et quid sit Jatrans — ex his enim intelligitar cenis —: 88. ita si ex sen- teatie Stoicorum verum est quod existit et alicui est oppositum, et falsum quod non exisfit et alicni oppositum est: necessario debemus nosse ad ho- rum fntelligentiam, quid sit oppositum. nequaquam eutem Stoici possunt oppositum qnid sit, nobis ostendere: neo érgo verum nee falsnm erunt co- guita. 89, dicunt enim, opposita sunt, quorum alterum amplius quam alte- rum habet. negationem, nt dies est, non est dies. nam pronuntiatum, dies nou est, negationem amplius habet qnam pronuntiatum dies 6st, negátionem jequam non, et ideo hoc illi est oppositum. sed si hec'oppositum est, haec qaoque erunt Mid Hue dies est οἵ non est lux: hoc eáiin non est lux, ne- gationem amplius habet quam pronuntiatnm dies est, e& eorum autem sen- testia haec minime sunt opposita. non snnt ergo opposita qnorum alterum megationem amplius habet quam alterum, 90. sane, inquinot. sed tunc op- , posita sunt, quaprdo negatio alteri praeponitur: tunc enim dominatur toti pronuntiato. in illo autem díes est et non est Inx, cum sit pars totius, noa. dominatur toti pronuntiato ad efficiendum totum enuntiativum, oportet ergo, dieemus, "addi notioni oppositorum, quod tunc sunt oppositá, quando noa P4y4 0) ὧν τὸ ἕιερον τοῦ ἑτέρου) articulum τό qui in editis aberat, e mss revocavi. |: f) οὐχὶ δέ ys ἀντικείμενα ἔστιν] docet statim. infra Sextus, partes has tantum esse propositionum compositarum quae opponi sibi debebant, nen integras propositiones. unde negabant Stoici esse opposita si unus diceret, «i dies est, lux est, alter vero, non e«t lux. — g) τῷ τὴν ἀπόφασιν) ita ins Cis., licet in edito erat σὺν τῷ.
h) τότε γὰρ xol — ex eodem ms addidi καί, quod in editis abest. dominari autem dicitur toti enuntiationi particula negativa, quando toti praefixa totam mutat facitque ex affirmativa contradictoriam ne- gativam, |.
i) μέρος οὖσα τοῦ παντὸς] integra propositio: δὲ dies est, lux cat. de- bebat itaque opponi baec: non ai dies est lux est. mox ἀποφατιχόν scripsi pro dzoqarzixor. est enim. ἀποφατικόν ab. ἀπόίφημε nego, cum dno- qarixdv dicatur ab &noqaíro: enuntio, | ADVEBSUS LOGICOS [Lib. VIII, 425 ὅταν μὴ ψιλῶς τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου ἀποφάσει πλεονάζῃ, ἀλλ᾽ ὅτοιν 7 ἀπόγασις προτάττηται τοῦ ἀξιώματος. ἄλλος δέ τις καὶ 91 τὸν Πλάτωνος.) παραλήψεται λόγον, ᾧ κέχρηται ἐν τῷ περὶ Ψυχῆς, καὶ διδάξει ὡς οὐχ οἷόν τέ ἐστι μετουσίᾳ τῆς ἀποφάσεως πλεονάζειν τὸ ἀξίωμα παρὰ τὸ μὴ ἔχον τὴν ἀπόφασιν" ὡς yàp οὐδὲν μετουσίᾳ ϑερμοῦ γίνεταε ψυχρόν, οὕτως οὐδὲν S pérovoic μικροῦ γίνεταε μέγα"), ἀλλὰ μιχρόν. καὶ. ὡς μετοχῇ P 418 τοῦ μείζονος γίνεταί τι μέγα, οὕτω καὶ μετοχῇ τοῦ μιχροῦ ἔσται Tt μιχρόν. διὸ καὶ τὴν ἐννεάδα κατὰ τὴν τῆς μονάδος πρόσλη- Ψψιν μὴ γίνεαϑαι μείζονα" τὸ γὰρ ἑν ἧττόν ἐστι τῶν ἐννέα, τοῦτο οὖν προσλαβοῦσα ἡ ἐννεὰς οὐ γενήσεται πλείων vgiv ἐν-- 9Ά »én, ἐλάττων δὲ μᾶλλον. εἰ γὰρ προσλήψει ταύτης οὐ γενήσεται 5 ἐννεὰς τῆς ἐννεώδος μείζων, ἀλλὰ ἐλάσσων μᾶλλον, ἐπεὶ οὖν καὶ ἡ οὐχί ἀπόφασις ") μιχρότερόν τί ἐστι τοῦ ἀξιώματος, οὐ noujeu τὸ ἀξίωμα μεῖζον, διὰ τὸ ὡς μεγέϑους τινὸς μετουσίᾳ γίνεταί τι μεῖζον, οὕτω καὶ ἐλάττονος μετουσίᾳ ἔλαττον ἀποτε- λεῖεται. ὃ μὲν οὖν Πλάτωνος λόγος οὕτως εἰς τὸν τόπον ὑπὸ cov μεταχϑήσεται.
7 Ἐπισυνάπτοντες δὲ ἡμεῖς τοῖς προκειμένοις κὠκεῖνο λέγω-- ὃ8 " μέν, ὡς εἴπερ τὸ ἀληϑὲς ἀξίωμά ἐστι, πάντως ἢ ἁπλοῦν ἐστιν ἀξίωμα ἢ οὐχ ἁπλοῦν, ἢ καὶ ἁπλοῦν καὶ οὐχ ἁπλοῦν" τῶν γὰρ ἀξιωμάτων πρώτην σχεδὸν καὶ κυριωτάτην ἐχφέρουσι διαφορὰν.
οὗ “Πιαλεκτικοί, xa9^ ἣν τὰ μέν ἐστιν αὐτῶν ἁπλᾶγ τὰ δ᾽ οὐχ ἁπλῶ. καὶ ἁπλῶ μὲν ὅσα μήτ᾽ ἐξ ἑνὸς ἀξιώματος dig λαμβα- νομένου ") συνέστηκε μήτ᾽ ἐξ ἀξιωμιάτων διαφερόντων διά τινος mnde alternm amplins habet quam alterum negationem, sed quando negatio. praeponitur pronugtiato. 91. assumet autem etiam alius quispiam eam ratioaem, qua nsus est Plato in libro de anima, et docebit quod feri uon potest ut participatione negatiouis plus babeat pronuntiatum, quam id quod noB habet negationem: nam sicut participatioue calidi nibil fit frigidum, sic.
perticipetione parvi non fit magoum, sed parvum. et sicut participatione ——— aliquid magnum, ita etiam porvi participatione erit aliquid par- vum. et ideo novenarium ex adsumptioae unitatis non fieri maiorem: unum enim minus est novein, 92. eo ergo assumpto novenerius non fiet numero amplior quam novem, sed potius minor. si itaque adsumptione unitatis non fit novenarius maior novenario, sed potius minor, similiter quoniam nega- tio non est quid minus pronuntiato, non faciet maius pronuntiatum, propte—- rea quod ut alicuius magnitudinis participatione fit aliquid maius, ita etiam minoris participatione fit aliquid minus. atque Platonisgquidem ratio sic ab eliquibus traducetur ad praeseutem locum.
