quae percipiuntur intelligentia res confündunt, nec solum eornm qmae sust labefactant veritatem, sed etiam sua cogitata: omnis enim intelligentia ori- tur a.sensu aut non sine sensn, et aut ex incursione aut non sioe iacur- sione. 57. unde etiam falsa quae dicuntur v:sa phantasiae, ut quae ueris somnis et iu furore, inveniemus pendere ex iis quae per sensum nobis co- gnita sunt ex incursione: etenim qni in furore sanguinolentas sibi effogit Furias et puellas xerpentinas, ex iis quae ipsi apparuerunt, compositum formam mente agitat; ita etiam qni in somnis honinem somniat volucrem, non absque eo quod aliquid viderit volucre, hominem quoque somniat vo- l]ucrem. 58. et nt in summa dicam, nihil poterit cogitando iaveniti, quod non habeat aliquid sibi coguitum ex incursione, id enim aut sumetue ex si- militudine eorum quae apparuerunt in incursione ant ex incremento auf ex decremento aut ex compositione. 59. atque ex similitudinp qnidem, ut quando viso simulacro Socratis cogitamus non visum Socratem: ex incremento vero, ut quando eg communi homine hominem mente egitamus, qni non erat si- milis viro, eui cibus est panis, verum, in quo est plurima silva, excelso mouti P408 ) πᾶσα γόησις ἀπὸ αἰσϑήσεως] confer Menagium ad Laértii 7T 59. infra sect. 356. Theophrasti dictum apud Clementem Alex. 2 Strom. p. 362 ἡ αἴσϑησις ἀρχὴ πίστεως. Aristotelis: nihil est in intellectu, quod non fuerit In senau.
y) τὰς αἱματώδεις versus 256 ex Oreste Euripidis, wbi αἱματωπούς legitur, quemadmodum et apud Longinum "haec Euripidis laudantem c. 13. scholiastes tragici: αἱματωποὺς τὰς Ἐρινῦς λέγει ὡς τοὺς μαινο- μένους ὕφαιμον ποιούσας βλέπειν καὶ ταραχῶδες. δϑραχοντώδεις δὲ ὡς ἐχούσας δράχοντος ἤτοι Oto; ὀδόντας, æ) «Σωχρατην) ms Vratislav. ΣΣωχράτη, ut aliis etiam in locis.
a) ἀνδρί γε outoqayo] versus Homeri Odyss. ε΄ 191, quo etiam alibi noster utitur ut adv. Geometras sect, 42 et 1 adv. Physicos sect, 45 et adv. Ethicos sect. 251.
b) ἀλλὰ ῥίῳ ὑλήεντι] in Collistrati imaginibus c. 12 p. 904 ἘΠῚ pro ὑίῳ legitur 9go(p, ubi praestantissimum interpretem ugit hie fiomeri jocus; mox mele editi ὑψηλῷ νοερῶν...- L ADVERSUS LOGICOS (Lib. VIII). 415 κατὰ μείωσιν δέ, ἐπειδὰν συνελό ὄντες πάλιν τὸ μέγεθος τοῦ κοι- 60 νοῦ ἀνθρώπου γόησιν λαμβάνωμεν “Πυγμαίου eu xac. ἐπισύν- ϑεσιν δέ; ὅταν ἀπὸ ἀνθρώπου καὶ ἵππου τὸν ᾿μηδέποτε ὑπο- πεπτωχότα ἡμῖν “Ἱπποκένταυρον νοῶμεν. πάσης οὖν ἐπινοίας προηγεῖσϑαι δεῖ τὴν διὰ τῆς αἰσϑήσεως 4) περίπτωσιν" κἀὶ διὼ. τοῦτο ἀναιρουμένων τῶν αἰσϑητῶν. ἐξ ἁ ἀνάγκης συναναιρεῖται πᾶσα νόησις. ὅ τε λέγων πάντ᾽ elvat. τὰ φαινόμενα ψευδῆ καὶ ἐτεῇ * 61 μόνα ὑπάρχειν. τὰ νοῆτά; τοῦτ᾽ ἔστι κατ᾽ ἀλήϑειαν, ἤτοι φάσει μόνον χρώμενος τοῦτ᾽ ἐρεῖ ἢ καὶ ἀποδεικνύς. ἀλλὰ φάσει μὲν “ λέγων φάσει τ gag; ἀπόδειξιν δὲ παραλαμβάνειν πειρώ- μένος περιτραπήσεται. ἢ γὰρ φαινομένῳ τινὶ διδάξει " τὸ ἐτεῇ 62 ἧς μόνα εἶναι τὰ νοητὰ 5 ἀδήλῳ. ovre δὲ φαινομένῳ τοῦτο διδά- S4, oU γὰρ ὑπάρχει, οὔτε ἀδήλῳ" ἐκ φαινομένου! ) γὰρ ὀφείλει προπεπιστεῦσϑαι 9) τὸ ἄδηλον. οὐ τοίνυν ὑγιής ἐστιν 7 ov- P 469 στασις ^). τῶν “περὶ “ημόκριτόν Té καὶ Πλάτωνα. ὃ δὲ "Eníxov- 88 ρος ἢ) ἔλεγε μὲν πάντα τὰ αἰσθητὰ εἶναι ἀληϑῆ. καὶ πᾶσαν φαν- τασίαν ἀπὸ ὑπάρχοντος εἶναι καὶ τοιαύτην, ὑποῖόν ἐστι τὸ κινοῦν ἐὴν αἰσϑησιν᾽ πλανᾶσϑαι δέ τοὺς τινὰς μὲν τῶν φαντασιῶν λέγοντας ἀληϑεῖς, τινὰς δὲ ψευδεῖς, παρὰ τὸ μὴ ϑύνασϑαι χω- ορίζειν δόξαν ἀπὸ ἐναργείας. ἐπὶ γοῦν τοῦ Ὀρέστου ἢ) ὅτε ἐδόκει 60. ex decremento autem, quando rursus communis hominis iu, brevius cou- fracta magnitudine Pvgmaenm apprehenderiimns cogitatione: ex compositione autem, qnando ex homine et equo cogitamus Hippocentaurum, qui nosdum nobis se obtulit. ante omnem ergo cogitationem prias fnisse oportet eam quae est ex sensu incursionem: et ideo si tollantur semsilia, necessario * simul tollitur omnis intelligentia. G1. et qui dicit omnia quae sensibus ap- pareut esse falsa, et ea esse sola quae cadunt sub intelligentiam, hoc est vere existere, aut hoc dicit sola utens affirinatione aut etiam demoustrans. sed qui sola quidem dicit aílirinatione, affirmatione reprimetur; qui vero demonstrationem Bssumere tentat errabit. 62. aut enim aliquo qnod apparet illad docebit, nempe ea sola esse quae cadunt sub intelligentiam, ant eo quod est obscurum. sed neque eo quod apparet hoc docebit, non existit énim vere (ex eius sententia), neque eo quod est obscurum. ex eo enim quod apparet debet prius fides fieri eius quod est obscurum. non est ergo sana opinio ia qua consentiunt Democritus et Plato. 62. Epicurus autem dicebat quidem omnia sensilia esse vera et omnem phantasiam proficisci a re vere existente et talem quale est id quod movet sensum; errard autem eos qui dicunt aliqua quidem ex visis phaentasiae esse vera, aliqua vero falsa, propterea quod non possint separare opinionem ab evidentia, in Oreste t c) νόησιν λαμβάνωμεν Huyuaíov] ita mss; nam male editi nvyuaior et νοήσειν.
d) διὰ τῆς αἰσϑήσεως) ms Ciz. ἀπὸ τῆς αἰσϑήσεως. —— ' e) ἐτεῇ} ita legendum hic et inferius pro ἔτι 3. nam ad Democritum respiciens Alius voce satur; quam et in superioribus alioquoties re- stituimus., f) ix φαινομένου] male in editis οὐχ φαινομένου.
