P 463 cospeJa. τρόπον, τὸ μὲν φαινόμενον ἐξ ἀδήλου πιστρύμενοι, τὸ non datur ergo verum, 18. si est enim apparens,'aut omne quidquid apparet est verum, aut aliquid apparens est verum, sed non omne quidquid apparet est verun; neque enim quod in somnis neque quod in furore incurrit, ve- rum est; alioqui oportebit, cum eppareent vehementer inter se contraria, fa- teri simul existere quae repugnant et ex aequo esse vera, quod quidem est absurdum, non ergo quidquid apparet est verum, 1D. sin autem sit aliquod quidem verum apparens, aliquod autem falsum, debemus habere criterium ad discernendum, quidnam sit verum apparens, quid contra falsum, hoc ergo ipsum criterium aut apparebit omnibus aut obscurum erit, et si quidem ap- parebit, quoniam non omne quidquid apparet est verum, oportebit hoc quo- que quod apparet, ex alio quod apparet probari, et illud iterum ex alio quod epparet probari, et illud iterum ex elio differenti, et sic prolabi in infinitum, 20. sin autem est obscurum, non erunt ea sola quae apparent, vera, sed etiam quae sunt obscura: sj enim ad eius quod apparet fidem, obscurum sumimus, aliquid obscurum debet esse verum, neque enim falso iudicatur ve- rum, 21. si quid autem. obscurum est verum, nom solum id quod apparet est verum, ut initio supponebatur. deinde undenam existit quod hoc quoque obscurum est verum? nam si quidem ex se ipso, erunt etiam res omnes ob- scurae ex se ipsis verae. siu eutem tamquam demonstrato, omnino eut ex obscuro aut ex apparente demonstrato erit verum, et si quidem ex obscuro, illud. rursus oportebit iudicari ex aliquo alio, et tertium ex quarto, et sic in infinitum, 22. sin autem ex apparente, incidemus ín eum modum quo inter se mutuo probetur alterum ex altero, ut qui id quidem quod apparet proben) 5 τι φαινόμενο» ita omnino legendum e mis pre ἤτοι.
P408 0): τὸν δι᾿ ἀλλήλων») ita mss pro διαλλήλων, quod tamen recurrit etiam infra sect. 29 ac saepius alibi.
ADVERSUS LOGICOS [Lib.. VII]. 491 δὲ ἄδηλον ἀναστρόφως πάλιν ἐκ τοῦ φαινομένου βεβαιοῦντες. ἀλλ᾽ εἰ μὴ πᾶν φαινόμενόν ἔστιν ἀληϑὲς. μήτὲ τι φαινόμενον, 23 οὐδὲν τφιαινόμενόν ἐστιν ἀληϑές. καὶ μὴν οὐδὲ ἄδηλον. πάλιν 21 γὰρ εἰ ἄδηλόν ἐστι τἀληϑές, ἤτοι πᾶν ἄδηλόν ἐστιν ἀληϑὲς "ἢ οὐ πᾶν. οὔτε δὲ πᾶν ἄδηλόν ἐστιν ἀληϑὲς οὔτε τε ἄδηλον, ὡς παραστήσομεν. οὐκ ἄρα οὐδὲ ἀδηλόν ἐστί τὸ ἀληϑές" εἰ γὰρ πᾶν ἄδηλόν ἐστιν ἀληϑές, πρῶτον μὲν ἐχρῆν μὴ στασιάζειν τοὺς “ογματικούς, οἷον τοὺς μὲν ἕν εἶναι λέγοντας στοιχεῖον "), τοὺς δὲ δύο), xai τοὺς μὲν ἀριϑμητά, τοὺς δὲ ἄπειρα )" οὐδὲ τὰς ἀλλήλων ψευδοποιεῖν δόξας. παντός τει ἀδήλου ἀληϑοῦς ὄντος 25 ἔσται τὰ μαχόμενα ἀληϑῆ, καϑάπερ τὸ ἀρτίους εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὸ περισσούς" ἐπ᾽ ἴσης γάρ ἐστιν ἄδηλα. καὶ πάντα τὰ ἄδηλα ἔσται ἀληϑῆ. οὐχὶ δέ γε τὰ μαχόμενα δύναται εἶναι ἀληϑῆ" οὐχ ἄρα πάντα τὰ ἀδηλά ἐστιν ἀληϑῆ. καὶ μὴν οὐδὲ 26 τινὰ τῶν ἀδήλων ἐστὶν ἀληϑῆ' τὸ γὰρ τουτὶ μὲν τὸ ἄδηλον - ἀληϑὲς εἶναι, τουτὶ δὲ ψεῦδος, ἤτοι αὐτόϑεν λέγεται καὶ χωρὶς κριτηρίου ἢ σὺν χριτηρίῳ. καὶ εἰ μὲν ἐξ ἑτοίμου ") λέγεται, οὐ-- δὲν ἕξομεν λέγεεν πρὸς τὸν τοὐναντίον) ἀληϑὲς ἀποφαινόμενον. εἰ δὲ σὺν χκριτηρίῳ, πάντως τοῦτο τὸ κριξήριον ἢ φαινόμενόν 9T ἐστιν ἢ ἄδηλον" καὶ εἰ μὲν φαινόμενόν ἐστι, ψεῦδος ἔσται τὸ ἀρχῆϑεν ὑποκείμενον τὸ μόνον ἀληϑὲς εἶναι τὸ ἄδηλον. εἶτα καὶ 28 τὸ ᾧ χρίνομεν τὸ φαινόμενον, πόϑεν ὅτι ἀληϑές ἐστιν; εἰ μὲν mus ex eo quod est obscurum; id autem quod est obscurum, reciproce con- - firmemus ex eo quod apparet, 23, sed si neque omne quidquid apparet, est yerum, neque aliquid quod apparet, nihil quod apparet est verum, sed ne- que id quod est obscurum, verum est, 24. rursus enim si obscurum est * verum, aut quidquid est obscurum est verum, aut non quidquid est eius- modi, sed neque omne neque aliquod obscurum verum est, ut ostendemus, nec ergo id quod est obscurum, est verum; si