον 3. διάνοια. καὶ μὴν οὐδὲ τὰς αἰσϑήσεις δύναται κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον διαγιγώσχειν " ὡς γὰρ τὸ σῶμα οὗ δύναται περιλαβεῖν τῷ αὐτὴ" ) μὲν λογικῆς μετέχειν δυνά- pec, ἐκεῖνο δὲ ἄλογον εἶναι, οὕτω πάλιν ἀδυνατήσει τὰς al- σϑήσεις καταλαμβάνεσϑαι, ἐπείπερ ἄλογοί εἰσιν, καὶ διὰ τοῦτὸ ἐλόγως τὸ καταλαμβανόμενον αὐτὰς ἐκίνουν. εἶτα τὰς αἰσϑήσεις.
λαμβάνουσα πάντως αὐτὴ αἴσϑησις ἔσται" ἵνα γὰρ χὰς αἰσϑή- σεις λάβῃ τουτέστιν αἰσϑανομένας, καὶ αὐτὴ γενήσεται ὅμοιοει- δὴς ἐκείναις "). τὴν γὰρ ὃ ὅρασιν δρῶσαν καταλαμβανομένη πολὺ π ότερον ὅρασις γενήσεται, καὶ τὴν ἀκοὴν ἀχούουσαν χρίνουσα οὐχ ἑτέρα γενήσεται, τῆς ἀχοῆς. ὁ δὲ αὐτὸς καὶ ἐπὶ ὀσφρήσεως καὶ γεύσεως καὶ ἁφῆς ἐστι λόγος. ἀλλὰ εἴπερ ἡ γνωρίζουσα τὰς αἰσϑήσεις διάνοια εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐκείνων μεταβεβηκυῖα φύ- σιν, οὐδὲν ἔσται ἔτι ὑποκείμενον τὸ ζητοῦν τὰς αἰσϑήσεις" ὃ γὰρ ὑπεθέμεθα ζητεῖν, τοῦτο üvan&pmve τὸ αὐτὸ ταῖς ζητου-- μέναις, διὰ δὲ τοῦτο καὶ χρῆζον τοῦ καταληψομένου. ναί φα- σιν"), ἀλλὰ ταὐτόν ἐστι διάνοια καὶ αἴσϑησις, οὐ κατὰ ταὐτὸ δέ, ἀλλὰ κατ᾽ ἄλλο μὲν διάνοια, κατ᾿ ἄλλο δὲ αἴσϑησις.. καὶ ὃν τρόπον͵ τὸ αὐτὸ ποτήριον κοῖλόν τε χαὶ περίχυρτον λέγεται, οὐ χατὰ ταὐτὸ δέ, ἀλλὰ xar! ἄλλο μὲν κοῖλον, οἷον τὸ ἐντὸς prehendat, 304. et totam quidem nolent dicere, πὶ erit perspicuum ex iis quae hinc inferri queunt, partes autem κἱ dicant 'componi a cogitatione et hinc totum cognosci, implicabuntur maiori difficnftate: num ex partibus to- tius aliquae sunt rationis expertes, quae sunt autem expertes rationis, movent mos citra rationem, cogitatio ergo citra rationem ab iis mota erit expers ra— tionis, si sit autem expers rationis non erit cogitatio, molem ergo corporis non comprehendet cogitatio. 305, praeterea eodem modo mec sensus possunt & cogitatione diguosci: quomodo enim non potest torpus comprehendere, eo quod ipsa quidem sit particeps rationis, illud autem careat ratione, ita rursus mon poterunt sensus ab ea comprehendi, quandoquidem sunt expertes ratio— nis, et ideo sine ratione movebant id quod ipsos coinpreheridit, deinde si sensus a cogitatione comprehendantur, erit ipsa quoque omnino sensus: nam ut sensus apprehendat temquam sensus, hoc est sentientes, ipsa quoque debet feri eiusdem cum illis generis, videntem enim visum comprehendens