ars gubernandi et ars medendi grommatica autem non est coniectaralis, sed similis musicae et. philosophiae. 73. nisi forte, inquit, vitae timuit brevitotem, ut quae non sufficiat ad omuia compréhendenda. quod quidem est absurdum, velut si graminatici et noa grammaticae [8- ceret definitionem. qnamquam enim ipse fortasse noa erit sciens eorum omnium quae dicumtur apud: po&tas et scriptores, cum sit animal, brevis vitae: grammatica tamen est omnium cognitio. 74. huius itaque defiui- tionis parte mutata parte ahlata sic grammaticae delinit notionem: gram- malica est ars eorum quae dicuntur opud poéctas ct scriptores. ille antem minime sustulit dubitationes, sed auxit: et in quibus vult angere grammaticam, in iis eam sustnlt. sit enim cognitio omuium qnae dicuntar apud poétas et scriptores. ergo quoniam nihil est cognitio praeter eum qui novit, nec grammatica est praeter grammaticnm qui novit ut neque deam- bnlatio praeter eum qui deambulat, et status praeter eum qni stat, et ac- cubitus praeter eum qui accumbit, 75. concedit antem grammaticum noa habere omnium cognitionem: nom est ergo utique cognitio omnium quae di- cuntur apud poétas et scriptores; ρὲ propterea nec grammatica. et alioqui δὶ ars est grammatica, cum sit cognitio omnium quae dicnntur apud poéitas et scriptores, ars autem est consistens collectio ex compreheunsione eorum P) γραμματικοῦ] εἰ in mss Savil. Vrotislav. et Ciz. exsulat, mox in iisdem codicibus V et Ciz, male abelt οὐχ ante vocabulum ἐπιστήμων.
4) ὡμολόγηται] ita recte mss pro ὁμολύγηται.
τὴ σύστημα ἐγχαταλήψεω» ita e mss legendum pro ἐχχαταλήψεως. nota definitio artis, de qua dictum ad 3Pyrrhon.sect. 188, etiam in scholiis in edi- tis ad Dionysium 'Thracem τέχνη definitur σύστημα ἀγχαταλήψεων συγγε- γυμνασμένωκ πρός τι τέλος εὔχρηστον τῶν ἐν τῷ βίῳ. atque recte addi in de- finjtione artis, quod debeat esse utiliy ad vitam, evincitur ex eo, quod alioqui non sit ars sed xaxoréyrí«, ut aleatoria et praestigiatoria, χυβευτεχὴ xol y?" ητευτεχή. cum itaque auctor scholíorum definisset ἐπιστήμην, quod sit λέξις ἀμετάπτωτος, οἱονεὶ ἀμετάπταιστος et πεῖραν, quod sit ἑνὸς ἢ δευτέρου γνῶσις, (confer Ammonium in Zuzttigía,) et ἐμπειρίαν denique, quod / : ADVERSUS GRAMMATICOS Lib. 1] C. 8. $5 μηδενὸς ἔχοντος πάντων τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγ γαφεῦσι pe) δὲ ἐν τῷ πρώτῳ περὶ γραμματικῆς τὴν τελείαν φησὶ παμματικὴν “ἕξιν εἶναι ἀπὸ τέχνης, διαγνωστιχὴν τῶν παρ᾽ Ἄλησι λεχτῶν καὶ νοητῶν ἐπὶ τὸ ἀχριβέστατον, πλὴν τῶν ὑπ᾽ ἐγομέγων κατάληψιν, ἀνύπαρκτος γίνεται ἡ γραμματική. Χά- τ ἄλλαες τέχναις", τὸ τελευταῖον προσϑεὶς ov παρέργως. ἐπεὶ γὰρ 11 Ww» παρ᾽ Ἕλλησι λεχτῶν xai νοητῶν τὰ μέν ἐστιν ὑπὸ τέχναις tà δ᾽ οὔ, τῶν μὲν ὑπὸ τέχναις οὐκ οἴεται τέχνην εἶναι καὶ ἕξιν τὴν γραμματικήν" οἷον ἐν μὲν μουσικῇ τῆς διὰ τεσσάρων συμ- φωνίας καὶ τῆς μεταβολῆς τῶν συστημάτων. ἐν δὲ μαϑηματικῇ 129 sunt in grammatico; necessario cum nemo bobeat eomprehensionem mare quae dicuntnr apud poétas et scriptores, cousistere et esse non oteat grammatica. Cbares autem ín primo de grammatica perfectam gram- saticam dicit esse habitum er arte habentem vim discernendi exactissime s qu&àc apud Graecos et dicuntur εἰ cadunt. sub intelligentiam, praeter.
x» quae sunt sub aliis artibus, id postremum adiiciens mon leviter uec su- »*üwe. 77. nam quoniam eorum quae apud Oraecos dici possunt et quae reniuat sub intelligentiam alia quidem subiecta sunt artibus alia autem mi- sme, eorum quidem quae subiecta sunt artibus non existimat esse artem M habitum. grammaticam; ut in musica quidem concentus diatessaron et mu- lationis systematum; in mathematica autem siderum defectus aut positurae sit wt ait ia Gorgia [p. 463 B.] Plato, ἄλογος τριβή, remotis bisce omnibus concluditur grammaticam esse TÉyr»m» sive artem, συνέστηχε γὰρ éx μερῶν τεσσάρων, ἀναγνωστιχοῦ ἐξηγητιχκοῦ διορϑωτιχοῦ xal χρι-- τιχοῦ, χαὶ ἐξ ὀργάνων τεσσάρων, γλωσσηματικοῦ ἱστοριχοῦ μετριχοῦ καὶ Γεγνιχοῦ - - τὸ δὲ τέλος χρειῶδες ἔχει τῷ βίῳ" λόγου γάρ ἔστιν εὑρέεις, 5' οὗ πᾶς ὁ βίος καὶ τὰ ὁρώμενα τέλος ἐδέξαντο. artes aliae βάναυσοι εἰ πραχτικαί, aliae λογιχαί εἰ ἐγχύχλιοι" λογικαί ut-grammatica rhetorica philosophia, πραχτιχαί ut τεχτονιχή χαλχευτιχή εἴς. alii artes subtilius listiaguunt in ποιητιχάς quae circa materiam aliquam versatur, in πρα- ττικὰς ϑεωρητιχάς et uixicg. Lucillus Tarrhaeus haec quattuor artium fenera constituit, ἀποτελεσματιχὸν πραχτιχὸν ὀργανινὸν ϑεωρηματιχὸν εἰ multas iterum singularum ex hisce subdivisiones. ab arte porro di- fingwuntur in hisce scholiis ]) τεχγοειδές v. g. apum et birundinum wollertia naturalis nidos et alvearia componendi et mel, qua artem imitaatur. 2) ἡμιτέχνιον ac si semiartem dicas, ex paucis praeceptis con-.
