ut complexum quod umum habet fajsum, apud eos dicatur falsum: licebit au- tem etiam aliis contra statuere et dicere, complexum quod constat ex pluri- bus veris et uno falso esse verum, 127, si est autem attendenda rerum na- tura, consequens est ut quod aliquid quidem habet falsi, aliquid vero vesi, dicatur non magis esse vorum quam falsum, quomodo enim quod mixtum est ex albo et nigro non magis est album quam nigrum: nam album quidem eraf eljbum et nigrum erat nigrum: ita accidit ut verum quidem sit solum verum, falgam vero solum falsum, quod autem est ex ambobus compositum, nom magis est appellandum verum quam falsum, 128, sed, inquiunt, quemadmo- dum in commnni vita vestimentum quod maxima ex parte est integrum, pa- rum eutem est fractum ec lacerum, non ex plurimis quidem integris parti- bus integrum esse dicimus, sed ex inodico quod lacerum est, lacerum ap- pellamus; ita etiam complexum, etiamsi unum solum habeat falsum, plura autem vera, ex uno falso dicetur totum falsum, 129. at hoc quidem est stultum: nam vitae quidem humanae concedendum uti nominibus per abusio- nem, quando non quaeritur omnino verum quod pertinet ad naturam, sed quod ad opinionem. puteum quidem certe dicimus fodere et chlamydem texere et domum aedificare non proprie: nam si est puteus, non effoditur, sed est effossus, et si est chlamys, non texitur, sed est texta, quamobrem in vita quidem et comununi consuetudine locum habet abuiio; quando autem quae-" wimus quae sit vera rei cuiusque matura, tunc exacte et accurate loqui opor- tet. 130, atque quod dubia quidem ista sit et exitum non inveniat oratio, et magnam habeat difficultatem adversus eos, qui verum et falsum adinittunt in [s&) dele x«( particulam.) J δ) χλαμύς) ms Vratislav. χλαμές ut χλανίς.; 8) ἔχων τὴν ταραχὴν] articulum τὴν, qui in editis aberat, ex eodem ins TeYOCA VÍ, |, — e ^« λεκτῷ *) τὸ ἀληϑὲς καὶ ψεῦδος ἀπολείπουσιν, ix τούτων αὐτάρ- κως ὑποδέδεικται "»). ὅτι δὲ xai τοῖς ἐν φωνῇ ὅ ταῦϑ᾽ ὑποστη- 131 σαμένοις οὐκ ἔστιν εὔπορος, ῥάδιον μαϑεῖν. πᾶσα γὰρ φωνῆ, εἰ ἔστιν, ἤτοι γινομένη ἐστὶν 4) ἢ σιωπωμἕνη. οὔτε δὲ ἢ γινο- μένη ἐστὶ τῷ μὴ: ὑφεστάναι, οὔτε 5 σιωπωμένη τῷ μήπω γίνε- σθαι" οὐκ ἄρα ἐστὶν ἢ φωνή. vj μὲν οὖν γιγνομένη οὐκ ἔστιν, καϑάπερ ἐκ τῶν Ouolov δείκνυταιεν οὔτε γὰρ οἰκία γινομένη οἰχία ἐστίν, οὐ ναῦς, οὐκ ἄλλο τι τῶν τοιούτων. ὥστε οὐδὲ φωνή. ὅτι δ᾽ οὐδ᾽ ἥ σιωπωμένη ἱφέστηκεν, ὁμόλογον. εἴπερ οὖν ἢ γίνεται φωνὴ ἢ σιωπᾶται, κατ᾽ οὐδέτερον δὲ τούτων τῶν χρόνων 132 ἔστιν, οὐκ ἂν εἴη φωνή. καὶ ἄλλως εἰ ἐν φωνῇ ἔστι τὸ ἀληϑές, ἤτοι ἐν ἐλαχίστῃ ") ἐστὶ φωνῇ ἢ ἐν μακρᾷ. οὔτε δὲ ἐν ἐλαχίστῃ" ἀμερὲς γάρ ἐστι τὸ ἐλάχιστον, καὶ τὸ ἀληϑὲς ovx ἀμερές" ottt iv uuxgü* ἀνυπόστατος γάρ ἐστιν αὕτη διὰ τὸ ὅτε μὲν πρῶτον ἢ αὐτῆς προφέρεται μέρος, μήπω εἶναι τὸ δεύτερον, ὅτε δὲ τὸ δεύτερον, μηχέτι εἶναι 10: πρῶτον. οὐ τοίνυν ἐν φωνῇ ἐστι τὸ 1:8 ἀληθές. πρὸς τούτοις εἰ ἐν φωνῇ ἐότιν, ἤτοι ἐν σημωνούσῃ ἢ μὴ ἐν σημαινούσῃ. ἀλλ᾽ ἐν μὲν τῇ μὴ σημαινούσῃ τι, οἷον τῇ P 4δβδβλίτυρι καὶ τῇ σκινδαψός, οὐκ ὧν εἴη τί, πῶς γὰρ τοῦ μὴ dicto incorporeo, ex his satis est ostensum, quod autem nec ii, qui in voce verum falsumque constituunt, facile id expedire possint, proclive est discere, 131. omnis enim vox, si est, aut est quando fit aut cum siletur, sed neque quapdo fit, est, eo quod necdum consistit; neque cum siletur, eo quod non- dum fiat: non est ergo vox, atque cum fit quidem, non est, ut ostenditar ex similibus: neque enim domus quando fit, est domus, mon navis, neque quicquam aliud eiusmodi, quamobrem nec vox, quod autem. neque existat cum siletur, constat, si ergo aut fit vox aut siletur, neutro autem tempore est, utique non est vox, 132, et alioqui si verum est in voce, aut est in voce minima aut in longa. sed nec est in minima; nam minimum est indi- vidudm, verum autem non est individuum, neque in longa: ea enim nulla existit, propterea quod quando prima eius pars profertur, nondum sit se- cunda, quando autem secunda, non emplius sit prima, non est ergo ve- rum in voce, 133. ad haec accedit, quodsi sit in voce, aut est in ea quae significat aut in ea quae non significat. sed in ea quidem quae non signifi cat, ut in blityri et scindapsus, non est aliquid veri, quomodo enim firi x) ἐν ἀσωμάτῳ τινὶ λεκτῷ] supra ad sect. 12.
y) ὑπυδίδεικται) ms Ciz. ἀποδέδϑειχται. | z) toig ἐν φωνῃ) quae sententia Epicuri et Stratonis supra sect, 13.
n) ἤτοι γινομένη ἐστὶ»] eadem cavillatio in lib. contra Musicos sect. 57.
b) ἤτοι ἐν ἐλαχίστη] confer praeter laudatum adv. Musicos locum lib. adv. Grammaticos sect. 124 sq.
c) ὅτε μὲν πρῶτον] similis cavillatio supra sect. 81 sq.
