&) Στράτων ὁ φυσιχὸς] Plutarchus lib. 4 c, 5 de^ placiti£ philos. et Tertullianus c, 15 libri de anima testantur Stratonem collocasse animum ἐν μεσοφρύῳ, in superciliorum meditullio. atque idem Tertullianus Stra- tonem opponit iis, qui cum Dicaearcho et medicis Andrea atque Ascle- piade ita abstulerunt. prineipale, dum in animo ipso voluerunt esae seneus.
A) τοῦ ἐπιχρένοντος! ms Vratislav. ἐπικρίγαγτος, - .
- " Pd ADVERSUS LOGICOS [bh vm. am φιλοσόφων, ἀλλὰ gà» τούτῳ καὶ αἰσβητιχόν, ὅπερ πρόκειτωε τοῦ διανοητικοῦ, ἐξ. ἀνάγκης zoUro αὐτὸ προκείμενον οὐχ ἐάσει τὴν διάνοιαν τῶγ ἐκτὸς ἀντιλαμβώνεσϑα,. à τῆς ὄψεως xal τοῦ OgaroU πεπτῳχὺὸς σῶμα οὐκ ἐᾷ τὴν ὄψαν ἀντιλαμβάνεσθαι τοῦ ὁρατοῦ, οὕτως εἰ μεταξὺ τῆς διανοίας xal τοῦ ἐχτὸς ὁρατοῦ κεῖται ἡ ὅρασις, ἄλογος οὖσα, οὐχ ἐάσει $13» διάνοιαν ἡ — τοῦ ἐχτὸς δρατοῦ ἀντιλαμβάνεσθω. χαὶ εἰ μεταξὺ) τῆς διανοίας καὶ τοῦ ἐχτὸς ἀκουστοῦ ἐπιγγώμοχα γίνεσθαι, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσϑήσεων αὖ παραπλήσιον. ἔνδον» οὖν ἀποκχεχλεισμέγη ἡ διάνοια. καὶ ταῖς αἰσϑήσεσιν ἐπισχοτουμάγῃ οὐδενὸς ἔσται τῶν ἐχτὸς ἀντιληπτική. οὐδὲ ταύτην τοίγυν ῥητέον gztQ γὰρ τὸ μεταξὺ 8358 xaJ^ αὑγὴν εἶναι κριτήριον" λείπεταε ἄρα “λέγεῳ ἀμφότερᾳ, 858 ξουτέστε τὴν. διάνοιαν ὡς ὑπουργῷ ") χρωμένην τῇ αἰσϑήσᾳ λαμβάνειν τὰ ἐκτός" ὃ πάλιν ἐστὶν ἀδύνατον. ἡ γὰρ αἴσϑηαις οὗ τὰ ἐχτὸς παρίστησι) τῇ διανοίᾳ, τὸ δὲ ἴδιον ἀγγέλλει πάϑος, olov 2; ἁφὴ ἀπὸ πυρὸς ϑαλπομένη οὐ zó ἐχτὸς καὶ xoiov πῦρ ἀναδίδωσι τῇ διανοίᾳ, τὴν δὲ ἀπ᾿ αὐτοῦ ϑάλψιν, τουτέστι τὸ ἴδιον αὐτῆς πάϑος. x«íro: ρὐδὲ volzo* εἰ γὰρ λήψεται ἡ γόηαις 855 τὸ τῆς αἰσϑήσεως πάϑος, αἴσϑησις ἔσται. τὸ yàp. ὁρατικοῦ P πόϑους ἀναδεχτιχὺν ὁρατικῶς xivaigdi* τὸ δὲ δραεικῶς κινούμενον δρασίς ἐστε"). καὶ τὸ ἀκουστικοῦ πάϑους ἀναδεκτικὸν - ἀχουστικῶς κινεῖται" ὃ δὲ ἀκουστικῶς κινεῖτε, ἀκοή ἐστι. καὶ pratimi philosophi, sed praeter jllam etiam vis sentiendi, quae sita est aate vim cogKandi, necessario illa ipsa anterius posita non sinet cogitatio- nem externa apprehendere. 3958. quomodo enim corpus quod jncidit inter visum nostrum et espeotabile, nequaquam seimit aspectabile & visu appre- hendi, ita si inter cogitetionem et externum aspectabile situs est visus, cum sit expers rationis, non sinet visus ille a cogitatione apprehendi extermum aspectabile; οὐ sj inter cogitationem et exterpum audibile situs est " sauditms, non sinet cogitationem auditus externi audibilis iudicem esse, atque im eliis sensibns similiter,.intus ergo inclusa cogitatio et obscurata sensibus nibil mpprehendet externum, nec ergo dicendum est, eam per se esse cri- terium veritatis. 351. restat ergo ut dieamus utramque, nempe cogitationem &aensu tamquam ministro uteytem externa apprehendere: quod rursus nón potest fieri, sensus enim non sistit res exteruas cogitationi, sed suam signi- ficat affectionem, ut tactus igne fotus nou reddit-cogitationi externum ignem ardentem, sed quem ille efficit calorem, hoc est propriam swam aífectio- nem. BÓ. imo me bauc quidem: nam ai inentis agitatio apprehendat affectio- nem sensus, erit sensus. nam quod est capax videndi affectionis, movetur ad videndum; quod antem movetur ad. videndum, est visus; et quod est eapax audiendi affectiouis, movetur ad andiendum; quod autem movetur ad i) χαὶ εἰ μεταξὺ] sic recte ms pro xal JH. mox autem verba quaedam excidisse certum est, in banc ut videtur sententiam | supplenda: xal εἰ μεταξὺ τῆς διανοίας xol τοῦ ἐχτὸς dxovaroU κεῖται ἡ ἀχοή, οὐχ «gts ὴ» διάνοιαν ἡ ἀχοὴ τοῦ ἐχτὸς ἀχουστοῦ ἐπιγνώμονα γένεσϑαι, quam im versione expressi. verba bis repetita τοῦ ἐχεὸς ἀχουνσχηῦ facile efficewe otuerunt, ut librarius semel tantum ea exscriberet et simul caetera jlis in eodem versu adhaerentia omitteret. Ὁ Ὁ γίνεσθαι ma Vratislav. subinde habet γίγνεσθαι, uti sect. 858 et 369 γιγνώσχουσα γιγγωσχό- μένον et γιγνωσχεσϑαι. — k) ὡς ὑπουργῷ] ita recte mss pro ὑπούργῳ. j l) οὐ τὰ ἐχεὺς παρίστησι) supra sect. 293 sq. eunt autem digersae res ipsae externae ab illa passione, qua nos per sensus afficimur, gect, 357.