dantem, wt ξυστιχήν, dnorvyiOTiXi», radendi vel ungues recidendi. 3) utxgorsyrícv, artem in rebus minutissimis ut Myrmecidis (qui in hisce scholiis bis Atheniensis vocatur, ab Aeliano lib, 1 c. 17 Var Hist.
et ab. aliis Milesius) et Callicratis, οὗτοι γὰρ ἐποίησαν᾽ σιδηροῦν ὥρμα ὑπὸ μυέας £ixoutror, xal τῷ πτερῷ “τῆς μυίας χιαλυπιόμενον. reminit et Plutarchus contra Stoicos [Mor. p. 1083 D.] 4) ψευδοτεχνῶς, βραχεῖα τέχνη μείζονος ὑποδυομένη τέχνης ἔργον, ὥσπερ οἱ φαρμαχοπῶλαι et μυρεψοί venditantes se pro medicis, 6) χαχοτεχνία, ὥσπερ τῶν δη- λητηρίων xal τυμβωρύχιον. 6) ματαιοτεγνία, v. g. σχοινοβατιχή, κοντοπαίχτης * denique T). ἀτεχνέία, sive malus artis successus, vel ὦ nuu ᾿ τῷ τεχνίτη γενόμενον; circa artem observanda haec octo, ait/d ἀρχὴ ἴννοια ὕλη μέρη ἔργα ὕργανα τέλος. ἐ | s) Χάρης] in iisdem ad Dionysium Thracem scholiis haec gramma- licae definitio sed. mutilata e Dbarete affertur: γραμματική ἐστιν ἕξις ἐπὸ τέχνης xal ἱστορίας διαγνωστιχὴ τῶν παρ᾽ Ἕλλησι λεχιῶν. ibidem nprehenditur Tyrannio, qui grammaticam definivit ϑεωρέαν μιμήσεως. Theodosius vero Alexandrinus grammaticam ait esse τέχνην 5j ἕξιν ϑεωρητιχὴν χαὶ ποιητιχὴν τῶν παρὰ ποιηταῖς τε xal συγγραφεῦσι, δι᾿ 56 xa019 τὸ olxeioy ἀποδιδόγτες ἐξ ἀπείρου χαταληπτον 2. 50 40 " SEXTI EMPIRICI 40 " SEXTI EMPIRICI ἐκλείψεως ἢ τῆς τῶν χύχλων ϑέσεως. τὰ δὲ αὐτὰ xal ἐπὶ và “ἄλλων νοητέον τεχνῶν. οὐδενὸς γὰρ τῶν ὑπ᾽ αὐταῖς ἢ) εἴδησι * γραμματική, ἀλλὰ μέϑοδός τίς ἐστι. τῶν παρὰ ταύτας ") ἔτι Ἴθρων λεχτῶν τε καὶ νοητῶν" νοητῶν μέν, ὥς ὅτι nlavosc?) τέο σαρες, καὶ. βῆσσαι") καὶ ἄγκεα *) οἱ βάσιμοι τόποι" λεκτῶν ὃ τῶν περὶ τὰς Διαλέχτους, οἷον ὅτε τοῦτο μὲν εἴρηται Δωρικῶι τοῦτο δ᾽ “41]ολικῶς" καὶ οὖχ ἧπερ οἱ Στωικοὶ τὸ σημαινόμι vov"), ἀλλ᾽ ἀνάπαλιν τὸ. σημαῖνον. τὸ γὰρ νοητὸν ἐπὶ co 2 σημαινομένου μόνου παρείληπται. ἔοικε δὲ καὶ Kocrifretov T9 τιν χινεῖν λόγον" καὶ γὰρ ἐκεῖνος ἔλεγε διαφέρειν τὸν κριτικὶ τοῦ γραμματικοῦ, καὶ τὸν μὲν χριτικὸν πάσης, φησί, δεῖ X circulorum. similia sunt intelligenda etiam in aliis artibus. nullius eni eorum quae sunt illis subiecta cognitio, est grammatica, sed est quaeda cognoscendorum methodus aliorum 4886 praeter eas aut dicuntur aut v niunt sub intelligentiam, 78. eorum quidem quae veniunt sub intelligei flam, ut quod πέσυρες sunt quattuor, et quod βῆσσαι et ἀγχεα sunt lot sita inferne. eorum antem qnae dicuntur, nempe eorum quae versantur i proprietate ac diversitate sermonis, ut quod hoc quidem dictum est Doric hoc autem Aeolice: siquidem non, ut Stoici, λεχτά ponit pro significa notione, sed contra pro vocabulis quae significant. nam quod venit sub ii telligentiam accipitur pro solo significato. 79. videtur etiam Chares move! aliquid quod traditum fnit ἃ Cratete, ille euim contendebat criticum differ t) οὐδενὸς y&Q τῶν ὑπ᾽ αὐταῖς non res eo modo spectant ad gram maticam, quatenus aliis subsunt disciplinis, verba tamen et eorum nex: et constructio quibus res ad alias disciplinas spectantes exponuntur, etia!
rammatici fori sunt. 5 μὲν ἀφήγησις xal ἡ σύνταξις τῷ γραμματιχι ἁρμόζει, τὸ δὲ ζήτημα αὐτῷ τῷ φιλοσόζῳ, ut est in iisdem ad Dio nysiuim scholiis. |: 4) παρὰ ταύτας ita recte mss pro ταύταις...x) πίσυρες], apud Tlomerum saepius et Dionysium Periegetem v. 4 aliosque. Hesychius: zi(Gvoag, τέσσαρας.
. y) βῆσσαι] idem Hesychius: βᾷσσαι λίμαχες solet xed ὑδρηλοὶ τόποι xor μνοὶ χαὶ τὰ βάσιμα ὄρη καὶ πόλιες (in Locride videSteph.) χαὶ βάσιμοι τόπι τῶν ὁρέων. etiam hoc apud Homeruin frequens, ut Iliad. γ΄ 34: οὔρεος ἐν Bjconc, ubi scholiastes: τοῖς γονιμωτάτοις χαὶ βασιμωτάτοις τόποι τῶν ὁρῶν. Sophocles Aiace flagellifero (195 Herm.]: bro od» δ᾽ ὕβρι ὠδ᾽ ἀτάρβητα ὁρμᾶτ᾽ ἐν εὐανέμοις βάσσαις.: - 3) ἄγκεα] ms Ciz. xoc, Hervetus interpres ἄντρα, sed recte se ha bet illud ἄγχεα quod plurium codicum consensu probatur, atque itider ex Homero est petitum, ut lliad. σ 321, ubi scholiastes interpretatu τοὺς συνϑένδρους τόπους τῶν ὁρῶν. PM 0) οὐχ ἧπερ oi Στωιχοὶ τὸ σημαινόμενο»] Stoici per λεχτόν intelli gebant non vocabulum sive vocem significantem, quam considerare gram matici est officium, sed rei significetae potionem in mente, unde Icærò docebant ἀσώματον esse, ut dixi ad 2 Pyrrhon. sect. 104, atque iterur habes infra sect, 155 seq..