93. Nos autem iis quae prius dicta sunt, adinngemus illud quoque dieamusque, si vernm est pronuntiatum, id est omuino aut simplex promun-' tiatum aut non simplex, aut etiam simplex et non simplex: pronuntiato- rum enim primam et maxime propriam differentiam efferunt Dialectici, per quam alia quidem ex iis sunt simplicia, alia autem nou simplicia, et sim- plicia quidem quae neqne constaut ex uno pronuntiato bis sumpto neque k) Πλάτωνος) Platonis locus est in Phaedone p. 393 ed. Lugd. 1590. ad eundem respexit noster libro adversus Arithmeticos sect. 21, ubi verba ipsa Platonis dscripsi. conferendus etiam infra sect, 105, ubi si- milem in modum argumentatur, ' ) γένεται μέγα] ità mss pro γένεσϑαι.
m) ἐπεὶ οὖν xal ἡ οὐχί ἀπόφασι9) ms Ciz. οὐχ, ἡ: ἀπόφασις, n) ἐξ ἑνὸς ἀξιώματος dic λαμβανομένου) ut: ei diee est; dice est, infra ἢ τινων συνδέσμων, olov “ἡμέρα ἐσείν᾽ ἢ “νύξ ἐστι᾽ ^), “ Zo- 94 χράτης διαλέγεται᾽, πᾶν ὃ τῆς ὁμοίας ἐστὶν ἰδέας. ὥσπερ γὰρ τὸν στήμονα ἁπλοῦν λέγομεν καίπερ, ἐκ τοιχῶν cvyiorüma, ἐπεὶ οὐχ ἐκ στημόνων, οἵτινές εἶσιν ὁμογενεῖς, πέπλεκταε" οὕτως ἁπλᾶ λέγεται ἀξιώματα, ἐπεὶ οὐκ ἐξ ἀξιωμάτιὠων συνέστηχεν "), ἀλλ᾽ ἐξ ἄλλων τινῶν, οἷον 10 ἡμέρα ἐστέν ἁπλοῦν ἐστι, παρ᾽ ὅσον οὔτε ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἐστι λήμματος δὶς λαμβανομένου οὐδὲ ix διαφερόντων συνέστηκεν, ἐξ ἄλλων δέ τινων συγκέκριται, οἷον τοῦ ἡμέρα καὶ τοῦ ἐστί. καὶ μὴν οὐδὲ σύνδεσμός ἐστιν ἐν αὐτῷ. . 9δοὺγ ἁπλᾶ δὲ ἐτύγχανε τὰ οἷον διπλῶ ") καὶ ὅσα δ᾽ ἐξ) ἀξιώμω- 1oc δὶς, λαμβανομένου ἢ ἐξ ἀξιωμάτων διαφερόντων συνέστηχε διὰ συνδέσμου τε ἢ συνδέσμων, οἷον εἰ ἡμέρα ἐστίν, ἡμέρα ἐστίν" εἰ νύξ ἐστι, σχύτος ἐστί. καὶ “εἰ ἡμέρα ἐστί, καὶ φῶς ἐστιν᾽" 96 *Ziro« ἡμέρα ἐστὶν ἢ νύξ au. τῶν δὲ ἁπλῶν τινὰ μὲν ὡρισμένα ἐστίν, τινὰ δὲ ἀόριστα, τινὰ δὲ μέσα' ὡρισμένα μὲν τὰ κατὰ Ρ 410 δεῖξιν ἐκφερύμενα, οἷον “οὗτος περιπατεῖ, οὗτος κάϑηται᾽ " δεί- κνυμι γάρ τινα τῶν ἐπὶ μέρους ἀνθρώπων. ἀόριστα δέ ἐστι κατ᾽ ᾿ αὐτοὺς ἐν οἷς ἀύριστόν τι χυριεύεει μόριον, οἷον * τὶς χάϑηται"" 97 μέσα δὲ τὰ οὕτως ἔχοντα, *&v9gunog κάϑηται᾽ ἢ ““Σωχραάτης περιπατεῖ᾽. τὸ μὲν οὖν “τὶς πὲριπατεῖ᾽ ἀόριστόν ἐστιν, ἐπεὶ ovx ex differentibus proauntiatis per aliquam aut aliquas coniuuctiones, ut 'dies est' aut *nox est', Socrates disputat^ et quidquid est similis generis. 94. quomodo énim stamen simplex dicimus, etiamsi constet ex pilis, 4πο- niam mon est contextum ex staminibus, quae sunt oiusdem generis; ita sim- plicia dicuntur prounatiata, quoniam non constant ex pronuatiatis, aed ex aliquibus aliis, nt *dies est' est simplex, quoniam nec est ex eadem bis sampte propositione neque constat ex-diversis, conflata est autem ex ali- qoibas aliis, utpote *dies" et *est/, sed meque in eo est coniunctio. 95. noa sunt autem simplicia promuutiata, quae sunt veluti. daplicia et quae cea- stant ex pronuntiato bis sumpto ant ex differentibus: proumntiatis per 608" - jiunctionem aut conianctiones, ut *si dies est, dies est'. “δὲ nox est, sunt tenebrae', et “εἰ dies est, et lux est^: *aut est dies, aut nox est'. 96. ex simplicibus autem aliqua sunt definita, aliqua indefinita, aliqua media: de- fuit quidem quae indicando efferuntur, ut *isto ambnlat, iste sedet: ostendo enim aliquem ex singularibus hominibus. iudefinità sunt ex eorum sententia, in quibus dominatur aliqnid indeflnitum et noo terminatum, ut *sedet quispiam. 97. media autem sunt quae sic se habent, *homo sedet' aut * Socrates ambulat'. atque illud quidem *ambnulat quispiam est iudesect. 95 et lib. 2 E rrhon. sect. 112, ubi hoc ἀξίωμα διαφορούμενον di- citur, quemadmodum et infra sect. 108 109., o) ἡμέρα ἐστὶν ἢ νύξ ἐστιν} haec ita distinguenda, neque enim unam enuntiationem constituunt, quoniam ita prodiret ἀξίωμα οὐχ ἁπλοῦν, sed duo sunt exempla diversa enuntiationis simplicis, unum dies cst, alterum nox est. , p) συνέστηχε»] ms Ciz, συνέστησεν». — 4) dà iroyyaye τὰ οἷον διπλᾶ xol] haec verba in. ms Vrauelac. desi- derantur. ' | y) ὅσα δ᾽ P] ita mss recte pro ὅσα δέ.