enim omne obscurum verum esset, primum oporteret non dissidere inter se Dogmaticos, neque alios esse qui unum dicunt esse elementum, alios vero duo, et alios numerabilia, alios vero infinita et innumerabilia, neque inter se suas mutuo falsi accusare sen- tentis, 25. et si omne obscurum est verum, vera erunt quae inter se pugnant, utpote stellas esse pares et impares: ex aequo enim haec sunt obscura, atqui omnia obscura debent vera esse, quae autem inter se pugnant, non possunt esse vera; non ergo omnia quae obscura sunt, sunt vera, 26, iam vero ne- que aliqua ex obscuris vera sunt: nam hoc quidem obscurum esse verum, hoc autem falsum, aut ex se ipso temere affirmatur et sine criterio aut aífirma- tur adhibito criterio veritatis, quod si modo affirmatur temere, nihil poteri- mus dicere adversus eum qui contrarium verum esse pronuntiat, 27. sin au- tem adhibito criterio, id omnino aut erit apparens aut obscurum; et'si quidem est apparens, Íalsum erit id quod prius positum est, solum esse verum id quod est obscurum, 28, deinde hoc ipsum quo iudicamus id quod epparet, p) ἕν στοιχεῖο») ut "Thales qui aquam, Heraclitus et Ilippasus ignem,. Anaximenes et Archelaus aërem. | 4) τοὺς δὲ dvo] ut Xenophanes terram et aquam, Oenopides ignem: et aérem etc. confer quae ad 3 Pyrrhon. sect. 30. ἢ r) τοὺς δὲ ἄπειρα] ut qui atomos et homoeomerias, vide ibid, ad sect. 32- s) ἐξ ἑτοίμου] id est sine consideratione et sine probatione prout in buccam vel.mentem venit aut loquenti in promptu est velut αὐτόϑεν ac per se fide dignum. idem bis recurrit ipfra sect. 78.
4) πρὸς τὸν τοὐγαντίο»}] in editis τόν exciderat, quod e mss revocavi, (- 0 SEXTI EMPIItICI αὐτόϑεν, xdi τὸ ὅτε οὐκ ἔστιν ἀληϑὲς αὐτόϑεν λεγόμενον ἔσται πιστόν. εἰ δὲ ἐκ φαινομένου, κἀκεῖνο τὸ φαινόμενον ἐξ ἄλλον 39 ληφϑήσεται φαινομένου., καὶ μέχρις ἀπείρου. εἰ δὲ ἐξ ἀδήλου, ὁ.διαλλήλων συστήσεται τρόπος, μήτε τὸ φαινόμενον δυναμέ- νων ἡμῶν ἔχειν πιστὸν δίχα τοῦ ἀδήλου μήτε τὸ ἄδηλον βέβαιον 30ytogic τοῦ φαινομένου. τοίνυν οὐδὲ τὸ ἄδηλον δύναται εἶναε ἀλη- ϑές. λείπεται ἄρα λέγειν τὸ κατὰ μέν τι φαινόμενον, κατὰ ὁέ τι ἀδηλον ἀληϑές. εἰ γὰρ τὸ φιμνόμενον, xa9' b φαινόμενον ἔστι, τοῦτο ὑποτιϑέμεϑα ἀληϑές, ἤτοι xa9^ ὃ πᾶν φαινόμενον P 46-5ilor» ἀληϑές, ὑπσοτιϑέμεϑα αὐτὸ ἀληϑές, ἢ xa9' ὃ οὐ πᾶῶν. καὶ εἰ τὸ ἄδηλον, καϑ᾽ ὃ ἄδηλόν ἐστιν, ὑπόχειταε ἀληϑές, ἤτοι xa9' ὃ πᾶν ἄδηλον ἀληϑές ἐστιν, ὑπόκειται ἀληϑές, ἢ xa^ ὃ ϑιοὺ πᾶν, καὶ λοιπὸν τὰς αὐτὰς ἀπορίάς ἀποσυνθήσομεν "). ὅϑεν al] μήτε τὸ φαινόμενόν ἐστιν ἀληϑὲς μήτε τὸ ἄδηλον μήτε τὸ κατὰ μέν τι φαινόμενον, κατὰ δέ τι ἄδηλον, ἄλλο δὲ παρὰ ϑοταῦτα οὐδέν ἐστιν, ἐξ ἀνάγκης οὐδέν ἐστιν ἀληϑές. τινὲς δὲ καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ γενικωτάτον τοῦ ὄντος ἐπάγουσιν ἀπορίαν" τουτὶ γὰρ πάντων μέν ἐστιν ἐπαναβεβηκὸς ") γένος, αὐτὸ δὲ οὐδενὶ , ὅτέρῳ ὑπέσταλχεν. ἤτοι οὖν ἀληϑές ἐστι τοῦτο ἢ ψεῦδος, ἢ ἀλη- 88 ϑὲς ἅμα καὶ ψεῦδος, ἢ οὔτε ἀληϑὲς οὔτε ψεῦδος. καὶ εἰ μὲν ἀληϑές ἐστι, πάντα γενήσεται ἀληϑῆ, παρ᾽ ὅσον ἐστὶν αὐτοῦ εἴδη. καὶ ὃν τρόπον, ἐπεὶ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπῳν ἄνϑρωπός ἐστι, καὶ οἱ ἐπ᾽ εἴδους εἰσὶν ἄνϑρωποι" "xol ἐπεὶ λογικός, má»- τες οἱ ἐπὶ μέρους εἰσὶ λογικοί" καὶ ἐπεὶ ϑνητός, ὡσαύτως 9vxος τοί" οὕτως εἰ τὸ τῶν πάντων γένος ἐστὶν ἀληϑές, ἀνάγκη καὶ 84 πάντα τὰ ὄντα εἶναι ἀληϑῆ. πάντων δὲ ὄντων ἀληθῶν οὐδὲν unde hebet quod sit verum? si quidem ex so ipso, tum periter si ex se ipso negetur verum esse, oportebit credere, sin autem ex eo quod apparet, iliud quoque quod apparet, ex elio apperente sumetur, et sic usque in infimitum. 