m) óparixüg χιγούμεγον ogagíg ἐστι) sect. 306. Pss a * L4 - 410 |.".. SEXTI EMPIRICI τῷ σώματι ἢ), καϑάπερ τινὲς κατὰ 4Φημόκριτον, οἱ δὲ ἐν μέρεα . 850 08 σώματος ^), ὧν πάλιν πολυσϑδιδεῖς εἶσιν oí γνῶμαι. καὶ ot μὲν διαφέρειν αὐτὴν τῶν. αἰσθήσεων, ὡς οἷ πλείους" οἱ δὲ αὐτὴν P 439 εἶναι τὰς αἰσϑήσεις καϑάπερ διά τινων ὀπῶν) τῶν αἰσϑητη- ᾿ρίων προκύπτουσαν, ἧς στάσεως [) ἦρξε Στράτων τε ὃ φυσικὸς 9) 85] χαὶ “ἀἰνησίδημος. οὐκ ἄρα κριτήριόν ἐστιν ἣ διάνοια. πλείους τέ εἰσιν αἵ διάνοιαι, πλείους δὲ οὖσαι διάφωνοι καϑεστᾷσε, δια- go δὲ χρείαν ἔχουσι τοῦ ἐπικρίνοντος ") αὐτάς. τοῦτ᾽ οὖν jjrot διάγνοιά πάλιν ἐστὶν ἢ ἕτερόν τι παρ᾽ «αὐτήν. καὶ διάνοια μὲν οὐκ ἂν εἴη" μέρος γὰρ τῆς διαφωνίας γενόμενον κρίσεως δ δεήσεται, xal οὐκέτε χριτήριον γενήσεται. ἕτερον δὲ παρ᾽ αὐτὴν ϑυδπάρχον, τὸ μὴ εἶναι διάνοιαν κριτήριον πιαρίστησιν. ἐξέσται δὲ καὶ τοῖς ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν εἰρημένοις ἐπιλογισμοῖς τὰ νῖν χρῆσϑαι" ἡμῖν γὰρ οὐκ ἀνάγκη ταυτολογεῖν, πρὸς τούτοις ἐπεὶ oU μόνον ἐστὶν ἐν dui» διαγνοητικὸν κατὰ πρὺς πλείστους τῶν 10tó corpore, wt ex Democriti sententia nonnulli, alii antem in parte cor- poris, quoram rursus sunt multiplices variaeque sententiae. 350. et alii quidem eam differre a sensibus, nt plures, alii autem 6am osse sensus et per sensmum Ínstrumenta tamquam per quaedam foramina prospicere et se exserere. éuins séctae auctor fait Btrato physicus ot Aenesidemus, mon est ergo cogitatio veri falsique régula. 951, et plures sumt cogitationes; 'cum sint aatem plures, discrepant; cum autem discrepant, indigent criterio quod eas diindicet, hoc ergo aut rursus est cogitatio aut aliquid praeter eam. et cogitatio quidem neutiquam fuerit: nam cum haec sit pars dissensionis ac discrapaptiae, ipsa -diiudicatione indigebit, nec iam erit criterium sive veri regula. si autem sit aliud pzaetor cogitationem, id osteudet cogitationem ,. Veri regulam mou esse. 352. licebit in hac re etiam argnmentis Dogmati- corum, quibus ipai iavicem puguaat, wti, sed nobis eadem recoquere non est necesse, porro quouiaum nou solum est iu mobis vis cogitandi, ut volunt sect. 127 huius libri. «olet utem in aliis etiam Heseclitum sequi Aene- sidemus, ut apparebit infra lib, 2 adversus Log. sect. 8 et lib. 1 conira Physicos sect. 353. atque Aenesidemi dietum scepticam disciplimazm esse ἐδὸν ἐπὶ τὴν Ησαχλείχειον quàocogíar, exstat lib. 1 Pyrrhon. sect. 210, denique ut hoc etiam leviculum notem, promiscwe invenio xat& "Hya-—- xluror, xaO "Hocxhtrow et κατ᾿ Hodxleror, itaque in werbis quae proxime praecedunt, αλλὰ oí μὲν ἐχτός, quod habebant editi, molwi mutare, licet in 1ns Vratislav. dAÀ' o£ etc. ut iofra sect. 870 edsti ἀλλ᾽ Iva, ms Vratislav, ἀλλά. |: ires! c) ἔν 019 τῷ σώματι] Moschioni hano sententiam tribuit Tertullianus c. 15 libri de' anima. sed Democriuum Platoni iungit Plutarchus 4 5 de placitis, atque ἐν ὅλη τῇ χεφαλὴ sedem ἡγεμονιχοῦ statuisse testatur, d) of dà ἐν μέρεε τοῦ σώματος] vide dicta ad sect. 313. | P430 e) διά τινων ὁπῶ»] ita legendum esse pro τόπων, clarum est ex sect. 864, ubi ad hunc ipsum locum noster respicit: x&v ὑποϑωώμεϑα dà τὴν διώγοιαν διὰ τῶν αἰσϑητιχῶ» πόρων. ὥσπερ τινῶν ὀπῶν προχύπτουσαν. haec est sententia quam oppugnat Lucretius 8 360 docentium ' | oculos nullam rem cernere posse, sed. per eos animum ut foribus spectare reclueis.
f) ἧς στάσεως} de hac voce dictum ad sect. 49 buius libri.
8) Στράτων ὁ φυσιχὸς] Plutarchus lib. 4 c. 5 de^ placitif philos. et Tertullianus c, 15 libri de anima testantur Stratonem collocasse animum ἐν μεσοφρύῳ, in euperciliorum meditullio, atque idem '"'ertullianus Stra- tonem opponit iis, qui cum Dicaearcho et medicis Andrea atque Ascle- piade rta abstulerunt prineipale, dum in animo ipso volucrunt esse sensus.
À) τοῦ ἐπιχρένοντος] ms Vratislav. ἐπιχρίγαντος.