b). Κφατήτειο»] scitum. Cratetis Mallotae, cuius inter celebres gram. maticos mentio supra, sect, 44. ut autem hic crjticum sic Seneca epis! 108 philologum a grammatico rtyrixi) distinguit. interdum vero gram: matici nomen tam late patet ut partes omnes tres, τεχγιχήν, ἐξηγητιχῆή; atque adeo criticum et philologum ambitu suo complectatur, ut apu: Quintilianum lib. 1 Institut. oratoriar. 'c. 4 confer Heinsii Prolegomen: in Aristarchum sacrum p. 61T seq. edit. in fol, Maussaci' diss. criticam et lo. Wowerani Polymathiam c. 8 seq. interdum grammatice sub cri: tica comprehenditur, ut ex 'laurisci sententia infra sect, 248, quam- quam proprie loquendo nec critice grammatices nec grammatice critice quic ἐπιστήμης )) ἔμπειρον εἶναι, τὸν δὲ γραμματικὸν ἁπλῶς γλωσσῶν ἐξηγητικὸν ^) καὶ προσῳδίας ἀποδοτικὸν καὶ τῶν τού- | τοῖς παραπλησίων εἰδήμονα" παρ᾽ ὃ" καὶ ἐοικέναι ἐχεῖνον μὲν P 234 ἀρχιτέχτονε τὸν δὲ γραμματικὸν ὑπηρέτῃ. ἀλλὰ τὰ μὲν τῆς ἀπο- 80 ὀόσεως τοιαῦτα, πῇ μὲν μετριώτερα τῶν Διονυσίου ἀτοπημά-- τῶν, πῇ δὲ χείρονα. ὅτι μὲν γὰρ τῆς σωρικῆς ἀπορίας “) ἐξέλυσε τὴν γραμματικὴν καὶ τῶν ἀλλοτρίων κχκεχώρικε ϑεωρημάτων, μουσικῆς τὲ καὶ μαϑηματικῆῇῆς, ὡς μὴ προσηχόντων, αὐτόϑεν συμφανές" τοῦ δὲ μὴ ἀνυπόστατον ὑπάρχειν οὐδαμῶς αὐτὴν ἐρρύσατο, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ εἶναι τοιαύτην μᾶλλον συνηγωνίσατο.
ἡ μὲν γὰρ 4διοονύσιος κατώ τι διώρισε τὸν τῆς γραμματικῆς ὅρον Bl ἐπὶ μόνων αὐτὴν ποιητῶν τε καὶ συγγραφέων) στήσας, μοὗτος ἐ atpgi πᾶσαν “Ἑλληνικὴν φωνὴν καὶ περὶ πᾶν σημαινμόμενον αταγίγνεσθω;, ταύτην ϑέλει, ὅπερ, εἰ ϑεμιτὸν εἰπεῖν, οὐδὲ ϑεοῖς ἀγυτόν?) ἐσ ειν. ὡς γὰρ καὶ πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεμία μέϑοἃ grammatico. et criticum quidem dicit oportere esse peritum omnis scien- tite quae ad eruditionem pertinet: granimaticum antem esse tantum inter- ptem imasitatarum vocum et tradere acceutus et ea scire quae sunt bis ᾿ similia, et ideo illum quidem 6656 similem architecto, grammationm autem. ministro. 80. sed eiusmodi est illius definitio, pariim quidem minus mala quam sit absnrda quae dicit Dionysius, partim antem peior. nam qnod a soritica debitatone solverit grammaticam et ab olienis seiunxerit scitis musicae et mathematicae,.ut cum quibus nibil illi negotii sit, per se est evidens; sed eam noa liberavit ab eo quod non consistat, imo vero laboravit et opem falit ad hec nt ea sit eiusmodi. 81. nam Dionysins quidem iu aliquo de- fiiit terminuxm ac limitem grammaticae statuens eam in solis poétis et scri- PMerbus; iste" vero vult eam versari in omni voce Graeca et in Ómni signi- fiato, quod quidem, si fas est dicere, ne dii quidem praestare possunt. mm ut prins dicebamus, nulla certa via ac methodus consistit in aliquo iu- * pis est, ut pulchre demonstravit Vossius libro de natura ac constitu- liope grammaticae, | o πάσης λογιχῆς ἐπιστήμης] Hervetus: omnis scientiae logicae. sed solum est vocabulum illud longe latius patere, atque pro toto orbe λο- γκῶν ἐπιστημῶν hoc loco esse accipiendum, ex eodem Wowerano et — * dig quos iam laudavi viris doctis constat, ' d) γλωσσῶν iinynynxoy] Hervetus reddit interpretem linguarum, Heinsio elim probante: sed ex scholiis ineditis ad Dionysium patet per γλώσ- σες potius intelligendas esse φωνὰς ἀρχαίας xal ἁποξενισμένας antiqua- ' às vel peregrinas atque inusitatas, vel etiam ἐπιχωριαζούσας, singulis proprias ac peculiares locis, unde appellare glossaria solemus in quibus γιῶσσαι eiusmodi: explicantur, de quibus Io. Wowerus cap. 9 Polyma- thiae et Tho. Gatakerus ad haec M. Antonini 4 33 αἱ πάλαι συνήϑεις λέξεις γλωσσήματα νῦν. sic infra sect. 253, 313. linguas pro dialectis poi a Quintiliano 12 10 notavit Salinasius in funere linguae Helleni- sicae p. 249, quem vide etiam libro de Ilellenistica p. 134. ^...e) σωρικῆς ἀπορίας} quae fuit supra sect. 68 seq. |. P284 f) ἐπὶ μόνων ποιητῶν τὲ xal συγγραφέων» supra sect. 57.
δ) οὐδὲ ϑεοῖς ἀνυτό») sic Phaedrus 5 8 de occasione: - - elapsam semel, nec possit ipse luppiter rej rehendere.