29. sin entem ex obscuro, incurromus (vitiosum) modum, quo alterum mu- tao probatwr ex altero, cum neque id quod spparet possimus habere fde dignum sine obécuro neque sine apparente firmiter eadmittere bbscurum, 80. igitar nec id quod est obscurum potest esse verum, restat ergo ut id di- osmus esso verum, quod partem apparet, partex autem est ohsomrum, ai vere id qued apparet, quatenus apparet, ponimus esse verum; aut quatemus omne apparens verum est, verum illud esse ponimus, aut quatemus nom omne, atque si obscurum, quatenus obscurum est, ponitur esse verum; aut quatenus omne obscurum verum est, verum esse ponitur, aut quatenus non omne oh- scurmm est verum, atque ita deinceps incidemus in easdem (cum superieri- -. bes) dubitetiones. 31. unde si neque id quod apperet est verum meque id «quod est ebscurum meque id quod partem quidem apparet, partem autem obscurum est, praeter haec autem nibil est aliud, necessario nihil est verum, 32. mounuli autem inferunt etiam dubitationes» ex eo quod est im gemere supremum, nempe ex ente, hoc est id quod est: hoc enim est quidem genus quod omnia transcendit, ipsum autem nulli alteri submitütur, aut ergo hoc est verum aut falsum, aut verum simul et falsum, aut neque verum neque felsum, 33, et si est quidem verum, erunt omnia vera, qpatenus sunt eiug species. οἷ — quandoquidem genus hominum est homo, ejiam in spe- cie quof-quot sunt, sunt homines; et quoniam est rationis particeps, etiam singuli homines sunt participes rationis; et quoniam mertalis, similiter mor- tales: ita sí omnium genus est verum, necesse etiam quaecumque sunt, esse [tt) vox sine dubio corrupta.]
P 404 v) ἐπαναβεβηκὸς) ide quae ad 1 Pyrrhon. sect, 174.
ADVERSUS LOGICOS (Lib. Vil]. 460 ἔσται ψεῦδος. ψεύδος δὲ μὴ ὄντος οὐδὲ ἀληϑές τι γενήσετια, ὡς πρότερον 1),ὑπεμνήσαμεν δεικνύντες ἑκάτερον τούτων χυτὰ ' τὴν ὡς πρὸς ϑάτερον σύμβλησιν γοούμενον." καὶ ἄλλως πάντων ὄντων ἀληϑῶν, ϑήσομεν τὰ μαχόμενα ἀληϑῆ »). τοῦτο δέ ἐστιν ἄτοπον. οὐ τοίνυν. ἀληϑές ἐστε τὸ γενικώτατον. καὶ μὴν οὐδὲδδ᾽ Ψεῦδος διὰ τὰς ὁμοίας ἀπορίας " el γὰρ ψεῦδύς ἐστι, πάντα ἔσται τὰ μετέχοντα αὐτοῦ ψευδῆ᾽ πάντα δὲ αὐτοῦ μετέχει yá τε σώματα καὶ τὰ ἀσώματα «πάντα ἄρα γενήσεται ψευδῆ. τῷ ' δὲ πάντα εἶναι" ψευδῆ αἱ ἀνάλογοι ἀπορίαι *) ἀκολ ἥσουσιν.
$» $» λεέπεται οὖν ἀληϑὲς ἅμω καὶ ψεῦδος λέγειν αὐτὸ. γαι, ἢ οὔτε 88 ἀληϑὲς οὔτε ψεῦδος. ὃ χεῖρόν ἐστι τῶν πρότερον ὑποδεδειγμέ- νων, διὰ τὸ ἀχολουϑεῖν τούτῳ τὸ πάντα τὰ ἐπὶ μέρους ἀληϑῆ ἅμα καὶ Ψευδῆ, ἢ οὔτε ἀληϑῆ οὔτε ψευδῆ γίνεσϑαι" ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον. οὐ τοίνυν ἐστί τι ἀληϑές. καὶ μὴν τὸ ἀληϑὲς ἡ ἤτοι τῶν 8T xarà διαφορὰν ^) καὶ φύσει ἐστὶν ἡ ἢ τῶν πρός τι. οὐδὲν δὲ τού-- τῶν ἐστίν, ὡς παραστήσομεν᾽ οὐκ ἄρα, ἐστὶν ἀληϑές, κατὼ δια- φορὰν μὲν οὖν χαὶ φύσει οὐχ ἔστι τἀληϑές, nep ὅσον τὸ κατὰ διαφορὰν καὶ φύσει ὑποκείμενον ὡσαύτως. τοὺς ὁμοίως διακει-- μένους κινεῖ, οἷον τὸ ϑερμὸν οὐ πρὸς ἄλλον μέν ἐστι ϑερμόν, P 40$ πρὸς ἄλλον δὲ ψυχρόν, ἀλλὰ πρὸς πάντας τοὺς ὡσαύτως δια-᾿ κειμένους ϑερμόν. τὸ δὲ ἀληϑὲς οὐχ ὁμοίως πάντας κινεῖ. " ἀλλὰ 88 ταὐτὸν ὡς μὲν πρὸς τόνδε ἀληϑὲς εἶναι φαίνεται, ὡς δὲ πρὸς ἕτερον, ψεῦδος. οὐχ ἄρα τῶν κατὰ διαφορὰν καὶ φύσα ὑποκει- μένων ἔστι τὸ ἀληϑές. εἰ δὲ τῶν πρός τι ἔστιν, ἐπεὶ τὰ πρός vera, $4. si autem sunt omnia vera, nihil erit felsum. Win autem non sit falsum, nec erit verum, ut prius admonuimus ostendentes utrumque eorum intelligi ex comparatione cum altero, et alioqui si sint omnia vera, ponemus omnia quae inter se pugnant esse vera, hoc autem est absurdum. mon est ergo verum id quod est in supremo genere, 35, sed neque falsum propter similes dubitationes: nam si est falsum, erunt omnia falsa quae de ente par- ticipant, participant eutem de eo omnia et corpora et incorporea; erunt ergo omnia falsa, si igitur omnia falsa esse dicamus, similes dubitationes conse- quentur, 36, restat ergo, ut dicamus summum genus esse simul verum'et falsum, vel neque verum neque falsum. quod quidem est peius iis quae prius sunt disputata, propterea quod ei sit consequens, omnia singularia esse vera. simul et falsa, aut neque