d) βλέτυριε σχινδαψός) vocabula nihil significantia quae iunguntur etiam apud Artemidorum 4 3. est autem βλέτυρι sonus quem chorda pulsa edit, χορδῆς u(unu&, Hesychio, ψωνὴ μόνον, οὐδὲν σημαίνουσα inquit Cle- mens Alex. 8. Strom. p. 769 Galenus t. 3 ed. Basil. p. 35: xa£ nov χαὶ BA voitoutvoy ἐρῶ oqvyuür xal axivdayitóusyov, εἰ χρὴ λέγειν ὀνό- — μόνον. ἀλλὰ xol τὸ βλίτυρί φασι xol τὸ σκινδαψὺς ἄσημα mavrtὥς ἐστι. - - ἀλλὰ χαὶ τὸ βλέτυρι χροῦμά τε δηλοῖ, xal τὸ σχινδαψὸς οὐχ οἰχέτου μόνον ἀλλὰ καὶ ὀργάνου τινὸς ἔστιν ὄνομα. confer Casau- bonum et Menagium ad Laert, 7 57. Ammonius in lib. περὲ ἑρμηνείας p. 11 διαχρίνεε τὸ ὄνομα τῶν ἀσήμων φωνῶν, oiov βλέτυρι, χνάξ, ita enim malo quam ut editum est, χοάξ. nam ita p. 33 τὸ χνὰξ qi OnMoc, atque strepitum fracti asseris solemus exprimere per enax etiam ..— ADVERSUS LOGICOS Ὑπ|8. VIIIJ. 4371 σημαινομένου πράγματος οἷόν τέ ἐστιν ὡς ἀληϑοῦς ἀντιλαμβά- νεσϑαι; λείπει ἄρα λέγειν ἐν τῇ σημαινούσῃ" ὃ δὴ πάλιν ἐστὶν 184 ἀδύνατον. οὐδεμία γὰρ φωνὴ ὡς φωνὴ σημαντική ἐστιν" ἐπεὶ ἐχρῆν πάντας τοὺς ἀντιλαμβανομένους φωνῆς Ἕλληνας καὶ βαρβάρους ἀντιλαμβάνεσθαι καὶ τοῦ σημαινομένου ὑπ᾽ αὐτῆς. ὥστε οὐδὲ κατὰ τοῦτο ἐν φωνῇ ϑετέον τἀληϑές. τῶν δὲ φωνῶν 135. αἱ μέν εἰσιν ἁπλαῖ, αἱ δὲ σύνϑετοι' ἁπλαῖ μέν"), οἷον ἡ Δίων, σύνϑετοι δέ, ὥσπερ ἡ Aluv περιπατεῖ. εἰ οὖν ἐν φωνῇ ἐστι τά- ληϑές, ἤτοι ἐν. ἁπλῇ ἐστιν ἢ ἐν συνθέτῳ: ἀλλ᾽ ἐν μὲν ἁπλῇ καὶ ἀσυνθέτῳ) οὐκ ἔστιν. ἀξίωμα γὰρ εἶναι δεῖ τἀληϑές, καὶ οὐδὲν ἀξίωμα ἀσύνϑετον. Yv συνθέτῳ δὲ οὐκ ἂν εἴη διὰ τὸ 136 μηδεμίαν σύνϑετον ὑφεστάνω ^) λέξιν, οἷον τήν Δίων ἔστιν" ὅτε γὰρ λέγομεν τήν Δίων, οὔπω λέγομεν τήν ἔστι, καὶ τε ταύ--: potest ut rem quae. nihil significat tamquam veram apprehendamus? 134. re- stat ergo ut dicamus verum esse in voce aliquid significante; quod rursus mon potest fieri. nulla enim vox, ut vox, est significativa; oportebat enim omnes qui vocem epprehendunt tam Graecos quam barbaros id etiam appre- bendere quod ab ea significatur, quamobrem ne ea quidem ratione verum: ponendum est in voce, 135, ex vocibus autem aliae sunt simplices, aliae compositae; simplices quidem, ut Dion, compositae autem, ut Dion ambu- Jat, si ergo verum est in voce, aut est in simplici aut in composita; sed non«est in simplici et incomposita, verum enim quod est, pronuntiatum opor- tet esse, nullum autem pronuntiatum est incompositum, 136. in voce com- posita autem esse verum non potest, propterea quoniam nulla dictio compo- sita existit, ut Dion est: quando enim dicimus Dion, nondum dichnus est, Germani. xoc£ vero ranarum est et Boexexexét, ut porcorum xoi xo? apud eundem Ammonium p. 11. Gxirdewove καὶ τραγελάφους γλῶσσα uova συντίϑησι, inquit Naz. sed