— - ADVERSUS LOGICOS [db VI,. —— s" φιλοσόφων, ἀλλὰ ρὸν τούτῳ καὶ αἰσβητιχόν, ὅπερ πρόκειταε τοῦ διανοητικοῦ, ἐξ ἀνάγκης τοῦτο αὐτὸ προκείμενον οὐχ ἐάσει 37)» διάνοιαν τῶγ ἐκτὸς ἀντιλαμβώνεσφα,. ὥσπερ γὰρ τὸ μεταξὺ 358 τῆς ὄψεως καὶ τοῦ OgaroU πεπτῳχὸς σῶμα οὐκ ἐᾷ τὴν ὄψιεν ἀντιλαμβάνεσθαι τοῦ ὁρατοῦ, οὕτως εἰ μεταξὺ τῆς διανοίας xal τοῦ ἐχτὸς δρατοῦ κεῖται ἡ ὅρασις, ἄλογος οὖσα, οὐκ ἐάσει κὴν διάνοιαν 7j ὅρασις τοῦ ἐχτὸς δρατοῦ ἀντιλαμβάγεσθϑωμ - xal & μεταξὺ") τῆς διανοίας καὶ τοῦ ἐκτὸς ἀχουστοῦ ἐπιγγώμοχα γίνεσθαι, xa) ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων αὺ παρᾳπλήσιον. ἔγδον οὖν ἀποχεκλεισμέγη 7) διάνοια καὶ ταῖς αἰσϑήσεσιν ἐπισχοξουμένη οὐδενὸς ἔσται τῶν ἐχτὸς ἀντιληπτική. οὐδὲ ταύτην τοίγυν ῥητέον xaJ" αὑγὴν εἶναι κριτήριον" λείπεταε ἄρα Myus ἀμφότερᾳ, 854 govréo:. τὴν. διάνοιαν ὡς ὑπουργῷ ") χρωμένην τῇ αἰσϑήσᾳῳ λαμβάνειν τὰ ἐχτός" ὃ πάλιν ἐστὶν ἀδύνατον. ἡ γὰρ αἴσϑησις o9 τὰ ἐχτὸς παρίστησι ἢ) τῇ διανοίᾳ, τὸ δὲ ἴδιον ἀγγέλλει πάϑος, αἷον 2; ἁφὴ ἀπὸ πυρὸς ϑαλπομένη. οὐ zó ἐχτὸς καὶ χαῖον müg ἀναδίδωσι τῇ διανοίᾳ, τὴν δὲ ἀπ᾿ αὐτοῦ ϑάλψιν, ταυτέστι τὸ ἴδιον αὐτῆς πάϑος. καίτοι ρὐδὲ voUzo* εἰ γὰρ λήψεται ἡ γόησις 955 τὸ τῆς αἰσϑήσεως πάϑος, αἴσϑησις ἔσται. τὸ γὰρ. ὁρατικοῦ P dO πόθους ἀναδεχτικὸν ὁρατικῶς κινεῖκοι" τὸ δὲ δρατικῶς — i; μενον δρασίς ἐστε). καὶ τὸ ἀκουστικοῦ πάϑους ἀναδεκτιχὸν - ἀκουστικῶς κινεῖτε" ὃ δὲ ἀκουστικῶς κινεῖταε, ἀχοΐ ἐστι. xoi Ῥδανῖοι philosophj, sed praeter illam etlam vis sentiendi, quae sita est sate vim cogitandi, necessario illa ipsa anterius posita non sinet cogitatio- nem externa apprehendere. 858. quomodo enim corpus quod Ííncidit inter, visum nostrum et aspeotabile, nequaquam simit aspectabile & visu appre- hendi, ita si inter cogitationem et externum aspeotabile situs est visus, cum sit expers rationis, non sinet visus ille a cogitatione apprehendi ex- termum aspectabile; e$ si inter cogitationem et externum andibile sítus est "᾿ς auditms, non sinet cogitationem auditus externi audibilis iudicem esse, atque in eliis sensibns similiter,.intas ergo $nclusa cogitatio et obscurata sensibus nihil mpprehendet externum, nec ergo diceadnm est,.eam per se esse cri- terium veritatis. 354. restat ergo ut dicamus utrumque, nempe cogitationem. aensu tamquam ministro utegytem extorna apprehendere: quod rursus nón potest ficri, sensus eaim non sistit res exteruas cogitationi, sed suam signi- fioat aílectiouem, ut tactas igne fotus.non reddàát-cogitationi externum iguem - ardentem, sed quem ille efficit calorem, hoc est propriam s«am affectio- nem. 856. imo me banc quidem: nam si mentis ogitatio apprehendat affectio- nem sensus, erit sensus. nam quod est capax videndi affestioais, movetur ad videndum; quod autem movetur ad. videndum, est visus; et quod est eapax audiendi affectionis, movetur ad andiendum; quod autem movetur ad.
i) xal εἰ μεταξὺ] sic recte ms pro x«) (δεῖ. mox autem verba quaedam excidisse certum est, in banc ut videtur sententiam supplenda: xal εἰ μεταξὺ τῆς διανοίας xal τοῦ ἐχτὸς dxovatoU χεῖταε ἡ ἀχοή, οὐχ laca gi" διάνοιαν ἡ ἀκοὴ τοῦ ἐχτὸς ἀχουστοῦ ἐπιγνώμονα γένεσϑαι, quam im versione expressi. verba bis repetita τοῦ ἐχεὸς &xovazqU facile efficeue otuerunt, ut librarius semel tantum ea exscribexet et simul caetera jlis in eodem versu adhaerentia omitteret, ἢ Ὁ γίγνεσθαι ms Vratislav, subinde habet γέγνεσθαι, uti sect. 858 et 369 γιγγνώσχουσα yiyro0xó- μένον et γιγνώσχεσϑαι. ἊΨ k) ὡς ὑπουργῷ] ita recte mss pro ὑπούργῳ. "E" ἢ οὐ τὰ ἐκτὸς παρίστησι] supra sect. 293 sq. sunt autem dixersae zes ipsae externae ab illa passione, qua nos per sensus afficimur, geot. 357.