vera neque falsa, quod quidem est absurdum, non est ergo aliquid verum, 87. praeterea verum aut est ex iis quae differenter ab aliis et sua natura subsistunt, aut ex iis quae referuntur ad aliquid, neu- trum autem ex his est, ut ostendemus: non est ergo verum. differentiam qui- dem et naturam propriam non habebit verum, quandoqujdem quae habept differentiam et natura sua subsistunt similiter et eodem modo movent eos qui similiter ad illa accedunt, ut calidum non si ad alium quidem referatur, est. calidum, ad alium antem frigidum, sed ad omnes qui similiter ad illad ac- cedunt, est calidum, 38, verum autem non similiter et eodem modo moret - omnes, sed idem, ut ad hunc quidem, videlur verum esse, ut ad alterum autem, falsum. non est ergo verum ex:iis quae babent differentiam et na- fura sua subsistunt. si autem est ex iis quae referuntür ad aliquid, quoniam x) ὡς πρότερον libro superiore sect. 395.
y) 1& αχόμενα ἀληϑὴ} idem argumentum sect. 18 et 24 huius libri.
2) αἱ ἀναλογοι ἀπορίαι] ita lege pro ἀγάλογον.
a) τῶν κατὰ διαφορὰνἾ confer 1 Pyrrhon. sect. 113 et. infra in hoc libro sect. 161 sq. et 2 contra — sect. 263 sq. Laértium 9 96, 410 ΝΕ &EXTI EMPIRICI τι νϑεῖται μόνον, «οὐχὶ δὲ καὶ ὑπάρχει, πάντως καὶ τἀληϑὲς 39 ἐπινοητὸν ji ἔσται μόνον! οὐχ ὑπάρξει δέ u καὶ «ἄλλως, εἰ τῶν πρός τέ ἐστι τὸ ἀληϑές, ἔσται τὸ αὐτὸ ἀληϑὲς ü ἅμα καὶ ψεῦδος" ὡς γὰρ τὸ αὐτὸ δεξιόν τε καὶ ἀριστερόν “ἐστι, πρὸς τῷδε μὲν δεξιόν, πρὸς τῷδε δὲ ἀριστερόν" χαὶ ὃν τρόπον τὸ αὐτὸ ἄγω καὶ κάτω λέγεται, ἄνω μὲν ὡς πρὸς τὸ ὑποκείμενον, κάτω δέ, . ὡς πρὸς τὸ ὑπερχείμενον " οὕτω ταὐτὸ ἀληϑὲς ἅμα xai ψεῦδος ἐροῦμεν. καὶ εἰ τοῦτο, οὐ μᾶλλον c) ἀληϑὲς γενήσεται ἢ ψεῦ- 40 δος, οὗ μὴν ἀληϑές. δυνάμει δὲ xai ὃ Alvndiônuoc 9 τὰς ὁμοιοτρόπους κατὰ τὸν τόπον ἀπορίας τίϑησιν" εἰ γάρ ἔστι τι ἀληϑές, ἤτοι αἰσϑητόν ἐστιν 7 νοητόν ἐστιν, ἢ καὶ νοητόν ἐστι καὶ αἰσϑητόν ἐστιν ἢ οὔτε αἰσϑητὸν ἐστιν οὔτε νοητόν ἔστιν, οὔτε τὸ συναμφότ ἐρον, ἐς παρασταϑήσεται" οὐκ ἄρα ἔστι τι 41 ἀληϑές. ὅτε μὲν οὖν οὐκ ἔστιν αἰσϑητύν, οὕτως ἐπιλογιούμεϑα᾽ τῶν αἰσϑητῶν. à μέν ἐστι γένη, τὰ δὲ εἴδη" xai γένη μὲν αἱ ἐνδιήκουααι ἐν τοῖς κατὰ μέρος κοινύτητες, ὡς “ἄνϑρωπος ὁ διὰ τῶν κατὰ μέρος ἀνθρώπων πεφοιτηχώς, καὶ ἵππος ὃ διὰ τῶν κατὰ μέρος ἵππων" εἴδη δὲ αἱ xa^ ἕχαστον ἰδιότητες, ὡς ΖΜίω- 42 γος Θέωνος τῶν ἄλλων. εἴπερ οὖν αἰσϑητόν ἐστι τὸ ἀληϑές, καὶ 4) τοῦτο πάντως χοινὸν πλειόνων ἢ i» ἰδιότητε κείμενον *) ea quae referuntur ad aliquid, solum intelligentia percipiuntur, nonu antem sunt, omnino verum solummodo versabitur in intelligentia, nou autem erit. 39. et alloqui si verum est ex iis quae referuntur ad aliquid, erit idem simnl vernin et falsum: nam sicut idem est dexterum et sinistrnm, ad hoc quidem dexterum, ad alterum vero sinistram; et quomodo idem dicitur sur- sum et deorsum, "sursum quidem, si referatur ad id quod est infra, deor- sum autem, si ad id quod est supra: ita dicemus idem simol esse verum et falsum. et si ita sit, non magis erit verum quam falsum, nou igitur Y6- rum est. 40. vi autem ac potestate Aenesidemus quoque similes ponit da- . hitationes: nam si est aliquid verum, ant est sensile aut cadit sub iajelli-* gentiam, ant et cadit sub intelligentiam et est sensile, aut neque est sen- sile neque cadit sub intelligentiam, neque utrumque siinul, ut ostendemus: non est ergo aliqnid verum. 4l. atque quod non sit quidem sensile, sic colligemus: ex sensilibus alia quidem sunt genera, alia vero species; et genera quidem sunt communes naturae quae inhaerent singuleribus, ut ho- minis quae inest singulis hominibus, et equi quae singulis inest equis: spe- ' cies autem snnt proprietates singulorum, ut Dionis Theonis aliorum. 42. si ergo verum est sensile, omnino id aut multorum commune aut iu singu- P465 8) οὐχ ὑπάρξει δέ. χαὶ ἀλλως,} ita interpungendus hic locus e mss et interprete.