longe prius necesse est ut fuerit visus, et auditum audientem iudicans non debet diversa, esse ab. auditu. eadem ést ratio etiam ju odorata gustu et tactu, 806. at vero si quae sensus cognoscit cogitatio ipvenitur transiisse in seusuum maturam, nullum erit amplius subiectum quod inquirat sensus: id enim quod posuimus inquirere, apparet ídem esse eum his qui inquiruntur, et ideo in- - digeret adhuc alio quod ipsum esset comprehensurum, 307. at vero, dicunt iUi, idem est cogitatio quod sensus, sed non eadem ratione: nam alia qui- dem ratione cogitatio, aliá vero sensus, et quomodo idem poculum et conτῶν γὰρ toU ὅλου] ita leg. pre τοῦ λόγου. d avis») mss Vratislav, et Ciz. αὐτή, t) ὁμοιοειδὴς Exe(veig] confer sect. 291 et 301 355. w) ναί φασιν) ita legendum pro xal aisé SEXTI EMPIRICI μέρος, χατὰ ἄλλο δὲ περίκυρτον, καϑάπερ τὸ ἐχτός" καὶ. ὡς 7 αὐτὴ ὁδὸς ἀνάντης τὲ καὶ κατάντης νοεῖται, ἀνάντης μὲν τοῖς. ἀνιοῦσι δι᾽ αὐτῆς, κατάντης δὲ τοῖς κατιοῦσιν * οὕτως ἢ αὐτὴ δύνμμις κατ᾽ ἄλλο μέν ἐστι γοῦς, κατ᾽ ἄλχο δὲ αἴσϑησις, καὶ οὐκ εἴργεται 7 αὐτὴ͵ οὖσα τῆς προειρημένης τῶν αἰσϑήσεων χαταλήψεως. πάνυ δ᾽ εἰσὶν εὐήϑεις καὶ κενῶς μόνον πρὸς τὰς ἐχκειμένας ἀπορίας ἀντηχοῦσι 5)" φαμὲν γὰρ εἶ καὶ συγχωρη- ϑῶσιν αἱ διάφοροι αὕται δυνάμεις περὶ τὴν. αὐτὴν οὐσίαν ὑπο- κεῖσϑαι, πάλιν μένει τὸ μικρῷ πρόσϑεν ὑπὸ ἡμῶν κιγηϑὲν ἄπο- Qo» * ξητῶ γὰρ τοῦτο τὸ κατ ἄλλο μὲν rovc εἶναι λεγόμενον, κατ᾿ ἄλλο δὲ αἴσϑησις,? * δύναται τῷ xaJ' ὃ νοῦς ἐστιν ἀντιλαμβάνεσϑαι τοῦ χκαϑ᾽ ὃ αἰσϑησίς ἔσει; λογικὸν γὰρ ὃν καὶ ἀλόγου ποιούμενον κατάληψιν, ἀλόγως κινήσεται" ἀλόγως δὲ κινούμενον ἄλογόν ἔστι.. τοιοῦτον δὲ ὃν »). οὐκ ἔσται κατας ᾿λαμβάνον, ἀλλὰ χαταλαμβανόμενον. ὅπερ πάλιν ἦν ἄτοπον. “ Διὰ τούτων μὲν δὴ πωρεφτάσϑω ὅτι 6 &vO Quoc, οὔτε διὰ j τοῦ σώματος τὰς αἰόϑήσεις δύναται λαβεῖν οὔτε ἀνάπαλιν διὰ τούτων τὸ σῶμα, μηδὲ αὐτὰς ἢ ἀλλήλας. ἑξῆς δὲ ὑποδεικτέον, ὕτι οὐδ᾽ ἑαυτῆς *) ἐπιγνώμων στὶν ἡ διάνοια P xadnto ἀξιοῦ- σιν οἱ “γματικοὶ τῶν φιλοσόφων. εἴπερ γὰρ. ὃ νοῦς. ἑαυτὸν καταλαμβάνεται,"; ἤτοι. ὅλος" ἑαυτὸν καταλήψεται ἢ ὅλος pév οὐδυμῶς, μέρει δέ τινι ἑαυτοῦ πρὸς τοῦτο χρώμενος. καὶ ὅλος μὲν ἑαυτὸν καταλαμβάνεσϑαι οὐκ ἂν δυνηϑείη" id γὰρ ὅλας cavum dicitur et convexum, sed alia quidem retione concavum, nempe in- trinsecus, alia vero convexum, nempe extrinsecus; et ut eadem via acclivis dicitur et