de morte Homerus Odyss, y 235 v wow Y, I * οὐδὲ ϑεοί περ xai φίλῳ ἀνδρὶ δύνανται ἀλαλχέμεν - -! de necessitate Plato 7 de leg. et ante eum Pittacus apud Stobaeum: δος συνίσταται περέ τι ἄπειρον, ἀλλὰ καὶ μάλιστα αὕτη τοῦτο περατοῖ. τῶν γὰρ ἀορίστων 5j ἐπιστήμη δεσμός ἐστε τὰ δὲ σημαίνοντα καὶ σημαινόμενα τῶν πραγμάτων ἐστὶν ἄπειρα " οὐχ 85 ἄρα ἐστὶν 7] γραμματικὴ τέχνη περὶ τὰ σημαίνοντα καὶ σημαι- γόμενα. καὶ μὴν navroiu γίνονται τῶν φωνῶν μεταβολαὶ καὶ προτοῦ γεγόνασι καὶ εἰσαῦϑις γενήσοντω. φιλομετάβολον *) γάρ τί ἐστιν ὁ αἰὼν οὐκ εἰς φυτὰ μόνον καὶ ζῷα, ἀλλὰ καὶ dg Qg- ματα. περιεστῶσαν δὲ ἀπειρίαν οὔτοι γε καὶ μεταβάλλουσαν ἢ ἀμήχανόν ἐστι γνῶσιν ἀνθρωπίνην εὑρεῖν.“ οὐδὲ ταύτῃ ἄρα ἢ. γραμματικὴ συστήσεται. ἄλλως τε ἤτοι τεχνικὴν οἴεταε εἶναι. τὴν ἕξιν ἢ ἄτεχνον. xal εἰ μὲν τεχνιχήν, πῶς οὐκ αὐτὴν εἶπε τὴν τέχνην, ἀλλὰ τὸ ἀφ᾽ οὗ ἐστιν; εἰ δὲ ἄτεχνον, ἐπεὶ ob. δυνατὸν διὰ τοῦ ἀτέχνου "τὸ τεγνικὸν δρᾶσϑαι, οὐδὲ συστήσεταί - τις γραμματικὴ ἕξις τεχνικῶς διαγινώσχουσα τὰ παρ᾽ Ἕλλησι σημαίνοντά τε xal σημαινόμενα. Ζημήτριος δὲ 6 ἐπικαλούμενος Χλωρὸς δ καὶ ἄλλοι τινὲς τῶν γραμματικῶν οὕτως ὡρίσαντο “γραμματική ἔστι τέχνη τῶν παρὰ ποιηταῖς τε xai τῶν κατὰ τὴν κοινὴν συνήϑειαν λέξεων εἴδησις". μένουσι δὲ καὶ τούτοις αἵ αὐταὶ ἀπορίαι" οὔτε γὰρ πάντων τῶν παρὰ ποιηταῖς λεγο- μένων δύναται εἶναι τέχνη γραμματικὴ οὔτε «wiv!). καὶ πάν- των μὲν αὐτόϑεν ἀδύνατον, εἴ γε καὶ περὶ ϑεῶν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ ψυχῆς λέγεται παρὰ τοῖς ποιηταῖς, ὧν ἀπείρως ἔχουσιν οἱ fiaito; imo vero ipsa hoc finit ac terminat. eorum enim quae sumt non de- finita et iuterminata vinculum est scientia. 82. voces autem qnae significant e$ res quae significantur sunt infinitae. non est ergo grammatica ars quae versatur im iis quae significant et quae significantur. quiu etiam sunt vocum mutationes omnis generis, faeruntque antea et rursus erunt: mutatione eoim delectatur saecalum, nou solum in arboribus ac plantis et auimantibnus, sed efiam in verbis, 83.. constantem autem infímitatem, nedum eam quae muta- tur, fieri non potest ut humana inveniat cognitio. nec hac ergo ratione constabit grammatica. alioqui aut artificiosum illam existimat esse habitum aut artis expertem. et si artificiosum, quomodo non eam quoque dixit esse artem, sed qui ex arte sit habitus? sin autem artis expertem, quoniam fieri mon potest nt per id, quod caret arte, cernatur id quod est artificiosum, non consistet ullus grammaticus habitus, artificiose discernens ea quae apud Graecos significant et significantur. 84. Demetrius autem cognomine Chlo- rus et quidam alii grammatici ita definierunt: ggrrammatica ars est cogrnilio dictionum quae sunt apud poctas οἱ quae sunt. ἐπ communi consuetudine. monent antem his quoque eaedem dubitationes; neque enim omnium quae dicuntnr apud poſtas potest esse,ars grammatica neque aliquorum. 85. et πὸ sit quidem omnium, per naturam suam fieri non potest, siquidem et de diis et de virtute et de anima sermo est apud poſtas, quarum rerum gramἀνάγχη οὐδὲ ϑεοὶ μάχονται. Publius Syrus: contra. felicem. vix deus vires habet. | A) φιλομεταάβολο»] geminum illud Horatii in arte v. 60: u£ silvae folia pronos mutantur in annos, Pprima cadunt: ita. verborum vetus interWt actaa, ᾿ et iuvenum ritu florent modo nata vipentque.
i) οὔτοι γε xal μεταβάλλουσαν] ita recte ms Ciz. pro ἤτοιγε. K) Δημήτριος ὁ XÀlopoc] hic est qui plue simplici vice allegatur in scholiis ad Nicandri T" e ': I |, a ἐδ) οὔτε πάντων οὔτε τινῶν»] similis cavillatio supra sect. 66, V Pd ADVERSUS GRAMMATICOS (Lib. I] Cd 89 Ἰαμματικοί. τινῶν δέ, διὰ τὸ μὴ εἰς τοὺς γραμματικοὺς τὸ τοιοῦτον πέπτειν μόνους ἀλλὰ καὶ ἄλλους τινας, οἷον φιλοσό-- govc xul μουσικοὺς καὶ luzpovg': συνεώρων γὰρ καὶ οἵδε τινὰ τῶν παρὰ ποιηταῖς. πάλιν τὲ ἐν τῷ λέγειν καὶ τῶν κατὰ τὴν 86 κοινὴν συνήϑειαν λέξεων εἴδησιν᾽ εἶναι τὴν γραμματικήν, εἰ μὲν 10, χαϑολικὸν λαμβάνοιεν τό "d τινές εἶσι κατὰ τὴν κοινὴν συνήϑειαν λέξεις, ἐκείνων ἐστὶν εἴδησις ἥ γραμματική", ἅμαρ- τάνουσεν " ἄπειροι γὰρ ai χατὰ τὴν κοινὴν συνήϑειαν λέξεις, χαὶ τῶν ἀπείρων οὐκ ἔστιν ἐΐδησις. εἰ δὲ ἐπὶ τὸ ἐπὶ μέρους 87 qeorro, ὅπερ ἴσον εἰστὶ τῷ f dol τινες λέξεις χατὰ τὴν συν- ἤϑεαν τὴν κοινήν, ὧν εἴδησίς ἐστιν ἡ γραμματική", οὐδ᾽ οὕτω ποιήσουσί τι τὴν γραμματικήν" καὶ γὰρ ὃ “4ϑηναῖος εἰδησιν ἔχει τῶν κατὰ τὴν 1τϑίδα ouvijꝰ un λέξεων ». καὶ Ó Δωριεὺς τῶν κατὰ τὴν ““ώριον καὶ ὃ ῥήτωρ τῶν κατὰὼ τὴν ῥητορικὴν καὶ ὃ ἰατρὸς τῶν κατὰ τὴν ἰατρικήν. εἰ δὲ λέγοιεν͵ πασῶν τῶν