τραγελάνξους quemadmodum chimaeras et si- milia non sola componit lingua, significant enim aliquid, licet à» μόνη vij ἐπινοίᾳ χείμενον νόημα, ut verbis eiusdem Ammonii utar p. 12, 0xi»- Jojo» instrumentum musicum quidam interpretantur, ut Aelianus 12 44 animal, et ex loba Ilesychius in βλιτύριον, Athenaeus 4 p. 153 ex Theopompo Colophonio et Matrone. Suidas in axivdewog et Stepbanus Hyz. in Γαληψός. Varinus Phavorinus: σχινδαψψοί, ὄρνεα καὶ ὄνγανα P 483 σιϑαριστήρια καὶ "Ivdof. postrema verba corrupta sunt vel certe aliquid deest, supplendum fortasss ex hoc loco scholiorum Apollonii ad librum 2 Nüo« ὄρος &adiv ἐν "Ivdixij καὶ κισσῷ προσόμοιον φυτὸν (φυτεύεται ἐχεῖ, ὃ προσαγορεύεται σκινδαψός. caeterum lo. Damascenus in Dialectica t. 1 opp- p. 12 σχινϑαψὸς γράφεται, οὔτε σημαίνει τε οὔτε yag γέγονε Oxiv- δαψὸς οὔτε ἐστί, hinc Timon Sillographus apud Laértium 7 15 de ho- mine stolido: γοῦ» εἶχεν ἐλάσσονα σχινδαψοῖο. lomero servum fuisse Scindapsum nomine ex Ptolemaeo Ilephaestione apud Photium rotat Me- nagius ad iam laudatum Laertii locum, sed lepida est Rotmati halluci- natio, a quo Scindapsus inter scriptores a scholiaste Apollonii Rhodi: laudatos refertur in locis comin dab. ad Apollonium p. 68.
€) ἐχρὴν πάντας] si natura (non impositione) significativae essent vo- cés, ab omnibus pariter intelligerentur. confer 2 Pyrrhon. sect. 214. pro ἀντιλαμβανομένους in ms Ciz. ἀντιλαμβανομένης., male. Tox f) ἁπλαῖ uiv] secundum Aristotelem voces significantes sunt tantum- módo nomen et verbum, caeterae consignificantes, Diodorus vero Cronus wt doceret quaelibet vocabula significativa esse, unum e servis suis vo- casit atqui, alterum etei, ut narrat Ammonius ad librum περὶ ἑρμηνείας . 16, quasi tunc non desiissent esse coniunctiones, quae iam eo ipso *a induerunt nominum propriorum naturam, | 9 ἁπλῇ xal ἀσννϑέτῳ] ita recte mss pro συγϑέτῳ.
) μηδεμίαν σύνϑετον ὑφεστάγαι) cavillatio quae fuit sect. 81 sq. et 132.
. τὴν προφερύμεϑα, οὐκέτ᾽ ἐκείνην λέγομεν. ὥστ᾽ οὐδ᾽ ἐν φωνῇ 187 rins dc χαὶ μὴν οὐδ᾽ ἐν τῷ κινήματι τῆς διανοίας, ὡς ὑπενό- ησάν τινες δ) εἰ γὰρ ἐν τῷ χινήματι τῆς διανοίας ἐστὶ τἀληϑές; οὐδὲν ἔσται τῶν ἐκτὸς ἀληϑές. τὸ γὰρ κίνημα τῆς διανοίας ἐστὶν ἂν ἡμῖν καὶ οὐκ ἐχτός. ἄτοπον δέ γε τὸ λέγειν μηδὲν εἶναι τῶν ο΄ δχεὸς ἀληϑές" ἄτοπον ἄρα καὶ τὸ ἐν τῷ πεινήματι τῆς διανοίας uss ἀπολείπειν τἀληϑές. τῶν τε κινημάτων τῆς διανοίάς ἰδέων ὄντων ἑκάστου οὐδὲν ἔσται. κοινὸν ἀληϑές. μηδενὸς δὲ ὄντος κοινοῦ τινος ἀληϑοῦς πάντ᾽ ἔσται ἀσαφῆ καὶ διάφωνα. ὃ γὰρ ἔχει οὗτος ἀληϑές, τουτέστι τὸ κένηρια τῆς διανοίας, τοῦϑ'᾽ ἕτερος οὐκ ἔχει, καὶ ἀναστρόφως, ὃ ἐκεῖνος ἔχει, τοῦϑ᾽ οὗτος οὐ κατεί- . * 18θληφεν. ἄτοπον δὲ τὸ μηδὲν εἶναι λέγειν