m) δρατιχῶς χιγούμενον ogagíg ἐστι) sect. 306. dcus P 419 ü 4 - 373. SEXT! EMPIRICI 866 ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων τὸ παραπλήσιον. διόπερ xal ἡ διά- ψοια εἰ τὸ ἑκάστης αἰσϑήσεως ἀναλαμβάνει πάϑος, αἰσϑητικῶς χινεῖταε" αἰσϑητικῶς δέ κινουμένη αἰσϑησίς ἐστιν. αἴσϑησις δὲ οὐσα ἄλογός ἐστιν, ἄλογος δὲ γενομένη ἐκπεσεῖται τοῦ ἔτε νόησιξ ὑπάρχειν, μὴ οὖσα δὲ νόησις οὐ λήψεται τὸ τῆς αἰσϑήσεως $5: πάϑος ὡς νόησις. κἂν λάβῃ δὲ τὸ τῶν αἰσϑήσεων náJoc, οὐκ εἔσεταε τὰ ἐκτός. ἀνόμοια γάρ ἐστε τὰ ἐχτὸς τοῖς περὲ ἡμᾶς πάϑεσι, καὶ μιακρῷ διαφέρει ἥ φαντασία τοῦ φανταστοῦ. οἷον ἡ ἀπὸ πυρὸς φαντασία τοῦ πυρύς" τὸ μὲν γὰρ καέει, 7) δ᾽ οὐκ ἔστε καυστική. ἄλλως re xà» ὅμοια δῶμεν. εἶναε τοῖς περὲ ἡμᾶς πάϑεσι τὰ ἐχεός, οὐ πάντως τὰ περὶ ἡμᾶς πάθη λαμβάνουσα ἡ διάνοια χαταλήψεταε τὰ ἐκτός" τὰ γὰρ ὅμοιά τισιν Ertpá ἔστιν 358 ἐχείνων τῶν οἷς ὅμοιά ἐστε. διόπερ εἰ τὰ ὅμοια τοῖς ἐχτὸς ἥ διάνοια γνωρίζει, οὐ τὰ. ἐκτὸς γνωρίζει ἀλλὰ τὰ ὅμοια ἐκχεένοις. καὶ ὃν τρόπον. ὃ τὸν Σωκράτην ἀγνοῶν, τὴν δὲ Σωκράτους εἰχόνα βλέάτων," οὐχ οἶδεν εἰ δμοιός ἐστε τῇ φαινομένῃ cixóm ὃ Σωκράτης" οὕτως T διάνοιά τοῖς πάϑεσιν ἐπιβάλλουσα τὰ ἐχτὸς μὴ ϑεασαμένη οὔτε ὁποῖά ἐστι ταῦτα, εἴσεται, οὔϑ᾽ ὅτε ὕμοιά ἐστε τοῖς πάϑεσιν.. μὴ γινώσκουσα δὲ τὰ φαινόμενα οὐδὲ τὰ κατὰ τὴν ἀπὸ τούτων. μετάβασιν ἀξιούμενα γνωρίζεσθαε ἄδηλα 369 συνήσει. οὑτωσὶ δὲ οὐδὲν κριτήριον Eovoa τῆς ἀληϑείας. ἀλλ᾽ ἔνιοε τῶν Aoynarexcov τὴν ἀνώτερον εἰρημένην") onórevEm καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος ϑρυλοῦσι, λέγοντες, μὴ κεχωρίσϑαι ταῦτα τὰ διαφέροντα τῆς ψυχῆς. μέρη, τουτέστε τὸ λογιχὸν καὶ, ἄλογον, euwdiendum, est auditns. et in aliis sensibus similiter. 356. quamobrem co- gitatio quoque si uniuscniusque seusus suscipit affecjonem, movetur ad sen- tiendum; si antem ad sentiendum movetur, est sensus, si sit auteur asusus, est expers ratiouis; si sit autem expers rationis, desinet esse cogitatio; δὶ uou sit autem cogitatio, non apprehendet affectionem seasus ut Cogitatio. 9857. quodsi etiam susceperit affectionem sensuum, uou coguoscet exterua: exterua enim suat disiuilia iis qnae sunt in uobis affectionibus, et multum - 'differt phantasia ab re quae cadit sub phantesiai: verbi gratia quae de igne existit phantasia differt ab igne» nam ignis quidem urit, phauiasia autem non habet vim urendi. et alioqui etiam si dederimus externa esse similia iis quae sunt in nobis affectionibns, at cogitatio affectiones quae sunt in nobis suscipiens non omniue coimprehendet exterua: nai) quae sunt aliquibus similia, sunt alia ab illis quibus suat similia. 357, quamobrem sí quae sunt externis similia cognoscit cogitatio, don cognoscit externa, sed quae sunt illis similia. et quomodo qui ignorat Socratem, Socratia autem aspicit imaginem, mescit au Socrates «it similis ei quae ceruitur imagiui; ita cogitatio ud affectiones se applicaus, cum externa Bou viderit, nec ea quidem qualia sint cognoscet, nec quod ea sint similia affectionibns. at si non cognoscit ea quae apparent seusibus, nec obscura iacertaque cognoscet quae cognosci debent facta ab illis transitioue. ita nullum erit veritaus cPiterium. 9359, sed nonnulli ex Dogmaticis eam quae superius dicta est suppositionem adhuc in praesenti argumento iactant, dicentes, non esse se- peratas differentes has párfes animae, nempe rationis participem et exm) τὴν ἀνώτερον tloqnuévg»] sect. 307. mox διαφέροννα τὰ τῆς ψυχῆς péon in ms Vratislav. pro τὰ dtaq ἕροντα.
o) οὕτω xul ἡ ψυχὴ ὅλη δι᾽ ὅλου δύο ἔχει) ms Vratislav. οὕτως, atque. ita fere sempcr etiam consonante insequcnte. tum uno vocabulo diclo pro δι᾽ δλου. 6t ms Ciz. ἔχουσα pro ἔχει.; ADVERSUS- LOGICOS, (Lib. VIT)..8.
ἀλλ᾽ ὡς τὸ μέλι ὅλον δι᾽ ὅλου ὑγρὸν ἅμα καὶ γλυκό ἔστιν, οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ ὅλη Oc ὅλου δύο ἔχει 5). τὰς ἀντιπαρηκούσας ἀλλη-, λαις δυνάμεις, ὧν ἡ μέν ἐστι λογική, ἡ δὲ ἄλογος" καὶ κινεῖ- 8600 σϑαι τὴν μὲν λογικὴν ὑπὸ τῶν νοητῶν, τὴν δὲ ἄλογον ἀντιλη- πτικὴν γίνεσϑαι τῶν αἰσϑητῶν. ὅϑεν χαὶ μάταιον εἶναι τὸ λέyt a τὴν διάνοιαν ἢ χοινῶς τὴν ψυχὴν μὴ δύνασθαι τῆς ἑτέρας P 441 τούτων τῶν πραγμάτων διαφορᾶς ἀντιλαμβάνεσθαι. διάφορον ΄ γὰρ ἔχουσα τὴν κατασχευὴν εὐθὺς xai ἀμφοτέρων ἔσται ἀντιλη- σετική. πάνυ δέ εἰσιν εὐήϑεις" αὗται γὰρ αἱ δυνάμεις xol εἰ τὰ 361 μάλιστα δοχοῦσι περὶ τὴν αὐτὴν οὐσίαν συνίστασϑαι») καὶ ἀντιπαρήκειν ἀλλήλαις