declivis, acclivis quidem lis qui per ipsam ascendunt, declivis vero iis qui descendunt; ita vis eadem seu facultas alia quidem ratione est intel- ligentid, alia vero sensus, nec cum sit eadem, arcetur a prius dicfa sensuum comprehensione, 308. sunt autem admodum stulti ac simplices et inanem:edunt sonitum adversu$ expositas dubitationes: dicimus enim, quod etsi concessae fuerint hae diversae vires seu facultates subiici in 'eadem essentia, rursus manet eadem dubitatio quae a nobis paulo ante fuit mota: 309. quaero enim id quod alia ratione dicitur esse etelligentia, alia vero sengus, quomodo potest quatenus est intelligentia, comprehendere id quatenus est sensus? nam cum sit rationis particeps et eius quod est rationis expers, faciat comprehen- slonem, movebitur citra rationem; si moveatur eutem citra rationem, est expers rationis, cum sit autem eiusmódi ν non erit comprehendens, sed com- prehendetur, quod quidem rursus est absurdum, 310. Atque ita quidem sit ostensum, quod hómo neque per corpus potest sensus apprehendere neque contra per eos corpus neque per se ipsos neque nnum per alterum, deinceps autem est ostendendum, quod nec se ipsam qui» dem cognoscit cogitatio, » ut censent dogmafici philosophi; nam si mens seu intelligentia se ipsam comprebendet, aut tota se totam comprehendet aut non omnino tota quidem, sed ita ut aliqua sui parte ad hoc utatur, 311, et tota quidem se ipsam non poterit comprehendere; nam si tota se ipsam compre- (X) χενῶς ἀντηχοῦσι] ne nihil contra dixisse videantur, sonum edumt, sed sihe mente *t hihil sipnificontem, ut γαλχὸς ἡχῶν l1 Cor. 19 Ἰ et . αϑων φλύαρος xal λάλος ut vulgus dicitur ab Ioanae Comueno Imperatore apud Nicetam Choniatem p. 32. y) τοιοῦτον dà or] ms Vratislav. τοιοῦτο. i) οὐδ᾽ ἑαυτῆς] me Ciz. οὐδὲ αὐτῆ. — [/ ADVERSUS LOGIOOS [Lib. VIT) $69 ἑαυτὸν καταλαμβάνεται, ὅλος ἔσταε κατάληψις καὶ καταλαμ- βάνων. ὅλου δ᾽ ὄντος τοῦ χαταλαμβάνοντος, οὐδὲν ἔτι ἔσται τὸ καταλαμβανόμενον. τῶν δὲ ἀλογωτάτων ἐστὶ τὸ εἶναι μὲν τὸν καταλαμβάνοντα, μὴ εἶναι δὲ τὸ οὗ ἔστιν 7 κατάληψις. καὶ 818 μὴν οὐδὲ μέρει τινὶ δύναται πρὸς τοῦτο χρῆσϑαι ὃ νοῦς " αὐτὰ ὰρ τὸ μέρος ὕπως ἑαυτὸ καταλαμβάνει; εἰ μὲν γὰρ ὅλον, οὐδὲν σται τὸ ζητούμενον" εἰ δὲ μέρει τινί, ἐκεῖνο πάλιν πως ἑαυτὸ γνώσεται ), καὶ οὕτως εἰς ἄπειρον. ὥστε ἄναρχον εἶναι τὴν κατάληψιν, ἤτοι