συμφώνως ἀληϑές. τοί- : " wv» καὶ τὸ ἀξιοῦν ἐν τῷ κινήματι τῆς διανοίας ὑποκεῖαϑυι . ᾿ς τἀληϑὲς ἄτοπόν ἐστι xal οὐχ ὑγιές, ἀκόλουϑόν τέ ἔστε τοῖς ἐν τῷ κινήματι Ὦ τῆς διανοίας ἀπολείπουσι τἀληϑὲς πάνϑ᾽ ὅμολο- P 484 γεῖν ἀληϑῆ eivas, οἷον τὸ κίνημια τῆς Ἐπικούρου δεανοέοις καὶ Ζήνωνος καὶ “]ημοκρίτου καὶ τιοὸν ἄλλων" πᾶσι γὰρ αὐτοῖς óvyr- ᾿βίθηκεν ἐπ᾽ ἴσης χινήμασεν εἶναι τῆς διανοίας. ἀδύνατὸν *),. Bf γέ ἐστι τὰ πάντα εἶναι ἀληϑῇ, ὡς καὶ τὰ πάντα Ψψευδῇ. τοίνυν 140 οὐδὲ τὸ xivgua τῆς διανοίας ἀληϑές ἐστιν. ἀλλὰ γὰρ διὰ τοσού- τῶν περί τε κριτηρέου καὶ περὶ ἀληθοῦς ἀπορήσαντες τὸ μερεὰ τοῦτο ὀχεπτιύμεϑα χαὶ περὶ τῶν ἐφόδων ἀπὰ τοῦ κριτηρίου πρὸς κατάληψιν τοῦ μὴ αὐτόϑεν ὑποπόττόντος ἀλη- ϑοῦς, τουτέστι τοῦ τε σημείου καὶ τῆς ἀποδείξεως.
Καὶ τάξει γε πρῶτον περὶ σημείου λέγωμεν " μετουσέᾳ γὰρ τούτου 7| ἀπόδειξις ἐκκαλυπτικὴ γίνεται τοῦ συμπεράσματος. et quando hamc proferimus, nom amplius illam dicimws, quamobrem mec i vQce est verum, 137, sed nec in motu cogitationis, ut putarunt nonnulli: nam si in motu cogitationis est verum, nihil erit verum etx iis quae sunt ex- trinsecus, motus enim cogitationis est in nobis et non extra, absurditm es sutem dicere mibil esse verum ex iis quae sunt extrinsecus; absurdum est ergo verum relinquere in motu cogitationis, 138, et cmn motus cogítatidnis sint uniuscuiusque proprii, nullum erit verum commune, δὲ nulhmn autem sit verum commune, erunt omnia incerta et obscara et discrepantia, enim iste habet verum, nempe motum cogitationis, hoc aljus non habet; et contra, quod ille habet, hoc iste nou comprehendit, abstrdem est autem 4fi- cere nihil esse verum de quo omnes consentiant, 139. censere ergo in inota cogitationis positum esie verum, est absurdum et hon fecte habet, et est consequens iis quí verum relinquunt in motu cogitationis, ut fateantur omaia esse vera, utpote motum cogitationis Epicuri et Zenonis et Democriti et aliorum; ex aequo enim iis omnibus accidit, ut sint motus cogitationis, fieri δα- . tem non potest ut sint omnia vera, ut nec omnia falsa, ergo nec motus oo- ' gitationis est verum, 140, caeterum cum per haec moverimus dubitationes de criterio veri et de vero, deinceps consideremus de viis ac rationibus ἃ cri- , terio veri compositis ad verum quod non ex se ipso se offert comprehenden- dum, nempe de signo et demonstratione,: — Et ording quidem primum dicamms de signo; nam per eius adminieulum &emonstcatio detegit conclusionem, | ' i) ὡς ὑπενόησάν τινες} nemo tamén Sexto innotuit, qui illam eut ἐν νὴ m m que postulat sensus pro dvaxéloubó» sd lou τῷ κινήματι. pel p484 ὃ dévraror] ita mes recte pro dévresev. | ( ADVERSDS LOGICOS (Lib. VIII. 400 Ei ἔστι τι σημεῖον.