c) ov μᾶλλον] vox sceptica, de qua 1 Pyrrhon. sect. 188 sq. 213. d) δυνάμει ὁ «Ἱνησίδημιος] verbo δυνάμεε innuitur Aenesidemum has dubitationes non diserte exposuisse, sed tamen posuisse ea ex quibus ansa illarum peti posset. confer ad 1 Pyrrhon, sect. 11.
e) κοινὸν πλειόνων ἢ ἐν ldiótqu κείμενο»] ita legendum ex interprete E κοινόν, πλειόνων ἰδιότητι χείμενον. neutrum autem horum com endi sensibus, ita arguebat Aenesidemus, quoniam χοιγὸν illud P ola mentis, cogitatione percipitur, sensibus'ad universalia nullo modo per- tipgentibus: hoc vero proprium singulis plane nusquam attingunt sensus, cum ea quae videmus pluribus sint communia, nota autem quod τὰς xa9' Exacror ἰδιότητας et quae individuis propria sunt, εἴδη sive spe- . cies Sextus,^ppellat, perinde ut infra sect. 328 sq.
N : ADVERSUS LOGICOS (Lib. VII]., 411 ἔσται αἰσϑητὸν τὸ ἀληϑές" οἴτε δὲ κοινόν ἐστιν οὔτε ἐν ἰδιότητι κείμενον" οὐκ ἄρα αἰσθητόν ἐστε τὸ ἀληϑές. ἔτι ὃν τρόπον τὸ 48 μὲν ὁρατὸν ὁράσει ληπτόν ἐστι, τὸ δὲ ἀκουστὸν dxoij γνώριμόν ἐστι, τὸ δὲ ὀσφρητὸν ὀσφρήσει, οὕτω καὶ τὸ αἰσϑητὸν κοινῶς αἰσθήσει γνωρίζεται. οὐ γνωρίζεται δὲ κοινῶς αἰσϑήσει" 7] γὰρ αἴσϑησις ἄλογός) ἐστι, καὶ τὸ ἀληϑὲς οὐκ ἀλόγως γνωρίζεται. οὐκ ἄρα αἰσϑητὸν τὸ ἀληϑές. καὶ μὴν οὐδὲ νοητόν ἐστιν" ἐπεὶ 44 οὐδὲν ἔσται τῶν αἰσϑητῶν ἀληϑές" ὃ πάλιν ἄτοπον. ἤτοι yàg P 466 πᾶσι κοινῶς ἔσται νοητὸν ἤ τισιν ἰδίως. οὔτε δὲ πᾶσι κοινῶς οἷόν τε εἶναι νοητὸν τὸ ἀληϑὲς οὔτε τισὶν ἰδίωδδ τό τε γὰρ xoi- 45 νῶς πᾶσι νοεῖσϑαι ἀδύνατον, τό τε Ἰδίως τινὶ ἤ τισιν ἄπιστον xai μάχιμον. οὐδὲ νοητὸν ἄρα ἐστὶ τὸ ἀληϑές. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ᾿αἰσϑητὸν ἅμα καὶ voyróv: ἤτοι γὰρ πᾶν αἰσθητὸν xoi πᾶν “ψφοητὸν ἀληϑές ἐστιν, 7| τε αἰσϑητὸν καί τε νοητόν. ἀλλὰ τὸ 46 μὲν φάσκειν πᾶν αἰσθητὸν xal πᾶν νοητὸν ἀληϑὲς εἶναι, τῶν ἀμηχάνων" μάχεται γὰρ τὰ αἰσϑητὰ τοῖς αἰσθητοῖς, καὶ τὰ γοητὼ τοῖς νοητοῖς, καὶ ἐναλλὰξ τὰ αἰσϑητὰ τοῖς νοητοῖς καὶ τὰ νοητὰ τοῖς αἰσθητοῖς 5). καὶ δεήσει πάντων ἀληθῶν ὄντων τὸ αὐτὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι, ἀληϑές τε ὑπάρχειν καὶ ψεῦδος, vi . δὲ αἰσθητὸν ἀληϑὲς καὶ τὶ νοητὸν ἀληϑὲς ἀξιοῦν πάλιν τῶν ἀπόρων" ζητεῖται γὰρ τοῦτο. καὶ ἄλλως ἀκόλουθόν ἐστιν ἢ πᾶντα AT λέγειν ἀληϑῆ ἢ πάντα λέγειν ψευδῆ τὼ αἰσϑητώ ἐπ᾽ ἴσης ydo ἔστιν αἰσϑητά, καὶ οὐ τὸ μὲν μᾶλλον, τὸ δὲ ἧττον. καὶ τά , lorum proprietate positum erit: sed nec est commune nec situm in proprie- fate; non est ergo verum sensile. 43: praeterea quomodo asspectabile qui- dem visu potest comprehendi, audibile autem cognoscitur auditu, odorabile odoratu, ita etiam sensile sensu communiter cognoscitur. nou cognoscitur autem verum communiter sensu: est enim sensus expers rationis, et verum absque ratione minime cognoscitur, non est ergo verum sensile.. 41. sed meque cadit sub intelligentiam: alioqui nihil erit verum ex sensilibus, quod rersus est absnrdum. aut enim ab omnibus communiter percipi poterit ia- telligentia eut privatim ab aliqnibus, sed nec fieri potest ut verum ab omni- bus communiter percipiatnr intelligentia, neque privstim ab aliquibus. 