μηδενὸς εὑρισχομένου πρώτου τοῦ τὴν κατά- ληψιν ποιησομένου ἢ μηδενὸς ὄντος τοῦ καταληψομέγου. ἐπείπερ 313 εἰ ἑαυτὸν καταλαμιβάνει ὃ νοῦς, καὶ τὸν τόπον ἐν ᾧ ἐστι, συγκα- ταλήψεται" πᾶν γὰρ τὸ καταλαμβάγον σύν τινι τόπῳ καταλαμ- θάνεται. εἶ δὲ καὶ τὸν τόπον ὃ νοῦς τὸν ἐν ᾧ ἔστι συγκαταλαμ- βώνει ἑαυτῷ, ἐχρῆν μὴ διαφωνεῖσϑαι") τοῦτον παρὼ τοῖς φιλο- σόφοις, τῶν μὲν κεφαλὴν “) λεγόντων εἶναι, τῶν δὲ ϑώρακα 5), καὶ ἐπ᾿ εἴδους τῶν μὲν “ἐγκέφαλον *), τῶν δὲ μήνιγγα)" τινῶν P 482 hendit, tota orit comprehensio et comprehendens. si totum autem sit quod eomprehendit, nihil erit amplius quod comprehendatur, est eutem a ratione longe aliemissimum, esse quidem eam quae comprehendat, non esse antem id cuius sit comprehensio. 312. sed neque parte eliqua ad hoc uti mens-poteat,. ipsas enim pars quomodo se ipsam comprehendit? nam sj tota quidem, nibil supererit quod quaeretur sive comprehendetur; siu autem parte aliqua, illam rursus do se ipsam oportebit cognoscere, et ita im infinitum, quo fit ut prinoipio careat comprehensio, cum aut nihil inveniatur quod sit pri- mum facturum comprehensionem, aut nihil sit quod sit comprehendendum. 813, deinde si se ipsam «omprehendit mens, simul 'etiamflocum in quo est, comprebhendet, quidquid enim rem comprehendit, cum aliqua Joco comprehen- dit, quodsi etiam locum in quo est, simul comprehendit mens, oporteret de eo inter se minime dissidere philosophos, cum alii quidem dicant esse capnt, alii vero pectus, et speciatim magis alii quidem cerebrum, alii vero fnenina) πῶς ἑαυτὸ γνώσεται ita mss pro πεοὶ éeqró.
b) ἐχρῆν un διαφωνεῖσϑα)} dissidium pbflosophorum de loca speciali 80 iul. animae propria in homine tangit noster lib, 1 Pyrrhon. sect. 118.
c) χει αλὴν] sedem animae ratiopalis in. capite tamquam arce atque .eapitolio posuit cum Ilippone apud Censorinum c. 6 et tota Pythagorae schola in limaeo suo Plato, quemadmodum [facultatis animae irascibilis: in pectore et facultatis coocupiscibilis in infimo ventre. confer si placet quae notata a me ad Cbalcidium p. 324 sq. | ὦ ϑωώραχα] notum est Epicuri scholam una cum Parmenide Egpe-. docle φρένας collocagse in pectore sive tota lopica pectoris. vide quae viri docti ad Lucretii 3 1410 sq. et Gassendum de philosophia Epicuri e) τὼν μὲν ἐγκέραλο»] cogitatorium animae in cerebro collocent Hip».