"End tüy πραγμάτων διττή τίς ἔστι. κατὰ τὸ ἀνωτάτω "141 διαφορά, xaJ' ἣν τὰ μέν ἐστι πρόδηλα"), τὰ δὲ ἄδηλα" καὶ πρόδηλα μὲν τὰ αὐτόϑεν ὑποπίπεσντα ταῖς τε αἰσϑήσεσι καὶ τῇ διανοίμ, ἄϑηλα δὲ τὰ μὴ ἐξ αὑτῶν") ληπτά. μεϑοδικώτερον δὲ εἷς μὲν τὴν τῶν ἐναργῶν. ἀπορίαν ὃ περὶ χριτηρίσυ λόγος ἡμῖν. ἀποδέδοται. τούτου γὰρ ἀβεβαίου) δειχϑέντος ἀϑύνατον γίνεται 148 καὶ τὸ περὶ τῶν φαινομένων διισχυρίζεσθαι, ὅτι τοιαῦτά ἐστι πρὸς τὴν φύσιν ὁποῖα φαίνεται. λειπομένης δὲ ἔτε τῆς τῶν ἀδή- λων διαφορᾶς καλῶς ἔχειν ἡγούμεθα καὶ πρὸς τὴν ταύτης. ἀϑέτησιν συντόμῳ τινὶ χρήσασϑαι͵ ἐφόδῳ, τῇ τό τε σημεῖον καὶ τὴν ἀπόδειξιν ἀνωιρούσῃ. τούτων γὰρ πάλιν ἀναιρουμένων ἀβέ- Baiog γίνεται καὶ ἡ δι᾿ αὐτῶν τοῦ ἀληϑοῦς κατάληψις. βραχέα * ἴσως οἰκεῖόν ἐστι πρὸ τῶν xarà μέρος ") διελϑεῖν περὶ τῆς τοῦ σημείου φύσεως. | EE ALéytton τοίνυν τὸ σημεῖον διχῶς 5), κοινῶς τε καὶ ἰδίως" 143 * Il. Án sit aliqnod signum.
241. — est rerum in aummo differentia, per quam aliae sunt manifestae, aliae non manifestae; et metilestao quidem, qure et sé ipsis incurrunt in sensus et ín cogitationem, nou xhanifestad Auteih, quae ox se non póssunt apprehendl, ftaque ihethodi.et ordinis observantes πὶ dubita- tiones de evidentibus moveré posserfnis, de Criterio veri disputavimus, 132, nam .si hoc instabile ac infirmum ἤν ostensum, feri non potest, ut de lis quae apparent,' certo affirmetur, illa &s1e binsmod! natura cuiusmodi dppárent, cum autem rerum nóh manifestarum adhuc réstet differentia, bonum dücimts ad eem quoque infirmandam ac abolendáfh *ía quadam compendiariá nobis ess utendum, quae et signum perimat et demonstrationem, nam si haec rursus tollantur, infirma et minime stabilis est quae per ipsa fit veri coniprehensio, puticis autem fortsssé conmvebit antequam ad eingdlatria descendimus, disserere de natura sigüi., f Ε ' 348, Dicitur érgo sigtum bifsriam, commiaiter et proptie: cormuhltér m) mr 96 ἀνωτάτω) sic saspe noster, ut notati ad indicem capitum lib 1 Pyrrhon. Philo de agricultura pag. 161 ἔνιοε to» Adyov εἰς τὰ ἀνωνάίω γύνα, ὄνομα, ῥῆμα, συύνδεσπον τέμνουσιν, n) τὰ μέν ἔστι πρόδηλα) confer lib. 1 Pyrrhon. sect. 138 et lib. 2 eect. 97 sq. atque infra hoc libro sect. 315 sq..