κατὰ 88 τὴν χοινὴν συνήϑειαν αὐτὴν λέξεων εἴδησιν, οὐχ ὡς τῶν xa9' ἕαστα καὶ ἐν μέρει πασῶν (τοῦτο γὰρ ὄντως ἀδύνατον), ἀλλὰ tu» χαϑόλου πασῶν καὶ ἀνωτάτω ἐν ταῖς διαλέχτοις οἷον ὅτι Πωριέων μέν ἐστι τοιούτῳ τόνῳ χρῆσϑω, Ἰώνων δὲ ἄλλῳ" τάχα μέν τι πιϑανὸν ἐροῦσιν, οὗ μὴν ἀληϑές. οὔτε γὰρ ἕν ἔϑος ἐστὶ 89 xu) ἑκάστην διάλεχτον, πολλαὶ γὰρ “Ζ)ωρίδες καὶ “τϑίδες »), οὔτε οἱ xuyOr»tc, οὕς δοχοῦσε παραῦ ἐδόναι, πρὸς πᾶσαν ἀπο- τείνονται λέξιν, ἀλλ᾽ ἄχρι μὲν ποσῶν καὶ ὁμοτόνων οἷον ÓEv- τόνων ἢ βαρυτόνων προκύπτουσιν; πάσας δὲ περιλαβεῖν dóv-, γατοῦσι. δείγματος μὲν οὖν χάριν ταῦτα εἰρήσϑω εἰς τὸ ἀνυ- 90. matici mallam habent scientiam, aliquorum autem, propterea quod id non ie solos cadit grammaticos, sed etiam in aliquos alios mtpote philosophos "t masicos et medicos; nam illi quoque quaedam inspexeruat ex ilis quae iut apud poctas, 86. et rursus dum dicunt grammaticam esse cognitiowem Bietionum quae sunt in communi usu et coasnetudine, siquidem, universe mmaet et in genere, quodsi quae saut dictiones in communi cousuetudíue, illarum coguitio grammaticam constituit, errant; sunt enim infinitae dictio- ses in commnui consuetndine; infinitorum autem non est cognitio. 87. sin sutem teudunt ed id quod est particnlare, qnod perinde est ac si dicas suut qnaedam dictioues in communi cousuetudine, quarum cognitio est prammatica?, ne sic quidem aliquid grammaticam esse facient, Atheniensis eaim habet cognitionem dictionum: quae sunt in usu in Attica et Dorieusis earum quae sunt.in usu in regione Dorica et orator earum. quae suut in asm in arte oratoria et medicus earum quae in arte medicinae. 88. si au- lem dicant omnium quae sunt in communi usu ac consuetudine cognitionem som tamqmam singularium et omnium quae »unt sigillatim (hoc enim re vera nou potest fieri), sed omnium universe et in summis generibus dialectorum, at quod sit quidem, Doriensium uti tali tono, Ionum autem alio; diceut quidem fortasse aliquid probabile, non tameu verum. 80. neque enim est uans mos in wuaaquaque dialecto; suut emim multae Doricae et Atticae; seque regulae quas videntur sibi tradere extenduntur ad omnem dictionem, sed procedunt quidem ad certas quosdam et tonum similem habentes verbi gratia óxytonas vel barytonas; ut autem omnes comprehendant minime fiori potest. 90. atque haec quidem dicta sint exempli gratia od hoc quod gramm) πολλαὶ “ωρίδες καὶ.Διϑίδες) non modo propter ᾿ὑποδιαιρέσεις P 235 τοπιχάς jm ipsa Attica atque Dorem regione, sed maxime per aetatum diversa tempora. vide si placet quae notavi lib. 4 Bibliothecae Graecae cp. 34. infra sect. 228.!
40 ' SEXTI EMPIRICI πόστατον εἶναι τὴν γριμματικήν, ὅσον ἐπὶ τῇ παρὰ τοῖς γραμ- ματικοῖς αὐτῆς ἐπινοίᾳ"), μετελθόντες δὲ ἀκολούϑως καὶ τὰ κυριώτατα τῶν ἐν αὐτῇ. ϑεωρημάτων καὶ ἐξ ὧν μάλιστα λαμ-᾿ βάνει τὴν ὑπόστασιν βασανίζὼμεν». | ΚΕΦ. δ΄. Τίνα μέρη γραμματικῆς. ᾿ * 9:ὡ llolAZc οὔσης καὶ ἀνηνύτου παρὰ roig γραμματικοῖς περὶ P 286400» γραμματικῆς διαστάσεῳς, ἵνα μήτε τὸ πάρεργον ἔργου χώραν ἐπέχειν ἡμῖν φαίνηται, μήτε εἰς ἀλλοτρίαν καὶ ὡς πρὸς τὸ παρὸν ἀνωφελῆ ἐμβαίνοντες 5) ὕλην ἀπολειπώμεϑα τῆς ἀνα- ᾿ γκοαιοτέρας ἀντιρρήσεως, ἀπαωρκέσεει λέγειν ἀσυχοφαντητότερον, ὡς ἄρα τῆς γραμματικῆς τὸ μέν ἐστιν ἱστορικὸν τὸ δὲ τεχνικὸν τὸ δὲ ἰδιαίτερον P), δι᾽ οὗ τὰ κατὰ τοὺς ποιητὰς καὶ συγγρα- 95 φεῖς μεϑοδεύεται. ὧν τεχνικὴν μέν ἔστιν, ἐν ᾧ περὶ τῶν στοιχείων καὶ τῶν τοῦ λόγου μερῶν ὀρϑογραφίας τὲ καὶ ἑλληνισμοῦ καὶ τῶν ἀκολούϑων διατάττονται. ἱστορικὸν δέ, Onov περὶ matica sit eiusmodi ut non consistat, quod attinet ad eius notionem quae est epud grammaticos, consequenter autem aggrediamur ét exeminemus prae- cepta illius principalia et ex quibus maxime consütuitur.
'cAP. IV. Quae sint partes grammaticae., 91, Cum magna sit et inutilis apad grammaticos dissensio de partibus gramunaticae, ne id quod in transitu et propter aliud adducitur, videatur /tenere locmm principis incepti ac instituti, meque aliemam et im praesemtia inutilem ingredientes materiam deseramas contradictionem magis necessariam, sufficiet dicere citra calumniam quod grammaticae alia quidem pers est hi- storica, alia vero artificiosa, elia antem megis propria, per quam certé via ac ratione tractantur quae sunt epud poetas et scriptores, 92. ex. quibus artificiosa quidem est illa, in qua praecipiunt de elementis et partibus ora- tionis et orthographia et linguae greecae proprietate et iis quao haec cousen) αὐτῆς ἐπινοίᾳ] ita mss et interpres pro αὐτοῖς, quod erat im editis.