ocrates Aristoteles aliique innumeri. in vertice cerebri Xenocrates, Berophilus in cerebri fundo sive xordq.. Cartesius parentum nostrorum semoria in glandula pineali, in qua tamen fibra$ cerebri omnes desinere Kc colligari negant anatomicorum ſilü. | e Of) τῶν δὲ μήνιγγα] haeo sententia defensozem bhabmit Erasistratum P 482 qeste Plutarcho 4 16 de placitis — et Eusebio 15.61 praeparationis Ev., Plutarchi verba repetente. '"Tertullifnus c. 15 libri de anima, ubi por sedem esse animae disputat: μέ negue extrinsecus agitari putes prin- cipale istud. secundum. Heraclitum (conler Sextum supra hoc libro seot, 127.) neque per totum corpus ventilari aecum]um Moschionem, neque i» eapite concludi secundum Hippocratem, sed neque. eirca eerebrs funda- ΕῚ B D δὲ xapülav 9"), ἄλλων δὲ ἥπατος πύλας ἢ) T τι τοιοῦτο μέρος τοῦ σώματος. διαφωνοῦσι δέ γε περὶ τούτου οἱ δογματικοὲὶ 314 τῶν φιλοσόφων. οὐκ ἄρα καταλαμβάνει ἑαυτὸν ὃ νοῦς. καὶ δὴ οὕτω κοινότερον ἐπὶ παντὸς ἀνθρώπου διηπορήσθω 7 περὶ τοῦ κριτηρίου ζήτησις. ἐπειδὴ δὲ φιλαύτως οἵ δογματικοὶ ἄλλοις μιὲν οὐ παραχωροῦσι τὴν τῆς ἀληϑείας χρίσιν, μόνους δὲ ἑαυτοὺς ἢ) ᾿ ταύτην εὑρηκέναι λέγουσι,. φέρε, ἐπ᾿ αὐτῶν στήσαντες τὸν λόγον διδάσκωμεν, ὅτι οὐδὲ οὕτως εὑρεϑῆναί τι δυνατόν ἐστιν ἀληgem sive membranam cerebri, 811} cor, alii portas iecoris aut aliam eius- modi partem corporis, de his autem dissident dogmatici philosophi, non ergo , se ipsam mens comprehendit, 314, atque sic quidem communiter quod ad ho- . minem in universum attinet vocata in dubium sit criterii veriíatis inquisitio, quoniam autem Dogmatcis est tantus sui amor, ut. aliis quidem non conce- dant iudicium veritatis, sed se solos illud dicant invenisse, age adversus ipsos dirigamus orationem et doceamus quod ne sic quidem possit criterium mentum ut lHerophilus, nec in membranulis (cerebri scilicet meninge) ut Strato et Erasistratus, nec in supereiliorum rieditullio (ἐν μεσοφρύῳ apud Plutarch.) u£ Strato physicus, nec in tota. lorica pectoris μὲ Epicurus.
8) τινῶν δὲ χαρδέαν)] corde nos sapere et τὴν ἑστίαν τοῦ vóU esse cor, mon modo communis fuit senténtia Stoicorum, de quibus bipeius 3 18 physiologiae Stoicae et Gatakerus ad M. Antonini 4 3, sed et prae- ter Romanos scriptores Ilebraeorum Christianorumque veterum, hoc est quod, ut ait loco laudato Tertullianus, et Aegyptii renuntiaverunt, et qui divinarum commemoratores videbuntur, μὲ et ille versus Orphei: vel Jnpedoclis (laudatus etiam Ciceroni Porphyrio Chalcidio) — αἷμα γὰρ ἀνϑρώποις περιχάρϑιόν ἐστε νόημα, po d namque homini sanguis circum. cordialis