&) προπεπιστεῦσϑαι) ita recte ms Ciz. pro προπεπιοτεῦϑαι. P409.
À) " σύστασις] ms Ciz. στάσις, quae vox nostro frequens ad sectam vel opinionem aliquam designandam, ut notavi ad librum superiorem sect. 49. sed rectum est σύστασις, ut consensus Democriti ac Platonis designetur, qui iunguntur etiam supra sect. 6 sq. et ὅδ, vicissim διά-- στασις opinionum dissensus sect. 118. 17? et alibi, ) ΄ 9 ἐπὶ γοῦν τοῦ ᾿Ορέστου] epud Bened Oreste vers. 255 βλέπειν τὰς Ἐρινύας, ἡ μὲν. αἴσϑησις ὑπ᾽ εἰδώλων κιναυμένη ἀληϑὴς "v* ὑπέκειτο γὰρ τὰ εἰδωλᾳ" ὃ δὲ νοῦς αἰόμενος ὅτι 65 στερέμνιοί εἰσιν ᾿Ερινύες, ἐψευδοδόξει. καὶ ἄλλως, φησίν, οἱ προειρημένοι τῶν φαντασιῶν διαφορὰν εἰσάγοντες οὐχ ἰσχύουσι 7010010904 τὸ τινὰς μὲν αὐτῶν ἀληϑεῖς ὑπάρχειν, τενὰς δὲ ψευδεῖς" οὔτε γὰρ φαινομένῳ διδάξουσι τὸ τοιοῦτον --- ζητεῖ- ται γὰρ τὰ φαινόμενα — οὔτε. ἀδήλῳ. διὰ φαινομένου yàp ὀφεί- 6544 τὸ ἄδηλον ἀποδείκνυσθαι. τοιαῦτα δὴ λέγων ὃ ᾿Ἐπίχουρος ἄκων εἰς τὴν ὁμοίαν ἐχπέπτωκεν ἀπορίαν" εἰ γὰρ ὁμολογεῖ τῶν φαντασιῶν τὰς μὲν ἀπὸ στερεμνίων γίγεσϑαι.) σωμάτων, τὰς δὲ ἀπὸ εἰδώλων, καὶ δίδωσι τὸ μέν τι εἶναι ἐνάργειαν, τὸ δὲ δόξαν, ζητῶ, πῶς χρίνει τὰς ἀπὸ στερεμνίου σώματος 'φαντα- σίας καὶ τὰς ἀπὸ εἰδώλου προσπιπτούσας; οὔτε γὰρ ἐναργείᾳ, ζητεῖται γάρ, οὔτε δόξῃ, δε ἐναργείας γὰρ ὀφείλει πεπιστεῦ- GRa9ui. ἄλλως δὲ καὶ ἄτοπός ἐατιν ἐκ τῶν μᾶλλον ζητουμένων τὰ ἧττον ζητούμενα δεικνύναι πειρώμενος: ἡμῶν γὰρ σκεπτο- μένων περὶ τῆς τῶν φαινομένων πίστεως αὐτὸς τὴν περὶ τῶν 61 εἰδώλῳ» "") τερατολογουμένην xal μυϑώδη δόξαν ἐπεισάγει. καὶ quidem certe cum sibi videretnr videre Furias, sensus quidem ἃ simnlacris motus verus erat: obiecta enim existebant simnlacra: mens aotem existi- mans veras esse et solidas Furias, opinabatur falsum, 61. et alioqui, in- quiebat, ii (fos prius diximus, introducentes visorum phautasiae differea- tiam non poterunt probare aliqua quidem ex ijis esse vera, aliqua vero falsa, neque euim eo quod apparet id docebunt — quaeruatur enim ea quae epparent — neque eo quod est obscurum: nam per id quod apparet, debent , demonstrari ea qnae sunt obscura. 65, haec autem dicens Epicurus invitns in similem iucidit dubitationem: nam si fatetnr ex visis phantasiae alia qui- dem oriri ex solidis corporibus, alia autem ex simulacris, et concédit illnd quidem esse evidentiam, boc vero opinionem, quaero, quemadmodum iu- dicet visa phantasiae qnae oriuntur ex solidis corporibus et quae iucurruat ex simulacro? non quippe evidentia hoc faciet, quaeritur enim, neque opi- nione, debet enim eorum fieri fides per evidentiam. 66. et alioqui absurde et inepte facit, qui ex iis quae magis sunt in quaestione, conatur osten- dere ea quae minus in quaestione sunt: nobis enim considerantibus de fide eorum qnae appareut, ipse prodigiosam et fabulosam de simulacris intro- V ὧ μῆτερ, ἱκετεύω 08, μὴ ᾿πίσειξ uot ZEN τὰς αἱματωποὺς xal δραχοντώδεις κόρας" αὗται γὰρ αὕται πλησίον ϑρωώσκουσί μον.
D) γίνεσϑα!] ms. Vratislav. γενέσθαι. | m) τὴν περὶ τῶν εἰδωλων) notum Epicuri dogma de idolis sive ima- ginibus ac simulacris speciebusque quas fluere et emitti e corporibus ve- luti tenues docuit membranulas, de quo multa Gassendus ad haec Laertii 10 46: x«l μὴν χαὶ τύποι ὁμοιοσχήμονες τοῖς στερεμνίοις εἰσί, λεπτότη- σιν ἀπέχοντες μαχρὰν τῶν φαινομένων. Lucretius 4 31 ea quae rerum simulacra vocamus, uae quasi membranae summo de corpore rerum J— volitant ultro citroque per auras, atque eadem nobis vigilantibus obvia mentes terrificant, atque in somnis, cum saepe figuras F contuimur miras etc. ͵ confer infra sect. 350 et Chalcidium p. 329. de Democrito Themistius in araphresi Aristotelis de divinatione per somnum pag. 106: εἴδωλα γὰρ Iioc καὶ ἀπορροίας αἰτιᾶται, ὧν τὰ μέν φησιν ἀγαϑοποιώ, τὰ δὲ χακοποιά, ὑπερμεγέϑη δὲ εἶναι καὶ δύσφϑαρτα, ἐμπελάζειν δὲ ἀνθρώποις ADYERSUS LOGICOS [fib VI. — 417 μὴν οὐδὲ τοῖς Zrwixoig") εὐοδεῖ ὃ λόγος" ϑέλουσι μὲν γὰρ τῶν τε αἰσϑητῶν xai, νοητῶν εἶναι διαφοράν, καϑ᾽ ἣν τὰ μέν ἐστιν ἀληϑῆ, τὰ δὲ ψευδῆ. οὐχ ἰσχύουσι δὲ τὸ τοιοῦτον συνάγειν" διακένους γὰρ εἶναί τινας φαντασίας 5) ὡμολογήκασιν, ὅποῖαι P 409. προῦπιπτον τῷ Ὀρέστῃ ἀπὸ τῶν ᾿Ερινύων, καὶ ἄλλας παρατυ--: πωτιχὰς τὰς ἀπὸ ὑποκειμένων μέν, o) χακ᾿ αὐτὰ δὲ τὰ ὑπο- κείμενα, ὁποία ἦν ἡ χατὰ μανίαν τῷ Ἡρακλεῖ) ἀπὸ τῶν ἰδίων παίδων Εὐρυσϑέως ὑποπεσοῦσα" ἀπὸ ὑποκειμένων γὰρ ἐγίνετο τῶν παίδων, οὐ κατ᾽ αὐτὰ δὲ τὰ ὑποχείμενα. οὐ γὰρ ὡς ἰδίους 1 DI ἔβλεπε παῖδας, ἀλλά φησιν εἷς μὲν νεοσσὸς Ἢ 60e Javov — —X , ἔχϑραν πατρῴων ἐχτίνων πέπτωχέ μοι.
τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος ἀδιάκχριτοι γίνονται φαντασίαι, καὶ οὐα θ8 ἔχουσι λέγειν οἱ ἀπὸ τῆς στοῶς, τίνες τὲ ταῖς ἀληϑείαις xatoe ληπτικαί εἶσε καὶ ἀπὸ ὑποκειμένων καὶ κατ᾿ αὐτὰ τὰ ὑποκείμενα γίγνονται, καὶ τίνες οὐχ εἶσι τοιαῦται, καϑάπερ διὰ πλειόνων ἔμπροσϑεν *) ἐδείξαμεν. οἷος δέ ἐστιν ὁ περὶ ταέτης τῆς στά- 09 σεως λόγος, τοιοῦτος γένοιτ᾽ ἂν ἡμῖν καὶ ὁ περὶ τῆς λειπομέ- γης, καϑ᾽ ἣν οἱ μὲν ἐν τῷ σὴμαινομένῳ "), τουτέστιν ἀσωμάτῳ λεχτῷ, τὸ ἀληϑὲς καὶ τὸ ψεῦδος ὑποτίϑενται, οἱ δ᾽ ἐν τῇ φωνῇ, αἱ δὲ ἐν τῷ κινήματι τῆς διανοίας. αὐτίκα γάρ, να ἀπὸ τῆς τὸ ducit opinionem. 67. sed neque Stoicis recte succeduat quae hb eis dicua- far: mam volnnt quidem sensilium et eorum quae cadmut sub íiatelli- geutiam esse differentiam, ex qua alia quidem sunt vera, alía vero faisa., nOn possunt autem boc colligere: nam confessi sunt qnaedam phantasiae visa esse inania, cuiusmodi Oresti incurreruut ex Furijs, et alia quae por- peram imprimunt, ut quae existant quidem ex subiectis, eis autem non com gruant, cuiusmodi erant quae in furore Herculi a suis filiis tamquam a filiis Eurysthei occurrerunt: erant enim ex praesentibus filiis, sed noa congrnebant ipsis subiectis. non enim eos tamquam suos aspiciebat liberos, sed dicit, occisus unas pullus hic Eurystbhei jacet patermas inimicitias luens. ἡ τ 68. haec cum ita sint, visa phantasiae non possunt discerni, neque possunt dicerq Stoici, qnaenam sint re vera comprehendeotia et orta ex subiectis et ipsis subiectis, congruentia, et quae non sunt eiusmodi, sicut pluribus &utea ostendimus. 69. quod autem de hac opinione, idem etíam de illa di- cere possumus quae adhuc attingenda restat, in qua alii quidem ponuat verum et falsum ἐπ eo quod significatur, nempe ín incorporeo dicto, alii ia voce, elii ia mota cogitationis. 70. iam enim, ut a prima incipiamus, cenxe προσημαίνειν τὰ μέλλοντα, ϑεωρούμενα ἔστιν οἷς xa) φωνὰς εἐἰφιένια μόνον αἰσϑητὰς ἐν ὕπνῳ τοῖς ἐπαΐουσιν. ὅϑεν xol εὐλόγων τυχεῖν ἐπευχεται..
n) τοῖς Zrwixoig] supra sect. 10.
o) διαχένους φαντασίας) libro superiore sect. 241, ubi diaxevoc voca- tur δλχυσμός, quo phantasiae eiusmodi per vanam speciem commoven- tur. adde infra hoe libro sect. 354...») φῷ Ὀρέστῃ ἀπὸ͵ τῶν ᾿Ερινύων) ibid. sect. 170,919. e$ paullo ante P 470 hoe ipso libro sect. 63. * 4) τῷ Hoaxiti] libro superiore sect. 405 sq. ᾿ r) εἰς μὲν νερσπὸς} versus 982, 982 ex Euripidis Hercule furente, paullo ante leg. ὡς παίδων ut interpres.
4) dia πλειόνων ἔμπροσϑεν] libro superiore sect. 402 sq.
2) ol μὲν ἐν τῷ σημαινομένῳ) svpra hoc ipso loco sect, 11 sq.
SEXTUS RMPIR. 1]. Dd ; ^ 418 SEXTI EMPIRICI πρωτῆς ἀρξηταί τις, ἠξίουν οἱ Σεωϊχοὶ χοινῶς ἐν λεχτῷ τὸ ἀληe & LA € e ϑὲς ") εἶναι xol τὸ ψεῦδος" λεχτὸν δὲ ὑπάρχειν φασὶ τὸ κατὰ λογικὴν φαντασίαν vquoráuevov *)* λογικὴν δὲ εἶναι φαντασίαν, χαϑ᾽ ἣν τὸ φαντασϑέν ἐστι λόγω παραστῆσαι. τῶν δὲ λεχτῶν A, c—y LJ à δὲ, αν T 4 4 d -ῳ τιτὰ μὲν ἐλλιπῆ καλοῦσι, τὰ δὲ αὐτοτελῆ ὧν τὰ μιὲν Pani, - A. LI P P4 παρείσϑω νῦν. τῶν δὲ αὐτοτελῶν nÀsovg*) εἶναί φασι, xui sebant communiter Stoici verum esse et falsum iu dicto; dictum autem esse, quod in rationis participe cousistit phantasia; rationis autem participem di- cunt esse phantasiam, cum id quod per eam est apprehensum, ratione licet ostendere. dictorum porro alia vocant deficientia, alia integra sive perfecta: ex his deficientia quidem in praesenti a nobis praetermittentur; integre au- tem sive perfecta dicunt esse plura. 71. alia enim vocan imperativa, quae u) ἐν λεχτῷ τὸ ἀληϑές) ibid. sect. 12.