Ὁ) μὴ ἐξ αὐτὼ») ms Ciz. αὐτῶν, et passim haec promiscue poni ob- servabis, ' p) τούτου γὰρ ἀβεβαίου) ita legendum pro βεβαίου, sensus et ratio, zequirit. QU Aneet ἔχειν} ita mss pro ἔχει, pro χαλῶς etiam minus recte edi χαϑως.
r) πρὸ τῶν χατὰ μέρος male ms, Ciz. πρὸς τῶν.
s) τὸ σημεῖον διχῶς) confer Laértium 8 96, ubi signum dividitur in αἰσθητὸν et νοητόν, et mostrum-infra sect. 1651 sq. ac 2 Pyrrhon. sect. 100. in historia quoque philosophica,.quae inter Geleni opera legitur, «. ἃ σημεῖο» eliud dicitur?rdéixsixoP, πὶ fumus respectu Jgnis, aliud ὑπομνηστιχό», ut lac respectu inulieris quae peperit. sunt etiám ὑπομνη- σετικοῦ éxempla eigna pugnae quae ex uripidh Phoenissis v. 1386 refert Asnmonius p, 8 in librum περὶ é. J—— . ind, δ᾽ ἀφείϑη πυρσὸς ὡς Τυρσηνεκῆς : 5 e£ nyoc, σῦμα φοινέον μάχης. — at signum. ἐνδειχμκὸν in. demonstsationo est, ex quo propositio demon- stranda colligitur, ἀξίωμα ἐν ὑγιεῖ σννημμένῳ ἡγούμενον, καὶ daxalv- / / 440 * SEXTI EMPIRICI χοινῶς ᾿μὲν τὸ doxody τι δηλοῦν, xn) καὶ τὸ πρὸς ἀνανέωσιν ') : τοῦ συμπαρατηρηϑέντος αὐτῷ πράγματος χρησιμεῦον εἰώθαμεν χαλεῖν σημεῖον" ἰδίως δὲ τὸ ἐνδειχτικὸν' τοῦ ἀδηλουμένου πράγμα- 144 Toc, “περὶ οὗ χαὶ πρόκειται ζητεῖν ἐπὶ τοῦ πᾳρόντος.. εἰ δὲ τὸ Ῥ 485 τρανότερον.) ἐπιβάλλει αὐτοῦ τῇ φύσει; πάλιν προληπτέον, ὅπως ἀνώτερον?) ἐλέγομεν, ὅτι τῶν πραγμάτων v) πρόδηλα μέν ἐστι τὰ ἐξ αὐτῶν εἰς γνῶσιν ἡμῖν ἐρχόμενα,; οἷον ἦν ἐπὶ ταῦ napórτος τό ἡμέραν εἶναι καὶ τό ἐμὲ διαλέγεσϑαι * sonia δὲ τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα.
Πόσαι διαφοραὶ ἀδήλων».