est seneus, end etiam Protagoras, etiam Apollodorus et. Chrysippus kaec sapiunt, (Àri- stoteles quoque," confer Conimbricenses ad lib. 3 de anima p. 315.) ut vel ab istis retusus /fsclepiades capras suas quaerat. sine corde balawtes et muscas suas abioat sine capite volitantes; et omnes iam sciant &epo- tius sine corde εἰ cerebrp vivere, qui dispositionem animae humanae de conditione bestiarum praetudicarint, ex ludorum philosophia Achmet οὐ 56 Onirocrit. τὰ στήϑη τοῦ ἀνθρώπου ἡ δύναμές ἐστι τῆς {φρονήσεως «αὐτοῦ. singulare δι gros Philo ladaeus in extremo libri de sacrificio Ceini et - ' Abelie notat deum in sacrificiis noluisse offerri fibi cor vel cecebaum, quoniam sedes haec duo "animi adeoque vitiorum pariter ac virtutum, cum sola pura deo debeant coasecrari. οὐδαμοῦ dà ἐγχέφαλον ἢ x«pdéax, ἅπερ εἰχὸς ἣν πρὸ τῶν ἄλλων χαταγνίζεσϑαι, εἴγε zal xaza. 109 γομο-. ϑέτην ἐν τῷ ἑεέρῳ τούτων τὸ ἡγεμονιχὸν ἀνωμολόγηται. ἀλλὰ μήποτε ὁσίως πάνυ καὶ περισχέπτως ἀχριβῶς εἰς τὼν πιστὸν τοῦ ϑεηῦ βωμὸν οὐχ ἀνήνεγκεν; ὅτι τὸ ἡγεμονιχὸν κατὰ ἀμερὲς χρόνου διάστημῳ, πρὸς ἑχάτερον τὸ τε εὖ καὶ χεῖρον τροπὰς λαμβάνον ἀλλάττοντας κεὶ τόπους δέχεται, τοεὲ μὲν καϑαροῦ καὶ δοχίμου, τοτὲ δὲ παραχεχομμένου xal χιβδήλου νομέαματος. ᾿ h) ἥπατος πύλας] quod. nimirum iecur putaretur principium ac sedes prima facultatis nutritoriae et concupiscibilis primum sanguinis gignendi Orgénum et venarum a vena cava exordium, ut cerebrum nervorum, «or . ex sinistro veniriculo arteriarum, quemadmodum passim traditur a Ga- leno ut 16 1 de usu partium p. 537 sq. et 549 et lib. 8 de dogmatibus Mippocratis et Platonis p. 299 Sq. t. 1 ed. Graecae Basil,.
1) ἤ τι τοιοῦτο μέρος τοῦ σωματος ut Helmontius stomachum. alii dia- phragma, elij membranam circa cor, ut narrat Plutarchus 4 15 de pla- citis, ubi et alias sententias de sede animae cognoscere iuvabit..
k) lavtov;] ms Ciz. αὑτούς.
ADVERSUS LOGICOS (Lib. VII) 401 ϑείας κριτήριον. ἕχαστος τοίνυν τῶν ἀξιούντων τἀληϑὲς εὕρη-- 315 κέναι, ἤτοι φάσει μόνον ) τοῦτο ἀποφαίνεται ἢ ἀπόδειξιν παρα-- λαμβάνει. ἀλλὰ φάσει μὲν οὐχ ἐρεῖ" τῶν γὰρ ἀντιχαϑεζομένων αὐτῷ τις τὴν τοὐναντίον ἀξιοῦσαν προοίσεται ") φάσιν, καὶ οὕ- | τως οὐ μᾶλλον ἐκεῖνος ἢ ἢ οὗτος ἔσται πιστός. ψιλῇ γὰρ ct ἴσον φέρεται ψιλὴ φάσις. εἶ δὲ μετ᾿ ἀποδείξεως χριτήῤιον αὑτὸν Pos ἀποφαίνηται; πάντως ὑγιοῦς. ἀλλ᾽ ἵνα μάϑωμεν ὅτε ὑγιὴς ἢ - ἀπόδειξίς ἐστιν, 5 προσχρώμενος χριτήριον ἑαυτὸν ἀποφαίνεται, ὀφείλομεν ἔχειν κριτήριον, καὶ τοῦτο προωμολογημένον " οὐχ ἔχομεν δέ γε σίμφωνῃην κριτήριον, ζητεῖται δέ: οὐχ ἄρα δυνατόν 7οντες τῆς