xal δι᾽. ὅλης 1) πεφοιτηχέναι τῆς ψυχῆς, οὐδὲν ἧσσον ἑτερογενῶς διαφέρουσιν ἀλλήλων, καὶ ἄλλο μέν τέ. ἔστιν $06, ἄλλο δὲ ἥδε. καὶ τοῦτο πάρεστι μαϑεῖν ἀπὸ τῶν προδηλοτέρων εἶναι δοχούντων. συχνὰ γὰρ ἦν, ἅπερ περὶ μὲν 8362 τὴν αὐτὴν ὕλην ϑεωρεῖται, οὐ τὴν αὐτὴν δὲ εἶχε φύσιν" βάρος γοῦν xal χρῶμα περὶ μὲν τὸ αὐτὸ σῶμα ἀμφότερά (avi, διενή-- ψοχε δὲ: ἀλλήλων. καὶ πάλιν σχῆμα καὶ μέγεθος τῆς μὲν αὐτῆς οὐσίας ἐστὶ ") συμβεβηχότα, κεχωρισμένην δὲ εἶχε τὴν φύσιν, ἄλλου μὲν τοῦ μεγέθους, ἄλλου 'δὲ τοῦ σχήματος νοουμένου. οὕτω. τοίνυν καὶ 7] πρφειρημένη. λογικὴ δύναμις xüv ἀναμὶξ pno- — — κέηται τῷ ἀλόγῳ, δυνάμει πάλιν αὐτῆς διοΐσει. ᾧ λοιπὸν συν. 868 " εἰσέρχεται τὸ μὴ δύνασθϑαε τὴν. ἑτέρων ὡσαύτας τῇ ἑτέρᾳ κινεῖ- σϑαι καὶ ὁμοιοπαϑεῖν διὰ τὰς προχατηριϑμημένας αἰτίας, ἐπεὶ δεήσει μίαν ἀμφοτέρας γένεσϑαι, τὴν μὲν λογικὴν ἄλογον, ἐὰν ἀλόγως πάσχῃ, τὴν δὲ ἄλογον λογιχήν, ἐὰν λογιχῶς κινηθῇ." xü» ὑποθώμεθα δὲ τὴν διάνοιαν διὰ τῶν αἰσϑηζιχῶν πόρων 884 pertem rationis; sed πὲ mel totum per totum simul est humidum et dulce, "UN ita etiam animam totam per se totam sibi ioter se adversantes habere facenltates, quarütgaalia est particeps rationis, alia rationis expers: 360. et moveri: quidem "Fationis participem ab iis quae cadunt sub intelligentiam, rationis autem expertem appreheudere sensilia. stultum itaque esse dicere, cogitationem aut communiter animam non posse appreheudere alteram harum rerum differentiam. nam cum differentem habeat constitutionem, statim etiam wtrnmque apptehendet. 361. sunt autem admodum insipientes qui ita dispu- tant: eae euim facultates etsi maxime videantur in eadem consistere essen- tia et sibi invicem adversari et per totam pervadere;animam, nihilo secius inter se differnnt tamquam genere diversa, ita ut haec quidem sit aliud, eliud item illa. idque licet discere ex iis quae evidentissima esse videntur, 362. multa enim sunt, quae iu eadem cernuntur materia, non habent autem eandem nBaturam: nam gravitas quidem et color ambo sunt ia eodem cor- pore, inter se autem differunt. et rursus figura: et magnitudo accidunt qui- dem eidem essentiae, habent autem separatam matnram, cum aliud quidem éntelligatur magnitudo, aliud vero figura. ita etiam prius dicta rationis fa- cultas etiamsi sit permista cum ea quae est expers rationis, potesiate tamen rursus ab ea differet. 363. cai deinceps simnl enit consequens, qon posse elteram similiter moveri atque alteram et similiter affici, propter eas cau- sas quae sunt prius enumeratae, alioqui oportebit ambas esse unam, ratio- nabilem quidem esse expertem ratiomis, tum afficiatur citra rationem, ra- tionis autem expertem esse ratiomabilem, cum rationabiliter moveatur. 361. quodsi etiam posuerimus cogitationem per sensuum meatus tamquam p) συνίστασϑαι) ms Ciz. συνιστάναι. P 441 4) xal δι᾿ ὅλης) deest xoà in mss Vratis]av. et Ciz. τ) οὐσίας ἐστὶ] πὶ» Ciz. εἰσέ. | 31 SRXTI EMPIBICI ὥσπερ τινῶν ὀπῶν ") npoxórvovoak-xa) χωρὶς τῶν προκειμένων αὐτῇ αἰσϑήσεων τοῖς ixióg. πράγμασι προσβάλλουσαν, ἄποροξ οὐδὲν ἧσσον xal κατὰ τοῦτο ὃ 7) ὑπόϑεσὶς εὑρεϑήσεται" δεῖ ydg τὴν οὕτω τῶν ὑποκειμένων ἀντιλαμβανομένην διάνοιαν ὡς ξναρ- γῶν τῶν ὑποκειμένων " ἀντιλαμβάνεσθαι. οὐδὲν δέ ἐστεν ἐναρ- yéc, ὡς παραστήσομέν, οὐκ ἄρα δυνατόν ἔστι τὸ ἐν τοῖς ὅπο- κειμένοις ἀληϑὲς λαβεῖν: ἐναργὲς γὰρ ἀξιοῦται τυγχάνειν ὑπὸ τῶν ἐναντίων τὸ ἐξ ἑαυτοῦ λαμβανόμενον καὶ μηδενὸς ἑτέροῦ 365 ἐρῇξον elg παῤάστασιν. οὐδὲν δὲ ἐξ ἑαυτοῦ πέφυκε λαμβάνεσϑαι, ἀλλὰ πάντα ἐκ πάϑους, ὅπερ ἕτερον ἦν τοῦ ποιοῦντος αὐτὸ p γλυχανϑεὶς γὰρ μέλιτος προσαχϑέντος στοχάζομαι , ὅτε γλυκύ ἐσῖει τὸ ἐκτὸς ὑποκείμενον μέλε, καὶ ἀλεανϑεὶς πυρὸς προσαχϑέντος σημειοῦμαι ἐκ τῆς. περὶ ἐμὲ διαϑέσεως, ὅτε τὸ ἐχτὸς ὑποκείμενον πῦρ ἀλαεινόν ἐστι. καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσϑη: 366 κῶν ὃ αὐτὸς λόγος. ἐπεὶ οὖν τὸ ἐξ ἑτέρου ληπτὸν συμφώνως P 413, τὰ πάντά *) ἄδηλόν ἐστι, πάντα δὲ ix παϑῶν ἡμετέρων ἕτερὰ ὄντα τούτων λαμβάνεται, πάντα ἐστὶ τὰ ἐχτὸς ἀδηλὰ καὶ διὰ τοῦτο ἡμῖν ἄγνωστα" Od γὰρ εἷς τὴν τῶν ἀφὰάνῶν γνῶσιν ἔναρ» γές ") τι παρεῖναι, καὶ τούτου μὴ παρόντος οἴχεταε καὶ 7j ἐκεία 367 γων χατάληψις. οὐδὲ γὰρ ἔνεστι λέγειν ὡς ἐκεῖνα μέν ἔστιν ὅσον ἐπὶ τούτῳ ἄδηλα, καταλαμβάνεται ἢ δὲ ὑφ᾽ ἡμῶν͵ διὰ τὸ f fov. εἶναι τὴν ἐκ τῶν παϑῶν σημείωσιν" o γὰρ εἰ γλυχαντι» . Μῶς διατέϑεμαι τοῦ μέλιτος τῇ γεύσει προσαχϑίντος, γλυκὸ πᾶν per aliqua foramine prospicere et absque sensibus qui ante eam sid sutá, àd res externas se applicare, dmbía nihilominus invenietur etiam hac ratiogue et exitu ciróns pobitib: "nécessà ením erit ut cogitatio quae fes subiectas ita apprehendit, tamquam evidentes apprehendat. nihil autem est evidens, αἰ ostendemus. nón potest ergo fieri ut apprehendatur verum quod est ia &ubiecti»s; censetur enim ab adversariis id esse evidens, guod ex se per- tipitar e£ nullo alio eget ad probationem. 