x) τὸ χατὰ λογιχὴν {φαντασίαν ὑφισιάμενον) eadem AextoU definitio ΄ Stoica exstat apud Suidam in χατηγορήμαια ex Laértii 7 63. senserunt autem Stoici, praeter, rem ipsam significatam sive ὑπάρχον et vocabu- lum significans sive vonu« vocabuli esse tertium in mente hominis, quod ipsi dixere Aextzov, ideam sive conceptionem ἀσώματον, in qua verum et falsum inesse statuerunt, Àmmonius'in librum Aristotelis neo) ἔρμη- vta p. 7: ἐπεὶ οὐ πᾶσα λέξις ὄνομα ἢ δῆμα, ἡ γὰρ ἄσημος οἷον Bil- τυρι χαὶ σχιγϑαινός, οὐδέξεοον τούτων. καὶ διαφέρουσι τὰ ὀνόματα τὰ ῥήματα τῶν ἀσήμων «τρωνῶν 5) κατὼ τὸ σημαντιχὰ τούτων εἶναι. ztoótt- ρον ἡμᾶς ὁ 'οιστοιέλης διδάσχει, τίνα ἐστὶ τὰ προηγούὐμένως xai προσ- ἐχῶς ὑπ᾽ αὐτῶν σημσοενόμενι, καὶ ὅτι τὰ vojucta, Dia δὲ τούτων μέ- σὸν τὰ fQdyuete, χαὶ οὐδὲν ἕτερον δεῖν παρὰ ταῦτα ἐπινοεῖν μέσον τοῦ T& νοήματος καὶ τοῦ πράγματος. ὅπερ οἱ ἀπὸ τῆς στρᾶς ὑποτιϑέ- μένοι λεκιὸ» ἠξίουμ ὀνομάζειν.. | | ^7 y) λεχτῶν τὰ μὲν ἐλλιπὴ] supra sect. 12. Laertius 7 63: τῶν δὲ λεχιῶν τὰ μὲν λέγουσιν εἶναι αὐτοτελὴ οἱ Στωϊχοί, τὰ δ' ἐλλιπῆ. ἐλλιπὴ μὲν οὖν ἐστι τὰ ἀναπάρτιστον ἔχοντα τὴν ἐχιρορᾶν, οἷον “γράφει᾽ " ἐπιζη- τοῦμεν ydQ, τίς; αὐτοτελῆ d' ἐστὶ τὰ ἀπηρτισμένην ἔχοντα. τὴν 8xgo- edv, οἷον "γράφει Σωχρατης᾽", ἐν μὲν ov» roig ἐλλιπέσι λεχτοῖς τέταχτεαι τὰ κατηγορήματα, ἐν δὲ τοῖς αὐτοτελέσι τὰ ἀξιώματα καὶ οἱ συλλογισμοὶ καὶ τὰ ἐρωτήματα καὶ τὰ πύσματα, Philo Iudaeus de'agricultura p. 16] τῶν ἀσωμάτων λεχτῶν (ita leg., non cum dcctissimo 'l'urnebo χατηγο- ρημάτων quae sunt λεχτὰ ἀτελῆ) τὰ μὲν τέλεια, τὰ δὲ ἀτελῆ. xul τῶν τε- λεέων τὰ μὲν ἐρωτήματα, τὰ δὲ πύσματα, ἀρατιχά τε αὖ xal ὀρχιχώ, xal ὅσαι ἄλλαι τῶν χατ᾿ εἶδος ἐν τοῖς πεοὶ τούτων σιοιχειώσεσιν ἀνα- γυάφονται διαφοραί.: x) τῶν δὲ αὐτοτελῶν» πλείους} hanc in rem insignis locus est Suidae in ἀξίωμι ex Laértii T 65 sq. et Ammonii p. 1 in librum zegl. ἕρμης- νείας, cuiu$ postremi verba, ut minus obvii,adscribam, licet partem eius iam ad Laértiuni produxere Aldobrandinus et Menagius: μόνον ἀποφαντιχὸν εἶδος τοῦ λόγου δεχτιχὸν ἔστιν ἀληϑείζίς τε xal ψεύδους, x«l ὑπὸ τοῦτο τελοῦσι» c£ ἀποδείξεις, inl ὧν ἡ λογιχὴ πᾶσα πραγμα- τεία τῷ φιλοσόφῳ συντέιαχται, χαλοῦσε δὲ οἱ Στωϊχοὶ τὸν μὲν ànoqar- , tixür λόγον ἀξίωμα, τὸν dà εἰὐχτιχὸν ἀρατιχόν, τὸν δὲ χλητιχὸν προσαγο- οευτιχόν, ποοστιϑέντες τούτοις ἕτερα πέντε λόγων εἴδη, σαφῶς ὑπὸ τινα τῶν ἀπηοιϑμημένων πναφερόμενιι" λέγουσι γὰρ τὸ μέν τι εἶναι ὁμοτι- xOv, ομο» ἴστω νὺν τόδε γαῖα, τὸ δὲ ἐχϑετιχόν, oiov ἔστω εὐθεῖα γραμμὴ ἥδε. τὸ δὲ ὑποϑετιχόν. oiov ὑλοχείσθω τὴν γῆν — εἶναι τῆς τοῦ ἡλίου σψαίρας, τὸ δὲ ὅμοιον ἀξιώματι, oioy ὡς ὡραΐζεται ἡ τύχη ἐν τυῖς βίοις. πέρ ἅπαντα δεχτειχὼ ὄντες ψεύϑους τε καὶ ἀληϑείας ὑπάγοιντο «» τῷ ἀποφαντιχῷ, τοῦ μὲν óuorixoU τὴ μαρτυρίᾳ τοῦ ϑείου πλεονά- σαντος τῆς ἀποφάνσεως, τοῦ δὲ ὁμοίου τῷ ᾿ἀξιώματι τῇ τοῦ ὡς ἐπιτα- * τιχοῦ ἐπιρρήμκτος προσϑήχη. πέμπτον δέ τι πρὸς τούτοις εἶναί φασι τὸ ἐπαπορητιχόν, otov zfaog (Davus, nou Acòc, ut legunt viri docti) πάρεστι, , ADVERSUS LOGICOS [Lib VI]. 410 yàp προστακτικὰ καλοῦσί τινα, ἅπερ ᾿προστάσσοντες 5) λέγο- μὲν olov, δεῦρ᾽ ι9ὲ νύμφα φίλη "),: | xul ἀποφαντικά ^), ἅπερ ἀποφαινόμενοί φαμὲν οἷον, ὃ aav) περιπατεῖ, xal πύσματὰ ἡ, ἅπερ. λέγοντες πυνϑανόμεϑα οἷον, ποῦ οἰκεῖ 4ίων; ὀνομάζεται δέ τινα παρ᾽ αὐτοῖς. καὶ ἀρατικά, 72 ἅπερ λέγοντες ἀρώμεϑα, | ὧδέ σφ᾽ ἐγκέφαλος 7) χαμάδις ῥέοι ὡς ὅδε οἶνος. xal εὐχτικά, ὅπερ λέγοντες εὐχόμεϑα ὑποῖόν ἐστι), Ζεῦ πάτερ ^), ᾿Ἰόδηϑὲν μεδέων, κύδιστε, μέγιστε, δὸς νίκην Αἴαντι καὶ ἀγλαὸν εὖχος ἀρέσϑαι. προσαγορεύουσι δέ τινὰ τῶν αὐτοτελῶν καὶ ἀξιώματα, ἅπερ λές 13 γοντες ἤτοι ἀληϑεύομεν ἢ ψευδόμεθα. ἔστι δέ τινα καὶ πλείονα. ἢ ἀξιώματα), οἷον τὸ μὲν τοιοῦτο n imperantes dicimus; ut / huc age nympba veni, elia enuntiativa, quae dicimus enuntiantes, nt *Dion ambolat'; alia inter- rogationes, quas dicentes interrogamus, ut *unbi habitat Dion?? 72. somi- nastar etiam. apud eos quaedam exsecrativa quibus imprecamwr, ut sicut humi vinum hoc, cerebrum sic defluat illi, alia item optativa, quae dicimus optantes ut: Iuppiter inclyte qui regnas o maxime in Ida, ds da, Aiax victoris claro ut potiatur honore.. | — 19. appellant etiam quaedam ex integris illis sive perfectis pronuntiata, quae diceotes vel verum proferimus vel falsnm, sunt etiam quaedam quae sunt plus.quam pronuntiata, ut hoc τί ποτ᾿ ἀγγελὼν ἄρα; ὅπερ ἐναργῶς ταὐτὸν ὃν τυγχάνεε τῷ ἐρωτημα- iN), πλὴν ὅτι προσιίϑησι τὴν πρύτιισιν τῆς ἐρωτήσεως.
a) προστάσσοντες sic legendum, nom προτασσογιες. ——— P481 5) δεῦρ᾽ ἴϑι νύμφα φίλη) ex Hiad. γ΄ 130.