ἀληδείας ἀπὸ διαφώνων αἱρέσεων ἀνάγονται καὶ πα αὐτὸ τοῦτο διαφωνοῦσιν ἀλλήλοις, δεῖ παρεῖναί τι ἡμῖν χριτη-Ῥ 4838 ἔστιν εὑρεῖν “χριτήριον. πάλιν ἐπεὶ οἱ σφᾶς αὐτοὺς κριτήρια λέ- 817 A puo, ᾧ προσχρώμενοι χρινοῦμεν τὴν διαφωνίαν εἷς τὸ τισὶ μὲν *- συγκατατίϑεσθαι, τισὶ δὲ μηδαμῶς. τοῦτο οὖν τὸ κριτήριον 318 ἤτοι πᾶσι διάφωνόν ἐστι τοῖς διαφωνοῦσιν ἢ ἑνὶ μόνον σύμ- φωνον" ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσι διάφωνον, μοῖρα xol αὐτὸ γενήσεται τῆς διαφωνίας. μοῖρα δ᾽ ὃν ταύτης οὐχ ἄν εἴη χριτήριον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ παραπλησίως τῇ ὅλῃ διαφωνίᾳ κρίσεως δεόμενον" τὸ γὰρ αὐτὸ δοκιμάζειν ἅμα καὶ 'δοκιμάζεσϑαι τῶν ἀμηχάνων. εἶ 819 E μὴ got διαπε ρώνηχεν, ἀλλ᾽ ἑνὶ συμφωνεῖ, ἐκ τῆς διαφω-- . γέας ὃν 5) χρείαν ἔχει τοῦ δοχιμιάσοντος, καὶ διὰ τοῦτο σύμ- * sliquod véri falsique invente, 815, wnusquisque ergo eorum qui cénsent s8 ^ verum invenisse, sut offirmatione solum hoc pronuntiat, aut assumit demon- strationem, sed afürmatione quidem sola non dicet: aliquis enim ex iis qui ipsis adversantur, proferet affirmationem quae censeat contrarium, et sic non erit. ile magis fide dignus q&am iste, nudae enim affirmationi, parem vim habet nuda affurnatio. 316, sin autem cum demonstratione se quis pro eo qui de veritate iudicare possit, venditat, sanam certe et firmam afferet demon- strationem, sed ut sciamus demonstrationem sanam et firmam esse, qua utens ee veri falsique iudicem pronuntiat, debemus habere prius aliquod criterium, et ejusmodi quidem de quo iam omnes conveniant: non habemus autem eiusg- cemodi certum et de quo inter omnes conveniat criterium, sed id adhuc quaerítue, inveniri igitur veri falsique regula mon potést, 317, rursus quoniam qui se ipsos dicunt esse a quibus iudicetur veritas, profciscuntur a diversis haeresibus et ideo inter se dissentiunt,.eportet nobis praesto esse eliquod. eriterinm, quo utentes iudicemus de illoram dissensione ad hoc, ut eliquibus quidem assentiemur, aliquibus vero minime, 318, hocce autem criterium vel dissentiet ab omnibus illis inter se dissidentibas vel uni tantum eorum as- sentietur; atque si quidem dissentiet ab omnibus, erit et ipsum quoque pars dissensionis, pars autem dissentiens non potest esse criterium, sed ipsa quo- que iudicanda erit non secus atque tota dissensio: neque enim fieri potest πὲ idem probet quod indiget probatione, 319. sin huf&m non ab omnibus.dis- sentiat, sed uni eorum Back Sonsenpet uni ex — nt cul proἢ ἤτοι φιίσει μόνον] hoc dilemmate saepius noster utitur, ut dixi lib. 1 τ Pyrrhon. c. 115.