5) εἰ ἡμέρα Basé», ἡμέρα laríy] ita leg. ex ms Vratislav. alioqui de- sideraretur exemplum ἀξιώματος δὶς λαμβανομένου, quod iterum exstet infre sect, 110. deinde ex interprete Herveto scripsi: εἰ ἡμέρα ἐστί, καὶ qu ἔστιν, ut essét exemplum διὰ συνδέσμων duplex quemsdmodum «à συγδέσμον. confer infra sect. 109 sq. epe 4 ν.
/ ὸ ι '. ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII]. 4n ᾿ἀφωρικέ τινα ἡ τῶν ἐπὶ Ἡέρους περιπατούντων᾽ κοινῶς γὰρ ἐφ᾽ ἑκάστου αὐτῶν ἐχφέρεσϑαι δύναται. τὸ δὲ “οὗτος κάϑηται' ὧρι- ᾿σμένον στῶ, ἐπείπερ ἀφώριχε τὸ δειχνύμενον πρόσωπον. τὸ δὲ “Σωχράτης κάϑηται᾽ μέσον ὑπῆρχον ")», ἐπείπερ οὔτε ἀὐριστόν ἐστιν --- ἀφώρικε γὰρ τὸ εἶδος --- οὔτε ὡρισμένον * οὐ γὰρ μετὰ δείξεως ἐχφέρεται, ἀλλ᾽ ἔοικε μέσον ἀμφοτέρων ὑπάρχων τοῦ τε ἀορίστου καὶ τοῦ ὡρισμένου. γίνεσϑαι δέ φασι τὸ ἀόριστον ἀλη- 98 ϑές, τὸ "τὶς περιπατεῖ" ἢ “τὶς κάϑηται'; ὅταν τὸ ὡρισμένον ἀληϑὲς εὑρίσκηται 5)» τὸ “οὗτος κάϑηται᾽ ἣ “οὗτος περιπατεῖ". μηδενὸς γὰρ τῶν ἐπὶ μέρους καϑημένρυ οὐ δύναται ἀληϑὲς εἶναι τό “τὶς χάϑητιωι᾽ ἀόριστονι / Τοιαῦτα μὲν ὡς ἐν κεφαλαίοις τὰ ἐπὶ τῶν ἁπλῶν ἀξιωμά- 99 των “λεγόμενα τοῖς “Ππαλεχτικοῖς ὑπῆρχεν. ot δὲ ἀπορητικοὶ bn τοῦσι πρῶτον el δύναται τὸ ὡρισμένον ἀληϑὲς εἶναι" τούτου γὰρ ἀναιρεϑέντος οὐδὲ τὸ ἀόριστον δύναται ὑπάρχειν ἀληϑές. ἀναι-- povuévov δὲ καὶ τοῦ ἀορίστου οὐδὲ τὸ μέσον τούτων ὑποστή- σεται. ταῦτα Ó' ἦν ὥσπερ στοιχεῖα τῶν ἁπλιῶν ἀξιωμάτων" τοίνυν ἀϑετουμένων αὐτῶν οἰχήσεται καὶ τὰ ἁπλῷ ἀξιώματα, καὶ οὐκ ἐνέσται λέγειν τἀληϑὲς ἐν τοῖς ἁπλοῖς ὑπάρχειν ἀξιώμασι. ι καὶ δὴ τὸ. ὡρισμένον τοῦτο ἀξίωμα τό “οὗτος κάϑηται" εἦ͵ “οὗ- 100 τος περιπατεῖ᾽, τότε φασὶν ἀληϑὲς ὑπάρχειν, ὅταν τῷ ὑπὸ τὴν δεῖξειν πίπτοντι συιμβεβῆήκοι τὸ κατηγόρημα, οἷον 10. ᾿καϑῆσϑαι A A Snitum, non enim definit ac terminat aliquem ex siugularibas hominibus qui ambnlant: comununiter emim potest de quolibet ipsorum efferri..*iste' au- tem 'sedet? est definitum ac terminatum, quoniam delinit certam personam quae indicatur. hoc autem * Socrates sedet' est medinm, quoniam nec est indefinitum — definit enim ac teriniuat speciem — nec finitnm ào termi- natuin: non effertur enim cum ostensione, sed videtnr esse medium inter utrumque, uempe inter indefinitum et finitum. 9H. dicunt autem indefinitum esse verum, nempe illnd * ambulat aliquis" aut "aliquis sedet', quando de- finitum ac terminatum invenitur vernm, nempe 'iste sedet aut *iste am- bwlat*. nam si nullus sedeat ex singularibus, non potest indefinitum illnd esse verum *sedet aliquis '.
99. Atque haec quidem sunt quae in summa —— a Dialecticis de simplicibus prenuntiatis, Sceptici autem quaerunt primum au possit defini- tum esse verum: nam ai hoc fuerit sublatum, nec indefinitum potest esse veram, si tollatur porro etiam indelinitum, nec id quidem consistit quod est inter ea iutermedium. sunt antem haec velnti elementa simplicium pro- nuntiatorum, quibus sublatis interibunt etiam simplicia pronuntiata, nec licebit dicere esse verum in simplicibus, 100. iam vero definitum hoc pro- nuntiatum, nempe *iste sedet! aut *iste ambulat', tunc dicunt esse verum, quando id quod est praedicatum, accidit subiecto cadenti sub osteusionem, 4) dq ριχέ τινα] ita scripsi pro τενάς. | P470 w) Σωχράτης χάϑηται μέσον ὑπῆρχεν} Socratis nomen pro quolibet homine ponitur et plures etiam fuere Socrates, igitur non' plane defi- nitum est individuum, quando dico Socratee sedet, ac si dicam Aic sedet, demonstrato eo quem intelligo.
x) εὑρίσκηται) ms Ciz. εὑρίσχεται, et passim obvium in mss post ὅτα» et similia non semper poni coniunctivum, sed non raro etiam indicati- Meri ut in ms Vratislav. infra seot. 128 x&» ἔχεε et 496 ἐὰν προσδεχόsic augmenta saepe negligunt, ut infra scct. 101 ὑπόπιπεε habet idem ue icdes CIS pro ὑπέπιπτεε.