“) ἀποφαντιχὰ] ita mss pro ἀποφαειχά..; d) ὃ “(ων mss Vratislav. et Ciz. οὐ “έων.
e) καὶ πύσματα] notandum distincta esse ex veterum rationibus ἐρώ- τημα et 3U0ua.*nom ἐρώτησις διαλεχτιχή est cui annuendo vel abnuendo, eive simpliciter etiam vel non respondendo licet satisfacere, ut nin doma est Dio? πύσμα vero ad quam non possumus affirmando respondere vel negando, sed rem de qua alter percontatur exponendo, ut quod Sextus hoc loco exempli loco affert, ubi habitat Dio? Io. Philoponus in priorà A»salytica p 7: διαφέρει ἡ διαλεχτιχὴ ἐρώτησις τῆς πυσματιχῆς, ὅτι πρὸς , μὲν τὴν διαλεχτιχὴν ἐρώτησιν ἀρχεῖ ἢ τὸ ναί ἢ τὸ οὔ ἀποχρίνασϑαι, οἷον πότερον ἡ ψυχὴ ἀϑάνατος; πρὸς τοῦτο ἱκανᾶψν ἢ τὸ ναί ἢ τὸ ov. πρὸς δὲ τὰς πυσματιχὰς πλείονος δεῖ λόγου, οἷον; (Odyss. α΄ 110) τές πόϑεν εἷς ἀγδρῶν, πόϑε τοι πόλις ἡδὲ τοχῆες, αὕτη πυσματιχὴ ἡ ἰρώτησις, πρὰς ἣν πλειόνων δεῖ λόγων τῷ ἀποχρινομένῳ, ἐπάγει γοῦν (Odyss. ει 39) Ἰλιόϑεν με φέρων ἄνεμος Κιχόγνεσσι πέλασσεν. confer Aldobraudinum ad La&rtii. 7 66. j | f) ὧδέ σφ᾽ ἐγχέφαλος) ex Iliad. γ΄ 300. ms Vratislav. ὧδέ οἱ.
g) ὁποῖόν ἐστι) baec verba in me Ciz. desiderantur.
ὃ) πλείονα ἢ ἀξιώματα] Ammonius in loco ante producto ὅμοια ἀξι ὥμωδε appellat, ubi affert exempli loco: ὡς ὡραΐζεται ἡ τύχη ἐν τοῖς Día,. Quom horaria est in. vita hominum fortuga. ὅμοια ἀξιώμασι vocat etiam, aértius 7 67.
Dd 2 430 SEXTI EMPIRICI Πριαμίδῃσιν ") ἐμφερής ὁ fovxóAog | ἀξίωμά ἐστιν" ἢ γὰρ ἀχηϑεύομεν λέγοντες αὐτὸ d ψευδόμεϑα. τὸ δὲ οὕτως ἔχον, wc Πριαμίδαισιν ἐμφερὴς ὃ βουκόλος, πλέον 14 vi ἀξιώματὸς ἔστι καὶ οὐκ ἀξίωμα. πλὴν ἱχανῆς οὔσης ἐν τοῖς λεχτοῖς διαφορᾶς, ἵνα τι, φασίν, ἀληϑὲς ἢ ἢ ψεῦδος, δεῖ αὐτὸ πρὸ παντὸς λεκτὸν εἶναι, εἶτα καὶ αὐτοτελὲς. καὶ οὐ κοινῶς ὑποιονδήποτε οὖν, ἀλλ᾽ ἀξίωμα " μόνον γὰρ τοῦτο, καϑὼς προεῖ- τόπον, λέγοντες ἤτοι ἀληϑεύομεν ἢ ψευδόμεϑα. οὐκοῦν φασιν οἱ ἀπὸ τῆς σχέψεως, τὸ εἶναί τι λεχτὸν ἀσώματον ἢ), ὃ κεχώρισται τῆς τε σημαινούσης φωνῆς, οἷον τῆς Δίων καὶ τῆς τοῦ τυγχά- γοντος, χαϑάπερ αὐτοῦ τοῦ “Δίωνος, πόϑεν ἔχομεν παραστῆ- σαι; ἢ γὰρ αὐτόϑεν ἐροῦσι τοῦθ᾽ ὑπάρχειν οἱ Στωϊχοὶ ἢ δι᾽ 16 ἀποδείξέως τὴν ὕπαρξιν αὐτοῦ πιστώσονται. καὶ εἰ μὲν αὐτόϑεν λέγοιεν τὸ ἀσώματον τοῦτο λεχτὸν ἱπάρχειν, καὶ ἡμῖν ἐξέσται P γἘ2λέγειν αὐτόϑεν ὅτε οὐκ ἔστιν" ὡς γὰρ ἐχεῖνοι χωρὶς ἀποδείξεως εἶσι πιστοί"), οὕτω καὶ οἱ ἀπορητικοὶ τοὐναγτέον διὰ ψιλῆς προφερόμενοι φάσεως γενήσονται πιστοί, ἢ εἴπερ ἀπιστοῦνται, ἽΤ καὶ οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς ὁμοίως ἄπιστοι γενήσονται. εἰ δὲ δε ἀπο- δείξεως τὸ τοιοῦτον πιστώσονται, χεῖρον αὐτοῖς ἄπορον ἐπαχο- λουϑήσει" «ἢ γὰρ ἀπόδειξις λόγος ἐστίν, 6 δὲ λύγος ἐκ λεχτῶν ") - συνέστηκε. τοῖς λεχτοῖς οὖν παραστήσουσι τὸ εἶναί τι λεχτὰν Priamidis bubulcus est assimilis, pronuntiatum est: aut enim verum aut falsum dicimus cum illud affirmamug. quando vero additar *quam Priamidis bubuleus est assimilis, plas est quam pronuntiatum et non fantammodo pronuntiatum, 74. cum itaque tanta sit iuter ea, quae dicta illi appellaut, varietas ac differentia, wt sit aliquid, inquiunt, verum aut falsum, oportet ante omnia esse diotum; deinde inte- grum sive perfectum et non. commuuiter qualecumque, sed pronuntiatum: nam hoc solum, sicut prius dixi, proferentes aut verum dicimus aot falsum. 75. contra itaque Sceptici, unde, inquiunt, possumus ostendere quod, ait aliquod eiusmodi dictum incorporeum diversum a voce significante, ut a voce Dien et a re, hoc est ab ipso Dione. aat enim per se dicent hoc ἐξα esse Stoici aut per demoustrationem id esse probabumt. 76. et si quidem per 1e dicant esse incorporenm hoc quod dictum ipsi appellant, nobis quoque li- cebit ex eo ipso dicere, qnod nou sit: quo modo enim illi sunt fide digni absque demofitratione, ita etiam qui contra dubitant, erunt fide digai, si nudam proferant affirmationem. aut si eis non creditur, similiter nec fide digni erant Stoici. 17. si antem hoc probabuat per demonstrationem, eos seqüetur peius dubium: demenstratio enim est oratio, oratio autem constat ex iis quae dicta illi appellant, dictis igitur ostendent Stoici deri aliquod k) Πριαμέδησιν)] eundem versum bis affert noster, prhnum omisso ὡς, qua ratione est ἀξέωμα sive enuntiatio integra, quae vera vel false eese potest (supra sect. 12): deinde praemisso ὡς, qua ratione est plus quam ἀξίωμα. sive ut Laértius, ὅμοίον ἀξιώματι, ubi idem versus exempli loco affertur, quem Oenones esse ad Paridem Menagius annotavit. in ms Cizensi totus bic Sexti locus legitur sic; ἀξιώματα ἅπερ λέγοντες ἧτοι ἀληϑεύομεν ἢ ψευδόμεθα, oio» τὸ μὲν τοιοῦτο * Πριαμέδησιν ἐμ- φερὴς ὁ βουχόλος' ἀξέωμά ἐστιν" ἢ γὰρ ἀληϑεύίομδν λέγοντες αὐτὸ ἢ ινευδόμεϑα. £g14 δέ τινα καὶ πλείονα ἢ ἀξιώματα, σέον 10 οἵἴτως ἔχον, ὡς Πριαμίδησιν etc.