45. nam: ab omuibus communiter intelligi nnllo modo potest, et nt prívatim intelli- gatmr ab aliquo aut aliquibus, fide caret et controversiae Óbnoxium est. .nec ergo sub intelligentiam cadit verum. sed nec simul aub sensus et sub intelligentiam cadit: ant enim quidquid est sensile et quidquid cadit sub intelligentiam, est verum, aut aliquid sensile aut aliquid quod cadit »ub iatelligeutiam. 46. sed dicere quidem quidquid est sensile et quidquid ca- dit sub intelligentiam, esse verum, est ex iis quae nullo modo possnnt fieri: nam et sensilia pugnant cum sensilibus, et cum intelligibilibus intelligibilia, et vicissim sensilia cum intelligibilibus et intelligibilia cam sensilibus. et, oportebit, si omnia sint vera, idem esse et non esse, et esse verum idem et esse falsum, et censere aliquid sensile esse verum, et aliquid intelligi- bile verum esse est rursus ex iis in quibus nou facilis datur exitus, nam hoc quaeritur, 47. et aliogni est consequens aut omuia vera aut omnia falsa dicere sensilia: sunt enim ex aequo sensilia, et nou alterum quidem maf) αἴσϑησις ἄλογος superiore libro sect.:293 sq.
δ) τὰ αἰσϑητὰ τοῖς νοητοῖς xal τὰ γοητὰ τοῖς αἰσϑητοῖς) ita legendum P 466 e ms Ciz. pro τὰ αἰσϑητὰ toic αἰσϑητοῖς xal τὰ νοητὰ τοῖς νοητοῖς. at- que haec est significatio vocabuli ἐναλλάξ, ut 1 Pyrrhon, sect. 9 et. infra . hoc libro sect. 171.
418 SEXTI EMPIRICI ⸗ νοητὰ πάλιν ἐπ᾿ ἴσης ἐστὶ νοητά, xol οὐ τὸ μὲν μᾶλλον, τὸ δὲ ἔλαττον. οὐ πάντα δὲ τὰ αἰσϑητὰ λέγεται ἀληϑῆ, οὐδὲ πάντα 48 ψευδῆ" οὐκ ἄρα ἔστι ει ἀληϑές. val, ἀλλ᾽ οὐ xa9? 6 φαίνεται ἢ ἀλήϑεια, κατ᾽ ἄλλην δὲ αἰτίαν λαμβάνεται. τίς οὖν ἐστιν αὕτη ἡ αἰτία, ϑέτωσαν εἷς τὸ μέσον οἵ 4Ζογματικοί, ἵνα ἢ εἰς 49 συγκατάϑεσιν ἡμᾶς ἐπισπάσηται ἢ εἰς φυγὴν ἀποτρέψηται. εἶτα ^ ταύτην αὐτὴν τὴν αἰτίαν πῶς λαμβάνουσιν, ὡς φαινομένην αὖ- τοῖς ἢ ὡς μὴ φαινομένην εἰ μὲν ὡς φαινομένην, ψεύδονται λέ- γοντες τὴν ἀλήϑειαν μὴ ὑπάρχειν χαϑ᾽ ὃ φαίνεται" εἰ δ᾽ ὡς μὴ αν νη Ἃ πῶς τὸ μὴ φαινόμενον αὐτοῖς ") εἶναί φασιν ἐξ δθραὐτοῦ ἢ δι᾽ ἄλλου; καὶ -ἐξ αὐτοῦ μέν, ἀδύνατον: οὐδὲν γὰρ μὴ φαινόμενον ἐξ αὐτοῦ ληπτόν ἐστιν. εἰ. δὲ δι᾽ ἄλλου, ἐκεῖνο πάλιν πότερον φαινόμενόν ἐστιν ἢ μὴ φαινόμενον; καὶ οὕτως εἰς ἄπειρον οἰχομένης τῆς ζητήσεως ἀνεύρετον γίνεται τὸ ἀληϑές. δι τέ οὖν τὸ πεῖϑον ἡμᾶς; τὸ πιϑανὸν ἢ ῥητέον ἀληθές, ὁποίαν P 4607no:? ἂν ἔχοι οὐσίαν "), εἴτε αἰσθητὴν εἴτε νοητὴν εἶτε τὸ ᾿δῆσυναμφύότερον, αἰσϑητὴν ἅμα καὶ νοητήν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο τῶν ἀπόρων". εἰ γὰρ τὸ πιϑανὸν ἀληϑές ἐστιν, ἐπεὶ οὐ τὸ αἰτὸ πάν- ,rag nt(9t!), οὐδὲ διὰ παντὸς τοὺς αὐτούς, δώσομεν τὸ αὐτὸ καὶ ὑπάρχειν καὶ μὴ ὑπάρχειν, καὶ τὸ αὐτὸ ἀληϑὲς ἅμα εἶναι καὶ ψεῦδος. 