448. "E ΒΈΌΧΤΙ BMPIRICI 5 E περιπατεῖν. ἀλλ᾽ ἕν τε τῷ λέγειν “οὗτος περιπατεῖ", du- κνυμένου τινὸς ζῶν ἐπὶ μέρους ἀνθρώπων, ἤτοι Σωκράτης ἐστὶ (λόγου χάριν) ὃ ὑπὸ τὴν δεῖξιν πίπτων 5 μέᾶρος τι τοῦ Σωκρά- τοῦς. οὔτε δὲ “Σωχράτης ἐστὶν ὃ ὑπὸ τὴν δεῖξιν mint οὔτε μέρος τι Σωκράτους, ὡς παραστήσυμεν" οὐκ ἄρα δύναται ἀλη- 101 ϑὲς even. τὸ ὡρισμένον ἀξίωμα. χαὶ Σωχράτης μὲν ovy Unoxi- πτεὶ τῇ δεέξει ") nao ὅσον αὐτοῦ ἐχ ψυχῆς xal,σώματας συν- ἐσεῶτος οὔϑ᾽ ἡ ψυχὴ δείκνυται οὔτε τὸ σῶμα οὔτε τὸ ὅλον ὑπὸ P 471 τὴν δεῖξιν πίπτοντα. καὶ μὴν οὐδὲ μόριόν τι Σωχράτους ὑπέκιπτε τῇ δείξει. εἰ γὰρ τῷ vná τὴν δεῖξιν πίπτοντι συμβεβηκέναι φασὶ : τὸ κατηγόρημα τὸ περιπατεῖν ἢ τὸ καϑῆσϑαι, οὐδέποτε δὲ τῷ - δειχνυμένῳ μορίῳ ὄντι ἐλαχίστῳ συμβέβηκε τὸ κατηγόρημα, οἷον "τὰ περιπατεῖν ἢ τὸ καϑῆσϑαι, κατ᾽ ἀνάγκην οὐδὲ τὸ μόριον 109 ἔστω πῖπτον ὑπὸ τὴν δεῖξιν. ἀλλ᾽ εἰ μήτε τοῦτο μήτε Σωχρώ- τῆς, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐσειν, οἴχεται, τὸ χατὰ deis ixgt- ᾿ρόμεψον ὡρισμένον ἀξίωμα σὺν τῷ καὶ ἀόριστον αὐτὸ γίνεαϑαι σχεδόν εἰ γὰρ ἐνδέχεται τοῦτ᾽ εἰναι τὸ δεικνύμενον τοῦ “Σωχρά- τους μέρος, ἐνδέχεται δὲ μηδὲ τοῦτο ἀλλ᾽ ἕτερον, ἐξ ἀνάγκης ἀόριστον γίνεται τὸ ὅλον. μὴ ὄντος οὖν τοῦ ὡρισμένου ἀξιωμι.- τος οὐδὲ τὸ ἀόριστον ἔσται. διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ τὸ μέσον ὑπο» 108 στήσεται. πρὸς τούτοις ὅταν λέγωσι τὸ μὲν «ἡμέρα ἐστίν᾽ ἀξίωμα - ni τοῦ παρόντος εἶναε ἀληϑές, ἐπὶ δὲ τοῦ “νύξ ἐστι ψεῦδος, καὶ τὸ μὲν “ οὐχὶ ἡμέρα ἐστί᾽ ψεῦδος" τὸ δὲ “οὐχὶ γνὺξ ἐστιν' ὠληϑές᾽ ἐπιστήσει πῶς μία οὖσα καὶ ἡ αὐτὴ ἀπόφανσις τοῖς μὲν ἀληϑέσι προσελθοῦσα ψευδῆ ταῦτα ποιεῖ, τοῖς δὲ Ψψευut sedere et ambulare. sed et cum dicitur iste ambulat', ostenso alique ex singularibus hominibns: ant est Socrates (exempli cansa), qui cedit sub indicationem, ant aliqua pars Socratis. sed neque est Socratés qui cadit sub indicationem, neque aliqua pars Socratis, nt ostendemus: ^on potest ergo esse verum definitum illud pronuntiatum. 10]. et sub indicutionem quí- dem non cadit Socrates, qnoníam.cum is constet ex anima et Corpore, me- que auima indicatur nec corpus, neque totum cadit sub iudicationem. sed mec sub iadicationem cadit pars aliqua Socratis. si enim qi quod cadit sub indicationem, dicunt accidere praedicatum ambolare ant sedere, numquam antem parti quae ostenditur, cum sit minima, accidit praedicatum, utpote ambulare ant sedere, necessario nec pars cadet sub indjcationem. 102, sed si neque hoc neque Socrates, praeter haec antem uihil est, perit defiuitun pronuntiatum quod effertur per ostensionem, et simnl etiam fit propeme- dum iudefinitum: si enim contingit id quod ostenditnr esse partem Socra- tis, contingitque non hoc esse sed aliud, necessario totum fit indefinitum. sj non sít ergo definitum pronuntiatum, neqne erit ipdefiaitum. -propterea 'autem nec consistet medium. 103. praeterea quando dixerint hoc *dies est' pronuntiatum iu praesentia esse verum, illud antem, *nox est' felsnm, οἱ πὰ quidem, *non est dies?" falsum, hoc vero *non est nox' verum: ad- vertes quemadmodum usa cum sit et eadem enuntiatio, si ad vera quidem accesserit, ea falsa efficit, siu autem ad falsa, vera, est enim boc simile y) τῇ δείξει] ita lego cum Herveto pro δόξη.
ῬΑΥ 3) τοῖς ἀληϑέσι προσελϑοῦσα)] propositio «dies. est', si verum sit iam esse noctem, faleum enuntiat; at si ponatur falsum, diem nempe iom: ewe quando est nox, vera illico effcietur. ita quod. est facit non esse, ac vicissim esse quod non est. pro ἀπάφανσις boe loco aque inde sae- ,. δε male excusum erat ἀπόφασις.