D) λεχτὸν ox Diii ua im sect. 12, P412 7) do πιστοί] is Cis. ἔπισζον. male. n) λόγος ἐκ λεκτῶ») confer 2 Pyrrhon. sect. 107.
— ADVERSUS LOGICOS |Lib. VIII). 421 οἱ Στωϊκοί, ὅπερ ἀπεμφαῖνον᾽ ἐπείπερ ὃ μὴ διδοὺς svo τι λεκτόν, οὐδὲ πολλὰ δώσει λεκτὰ εἶναι. ζητουμένων τε xai 18 τῶν ἐν τῇ ἀποδείξει λεκεῶν εἰ ἔστιν, ἐὰν μὲν ἐς ἑτοίμου λαμ- βάνωσι' τὸ εἶναι ταῦτα, s ἑτοίμου καὶ οἱ ἀπορητικοὶ τὸ μὴ εἶναι λήψονται, τῆς αὐτῆς ἐπ᾽ ἀμφοτέρων ὑποπιπτούσης πίστεως n ἀπιστίας. ἐὰν δὲ ἐξ ἀποδείξεως, εἰς à ἄπειρον ἐχπεσοῦνται" ἀπό- def γὰρ ἀπαιτηϑήσονται τῶν ἐν τῇ δευτέρῳ ἀποδείξει ἐμ- περιεχομένων λεκτῶν, καὶ τρίτην κομέσαντες τῶν ἐν τῇ τρίτῃ, xai τετώρτην, τῶν ἐν τῇ τετάρτῃ. ὦστε ἄναρχον αὐτοῖς εἶναι : τὴν ἀπόδειξιν. τοῦ εἶναι λεκτόν. καὶ ἄλλα dé πλείω ἐστὶν εἰς τὸν 19 τόπον λέγειν, περὶ ὧν εὐχαιρότερον ἐν τοῖς περὶ ἀποδείξεως?) διεξελευσόμεϑαι. τὼ νῦν δὲ ἐ ἐκεῖνο V) θητέον, ὅτε αὐτοτελὲς ἀξίωμα σύνϑετον 4) εἶναι ϑέλουσιν, οἷον, τό ἡμέρα ἐστί σύγκειται ἔχ τε τοῦ ἡμέρα καὶ τοῦ ἐστίν. ἀσώματωην δὲ οὐδὲν ) οὔτε συντεϑῆ- ναι οὔτε μερισϑῆναι δύναται" δία γὰρ σωμάτων ἐστὶ ταῦτα. τοίνυν οὐδέν ἐστεν αὐτοτελὲς πρᾶγμα οὐδὲ ἀξίωμα...πᾶν τὸ 4) 80 λεχτὸν λέγεσϑαι δεῖ. ὅϑεν καὶ ταύτης ἔτυχε τῆς προσηγορίας. οὐδὲν δὲ λεκτὸν λέγεται ὡς παρισεῶσιν ot ἀπορητικοί. οὐχ doa ἐστέ ro λεχτόν. L ἕπεται, μηδὲ ἀξίωμα εἰν «μηδὲν ἀληϑὲς 1 ij yyeódos. λέγειν γάρ ἐστε, καϑὼς αὐτοί φασιν ot ὠπὸ τῆς ατοᾶς, τὸ τὴν ταῦ νοουμένου πράγματος σημαντεχὴν nepos αἱ φω- vr», οἷον τοῦδε τοῦ στίχου | dictum, quod quidem misime est consentaneum; quandoquidem qui uon det esse aliquod dictum, nec multa dabit dicta esse. 78. et quando quaeritne mum dicta sint in demonstratione, si temere sumant ea esse, temere Sce- ptici quoque sument ea non esse, cum in utrumque hoc ipsum pariter ca- dat, ei at sit vel credendum vel non credendam. sin autem ex demonstra- tione, prolabentur in infinitum: ab eis enim postulabitur demonstratio dicto- fum, quae continentur in secnuda demonstratione, et cum tertiam attulerint. eorum quae sunt in tertia, et cum quartam, eorum quae sunt in quarta. qno fit ut careat principio demonatratio, quod sit id quod vocaut dictum. 79. possunt alia quoque plura obiici in hunc locum, quae persequemur op- portunmius, quando tractabimus de demonstratione. nunc antem illud est di- cendum, quod prenuntiatum integrum sive perfectam volunt esse composi- tum, ut illud dies est componitur ex dies et 644. nihil antem incorporeum potest componi nec dividi: haec enim sunt propria corporum. ergo nec pro- nuntiatum ullum est res integra. 80, et omne qnod dictum appellant Stoici, debet dici: nam ex eo hano nactum est appellationem. nullum autem dictum dicitur, πὲ probant Sceptici. non est ergo aliquod dictum. cui est conse- 'quens, ut nullum sit proauutiatum vernm aut falsam. dicere euim, ut ipsi aiunt Stoici, ext proferre vocem siguificativam rei quae intellgitur, ut huius versus o) ἐν τοῖς περὶ ἀποδείξεως} infra sect. 810. “4. , ΡῈ) τὰ νῦν δὲ ἔπεῖνο} ms Vratislav. τὸ τὰ νῦν. rectum est τὰ vU» οἱ τὸ νῦν. non τὸ τὰ vir.
4) ἀξίωμα σύνϑετον) enuntiatio composita ex pluribus vocibus, — —— nomine et verbo. singula enim verba, ut eeribi?, legit, sunt qui- dem λεχτί secundum Stoicos, non nutem λεχτὰ αὐτοτελῆ, ilaque nec axiomata. at ἀξίωμα est; Socrates scribit, r) ἀσώματον d οὐδὲν} nam ex Stoicorum sententig Acxt& non sunt corpora sed vero ασώματα, ut iam saepius dictum, vide ad sect, 12 huius libri.