, m) τὴν τοὐναντίον ἀξιοῦσαν προοίέσετιι] ita mas pro τοὐναντίον ἀδιοῦν ^ ea» προήσεται.
n) χριτήριον αὑτὸν ita malim pro αὐτόν, E mox sequitur: E 71000- "Xoeuevoc χριτήριον ἑαυτὸν ᾿ἀποφαίνεται. οἱ paucis interiectis: gepàg, ᾿αὐτοὺς κριτήρια λέγοντες τῆς ἀληϑείας. Ξ o) ἐκ τῆς διαφωνίας bv] ita Vii e mes pro o7,. P 423 p) τοῦ δοκιμάσοντορ) ita ms Vratislav. pro doxiuagavros.
4 quo» αὐτῷ κριτήριον μὴ ἕτερον à ὧν παρ᾽ ἐχεῖνο δεήσεται κρί- 820 σεως, δεόμενον δὲ κρίσεως οὐχ ἔσται κριτήριον. τὸ δὲ πάντων κυριώταϊον.; εἴπερ τινὰ τῶν Zoynazixav λέγομεν εἶναι κριτὴν τῆς ἀληϑείας καὶ παρ᾽ αὐτῷ μόνῳ ταύτην ὑπάρχειν, Trot τῇ ἡλικίᾳ αὐτοῦ ἐνατενίζοντες τοῦτο,ἐροῦμεν, ἢ τῇ ἡλικίᾳ μὲν οὐδαμῶς, τῷ πόνῳ δέ, 7 οὐδὲ τούτῳ, ἀλλὰ τῇ συνέσει καὶ τῇ διανοίᾳ, 7 συνέσει μὲν οὐδαμῶς, μαρτυρίᾳ δὲ τῇ τῶν πολλῶν. οὔτε δὲ ἡλικίᾳ οὔτε φιλοπονίᾳ οὔτ᾽ ἄλλῳ τινὶ τῶν εἰρημένων προσέχειν οἰκεῖόν ἐστιν ἐν τῇ περὶ τοῦ ἀληϑοῦς ζητήσει, ὡς παραστήσομεν. ovx ἄρα τοὺ τῶν φιλοσόφων ῥητέον κριτήριον 821 εἶναι τῆς ἀληϑείας. καὶ δὴ τῇ ἡλικίᾳ μὲν οὐ προσεκτέον » ἐπεί- περ οἱ πλείους τῶν “᾽γματικῶν δμήλικες σχεδὸν ἦσαν, ὅτε α τοὺς ἔλεγον χριτήρια τῆς ἀληϑείας * πάντες γὰρ πρεσβύται yevó- ᾿ μένοι, οἷον Πλάτων εἰ τύχοι καὶ Angoxoiroc xai Eníxovgoc xal ᾿ Ζήνων, ἑαυτοῖς τὴν εὕρεσιν τῆς ἀληϑείας προσεμαρτύρησαν. 822 εἰς οὐχ ἀπέοικεν, ὡς ἐν τῷ βίῳ p τῇ κοινῇ σδυνηϑείᾳ ϑεωροῦ- μεν, ὅτι συνετώτεροι πολλάκις τῶν πρεσβυτέρων εἰσὶ 'γέοε, τὸν αὐτὸν τρόπον κἀν φιλοσοφίᾳ εὐεπηβολωτέρους γεγονέναι παρὰ | 823 τοὺς πρεσβύτας τοὺς νέους. ἔνιοι μὲν γάρ, ὧν ἐστε καὶ Aoxan- πιάδης ὃ ἰατρός, διαρρήδην ἔλεξαν πολλῷ λείπεσϑαι ἢ τῆς πε ὶ τοὺς γέους συνέσεως xal ἀγχινοίας τοὺς πρεσβύτας, παρὰ ὲ τὴν τῶν πολλῶν καὶ εἰκαεοτέρων ψευδοδοξίαν ἐναντίω ἔχειν ,