ADYERSUS LOGÍCOS [Ltb. ὙΠ]. 429 δέσιν ἀληθῆ. ὅμοιον γάρ ἐστι τοῦτο τιῦ κατὰ τὸ «ϊσώπειον αἴνιγμα Σειληνῷ 4), ὃς δρῶν τὸν αὐτὸν ἄνθρωπον χειμῶνος ὥρας xal ὑπὲρ τοῦ μὴ ψύχεσθαι τὰς χεῖρας ἐμφυσῶντα καὶ ὑπὲρ τοῦ μὴ καΐεσϑαι, ἐμφυσῶντα τῷ στόματι, ἔφη μὴ ἂν ὑπομεῖναι rou Urt ϑηρίῳ συζῆν, ἐξ οὗ τὰ ἐναντιώτατα προέρχεται. ὧδε 104 γὰρ καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόφανσις τὰ μὲν ὑπάρχοντα ἀνύπαρκτα ποι- οὔσα, τὰ δὲ ἀνύπαρκτα ὑπαρχτὰ τεραστίου φίσεως μετείληφεν" ἢ γὰρ ὑπάρχειν αὐτὴν ϑέλουσιν") ἢ μὴ ὑπάρχειν, ἢ ὑπάρχειν ἅμα καὶ μὴ ὑπάρχειν. χαὶ εἶ μὲν ὑπάρχειν, πῶς ὑπάρχοντι προσελϑοῦσα ἀνύπαρχτον τὸ ὅλον ποιεῖ, καὶ οὐ μᾶλλον ὑπάρ-- χον; ὑπάρχον γὰρ ὑπάρχοντι προσγενόμενον βεβαιοῖ μᾶλλον τὴν ὕπαρξιν. εἰ δὲ ἀνύπαρχτον, τίνι λόγῳ “) τῷ μὴ ὑπάρχοντι προσελ- 10$ ϑοῦσα btapxrüv αὐτὺ ποιεῖ, xal οὐ μᾶλλον ἀνύπαρχτον; ἀνυ- πάρκτῳ γὰρ ἀνύπαρκχτον προστεϑὲν οὐχ ὕπαρξιν ἀλλὰ dvvxeo- ξέαν ἀπεργάζεται. ἢ πῶς ἀνύπαρκτος οὖσα μετατίϑησι τὸ vnag- κτὸν εἷς ἀνυπαρξίαν, ἀλλ᾽ οὐ κατὰ μέν τι ὑπαρκεόν, κατὰ δέ τε ἀνύπυρκτον αὐτὸ ποιεῖ; ὡς γὰρ λευχὸν καὶ μέλαν συντεθέντα, οὐ μέλαν ἢ. λευχὸν ποιεῖ, ἀλλὰ χατὰ μέν τι λευχόν, κατὰ δέ 408 τε μέλαν" οὕτω xal ἀνύπαρκτον ὑπωαρκτῷ συνελθὸν τὸ ὅλν. ποιήσει xarà μέν τι ὑπαρκτόν, κατὰ δέ τι ἄνύπαρχτον. ἄλλως 106 τε τὸ ἀνύπαρχτόν τι ποιοῦν νεϑιεῖ τε, τὸ δὲ ποιοῦν ἔστι καὶ 9nág- χει. ἢ ἄρα ἀπόφανσις μὴ ὑπάρχουσα οὐδὲ ποιήσει τι ὑπαρκτόν. λείπεται ἄρα λέγειν μήτε ὑπάρχειν αὐτὴν μήτε μὴ ὑπάρχειν. ἀλλ᾽ Sileno, de qno loquitar aenigma Aesopicum, qui cum videret eundem ho- minem hiemis tempore et flare ne algerent manus, et eodem ore flare ae ureretur, dixit se non sustinere ut cum ea bestia vivat, a qua procedunt quae sunt jnaxime contraria. 104. sic enim eadem quoque enuntiatio ea quidem quae sunt, faciens non esse, et quae nou sunt, esse, est prodí- giosae maturae particeps: aut euim esse eam volunt aut non esse, aut esse et uoa esse simul. atque siquidem esse, quomodo ad id quod est cum ac^ cesserit, totum non esse eíficit et non potius esse? nam si id quod est, ad id quod est accesserit, magis confirmat existentiam, 105. sin autem non est, quanam ratione δὲ ad id quod non est accesserit, ipsum esse efficit, nom autem potias nON esse? nam si ei quod non est, id quod non est fuerit additum, non efficit existentia, sed non existentiam, aut quo modo si sit eiusmodi ut noa sit, trausfert id quod est ad hoc ut non sit, non autem partem quidem esse facit, partem autem non esse? quo modo enim album et nigram simul posita non faciunt album aut nigrum, sed partem quidem album, partem vero oigrum; ita etiam quod non est si cum eo quod est convenerit, efficiet nt totum partem quidem sit, partem vero «non ait. 106. et alioqui id quod aliquid non esse efficit, aliquid efficit, id antem quod efficit, est. enuntiatio ergo quae non est, nec efficit esse aliquid, re- stat ergo ut dicatur, eam nec esse neque non esse. sed si est eiusmodi, ' a) t) κατὰ τὸ 4iowntor olvyua «Σιληνῷ] ms Ciz. Σειληνῷ [quod recepimus], quonrodo scribitur etiam epud Artemidorum p. 97. lulia- num Orat. 6 p. 187 aliosque. caeterum nomen Σιληνοῦ descendit a voce σίλλος quod calvum denotat ut notatum,Ez. Spanhemio ad Caesares Iu- iani peg. 341. pro Sileno Satyrum appellat Pisnudes in fabula Aesopia 127 et Avienus fabula 29, — Erasmum adagio, ex eodem ore calidum m frigidum efflare. Plautus Rudente 5 2 39: os calet tibi, nune id frigi- lefactae ἢ 7 ϑέλονσι») ms Vratislav. ϑελήσουσιν.
e) sí. λόγῳ] similis cavillatio supra sect, 91.