P 286 o) ἐμβαίνοντες} ita recte mss pro ἐμφαένοντες.
p) τὸ dà idia(teoov] haec est pars grammaticae quae ab aliis dicitur ἐξηγητική. confer YVVoweranum c. 9 Polymathiae et Maussacum diss. cri- tica ad Harpoeration. Dionysius Thrax quidem sex facit grammaticae partes: μέρη δὲ αὐτῆς εἰσιν ἕξ.΄ πρῶτον ἀνάγνωσις ἐντριβὴς xav προσῳϑέαν, δεύτερον ἐξήγησις καϊὰ τοὺς ἐνυπάρχοντας ποιητιχοὺς too- πους, τρίτον γλωσσῶν τε καὶ ἱστοριῶν πρόχειρος ἀπόδοσις ς τέταρτον ἐευμολογίας εὕρεσις, πέμπτον ἀναλογίας ἔχλογισμός,: ἔχτον χρίσις ποι- ἡμάτων, ὃ δὴ κάλλιστόν ἐστι πάντων ἐν τῇ τέχνη. in scholiis vero ad ilum scriptorem ineditis passim quattuor partes constituuntur: μέρος ἀναγνωστικὸν διορϑωτιχὸν ἐξηγητιχὸν et χριτιχόν, notaturque gram- maticam aliam esse μιχράν sive τέχμην περὶ τοῦ γράφειν xal ἀγαγινώ- σχεῖν, aliam μεγαλὴν sive τέχνην ϑεωριχὴν τῶν παρὰ ποιηταῖς τε x«l λογέοις. per λογέους intelliguntur oratores historici philosophi medici, quod ad ἀφήγησιν ipsorum et σύνταξιν attinet nam ζητήματα ipsa et argumenta ad pbilosophos et medicos, non ad grammaticos pertinet: ἐπειδὴ οὖν ἡ γραμμαειχὴ διὰ ToU γλωσσηματιχοῦ καὶ μετρικοῦ καὶ τε- ER 9éngsitat, xal διϑάσχει τὴν ἀγάγγωσιν xal τὴν ἐξήγησιν καὶ τὴν ιόρϑωσιν xal τὴν χρίσιν etc. ᾿ | ἂν δ ADVERSUS GRAMMATICOS [Lib. I] C. ὃ. 4. Hu προσώπων οἱονεὶ 'ϑείων τε τὶ ἀνϑρωπίνων καὶ jeux dida- σχοῦσιν 7 περὶ τόπων?) διηγοῦνται, καϑάπερ ὀρῶν ἢ ποτὠμῶν,. 3j περὶ πλασμάτων καὶ μύϑων *) παραδιδόασιν, jj εἴ τι τῆς αὖ΄ῷἬ. τῆς ἰδέας ἐστιν. ἰδιαέτερον δὲ τὸ κατὰ τοὺς ποιητὰς καὶ συγ- 98 γραφεῖς ἐπεσχοποῦσι, xa9^ δ') τὰ. ἀσαφῶς λεγόμενα ἐξηγοῦνται τά τε ὑγιῆ καὶ τὰ μὴ τοιαῦτα χρίνουσι τά. τε γνήσια ἀπὸ τῶν νόϑων διορίζουσιν. ἀλλ᾽ ὡς μὲν τύπῳ xal ὁλοσχερέστερον περε- λαβεῖν, ταῦτά ἐστι τὰ τῆς γραμματικῆς μέρη. νοητέον δὲ αὐτὰ 94 εὖ χατ᾿ εἰλεκρίνειαν,. οὐδ᾽ ὡς ἄν τις εἴποι ὴ μέρη τοῦ ἀνϑρώ- wv Ψυχὴ xai σῶμα" ταυτὶ μὲν γὰρ ὡς ἕτερα ὄντα ἀλλήλων "mu^ τὸ δὲ τεχνικὸν καὶ ἱστορικὸν καὶ τὸ περὶ τὰς ποιήσεις ami συγγραφὰς τῆς γραμματινῆς μέρη πολλὴν ἔχει συμπλοκὴν καὶ ἀνάχρισιν πρὸς τὰ λοιπά. καὶ γὰρ 5 τῶν ποιητῶν ἐπίσχε- 95 ψις οὐ χωρὶς τοῦ τεχνικοῦ καὶ ἱστορικοῦ γίνεται μέρους, καὶ ἀάτερον τούτων οὐ δίχα τῆς τῶν ἄλλων παραπλοκῆς συνέστηκεν. ὥσπερ οὖν οἵ, λέγοντες τῆς ἰατρικῆς μέρη δίαιταν χειρουργίαν φαρμαχείαν οὕτω λέγουσι, ὡς πολλῆς οὖσης ἐν τοῖς ϑεωρήμα- σιν ἀλληλουχίας" καὶ γὰρ 75 δίαιτα οὐ χωρὶς χειρουργίας xal φαρμακείας πρόσεισι, xal ἢ φαρμακεία πάλεν περεείχετο καὶ τῇ τῶν ἄλλων δυνάμει" ὧδε καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος οὐχ ánoruxróv P 237 τί ἐστιν ἕχαστον μέρος οὐδ᾽ εἰλικρινὲς ἀπὸ τῆς τῶν ἀλλὼν ἐπιμιξίας. τοῦτο δὲ προδιηρϑρώσαμεν οὐ παρέργως, ἀλλ᾽ ἕνα 98 quuamr, hiwerica autem ubi docent de personis wtpote divinis et kumanis et beroicis, su! narrant de locis ut de montibus vel flwviis, aut tradunt de commentis et fabulis, eüt: si quid: est eiusmodi, 93, παρέ propria autem: 0,que considewant quae sum( im poetis et scripteribus,.quatenus expowunt ea quae dicmhtus obsceuse! ot -iudisant. quaesunt bona et quoe.sctus; et distin- peu germana ac gemuina:abadnierinis. hae, mi. καλὸ illas nc crassa IMiuerra cemplectet, sunt pertes gramuatisaog,. 98, sunt. wero cogitamdae ao imtelli- temdae nom purse et invicem impermixtae, neque ut gi -dieps. partes hominis samt amima et corpus; mam haec quidem cogitantur ac intelliguntur nmt e se imvicem diversa, rfificiosa autem. et historica et quae im poési et in scri- [5.1 versatur partes grammaticae, magnam babet quaelibet harum cum reliquis connexionem et coniunctionem, 95. poétarum enim examinatio non - absque parte ertificiosa et historica; et utraque earum nen cpmistit absque esmaexiome aliarum. quo modo ergo qui dicung artis, medendi pertes ' esae udas. rationem, chirurgiam, medicamentorum exhibitionem, sjc dicunt, wt quod im praeceptis ess valde inter se cohaereant; victus enim ratio non pro- cedit absque medicamentorum. exhibitione. et chirurgia, pt rursus medicamen- wrum exhibitio continetur.etiam a virtute aljarum: ita etiam in praesentia. BO05 est seiuncta nnaquaeque pars, neque pura ac sincera & caetererum com- mistene,. 96. boe antem prius; MEN non ab xe Pm leviter ac, per 4) neg) τόπων» ita legendum. e mss pro. περὶ —— ut verba quae sequualur perspicue evincunt, et aguovit etiam interpres. notumque quam aeeeeearia. res sit ad scriptores intelligendos, regionum cognitio.et loco- ram,;.et.quanta contenyons in illa elucidanda versatum. sit omni aetate — doecüssimorum hominum studium.