3965. nihil auflfn sic est natura comparatum ut,ex se percipi possit, sed percipiuntur omnia ex affectione, uae quidem diversa est a re quae cadit sub phantasiam affectionemque finn efficit: dulcedinem enim sentiens melle adhibito coniicio dulce ease l|nel quod extrinsecus subiicitur, et igne admoto caleíactus capio signum ex Và qude in me existit affectione, quod ignis extra posifus est calidus, ot To »liis sensilifus eadem est ratio. 366. quoniam ergo quicquid ex alie percipiendum est, consensu omnium est obscurum, omnia autem percipiun- fur ex nostris alfectionibus, a quibus diversa sunt; itaque omnia quae sant extrinsecus, sunt obscura et ideo nobis ignota. ad coguoscenda autem ob- δοῦσα et non evidentia oportet praesto esse aliquid evidens. quodsi id non adsit, perit etiam illorum comprehensio. 367. neque enim licet dicere, quód illa qüidém quod ad hoc attinet sunt obscurae, a nobis autem com- 4irehendüntur propterea quod sit firma ac stabilis quae ex afífectionibus fit Obsérvatió: non enim si dulcedine afficior melle gostui adhibito, omnino 2) xal χατὰ τοῦτο) ms Ciz. μετά. male.: τὸ ἀντιλαμβανομένην διάνοιαν ὡς ἐναργῶν τῶν ὑποχειμένων͵Ἶ heec vérba non legit Hervetus interpres, et desunt in ms Ciz. nempe bis re- currens vocabulum ὑποχειμένων fecit, ut librarius oscitans haec oritteret, X) xarà πάντα] ita rectius ms Ciz. pro πάγεας.
[*) legebatur ἐνεργές.} y) — —— ms Vráthlav. χαταλαμβάνεσθαι, minus bene et mox diatí(95roe pro Jiat(9euat.
) ὥσπεῤ τινῶν óná»] ΡΝ sect. 8δ0.
; TET - SEES — ADVERSUS LOGICOS (Ej. vmm. ἃ.
τῶς ἐστὶ τὸ μέλι" οὐδὲ d πικραντικῶς 2) ey fov,. πίχρόν ἐστι τὸ ἀψίνϑιον, ὡς ἂν ἐξ. dváyxgc τῶν ntgl ἡμᾶς avuBatvays - ^— τῶν παϑῶν καὶ τοῖς πριοῦαιν αὐτὰ αἰτίοις ὀφειλόντων συϊῆβε-. -. 7c βῃηκέναι. χαϑὰ γὰρ 2) προσπεσοῦσα τῇ σαρκὶ μάστιξ ἀλγύνει μὲν 88 66 τὴν σάρχω, οὐχὶ δὲ καὶ ἀλγηδών ἐστι, καὶ ὡς τὸ σιτίον ἢ τὸ ποτὸν TÓti μὲν τὸν φαγόντα ἢ πιόντα, οὐχ ἔστι δὲ ἡδονή" οὕτω καὶ τὸ πῦρ ϑερμαίνειν μὲν δύναται, οὐχὶ δέ γε καὶ ἐξ ἀνάγχης ϑερμὸν ") εἶναι, καὶ τὸ μέλε γλυκάζειν μέν, οὐχὶ δὲ καὶ γλυὰὺὺ — τυγχώνειν 5)" καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσϑητῶν 0 αὐτὸς λόγος. ἀλλ᾽ ὥσπερ ἵνα γνῶμεν τἀληϑές, δεῖ τι εἶναι ἐναργές, δέδεικται δὲ πάντα ἄδηλα, ὁμολογητέον ἄγνωστον εἶναε τἀληϑές. πῶς δὲ 869 οὐχὶ xal ἡ περὶ τῶν ἀνωτάτω πραγμάτων διάστασις παρὰ. τοῖς φελοσύφοις ἀφαιρεῖται τὴν τῆς ἀληϑείαφ γνῶσιν; εἰ γὰρ τῶν φυσικῶν οἱ μὲν πάντα ἀνῃρήκασι τὰ φαινόμενα, ὡς οἱ περὶ 41ημόχριτογ ^), οἱ δὲ πάγτα ἔϑεσαν, ὡς οἱ περὶ τὸν "Eníxovoov *) est mel dulce; neque δὲ amarorem sentio gusfato absinthio, amarum est absiuthium, tamquam hae affectiones quae nobis accidunt, etiam necessario debeant accidere causis quae eas efüciunt. 368. quo modo enim flagrum quod ia carnem jneurrit, dolore quidem carnern afflcit, non est tamen dolor, et gquogpedo cihus ast potus voluptate aíficit eum qui comedit aut bibit, Ben est antem voluptas; ita etiam ignis potest quidem calefacere, nou au- tem necessario esse calidus, et mel dulcedine quidem alficere, non autem etiam esse dulce. ej in aliis quoque sensilibus eadem est ratio. sed quo mode μὲ oognoscamas verum, oportet aliquid esse evidens; o»tensum est amtem omnia esse incerta et obscura, cocfitendum est ignotum esso verum. 960. qwamode aatem non etiam de rebus summis dissensio apud philosophos amíort notitiam veritatis? si enim ex Physicis alii quidem negaruat quicquam («29 eorum quao apparent, ut Democritus; alij autem omnia edmiserunt; ot zy οὐδὲ] me Vretislav, dv δέ, perperam. & v e) el πιχρανειχὼς] ita legendum e ms Cis, et interprete pro ἐπεχραν-ὀ « rude. "d 3 δὴ οὐχὶ ϑέ γε p ἀνάγχης ϑερμὸν} quamquam Clemens Alex, 5 Strom. p. 64T ait quasdam quaestiones solo sensw indigere, ut si quis roget num ignis sit calidus, tamen etiam nostr aetate viri docti reperti sunt d calorem ab igne removerent, memibique a doctore olim meo Io.