482 SEXTI EMPIRIOI | idi hi χόμενον?) ἀπὸ ἀληϑοῦς λήγῃ ἐπὶ ψεῦδος: ὁποῖόν ἐστι A n ἐστί, νύξ lo:»'- "itíone γὰρ οὔσης, τὸ μὲν “ἡμέρα —* ληϑές ἔστιν, ὅπερ ἦν ἡ ἡγούμενον: τὸ δὲ “νύξ Pari" ψεῦ- 15 δός ἐστιν, ὅπερ ἦν Ayo». Aibduooc ἡ) δὲ ἀληϑὲς εἶναέ φησι συνημμένον, ὅπερ μήτε ἐνεδέχετο μήτε ἐνδέχεται, ἀρχόμενον ἀπ᾽ ἀλ ηϑοῦς, λήγειν ἐπὶ ψεῦδος, ὅπερ. μάχεται τῇ Φίλωνος ϑέσει" τὸ γὰρ τοιοῦτον συνημμέν ον * el ἡμέρα ἐστίν, ἐγὼ διαλέγομαι᾽; ἡμέρας οὔσης ἐπὶ τοῦ παρόντος κἀμοῦ διαλεγομένου, κατὰ ui» τὸν (Φίλωνα ἀληϑές ἐστιν, ἐπείπερ ἀπ᾿ ἀληϑοῦς ἀρχόμενον τοῦ "ἡμέρα ἐστίν" elg ἀληϑὲς λήγει τό “ἐ ἐγὼ διαλέγομαε᾽, χατὰ δὲ τὸν — ψεῦδος" ἐνδέχεται γὰρ ἀπ᾿ ἀληϑοῦς ποτε ἀρξάμενον ὰ τοῦ " ἡμέρα ἐστίν᾽ ἐπὶ ψεῦδος λήχειν τό “ἐγὼ διαλέγομαε", ἧσυχάσαντος ἐμοῦ. καὶ ἐνδέγεται ἀπ᾽ ἀληϑοῦς ἀρχόμενον ἐπὶ ψεῦ- 116 δὸς λήγειν τό “ἐγὼ διαλέγομαι". πρὶν γὰρ ἄρξωμαι ^) διαλέγεσϑαι, ἀπ᾿ ἀληϑοῦς μὲν ἤρχετο, τοῦ “ἡμέρα ἐστίν", ἐπὶ ψεῦδος δὲ ἔληγε P 480:ó. “ ἐγὼ διαλέ opta: πάλιν᾽ τὸ οὕτως ἔχον “εἰ νύξ ἐστιν, ἐγὼ διαλέγομιδι᾽ n ἡμέρας οὔσης καὶ σιωπῶντος ἐμοῦ, κατὰ μεὲν Φι- Àtova ὡσαύτως ἀληϑές" ἀπὸ γὰρ ψεύδους ἀρχόμενον ἐπὶ ψεῦδος λήγει" κατὰ δὲ τὸν Διόδωρον «ψεῦδος. ἐνδέχεται 7 γὰρ αὐτὸ ἀρ- ξάμενον ἀπ᾽ ἀληϑοῦς λῆξαι εἰς ψεῦδος, ψυχτὺς ἐπελϑούσης ἢ ΔΙ xoi πάλιν ἐμοῦ Lg διαλεγομένου,, ἀλλὰ ἡσυχάζοντος. ἀλλὰ δὴ - xai τό “εἰ νύξ ἐστιν, ἡμέρα ἐστίν᾽: ἡμέρας οὔσης κατὰ μὲν Φι- λωνα διὰ τοῦτ᾽ ἀληϑές, ὅτι ἀπὸ ψεύδους ἀρχόμενον τοῦ "νύξ ἐστιν᾽ εἰς ἀληϑὲς Mye τὸ “ἡμέρα ἐστί᾽. κατὰ δὲ —— διὰ qaando incipiens a vero desinit in falsum, cuiesmodi esf illud “εἰ dies est, nox est^: nam ái dies sit, illud quidem *dies est^ verum est, quod quidem est antecedens, hec nutein *nox est! est falsum, quod quidem eres coase- «queas. 115. Diodorus antem dicit verum esse connexum, quod meque con- tigit umquam neque contingit, cum a vero incipiat, ut desiuat in falsam quod quidem pugaeat cum positione Philonis: nam buiusmodi connexwm *si dies est, ego dissero", si dies sit in praesentia et ego dissero, ex Philo- nis quidem sententia est vernm, quandoquidem incipiens a vero illo 'dies est* in verum desinit illud ego dissero*, ex Diodori antem sententia falsum: contingit enim aliquando ut iucipieas ἃ vero nempe *'dies est' desinat ia falsum,' nempe hec *ego dissero?, cum ego sileam. tnnc enim contingit a vero incipiens desihere ia falsum, mempe *ego dissero'. 116. uam prius- quam coepero'* disserere, incepit quidem a vero nempe 'dies est', in falsum autem desiit nempe "ego dissero'. rursus quod ita se habet “δὶ nox est, ego dissero ', si sit quidem dies, et ego síleam, ex sententia quidem Phi- lonis similiter est veram: ἃ folso enim iucipit et desinit in falsum, ex Dio- dori entem sententía falgun est: coutingit enim ipsum cum Δ vero iugepe- rit, desisere ín falsum, cum BOX aceesserit et rorsns ego non disseram, sed sileam. 117. sed iHud quoque “δἰ uox est, dies est', qnando est dies, ex sententia quidem Philonis própterea est vernm, quod a falso incipieus nempe *aox est' ἐδ verum deiinit nempe 'dies est'. ex Diodori autem seutenia À) ἀρχόμενον ita vecte mss pro ἀρχόμενοι. confer infra sect. 247 et 878.
i) 4odegoc] Diodorus Cronu» dialecticus inter Stoicos acutissimus, de . quo ed laudatum libri 2 Pyrrhon. locum.
k) πρὶν γὰρ ἄρξωμαι) ms Vrotislav. ἄρχομαι.
P480 ὃ) ἐπελϑούσης} ms Cis. ἀπελϑούσης, male. nocte enim a pervenienie demum vera fit enuntiatio, ψύξ ἔστιν.
1. ADVEBSUS LOGICOS [Lib, VIII), 422 γῦτο ψεῦδος, ὅτι ἐνδέχεται. γυχτὸς ἐπισχούσης ἀπ’ ᾿ἀληϑοῦς Qxoutvov. αὑτὸ τοῦ “νύξ ἐστιν᾽ ἐπὶ ψεῦδος λήγειν v0: “ἡμέρα ἐστί᾽.