7j μὲν γὰρ πείϑει τινάς, ἀληϑές ἐστι καὶ ὑπάρχον" ἣ δὲ ἑτέρους οὐ πείϑει, ψεῦδος xal ἀνύπαρχτον. ἀδύνατον 06 γε τὸ αὐτὸ καὶ εἶναε καὶ μὴ εἶναι, ἀληϑές τε ὑπάρχειν καὶ spei- ,δϑδος. τοίνυν οὐδὲ τὸ πιϑανόν ἐστιν ἀληϑές, ἐχτὸς εἰ μή τι τὸ gis, alterum vero minus. et intelligibilia similiter ex aequo sunt intelligi- bilis, non vero unum magis et alternm minus, non omnia autem sensilia dici possunt vera, neque omnia fslsa. non est ergo aliquid verum. 48. est sane, inquiunt, sed non qnatenns apparet, sed ex alia causa veritas per- cipitur. quaenam ergo sit haec causa, in,medinm proferant Dogmatici, wi aut nos attrahat ad assensionem, aut ut fugiamus efficiat. 49. deinde hanc ipsam causam quomodo accipiunt, aut ut eis apparentem eut ut non appa- rentem? οἱ qnidem nt epparentem, falsum dicunt, dicentes veritatem noa esse quatenus apparet; sin autem nt non apparen(em, quomodo dicunt esse d qnod noa eis apparet ex se an per aliud? 50. et ut ex se quidem, fieri nou potest: 'lihil enim quod non apparet, ex se sumi potest. sin autem per alind, illhd rursus ntrum apparet aut non apparet? et sic quaestione ab- eunte in infinitum, verum non potest inveniri. 51. quid est ergo qnod no- bis persuadet? probabile dicendum est verum, cniusmodicumquo sit oius essentia, seu sensilis seu intelligibilis sive utrumqne simul, nempe et sea- silis sjnul et intelligibilis. 52. sed est hoc quoqne ex dubiis: si enim pro- babile est verum, quoniam eadem res non usquequaque persuadet, neque perpetno omnibus, dabimus idem esse et nou esse, et idem verum esse si- mul et falsum. nam quatenus quidem persuadet aliqnibüs, est verum et existit; quatenus autem allis non persuadet, est falsum et minime, existit.
fileti autem non potest nt idem sit et noa sit, et verum sít et falsam. 59, igi- twr neque probabile est verum, nisi dicamus esse verum id qwod multis À) πῶς τὸ μὴ φαινόμενον αὐτοῖς] ita legendum omnino e mes οἱ in- terprete, licet in editis μή desideretur.
i) τὸ πιϑανὺν] quod probabatur ex academica schola quibusdam, vide libro superiore sect. 174 sq. 401. 436.
P 464 κ) ἔχοι οὐσία»] ms Vratislav. ἔχῃ. ͵ 4) πάγτας] ita recte mass pro πάντως. | ADVERSUS LOGICOS (Lib VIT..— 413 πολλοὺς πεῖϑον τοῦτ᾽ ἐροῦμεν ἀληϑές. τὸ γοῦν 'μέλε "). πολλοὺς μὲν πεῖϑον ὑγιαίνοντας ὡς γλῃκύ, καὶ ἕνα μὴ πεῖϑον ἱχτερικόν, ἀληθῶς λέγομεν γλυκύ" ὕπερ ἦν ληρῶδες. ὅταν yàg περὶ ἀλη- ϑείας σχεπτώμεϑα, τότε οὐκ εἰς τὸ πλῆϑος τῶν συμφωνούντων δεῖ ἀποβλέπειν ἀλλ᾽ εἰς τὰς διαϑέσεις. μιᾷ δὲ διαϑέσει ") κέχρη- ται Ó νοσῶν 5) καὶ μιᾷ κατασχευῇ πάντες οἱ ὑγιαένοντες. οὐ μᾶλ- 0A ' λον») οὖν τῇδὲ τῇ αἰσθήσει ἢ τῇδε πιστευτέον ἐστίν. ἐπεὶ ἀνα- σερόφως ὑποτεϑέντος τοῦ πολλοὺς 4) πικράζεσϑαι ὑπὸ τοῦ μέ- λιτὸς οἷον πυρέσσοντας, ἕνα δὲ γλυχάζεσϑαι τὸν ὑγιαίνοντα, πάντως ἀχολουϑήσει πικρὸν λέγειν τὸ μέλε" ὅπερ ἄτοπον. τοί- γυν ὡς ἐνθάδε παρέντες τὴν κατὰ τὸ πλῆϑος μαρτυρίαν οὐδὲν ἧσσον γλυκύ φαμὲν τὸ μέλε, οὕτω καὶ ὅταν πολλοὶ γλυχάζων.-- ται, εἷς δὲ πιχράζηται, παρέντες τὸ διὰ πλῆϑος τῶν οὕτω πα- σχόντων γλυκὺ καλεῖν τὸ μέλι, ἄλλως τἀληϑὲς ἐξετάζωμεν.