ottlieb Hardtio τῷ μαχαρέτῃ Lipsiae a. 1686 publice defensitatam dis- sertationem de igne non cálido, quem titulum cum non ferrent qui cen- suram tum exercitiorpm illorum gerebant, inscriptie hhec imposita est: dubium physicum quoad ignis receptum calorem extricatum, totá autem res eo &bit, ut calorem esse passiotiem "sensu perceptam — quo cam giis destitmatur, calore etiam destitui — eiusdem exstat altera exercitatio ἃ. 1689 edita quam proscripsit: dubium physicum quoad sonum in campana vulgo creditum extricatum. in hac sonam ait non esse in campana sed in audiente. caeterum ignem quemlibet calidum esse usque * adeo multi infitiantur, ut etiam solem caloris omnis fontem negent ipsum fervere non magis quam vitrum ustorium. atque in aquie vinisque ad- ustis ignem inesse novimus, calorem nullum sentimus, nisi biberunus vel accenderimus. nocte lucentia et phosphori ignem habent, calorem non babent. omitto gangraenam et sphacelum quae frigidi ignis nomine nota sunt nostris Germanis. ΄ c) γλυχάζειν μέν, οὐχὶ δὲ καὶ γλυχὺ τυγχάνειν} ita mss pro γλυκάζει et ευγχάνει. AN d) of πεόὶ “ημόχριτο»] vide quae ad seet. 195 et lib. 1 Pyrrhon. ject. 213, e) οὗ περὶ τὸν "Eníxovoor] notum Epicuri dogma, sensus numquam., " * (316 | τος SEXTI EMPIRICI xui Πρωταγόραν), oí δέ τινα μὲν ἀνεῖλον, τινὰ δὲ ἔϑεσαν, ὡς οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς καὶ τοῦ περιπάτου, πάντη τε καὶ πάντως ἐών τε καὶ διάνοιαν ἐάν τε τὴν αἴσϑησιν ἐάν τε τὸ συναμφό- τερον ὑπόϑηταί τις κριτήριον, δεῖ πρῶτον εἰς τὴν τούτων κρίσιν P 413 ἤτοι φαινόμενόν τι παραληφϑῆναι ἢ ἄδηλον: ἀλλὰ φαινόμενον μὲν οὐχ οἷόν τε ἐκ γὰρ τῆς ἀμφισβητουμένης ὕλης ὑπάρχον ἀμφισβητήσιμον ἔσται καὶ διὰ τοῦτο οὐ κριτήριον. εἰ δὲ ἄδη- λον, ἀνέστραπται τὰ πράγματα, tl ἐκ τοῦ μὴ γινωσκομένου 370 βεβαιοῦται τὸ δοκοῦν. γινώσκεσθαι" ὅπερ ἄτοπον. πλὴν συγκεχωρήσϑω ye 3j τἀνθρώπου καὶ τῶν αἰσϑήσεων xal τῆς διανοίας ὑπύστασις εἷς τὸ προβαίνειν τὴν τῶν Ζογματικῶν ἀξίωσιν. ἀλλ᾽ Tra καὶ διὰ τούτων τι γνωσθῇ, δεῖ τὸ τρίτον ὁμολογῆσαι χρι- τήριον, τουτέστι φαντασίαν" οὔτε γὰρ ἡ αἰσϑησιςι οὔτε ὃ νοῖς διὰ τοῦ φανταστικῶς ἑτεροιοῦσϑαι 9) δύναταί τισιν ἐπιβάλλειν.
871 χαὶ τοῦτο δὲ τὸ χριτήριον πολλῆς ἀπορίας ἐστὶ πλῆρες, ὡς πάρεστι") σχοπεῖν τάξει τὴν ἀρχὴν τῶν λόγων ἄνωθεν ποιησαμένοις" ἐπεὶ γὰρ τῶν τῇ φαντασίᾳ τὰ πράγματα κανονιζόντων of μὲν τῇ καταληπτικῇ προσεῖχον ἢ, οὗ δὲ τῇ πιϑανῇ 5"), τὸ κοι- Epicurus et Protagoras; alii nomnulla quidem sustuleruut, nonnulle vere admisere, ut Stoici et Peripatetici; omnino autem et usquequaque seu cogitationem seu sensum seu utrumque horum simul quispiam criterium ve- ritatis velit supponere, oportet primum ad ea diiudicanda"aut assumi aliquid quod apparet aut quod est obscurum. sed id quidem quod apparet, minime potest fieri: nam cum sit ex classe rerum controversarum, erit coutrover- siae obnoxium et ideo non erit criterium veritatis, quódsi sit obscurum, rerum natura pervertetur, siquidem ex eo quod non cognosociter, confirmari debeat id quod videtur coghosci. quod quidem est absurdum, 370, sed eon- cedamus Dogimaticis substantiam hominis et sensuum et cogitationis obtiaere quod volunt. ut vero etiam per haec cognoscatur aliquid, oportet fateri tertium criterium nempe phantasiam: neque enim sensus neqwe intelligéa- tia potest ad res se applicare misi quatenus per phagjagsiam alterantur, 871. hoc autem criterium pluribus dubiis obnoxium est, dt licet considerare iis qui ordine ab initio altius rationes repetere voluerint: quoniam enim ex ' iis qui in rebus diiadicaudis phantasia utuntur tamquam regula, alii quidem falli^nec phantasiam per sensus perceptam. supra sect. 203 sa et lib. 2 adv. Logicos sect. 9.
f) Ππιρωχαγόρα»] vide huius lihri sect, 60 sq. et 388 et lib. 1 Pyr- P448 κε) διὰ τοῦ φανταστιχῶς ea TEM di putabam legendum δίχα τοῦ / pro διὰ τοῦ. nam nec sensus aliquid posse apprehendere aut concipere nisi per -phantasiam disputavit supra sect. 344, nec mentem externo sensu impeditam sect. 353 et sect. 385: χωρὶς μὲν φαντασίας ἀμήχα- γον" οὐδὲν γάρ ἢ διάνοια μὴ φαντασιουμένη πέφυχε λαμβάνειν. nolui tamen adversus consensum codicum quicquam mutare, quia ferri etíam potest recepta lectio, ut sit sententia, nec sensus posse ad res ipsae per se cognoscendum ferri, ob rationem alibi traditam, quoniam nibil aliud quam passiones sunt; nec mentem, quia non serena manet sed prout phantasia res concipit sic ab eadem offerri illas sibi adeoque al- terari 5e patitur. confer supra sect. 218 sq. [praeplacet prior ratio, ut scribatur Jíy« pro dia.]; À) ὡς πάρεστι] msaGenev. ὥσπερ. ἔστι. | ἢ oí μὲν τὴ χαταληπτιικῇ προσεῖχο»] ut Stoici, supra sect. 927 sq. [legebatur zQoo£yov.].
k) oi dà rij πιϑανὴ) Academici sect. 174 sq. infra sect. 401. 436.