Τοιαύτης οὖν οὔσης ὡς ἐν “παραδείγματος μέρει τῆς ἐν τοῖς 118 ρετηρίοις τοῦ συνημμένου ἀξιώματος ὑπεναντιώσεως, «μήποτε E πορος γίνεται 7 τοῦ ὑγιοῦς. συνημμένου. διάγνωσις; J ἵνα γὰρ άϑωμεν τοῦτο, πρὸ παντὸς δεῖ ἐπιχριϑῆναι τὴν περὶ τῆς ὑγιότη-- og ωὐτοῦ τῶν διαλεκτικῶν διάστασιν. ἐφ᾽ ὅσον δὲ ἀνεπίκριτόν στε». μένειν ἀνάγκη καὶ αὐτὸ ἐν ἐποχῇ, καὶ εἰκότως" ἤτοι γὰρ 119 ιῶσε τοῖς κριτηρίοις τῶν Ζιαλεκτικῶν προσέξομεν, ἢ τινι τού- wv: ἀλλὰ πᾶσι μὲν οὐχ οἷόν τέ ἐστι προσέχειν, μάχεται γάρ, "e ἐπὶ τῶν προειρημένων. δυοῖν ") ὑπέδειξα τὰ δὲ μαχόμενα οὐ - ὕναται ἐπ᾽ ἴσης εἶναι πιστώ, εἰ δέ τινε τούτων, ἤτοι αὐτόϑεν αἱ ἀκρίτως προσέξομέν τινι ἢ μετὰ λόγου τοῦ ιδεικνύντος. ὅτι γιές ἐστι τὸ τοιοῦτον χριτήριον. καὶ εἰ μὲν ἀκρίτως καὶ αὐτό-- 190 γεν συγκαταϑησόμεϑά τινι κριτηρίῳ, τί μᾶλλον τῷδε ἢ τῷδε") υγκαταϑησόμεϑα; ὅπερ ἰσον ἦν τῷ μηδενὶ συγκατατίϑεσϑαι διὰ ἦν μάχην. εἰ δὲ μετὰ λόγου τοῦ δεικνύντος ὅτε. ὑγιές ἐστι τὸ: ιαραλαμβανόμενον ὑφ᾽ ἡμῶν τοῦ. συνημμένου χριτήριον, ἤτοι. ὅτος ὃ λόγος ) ἀσύνακτός ἐστι καὶ ἀπέραντος ἢ ἢ συναλτικὸς καὶ τεραίνων. ἀλλ᾽ ἀσύνακτος μὲν χαϑεστὼς xai ἀπέραντος, ἄπιστός 121 στι καὶ μοχϑηρὸς ἐν τῷ προκρίνέιν τι τοῦ συνημμένου κριτή- wo»: εἰ δὲ συνωκτικὸς ὑπάρχει, πάντως διὰ τοῦτο συνωκτικὸς υγχάνει, ὅτι ἀκολουϑεῖ αὐτοῦ τοῖς λήμμασιν 1 ἐπιφορά, ὥστε ἢ ἀκολουϑίας τινὸς αὐτὸν δοκιμάζεσθαι. τὴν δὲ ἀκολουϑίαν 123 δ ἀρχῆς —— ἐπὶ τοῦ συνημμέγου λόγου ἔδεε δοκιμάζε-- ^ wopteroa est —* quod contingit, cum nox advenerit, ipsum a vero in- jpiens nempe nox est? desinere in falsum nempe « dies est, 118, Cum ergo sit huiusmodi, ut exempli causa diximus, repugnantia n criteriis connexi pronuntiati, an non dubia est et inexplicabilis recti con- 1exi discegtio nam ut hoc discamus, oportet ante omnia prius diiudicari Dielecticorum dissidium de eius rectitudine, quatenus autem non potest diiu- lMicari, necesse est de eo quoque suam sustinere assensionem, et merito; (19, aut enim attendemus omnia quibus iudicant Dialectici, aut aliquod eo- mun. sed fieri quidem non potest, ut omnia attendamus, pugnant enim, ut stendi in duobus iam memoratis: quae autem pugnant, non possunt ex ae- quo esse credibilia, sin autem aliqua eorum, aut ex, se et sjne iudicio at- tendemus aliquod aut cum ratione, quae ostendit quod rectum sit hoc ve- rumque criterium, 120. et si quidem sine iudicio e$ ex se aliquod criterium probabimus, cur magis huic quam illi assentiemur? quod perinde est ac nullá; assentire propterea quod inter se pugnent, sin autem cum ratione, quae osten- dit quod rectum sit id quod ἃ nobis assumitur criterium connexi, aut huius- modi ratio est, ut nec colligat nec concludat aut eiusmodi nt colligat ac con- cludat, 121, sed si non colligit nec concludit, est prava et nulla fide digna in diiudicendo connexi criterio; sin autem est eiusmodi ut colligat, propte- rea omnino colligit et concludit, quod ex eius propositionibus sequitur illatio, ut adeo probetur per aliquam consequentiam, 122. quae autem ab initio im quaestione est, consequentiam oportuit examinari ex ratione connexi, hoc m) προειρημένων dvoiy] ms Vratislav. δυεῖν, duos autem Philonem ac Diodorum intelligit, de quorum dissidio circa rationes boni connexi di- xit a sect. 113 8 rod; n) τῷδε ἢ ἢ τῷδε] ita legendum, non τῷ δέ, o) οὗτος ὃ λόγος] ms Vratislav, οὗ ὁ λόγος, minus recte.
suxTUS KMPIR. II. Ee TN SEXfI EMPIBICI σϑαμ τοίνυν ἴσον ἦν τὸ τοιοῦτον τῷ εἷς τὸν δι᾿ ἀλλήλων vol- P 48170» ἐμπίπτων" (va γὰρ τὰ συνημμένον ἐξ ἀκολουϑίας ἀφεῖλον δοκιμάζεαϑαι μάϑωμεν, ἐπὶ λάγον iv δεῖ δραμεῖν, καὶ ἵνα ot- τας ὁ λύγος ὑγιὴς p. τὴν ἀχολουϑίαν δεῖ προπεπισεεώφϑοι 123 ἀφ᾽. ἧς ὅτε ἐστὶν ὑγιὴς κρίνεκαι. μ ἔχοντες οὖν τὸ ὑγεὲς συνημμένον ὅσον ἐπὶ τῷ τωαύτῃ ἀπορίᾳ, οὐδὲ συνακτιχὸν ἕξαμεν λό- γον" τοῦτον δὲ μὴ ἔχοντες οὐδὲ ἀπόδειξεν ἕξομεν. λάγος 76e ἐστε συνακτιχὸς ἡ ἀπόδειξις. ἀποδείδεως δὲ μὴ παρούσης ἀγαι- 124 ρεῖται. ἢ δαγματικὴ φαντααίᾳ “λ. ἐνέσται δὲ ἀπὸ ταύτων καὶ ἐπὶ τὰ συμπεπλεγμένα καὶ ἐπὶ τὰ διεζευχμένα κοινῶς ἐπέ τε τὰ λοιπὰ εὐ 405 τῶν οὐχ ἁπλῶν ἀξιῳμάτων δειβαίνειν' τὸ γὰρ συμπεπλεγμένον ἐξ ἁπλῶν ὀφείλει ἢ οὐκ ἐξ ἁπλῶν ἢ ἐκ μικτῶν συν- ἑστάναι. πάντα δὲ ταῦτα ἡπάρηται, τῶν ἁπλῶν προηπορημένων.