44i μὲν χαϑόλου ἀπορίαι περὶ τοῦ ἀληϑοῦς τοιαῦταί τινές nn εἶσιν, ἀκολούϑως δὲ ἔλθωμεν ") καὶ ἐπὶ τὰς κατὰ μέρος. καὶ δὴ τοὺς μὲν πάντα ) λέγοντας ψευδῆ ἐδείξαμεν πρόσϑεν ') πεὲρι- τρεπομένους" εἰ γὰρ πάντα ἐστὶ ψευδῇ, ψεῦδος ἔσται xdi τό “πάντ᾽ ἐστὶ ψευδῆ᾽, ἐκ πάντων ὑπάρχον. ψευδοῦς δὲ ὄντος τοῦ “πάντ᾽ ἐστὶ ψευδῆ᾽ τὸ ἀντικείμενον αὐτῷ ἀληϑὲς ἔσται τό “ οὐ πάντ᾽ ἐστὶ ψευδῆ᾽. εἰ ἄρα πάντ᾽ ἐστὶ ψευδῆ, οὐ πώντ᾽ ἐστὶ ψευδῆ. οἱ δὲ περὶ τὸν 4ημόχριτον xoi Πλάτωνω ") ἀϑετοῦντες δ6 μὲν τὰς αἰσϑήσεις, ἀνωεροῦντες. δὲ τὰ αἰσϑητώ, μόνοις δ᾽ ἐπό- persuadet. mel certe qnod multis sanis persuadet quod sit dulce et ππὶ πὸ —. persuadet qni morbo laborat regio, vere dicimus dulce. at hoc quoque est augatorium. quando enim de veritate disceptamus, tuuc uon est respicien- dum δὰ mnititudinem eorum qni consentiunt, sed ad affectiones. una autem affectione utitur aegrotus et una constitutione omnes qui suut sani. 54. non est ergo mogis buic sensni quam illi credendum. nam si contra ponatur, multos febricitautes amarore affici à melle, uuum entem sanum dulcedine aífici, omnino sequetur ut mel dicamus amarum; quod qnidem est absur- .dum. sieut ergo bic, praetermisso iudicio multitudinis hihilomiuus mel dulce dicimas; ita etiam quando multi afficiuntur dulcedine, unus amarore, mit- tentes propter eorum qui sic afficiuntur multitudinem, mel appellare dulce, quid sit verum, alio modo examinare oportebit, : 55. Atque universe quidem de vero tot sunt dubitationes, consequen- ter antem veniamus etiam ad singulares. atque eis quidem omnia qui dicant falsa, ostendimus id in eos retorqueri: nam si omnia sunt falsa, erit etiam falsum illud fomnia sunt falsa?, cum sit ex omnibus. cum sit autem falsum *omnia sunt falsa', id quod ei adversatur erit veram *non omnia sunt falsa", 8i igitur omnia sunt falsa, non omnia sunt falsa. 56. Democritus autem et Plato abolentes quidem sensus tollentesque sensilia et ea sola sequentes m) τὸ γοῦν μέλι] confer 1 Pyrrhon. sect. 101. J n) μιᾷ δὲ διαϑέσει!) lib. 1 contra Log. sect. 333 et 2 Pyrrhon. sect. 44. o) ὃ »ocd»] ita rectius mss pro γοσοῦν. .p) οὐ μᾶλλο»] vox sceptica, ut supra sect. 39.
4) τοῦ πολλοὺς} ita mss pro τοὺς πολλούς. sed male ibidem wmorn-, ϑέντος pro ὑποτεϑέντος. e r) dà ἔλθωμεν) ms Vratislav. διέλθωμεν. s) τοὺς μὲν πάντα] ita legendum baud dubie e mss, non πάγτας.
4) ἐδείξαμεν z100096v] libro superiore sect. 390, 398.
μ) of περὶ τὸν «fuuóxqutoy xoà Πλάτωνα] supra sect. 6 sq. huius libri, μένοι τοῖς νοητοῖς συγχέουσί τὰ πράγματα, καὶ οὐ μόνον τὴν τῶν ὄντων ἀλήϑειαν σαλεύουσιν ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπίνοιαν αὐτῶν: Ρ 408 πᾶσα γὰρ νύησις ἀπὸ αἰσϑήσεως γίνεταί /*) ἢ οὐ χωρὶς αἰσϑή- "| δῆσεως, καὶ 1 ἢ ἀπὸ περιπτώσεως ἢ οὐκ ἄνευ περιπτώσεως. ὅϑεν οὐδὲ τὰς λεγομένας ψευδεῖς φαντασίας, οἷον τὰς xa9^ ὕπνους ἢ τὰς κατὰ μανίαν, εὑρήσομεν ἀπηρτημένας τῶν διὰ τῆς αἷ- σϑήσεως xarà περίπτωσιν ἡμῖν ἐγνωσμένων" καὶ γὰρ ὃ κατὰ μανίαν Ἔρινύας loro ἀναπλάσσων τὰς αἱματώδεις᾽ V) καὶ δρα- κοντώδεις κόρας ἐκ τῶν πεφηνότων αὐτῷ σύνϑετον μορφὴν γοεῖ" - ὡσαύτως δὲ ὃ πτηνὸν ἄνϑρωπον xaJ ὕπνους ὀνειροπολούμενος, οὐ δίχα τοῦ πτηνόγ' τι ἑωρακέναι καὶ ἄνϑρωπον ὀνειροπολεῖται. 58 καὶ καϑόλου οὐδέν ἐστιν εὑρεῖν κατ᾽ ἐπίνοιαν » ὃ D ἔχει Tt αὑτῷ, κατὰ περίπτωσιν ἐγνωσμένον. τοῦτο γὰρ ἢ κατὰ ὁμοιότητα τῶν ἐν περιπτώσει πεφηνότων ληφϑήσεται ἢ ἢ κατὰ παραύξησιν ἢ κατὰ 59 μείωσιν ἢ κατ᾽ ἐπισύνϑεσιν. κατ᾽ ὁμοιότητα μὲν οὖν, οἷον ὅτὰν ἀπὸ τῆς ϑεωρηϑείσης “ΣΣωχράτους εἰκόνος τὸν μὴ ἑωρωμένον Σω- κράτην 2) ἐπινοῶμεν * κατὰ παραύξησιν δέ, ὅταν ἀπὸ τοῦ χοινοῦ ἀνϑρώπου κινούμενοι γρῶμεν, οἷον € ὃς οὐκ ἐῴκει ἀνδρί γε σιτοφάγῳ 2), ἀλλὰ ῥίῳ ὑλήεντι ὃ ὑψηλῶν ὀρέων.