"ἢ περὶ πλασμάτων xal μύϑω») conferendus Lu Woveranus capite Polymathiae undecimo.
δ) xa30] ita mss pro χαϑώς.
ἢ) εἴποι ita mse pro εἴπῃ. quid vero per xat' εἰλιχρίνειαν intelligat tus, diserte exponit infra sect, 96: οὐχ ánótaxióv τέ ἐσειν ἔχαστον μέρος, d: ——— ἀπὸ τῆς τῶν ἄλλων ἐπιμιξίας, | 42 |.—. SEXTI EMPIRICI εἰδῶμεν, ὡς ἂν ἕν vt ἐξ αὐτῶν δειχϑῇ ἀσύστατον, δυνάμει καὶ τά λοιπὰ ἀνήρηται, ὧν ἑκάτερον οὐ χωρὶς τοῦ ἀνωμιρεϑέντος ὑφίσταται. ὅμως δὲ οὐ ποιήσομεν τοῦτο καίπερ ὃν σύντομον, ἀλλὰ πειρασόμεϑα πρὸς ἕκαστον ἀντιλέγειν, ὡς εἰ καὶ μὴ ἔχρηζ τῆς τῶν λοιπῶν παρουσίας. τάξει δὲ ἀρχτέον ἀπὸ τοῦ πρώτου. "Ot. ἀμέϑοδόν ἐστι xai ἀσύστατον τὸ τεχνικὸν τῆς γραμματικῆς μέρος.
97 Ζιὰ πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα δίκαιόν ἐστι μετὰ σπουδῆς ἐξετά- buy τὴν γραμματικὴν τεχνολογίαν,. μάλιστα δὲ ἁπάντων διὰ τὸ ἐπ᾿ αὐτῇ κομῶν καὶ μέγα φρονεῖν τοὺς γραμμιατικούς, ἀεὶ δὲ τῶν κατὰ τὼ λοιπὰ xocpovuévov μαϑήματα χατατρέχειν, ὡς μηδὲ τὴν χοινὴν τῶν Ἑλλήνων συνήϑειαν ") ἐπισταμένων - καὶ ἔτι διὰ τὸ εἴ ποτε ϑλίβοιντο ἐν ζητήσει, μὴ ἄλλην εὑρίσχειν πολλάκις ἀποφυγὴν εἰς τὸ περισπᾶν τοὺς συζητοῦντας αὐτοῖς, 98 ἢ τὸ ὅτι βάρβαρον ἢ σόλοικόν ἐστι τὸ ὑπ᾿ αὐτῶν λεχϑέν. οὐχ ολίγην δὲ ἂν ἔχοι") μοῖρων dg προτροπήν, καὶ ὅταν βλέπωμεν τοὺς μηδὲ δύο σχεδὸν ῥήματα δεξιῶς εἴρειν δυναμένους γραμ- ματικοὺς ϑέλοντας ἔχαστον τῶν μέγα δυνηϑέντων ἐν εὐφραδείᾳ καὶ Πλληνισμῷ παχαιῶν καϑάπερ Θουκυδίδην Πλάτωνα 42η- μοσϑένην' ὡς. ϑάρβαρον ἐλέγχειν") ula γὰρ ἀντὶ πάντων ἄμυνι trausitum, sed ut sciamus, quod, si ostensum fuerit ex iis aliquam mou posse consisterd, vi ac potestate reliquae quoque sunt sublatae, quarum utra- que.tonmsistit nom absque ca quae est sublata, et tamem non hoc faciemu, quamvis haec'sit via compendiaria,. sed tentabimus disputare adversus usam- quamque, perinde ac sj mon egeret aliarum praesentia, ordime awtem ind- piendum est a prim«,: CAP. V.
Quod nullam certam viam, rationem ac methodum habeat neque possit consistere artificiosa pars grammalicae..
97, Propter multa quident alia merito est diligenter examinandum gram- maticae artificium, maxime autem quod de eo sibi placeant et se magnifice jactent grammatici, eos autem semper insectantur quhsunt aliis ornati disd- plinis, ut qui ne Graecorum quidem communem usum sciant ac consueta- dinem: et etiam propterea quod si quando premantur in quaestione, saepe nom inveniant aliam evadendi rationem ad eos abstrahendos, qui cum eis dilpe- tant, quam quod sit barbarum et soloecum quod ab eis dictum est, 98, ad nos autem ad id hortandum non parum etiam debet habere momenti, cus videamus grammaticos qui ne duo quidem fere verba dextre possunt con- texere, velle unumquemque ex antiquis, qui dicendi fscultate et graeci ser- monis proprietate plurimum valuerunt, ut Tbhucydidem Platonem Demosthe- mem, tamquam barbarum arguere, una enim pro omnibus erit sai adverse - *) mendose συνύϑειαν ed, Fabric.] **) legebatur ἔχη.]:: P2394:) ὡς βάρβαρον ἐλέγχειν} exempla huius zei exstant in Phrynicho, qu Menandrum, Plutarchum et alios praeclaros scriptores tamquam ἐδεωται et evdattixoUc reprehendit. slia in Luciani Soloecista et in "Thom: Megistro de vocibus Atticis. sic nos defuere qui Livium, qui vetere E ϑ γινήσεται πρὸς αὐτούς, ἐὰν τὴν ψευδώνυμον αὐτῶν ttyvoÀa- ya» ἢ ἄτεχνον ἢ ἀποδείξωμεν. τάξει δὲ λεκτέον ἡμῖν πρῶτον 99 oxi τῶν στοιχείων, ἐξ ὧν τὰ πάντα xar! αὐτοὺς συνέστηκε, χαὶ ὧν ἀναιρεϑέντων ἀγραμμάτους ᾿ἀνάγχη γίνεσϑαε τοὺς γραμ- ,ματιχούς. καὶ δὴ τριχῶς λεγομένου τοῦ στοιχείου, τοῦ τε γρα-- ᾿φομένου χαρακτῆρος xoi τύπου καὶ τῆς τούτου δυνάμεως xal iu τοῦ ὀνόματος, προαγέτω νῦν 7 ζήτησις μάλιστα περὶ τῆς. hrdutoic* αὕτη γὰρ καὶ κυρίως στοιχεῖον παρ᾽ αὐτοῖς P 288 τροσηγόρευται. εἴχοσι τεσσάρων τοίνυν στοιχείων ὄντων τῆς ἐγ-- 100 Ἰραμμάτου φωνῆς, τούτων διττὴν ὑποτίϑενται κατὰ τὸ ἀνωτάτω τὴν φύσιν" τὰ μὲν γὰρ' αὐτῶν φωνάεντα προσαγορεύουσι, τὼ δὲ σύμφωνα, καὶ φωνάεντα 5) μὲν ἑπτά, & € y 10 v ὦ, σύμφωνα ἐὲ τὰ λοιπά. τῶν δὲ φωναέντων τρεῖς ἄγουσι διαφοράς" δύο μὲν γὰρ αὐτῶν φύσει μακρὰ λέγουσε τυγχάνειν "), τὸ * καὶ τὸ s, ἰσάριϑμα δὲ βραχέα, τὸ ε καὶ τὸ o, τρία δὲ κοινὰ μήκους τε χαὶ βραχύτητος, & ( v, ἅπερ δίχρονα καὶ ὑγρὰ *) καὶ ἀμφέeos uleiscemdi ratio, si falso appelletam eorum artem inertem, - artis inquam experte, ostemderimus, 99, ordine autem nobis dicendum est primum de elementis,! ex quibus omnia apud eos constant, et quibus sublatis necesse est grammaticos esse agrammatos, hoc est, illiteretos, cum autem tribus mo- dis dicatur elementum, nempe character ei flyura quae scribitur et vis eius - et praeterea nomen, de vi maxime mwnc procedat quaestio; ea enim apud; ipsas proprie appellata est elementum, 100, cum ergo vocis quae mandetur literis, sint viginti quattuor elementa, earum duplicem in summo ponunt na- turam, eorum enim alia appellant vocales alia consonantes, et vocales quidem septem c6 9 60 U ὦ, COnSODantes antem reliqua, vocalium autem tres di- cant differentias; earum enim duas dicant esse longas, nempe ἡ et w; 10- üdem amtem breves, nempe c eto; fres autem communes, quod ad longi- tedimem attinet et brevitatem, quas etiam vocant δίχρονα, (id est duorum lerisconsultos, qui Ciceronem ipsum arguere ausi sunt, quod mon satis emendate fuissent locuti.