123509 μὴν ἀλλὰ χαὶ ὅταν λέγωσιν ὑγιὲς εἶναι συμπεπλεγμένον τὸ * πάντ᾽ ἔχον ἐν αὑτῷ ἀληϑῆ, olov τὸ "ἡμέρα ἐστί καὶ φῶς dou", ψεῦδος δὲ τὸ ἔχον ψεῦδος, πάλιν νομοϑετοῦσιν αὐτοὶ αὑτοῖς ")" ἀκάλουϑον. γὰρ ἦν, εἰ ἀληϑές iati τὸ ἐκ πάντων ἀληϑῦν *) σύν- ϑέτον, εὐθὺς ἀληϑὲς εἶναι, καὶ τὸ ἐκ πάντων ψευδῶν Guyxti- μένον, ψεῦδος, τὸ δὲ ἐκ ψευδῶν ἅμα xal ἀληθῶν, μὴ μᾶλλον 126 ἀληϑὲς εἶναι ἢ ψεῦδος. εἰ μὲν γὰρ ἔξεστικ αὐτοῖς ἃ ϑέλουαι νομοϑετεῖν xai ὡς πφοφιροῦνται περὶ τῶν πραγμάτων διατάττε- .σϑαε, ἐπιτρεπτέον μὲν «ὸ ἕν ἔχον ψεῦδος σιμπεπλεγμένον λέγεautem perinde est ac si incidas in vitiosum modum probandi mutuo alterum per alterum: nam ut discamus connexum quod examinari debet ex conse- quentia, veniendum est ad aliquam rationem, et ut haec sit reeta ratio, oportet prius probari consequentiam, ἃ qua iudicatur quod fit recta, 123. si ergo rectum non habemus connexum quod ad hanc attinet dubitationem, ne rationem quidem habebimus quae colligat; si eam autem non habemus, nme. habebimus quidem demohstrationem, demonstratio enim est ratio colligens. si nulla sit autem demonstratio, evertitur iactatio Dogmaticorum, 124, ex his licebit etiam transire et ad complexa et ad disiuncta communiter et ad reli- quas species pronuntiaterum mon simplicium: complexum enim debet constare aut ex simplicibus aut ex non simplicibus pronuntiatis aut ex mixtis, omni autem haec dubia sunt, cum iam ante ostensum fuerit simplicia esse dubi- tationibus obnoxia, 125. verumenimvero et quando dicunt rectum esse com- plexum in quo vera sant omnia, ut *dies est et lux est'; falsum autem ín ' quo est faísume, wursus. ipsi sibi leges statuunt: consequens ehim esset, sl verum est qued ex meris veris compositum, protinus esse verum, etlam quod ex meris falis est compositum, esse falsum; quod autem ex falsis simul et veris, non magis esse vérum quam falsum, 126. nam si eis lícet quas volunt leges ferro οἱ ex suo erbitrio de rebus statuere, permittendum quidem ejt* P481 p) πραπεπιστεῦσϑαι] eadem voce utitur supra sect. 62,, 4) ἡ δογματιχὴ qarradíg] hoc τὸ μέγα. x«l σεμνὸν “ογμαειχῷν olv χημα dixerat libro superiore agct. 27. de illa autem accaptiona vocabali φαντασίας bro ambitiose arrogantique opinions et vxoAnyt« (Gerapanis Eigbildung) videndi Suidas in qavrzog(a, Sablnasius ad Lampzidii Ales. Severum c. 33. lo. Casper Suicerus in tbesaur., Menagius ad Laertii 4 53. Gatakerus ad M. Antonini lib. 1 cap. 7 et Grotius ac Pricaeus ad r) νομοϑετοῦσιν αὐτοὶ αὐτοῖς] Horat. Sat. 13 67 quam temere in ποριρεῖ legem sancimus iniquam.
4) ix πάντων ἀληϑῷν] ita zecte me Vratialav. pro ἀληϑές.
ADVERSUS LOGHCÓS [Li. VIT. — -—— 486 σθαι παρ᾽ αὐτοῖς ψεῦδος" ἐξέσται δὲ καὶ ἄλλοις ἀντιδιατάττε- GO, καὶ λέγει τὸ ἐκ πλειόνων ἀληθῶν ἑνὸς δὲ ψεύδους συμπεπλεγμένον ἀληϑὲς ὑπάρχειν. εἰ δὲ τῇ φύσει τῶν πραγμάτων 121 προσεχτέον ἐστίν, ἀχόλουϑον δήπουθεν τὸ τὶ μὲν ψεῦδος ἔχον, τὲ δὲ ἀληθὲς συμπεπλεγμένον μὴ μᾶλλον ἀληϑὲς ἢ ψεῦδος εἶναρ λέγειν. ὥσπερ ydo τὸ ἐκ λευχοῦ καὶ ἐκ μέλαγος μεμιγμένον οὗ μᾶλλον λευχόν ἐστιν ἢ μέλαν" τὸ μὲν γὰρ λευκὸν λευχὸν ἦν xal τὸ μέλαν μέλαν ὑπῆρχεν" οὕτω τὸ μὲν ἀληϑὲς μόνον ἀλη- θὲς εἶναι καὶ ") συμβέβηκε, τὸ δὲ ψεῖδος μόνον ψεῦδας ὑπάρ- χει. τὸ δὲ σύνϑετον ἐξ ἀμφοτέρων οὐ ᾿μᾶλλον ἀληϑὲς ἢ ψεῦδος προσαγορευτέον. ἀλλ᾽ ὥσπερ ἐν τῷ βίῳ, φασί, τὸ κατὰ μὲν τὰ 198 πλεῖστα μέθη ὑγιὲς ἱμάτιον, κατὰ ὀλίγον δὲ διερρωγός, οὐκ ἀπὸ τῶν πλείστων καὶ ὑγεῶν μερῶν ὑγιὲς εἶναι λέγομεν, ἀλλ᾽ “ἀπὸ τοῦ ὀλίγου καὶ διερρωγότος διερρωγός " οὕτω καὶ τὸ συμπεπλεγμέγον, κῶν ἕν μόνον ἔχῃ ψεῦδος, πλείονα δὲ ἀληϑῆ, λεχϑήσεται Ὁ 483 t0 ὅλον ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ψεῦδος. ὅπερ ἐστὶν εὔηϑες" τῷ μὲν γὰρ 129 βίῳ συγχωρητέον καταχρηστικοῖς ὀνόμασε χρῆσϑαι, μὴ πάντως τὸ πρὸς τὴν φύσιν ἀληϑὲς ζητοῦντι, ἀλλὰ τὸ πρὸς τὴν δόξαν. φρέαρ γοῦν ὀρύσσειν φαμὲν καὶ χλαμύδα ὑφαίνειν xal οἰκίαν οἰχοδομεῖν οὐ χυρίως" εἰ γὰρ φρέαρ ἐστίν, οὐκ ὀρύσσεται, ἀλλ᾽ ἀρώρῳκξαι. καὶ εἰ χλαμύς " στιν, οὐχ ὑφαίνεται, ἀλλ᾽ ὕφα»- ται. ὥστε ἐν μὲν τῷ βίῳ καὶ τῇ κοενῇ συνηϑείᾳ τόπον εἶχεν T. xardyongoi' ὅταν δὲ τὰ πρὸς τὴν φύσιν ζητῶμεν πράγματα, τότε ἔχεσϑαι δεῖ τῆς ἀκριβείας. ἀλλ᾽ ὅτι μὲν ἄπορός ἐστιν ὃ 130 λόγας καὶ πολλὴν ἔχων τὴν ταραχὴν Ὁ τοῖς ἐν ἀσωμάτῳ τινὶ