4) πᾶν τε} ita mss pro πᾶν δέ.
422 ο΄ SEXTI ἈΜΡΙΠΙΟΙ.
μῆνιν &uds!) ϑεὰ Πηληϊάδεω "Ἀχιλῆος. | 81 ἀλλὰ τούτου yt τὴν σημαντικὴν φωνὴν ἀμήχανόν ἐστι ngogl- φέσϑαι, διὰ τὸ οὗ τὰ μέρη μὴ συνυπάρχει"), μηδὲ αὐτὸ ἐκεῖνο ὑπάρχειν" τούτου δὲ τοῦ πράγματος τὰ μέρη μὴ συνυπάρχειν, ὥστε μηδ᾽ αὐτὸ ὑπαρκτὸν *) εἶναι. τὸ δ᾽ ὅτε ἀσυνύπαρχτά ἐστιν Ῥφ)δαὐτοῦ τὰ μέρη, αὐτόϑεν δείχνυται" ὅτε γὰρ τὸ πρῶτον ἡἣμι- στίχιον προφερόμεϑα, οὔπω ἐστὶ τὸ δεύτερον" καὶ ὅτε τὸ dei- τερον προφερόμεϑα, οὐκ ἔστι τὸ πρῶτον.. ὥστε τὸν μὲν ὅλον , Βαστίχον οὐ προφερόμεϑα, καὶ μὴν") οὐδὲ τὸ ἡμιστίχιον. ὅταν γὰρ πάλιν τὸ πρῶτον τοῦ ἡμιστιχίου μέρος λέγωμεν, τότε οὕπω τὸ δεύτερον αὐτοῦ μέρος προφερύμεϑα, καὶ ὅτε τὸ δεύτερον προφερόμεϑα, οὐκέτι λέγομεν τὸ πρῶτον. ὥστε οὐδὲ τὸ ἡμιστί- * gov) ὑπάρχει, κἂν δὲ σχοπῶμεν, οὐδεμία λέξις, οἷον 3) μῆνις" ὅτε γὰρ τὴν μη συλλαβὴν λέγομεν, οὐδέπω τὴν νιν προφερό- δϑιμιεϑα, καὶ ὅτε τὴν νιν προφερόμεϑα, οὐκέτι τὴν μη. εἰ οὖν ἀδύνατόν. ἐστιν ὑπάρχειν τι, οὗ τὰ μέρη ἀσυνύπαρχτά lari, δέ- δειχται δὲ καὶ ἐπὶ μιᾶς λέξεως ἀσυνύπαρχτα τὰ μέρη, ῥητέον μηδεμίαν ὑπάρχειν λέξιν, διὰ τοῦτο δὲ οὐδὲ ἀξίωμα, ὃ φαϑι σύνϑετον εἶναι, οἷον τὸ τοιοῦτο “Σωκράτης ἔστιν᾽" ὅτε γὰρ λέ- γετὰε Σωκράτης, οὔπω ἐστὶ τὸ ἔστι, καὶ ὅτε τὸ ἔστι λέγεται, ὁ Σωχράτης οὐ λέγεται. οὐδέποτε ἄρα ὅλον ὑπάρχει τὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ μέρη τοῦ 01ov?), τὰ δὲ μέρη τούτου oix ἔστιν ἀξιώματα. 84 οὐκ duo ἐστέ τι ἀξίωμα, καίτοι τί yis ὅλου τοῦ ἀξιώματος διέξιμεν, τοῦ Σωχράτης ἔστιν, ὅτε καὶ αὐτὸ κατ᾽ ἰδίαν τὰ πτωiram Peliadae dic o dea carmine Achillis. 81. sed huius quidem significativa vox non potest proferri propterea quod cuius non existuat simul partes, neque illud ipsum existit: huius autem rei pertes non coéxistunt; itaque neque ipsa existere potest, quod vero noa simul possint existere eius partes, ex eo ipso ostenditur: quando eniin pri- mum proferimus hemistichium, nondum est'secuudum; et quando proferi- mus secundum, non est primum. quo fit ut totum quidem versum nou pro- feramus, sed mec hemistichium. 82. quaudo enim rursus dicimus primam partem hemistichii, tanc nondum proferimus secundam eius partem; et qnando secundam proferimus, non amplins primam dicimus. quamobrem nec existit hemistichium; et si consideremus, ne ulla dictio quidem, ut ira: quando enim dicimus syllabam i, nondum proferimus ram, et quando prolerimus ram, non est amplius i. 83. si ergo fieri uou potest ut existat aliquid, cuius partes simul existere non possunt; ostensum est autem vel iu une dictione partes.non posse simnl existere,. dicendum est nullam existere dictionem, propterea nec ullum pronuntiatum, qnod dicunt esse compositum, ut illud, *est flocrates*t quando enim dicitur Socrates, nondum est illud est, et. quando dicitur illud est, Socrates nou dicitur. numquam ergo est totum prowuntiatum, sed partes totius; eius autem partes nou sunt pronuntiata. non est ergo ullum pronuntiatum, 84. quamquam quid dé toto loquimur pronuntiato, nempe.*Socrates est, cmm nec ipsum quidem unicam nomea 4) μῆνιν ἄειδε] hoc lliadis initium exempli loco affert etiam lib.. adv. Grammaticos sect. 133 sq. ubi similes cavillationes, et 163 sq. 4) συνυπάρχει} ita mss pro συνυπαάρχεν. x) ὑπαρχτὸν} ita ms Vratislav. pro ὑπαρχτιπόν. P418 γ) μὴν] it& idem codex pro μέν. x) ὥστε οὐδὲ τὸ ἡμιστίχιον) ita pro ὥστε τὸ legendum satis per se manifestum, etiamsi mss codices non monerent.
a) ἀλλὰ μέρη τοῦ ὅλου] sic omnino videtur legendum pro οὐδὲ μέρη.