x) ψευδώνυμον τεχνολογέα»] sic ψευδώνυμον γνῶσιν Gnuosticorum vocant Irenaeus et Clemens Alexandrinus, Plutarchus ψευδώνυμον qu- Ἰόσοφον, lib. περὶ φιλαϑελίρ. Aelianus ψευδώνυμον πόλιν Branchidarum apad. Suidam in ρα) χίδαι.
y) tez»o2oyíay ME dd tale oxymoron est illud Ennii mentes demen- t6, et Tereotii id aliquid nihil cxt et quod scis nescis aliaque innumera baius generis collecta a, praeclaro Vossio lib. 5 Institut. Oratoriarum p. 408 seq. et Conrado Rittershusio ad Oppiani 1 Cynegetic. 200. sic mor ἀγραμμάτους τοὺς yocuuatixoUc. et lib. contra Rhetoras sect. 36 χαχοτέχνοις τέχναις.
i) χυρέως στοιχεῖο»} Ammonius de differeptiis vocabulorum docet γράμμα proprie esse figuram literae, σημεῖον, τύπον et σχῆμα; per σιοιχεῖο»ν autem denotari κὐτὴν τὴν ἐχφώνησιν χαὶ φϑόγγον. similiter σιοιχεῖον sive elementum ἃ charactere sive figura elementi distinguit Laértius 7 56. Boethius in lib. Aristotelis de interpretatione: litera est iMcriplio atque figura partis minimae vocis articulatae, elementum vero sonus ipsius inecriptionts, a) φωνάεντα] ms Ciz. φωνήεντιι. sed quwratrte fuit etiam supra sect.
b) μαχρὰ λέγουσι τυγχάνει») ita e mss scribendum, pro μαχρὰ λέγουσι tvyYaror, quod iu editis erat. ' c) typ«] nota vocales ancipites dictas Graecis etiam ὑγρᾶς, quod non memini alibi me legere.
101 βολα καὶ μεταβολικὼ καλοῦσιν. ἕκαστον γὰρ αὐτῶν πέφυκεν ór£ 44. ἐκτείνεσϑαι ὁτὲ δὲ συστέλλεσθαι, οἷον τὸ μὲν κ« ἐπὶ τοῦ : "otc, Ἄρες 4) βροτολοιγέ, μιαιφόνε, τειχεσιπλῆτα *). τὸ δὲ ι Ades "n - "Tuov. εἰς ἱερήν 7)" τῇ δ᾽ ἀντίος ὠρνυτ᾽ ᾿Ἵπόλλων. 10 δὲ v ME — Θεσπέσιον 5) «νεφέων ἐκ Διὸς ut» ὕδωρ...(- 10214)» δὲ συμφώνων τὰ μὲν ἡμίφωνά ἔστε κατ᾿ αὐτούς, và δὲ ^l ἄφωνα" καὶ ἡμίφωνα μέν; ὅσα δι᾽ αὐτῶν ῥοῖζον") ἢ σιγμὸν ἢ 'αυγμὸν ἤ τινὰ παραπλήσιην ἦχον κατὰ τὴν ἐκφώνησιν ἀποτελεῖν πεφυκότα, καϑάπερ τὸ 9 À i» E o c q y wv, ἢ ὥς vec?) χωρὶς τοῦ 9 xul q xoi y τὰ λειπόμενα ὀχτώ. ἄφωνα δέ ἐστι τὰ μήτε συλλαβὰς καϑ᾽ ἑαυτὰ ποιεῖν δυνάμενα μήτε ἤχων Ἰδιότητας ἢ, αὐτὸ δὲ μόνον μετὰ τῶν ἄλλων συνεχφωνούμενα, ῆ, pMovov,: 7 Hu Lu E | temporum) et ὑγρά (id est liquidas) et ancipites et mutabiles. 101. est enim unicuique earum a natura insitum, ut aliquando quidem producatnr, eliquabdé vero: corripiatur; ut « quidem ia hoc:-vessá: — — — ^" Mipiz, Aotę, Mars, Mars saeve, hominum exitium; qui moenia quassas. ε autsm, τ: Nt - "D[uov εἰς ἑερήν Hion ad sacram, coutra illi occurrit Apollo. v gutem,? E Ἔν ds n e. s jd —— c "ud Divina ex nimbis a Iove lympha pluit, be» ὕδωρ. 109. coüsonaotium autejr áliaé qnidem suot, πὶ ipsi volunt, semivocales, alíne' dtitehr niutaej" et' semivócales quideni, quibus est a natnra insitum ut yet se in. prolafíóoe éfliciast δοῖζον (id est r literae sonum) vel otjpor, (id est spnum'litérae' s)' vel μυγμοὸν (id est sonum literae m) vel ali- quem alhmt sonum; ut £ 0^2» € o d q y wv, vet, ut volunt nonntilli, praster J'vp'x refiquge otto. mutae áatem' sant, quae per se mec possunt