4 iS ADVERSUS LOGICOS [Lib VI) — — 377 γὺν ἀμφοτέρων γένος ἡμεῖς -ἐχβαλόντες 1) τουτέστιν αὐτὴν τὴν φαντασίαν ἀναιρῶμεν. ταύτης γὰρ ἀναιρεϑείσης αἴρονται καὶ ἈΤΆ αἵ ἐπ᾽ εἴδους διαφοραὶ τῶν φαντασιῶν. καὶ ὡς μὴ ὄντος ζῴου οὐδὲ ἄνθρωπός ἐστιν, οὕτω μὴ οὔσης φαντασίας οὐδὲ κατα- ληπτικὴ ἢ πιϑανή τις ὑφέστηχε φαντασία. εἰ γὰρ τύπωσίς ἐστιν ἐν. ψυχῇ ") 7 φαντασία, ἤτοι κατ᾽ ἐξοχὴν καὶ εἰσὀόχὴν τὐπωσίς ἔστιν, wg oi περὶ τὸν Κλεάνϑην νομίζουσιν, ἢ κατὰ ψιλὴν ἑτεροίωσιν. γένεται, καϑάπερ οἱ περὶ τὸν Χρύσιππον ἐδόξασαν, xal εἰ μὲν κατ᾽ ἐξοχὴν καὶ εἰσοχὴν ὑφίσταται, ταῦτα ἀχολου-- 818 ϑήσει τὰ ἄτοπρ, ἅπερ φασὶν οἱ περὶ τὸν Χρύσιππον" εἰ γὰ. κηροῦ τρόπον τυποῦται ἡ ψυχὴ φανταστικῶς πάσχουσα,, ἀεὶ τ ἔσχατον χίνημα ἐπισκοτήσει τῇ προτέρᾳ φαντασίᾳ, ὥσπερ καὶ ὃ τῆς δευτέρας σφραγῖδος τύπος ἐξαλειπτικός ἐστι τοῦ προτέρου.
ἀλλ᾽ εἰ τοῦτο, ἀναιρεῖται μὲν μνήμη, ϑησαυρισμὸς οὖσα φαν- τασιῶν. ἀναιρεῖται δὲ πῶσα τέχνη" σύστημα γὰρ ἦν καὶ ἄϑροι-- σμα καταλήψεων "). πλείονας δὲ φαντασίας καὶ. διαφόρους οὐ δυνατὸν ὑποστῆναι περὶ τὸ ἡγεμονικόν, ἄλλοτε ἄλλως νοουμένων | τῶν περι αὐτὸ τύπων. οὐ τοίνυν 7| κυρίως voovuévg τὐπωσίς 444 ἐστι φαντασία. ἀλλ᾽ ὥσπερ 7j ὄψις ἐστὶ τῶν ἀδήλων τὰ φαι- 31ὰ γόμενα 5), ϑεωροῦμεν δὲ τὰ πολὺ παχυμερέστερα τοῦ πνεύματος τῶν φαινρμένων σώματα μηδ᾽ ὃντινοῦν περὶ αὑτοῖς τύπον δυνά--: μενα τηρεῖν, εὔλογόν ἐστι, μηδὲ τὸ πνεῦμα ἕνα μῴνον τινὰ attenderunt comprehendenatem, alii vero probabilem, nos commune utrius- que, nempe phantasiam ipsam, tollamus de medio. 372. ea enim sublata tolluntur etiam phautasiarum quae sunt ia specie differentiae. et quo modo si non sit animal, nec est homo; ita si non sit phantasia, nec compreben- dens nec probabilis consistit phantasia. si euim impressio in anima est phan- tasia; aut est per eminentiam vel internam depressionem, ut existimat Cleanthes, aut per nudam alterationem, ut opinatus est Chrysippus. 373. et, gi consistit quidem per eminentiam et internam depressionem,- ea sequentur absurda quae dicit Chrysippns: si enim instar cerae imprimitur anima, quando - per phantosiam patietur, semper ultima motio obscurabit- priore phanta- siam, quo modo etiam typus posterioris signaculi delet priorem. sed si ita est, tollitur memoria, in qua tamquam in thesauro visa phantasiae recon- duntur. i(gllitur omnis ars, est enim compages et collectio contprehensio- num. plures autem et diversae phantasiae seu visiones fieri non potest ut cousistant iu principe animae facultate, si^aliter et aliter in ea impressi in- télligantue typi. non est ergo phantasia proprie intellecta impressio. 374. sed. quo modo ex iis quae appareut, obscura datur cognoscere, inter illa am- tem quae apparent corpora videmus longe crassiora spiraculo nullum typum impressum posse in se conservare, consentaneum est nec ipsum quidem spi- , ἃ) ἡμεῖς ixfalórrec] ita legendum e ms Ciz. pro ἐχλαβύντεες. . m) πύπωσίς ἔστιν ἐν ψυχῇ] baec definitio pbantasiae secundum Zeno- nem Citieum, ut dictum ad sect. 228, ubi etiam diversae Cleanthis ac Chrysippi sententiae de illa τυπώσει memorantur. quod vero non con- cipienda sit per impressionem eiusmodi qualis in cera fit,'docet Alexan- der Aphrodisiensis libro de anima, obiiciens phantasias odorum colorum aliarumque reru longe alterius generis quam ut ab illis typi inprimi ossint.: i n) σύστημα χαταλήψεω»} de Stoica hac artis definitione dictum lib. 3. Pyrrhon. sect. 241. |! o) ἡ ὄψις dot) τῶν ἀδήλων τὰ φαινόμεγα] ita legendum e ms Vratalav. P d44. - pro εἰ ὄψις. id | 318 BEXTI EMPIRICI αὐξὸ φαντασίας τόπον φυλάττειν. καὶ μὴν τὸ ὕδῳρ zayvut- ofarepó» ἐστι πνεύματος ᾿ ἀλλ᾽ οὐδέποτε δακτύλου ἐπερεισϑέντος 315 — πέφηνε τὸν ἀπὸ τῆς ἐπερείσεως τύπον φυλάττειν. καέτοι τί λέγω τὸ ὕδωρ, “ὅτε καὶ ὃ μαλακώτατος κηρύς, στερρὸς ἤδη κατὰ σύγκρισιν ὑπάρχων?), τυποῦται μὲν͵ ὑπό τινος ἅμα γοήματι διὰ τὴν ὑγρότητα, οὐ συνέχει δὲ τὸν τύπον; εἰ οὖν τὸ αὐτὸ πατὰ σύμβλησιν πεπηγὸς παρὰ τὸ ὕδωρ σῶμα καϑεστὼς σφόδρα. ἀδυνάτως ἔχει τύπους 4) τινὰς περὶ αὐτὸ φυλάττειν, φανερὸν