^ ADVERSUS LOGICOS [Lib VII. — 424 τικὸν τὸ Σωκράτης οὐ δύναται ἐν ὑπάρξει νοεῖσϑαι διὰ τὴν αὖ- τὴν αἰτίαν; φημὶ δὲ διὰ co μὴ συνυπάρχειν τὰ συστατικὰ αὖὐ- τοῦ μόρια. διδομένου τε τοῦ ἀξίωμα εἰναί τι ἀληϑὲς καί 1.85 ψεῖδος, οὐ συγχωρήσουσιν οἱ ἀπὺ τῆς σχέψεως διὰ τὸ 4 εὐαπόδοτον αὐτὸ καϑεστάναι τοῖς πρὸς οὕς ἐστὶν Ó λόγος. φααὶ γὰρ ἀληϑὲς μὲν εἶναι Asien, ὃ ὑπάρχει τὲ χαὶ ἀντίκειταί τινι }) ψεῦδος δέ, U οὐχ ὑπάρχει μέν, ἀντίκειται * dé τινι, ἐρωτώμενοι δὲ τί ἐστι τὸ ὑπάρχον “), λέγουσι τὸ καταληπτικὴν κινοῦν ψαν- τασίαν. εἶτα περὶ τῆς καταληπτικῆς φαντασίας ἐξεταζόμενοι ná- 86 ᾽ λιν ἐπὶ τὸ ὑπάρχον, ἐπ᾿ ἴσης ὃν ἄγνωστον,,ἀνατρέχουσι λέγοντες “καταληπτιχή ἐστι “φαντασία ἢ ἀπὸ Xnágyovroc κατ᾽ αὐτὸ τὸ ὑπάρχον. ὕπερ ἦν ἴσον τῷ M ἀγνοούμενον διδάσκειν καὶ εἰς τὸν δι᾿ ἀλλήλων 4) ἐμπίπτειν. τρόπον. ἵνα γὰρ τὸ ὑπάρχον μά- ϑώμεν, ἐπὶ τὴν. καταληπτιχὴν μᾶς φαντασίαν ἀποστέλλουσι λέ- γοντες ὑπάρχον εἶναι τὸ κινοῦν καταληπτικὴν «φαντασίαν. fva - δὲ τὴν καταληπτικὴν͵ γνῶμεν φαντασίαν, ἐπὶ τὸ ὑπάρχον ἀντάπο- στέλλουσι. μήτε οὖν ἐκεῖνο μήτε ταύτην γινώσκοντες οὐδὲ τὸ ἀπ᾿ 4!) αὐτῶν διδασκόμενον ἀληϑὲς xai ψεῦδος ἀξίωμα συνή- P 414 σομεν. xüy ταύτης δὲ τῆς ἀπορίας ἀφίστηταί τις, μείζων ἀλλη 81 παρ΄. αὐτὴν ἀναχύψει τοῖς τὴν Στωϊχὴν τεχνολογίαν ἀποδεχο-- μένοις * ὥσπερ γὰρ εἶ βουλοίμεθα μαϑεῖν τί ἐστιν ἄνϑρωπος, πρότερον ὀφείλομεν ἐγνωκέναι τί τὸ Σιῦον xai τί τὸ λογικὸν καὶ τί τὸ ϑνητύν — ix τούτων γὰρ συνέστηκεν 7 τοῦ ἀνϑρώπου γύησις --- καὶ ὃν τρόπον εἰ προαιροίμεϑα yt γώσχειν τί ἐστι κύων, προχατειληφέναι δεήσει πάλιν τὸ ζῷον καὶ τὸ ὑλαχτικύν — ἐκ Socrates possit intelligi existere propter eamdem causam, propterea quod non sint simul partes ipsum constituentes? 86. et si detur hoc, at pro- nuntiatum esse aliqNod verum et aliquod falsum, non'concedent Sceptici propterea quod ab illis adversus quos disputant uon facile expediri possit. dicunt enim verum quidem esse pronuntiatum, quod existit et oppositum est alicui, falsum antem, quod non existit et est oppositum alicni. rogati autem quid sit id quod existit, dicnnt. esse. id quod movet comprehenden- Δ lem phantasiam. 86. deinde de comprehendente examidati phantasia, rur- sus recurrunt ad id quod existit, quod est aeque ignotum, dicentes *com- prehendens phantasia est quae est ex re quae existit congruenter rei quae existit. qnod quidem perinde est δὰ si doceas id quod ignoratur per id quod ignoratur, et iucidas in modnin docendi alterum mutuo per alterum. nam ut discamus id quod existit, amaudaimt nos ad comprebendentem phan- tajam dicentes id quod existit esse hoc quod movet comprehendentem phan- tasiam. uf autem comprehendentem cognoscamus pbantasiam, nos remittunt ad id qnod existit..neqne ergo illad neque hanc cum cognoscamus, nec quod ab eis docetur vernm aut falsum intelligemus pronuntiatum. 87. quodsi qnis etiam omittat hanc dubitationem, alia maior praeter ipsam emerget iis quí Stoica artis praecepta admittunt: qno modo enim si velimus discere quid sit homo, prius nosse debemus quid sit animal, et quid sit rationis particeps et quid mortale — ex hi$ enim constat notio hominis — et qno modo si velimus nosse quid sit canis, oportebit prius percipere quid sit animal, b) ἀνείκειταί τινι} supra sect. 10 et mox 88 sq. e) τί ἐστι τὸ ὑπάρχον] eadem obiectio lib. 3 Pyrrhon, sect. 212.
d) τὸν δι —RR ita ms Vratislar. pro διαλλήλων, quod et ipsum pessim alibi in Sexti codd. occurrit.
[42) immo: vr] 4M SEXT! EMPIBICI δϑτούτων yàp ἐνδεῖτο ὃ κύων —-: οὕτως εἰ ἀληϑές ἔστε κατὰ τοὺς Σεωϊκποὺς ὃ ὑπάρχει τε καὶ ἀντίκειταί τινι, καὶ ψεῦδος ὃ μὴ ὑπώρχει μέν, ἀντίκειται δέ τενε, κατὰ ἀνάγκην ὀφείλομεν γινώ- . ὅχδιν εἰς τὴν τούτων νόησιν, τί ἐστι τὸ ἀντικείμενον. οὗ πάνυ δέ γε δύνανται παραστῆσαι τὸ ἀντικείμενον ἡμῖν ot Στωϊκοί" 89 ποίνυν οὐδὲ τὸ ἀληϑὲς ἢ ψεῦδος ἔσται γνώριμα. φασὶ γάρ, “ ἀντινδέμεναά στιν, ὧν τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου “) ἀποφάσει πλεονά- ζει, οἷον ἡμέρα ἐστίν, οὐχ ἡμέρα ἐστίν. τοῦ γὰρ ἡμέρα ἐστίν ἀξιώματος τὸ οὐχ ἡμέρα ἐστίν ἀποφάσει πλεονάζει τῇ οὐχέ, καὶ διὰ τοῦτο ἀντικείμενόν στιν ἐκείνῳ. ἀλλ᾽ εἰ τοῦτ᾽ ἐσεὶ τὸ ἀντιχείμενον, ἔσται καὶ τὰ τοιαῦτα ἀντικείμενα, τὸ τε ἡμέρα ; ἐστί καὶ οὐχὶ φῶς ἐστι. τοῦ γὰρ ἡμέρα ἐστὶν ἀξιώματος ἀπο- φάσει πλεονάζε) τὸ οὐχὶ φῶς ἐστιν. οὐχὶ δέ γε κατ᾽ αὐτοὺς ταῦτα ἀντικείμενά ἐστιν"), οὐκ ἄρα ἀντικείμενα ἐστε τὸ ἕτερον 90 τοῦ ἑτέρου ἀποφάσει πλεονάζειν. ναί φασιν. ἀλλὰ cé» τούτῳ ἀντικείμενά ἐστι τῷ τὴν ἀπόφασιν?) προτετάχϑαι τοῦ ἑτέρου τότε γὰρ καὶ κυριεύει λ) τοῦ ὅλου ἀξιώματος. ἐπὶ δὲ τοῦ ἡμέρα ει ὄστί καὶ οὐχὶ φῶς ἐστι, μέρος οὖσα τοῦ παντὸς ἢ oU κυριεύεε πρὸς τὸ ἀποφατικὸν ποιῆσωι τὸ πᾶν. ἐχρῆν οὖν, ἐροῦμεν, προσκεῖ- σθαι τῇ ἐννοίᾳ. τῶν ἀντικειμένων, ὅτε τότε ἀντικείμενά datas,