145 Τῶν δὲ ἀδήλων τὰ μέν τινὰ ἦν χαϑάπαξ ἄδηλα, τὰ δὲ vou ἄδηλα, τὰ δὲ πρὸς καιρὸν, ἄδηλα. ὧν πρὸς καιρὸν pe ἀδηλα χαλεῖται, ἅπερ τὴν φύσιν μὲν ἔχοντα ἐγαργῆ παρά τινας ἔξωϑεν 2) περιστάσεις κατὰ καιροὺς ἡμῖν ἀδηλεῖται, οἷον γῦν; τῶν ““39ηναίων πόλις ) ἡμῖν" φύσει μὲν γὰρ ἐναργής ἐστι χαὶ 146 πρόδηλος, παρὰ δὲ τὸ μεταξὺ διάστημα ἀδηλεῖται. φύσει dT TY ἄδηλα τὰ δι᾿ αἰῶνος ἀποκεκρυμμένω ^) xai μὴ δυνάμενα ὑπὸ ᾿ quidem, quicquid videtur aliquid significare, quo pacto etiam solemus signum vocare id quo utimnr ad recolendam memoria rem, quae cum ipso consuevit observari 5 proprie autem id quod rem obscuram indicat, de quo propositum est quaerere in praesentia, 144. si hoc autem ad eius naturam apertius et evidentius intelligendam pertinot, rursus praemittendum est, quod superius dicebamus, ex rebus eas quidem esse manifestas, quae ex se ipsis ad no- stram veniunt cognitionem, ut est, im praesentia diem esse et me disse- rere; obscutas autem, quae non sic habent, | III. Quot sint non manifestarum rerum differentiae.
14$. Ex rebus obscuris aliquae simpliciter obscurae sunt, aliae natura, aliae ad tempus, ex his ad tempus obscurae appellantur, quae sua quidem natura sant evidentes, sed propter. aliquas externas circumstantias aliquo tem- pore obscurae nobis sunt, ut nobis nunc est civitas Atheniensium; nam sa- tura quidem evidens ac manifesta est, sed propter intervallum quod intercedit obscura iam est nobis. 146, natura autem obscurae res sunt, quae perpetso sunt occultae nequo possunt sub nostram cadere evidentiam, ut sunt pori seu πτιχὺν TÓU λήγοντος, ita leg. apud Galenum, pus συνημμένον xal ἡγού- μένον ἐγχαλυπτιχόμ t. 2 ed, Paris. p. 25.
4) πρὸς ἀνανέωσιν» infra sect. 152. 153 ἀναγεούμεθϑα recolimus, me- . moriu dvavtoUrci. sect. 288. P485 1) τρανότερο»] ita rectius ms ratislav. pro τρανγώτερον, primam enim &ylabam in τρανός producunt poetae.: y) ὅτε τῶν πραγμάτων] illud ὅτε abest ἃ ms Ciz. et Vratislav.
z) ἐμὲ διαλέγεσϑαι) vide lib. adv. Geometras sect. 9.
4) παρά τινάς ἔξωϑε»} in editis post παρά πινας legebatur μέν, quod in ms Ciz. recte omittitur, ' δ) ἡ τῶν.ζ1ϑηναίων πόλις ἡμῖν» idem legitur 2 Pyrrhon. sect, 98, ubi dicta, si placet, vide.
c) de αἰῶνος ἀποχεχρυμμένα] sic infra sect. 177 et 186 d" αἰῶνος ἐστασιάσϑαι συμβέβηκεν. intelligitur autem: per αἰῶνα tota praesens vita mortalium, ut lo. Damascenus lib. 2 de nodos: fide c. 1 αἰὼν λέγε- ται ὅλος ὁ παρὼν βίος. Olympiodorus im c. 1 Ecclesiastae p. 609 αἰὼν "o1? μὲν σημαίνει τὴν χρονικὴν παρέχτασιν τοῦδε τοῦ παντὸς τὴν ἀπὸ τῆς χτίσεως τοῦ χόσμουν ἄχρι συντελείας.
ADYEBRSUS LOGICOS [Lib. VIII) τὴν ἡμετέραν πεσεῖν ἐνάργειαν, καϑάπερ οἱ νοητοὶ πόρ τὸ ἀξιούμενον ἐκτὸς εἶναι τοῦ κόσμου τισὶ φυσικῶς ἄπει vov). χαϑάπαξ δὲ ἄδηλα τυγχάνειν λέγεται, τὰ μηδέποτε ἀνθρωπίνην κατάληψιν πεφυκότα πίπτειν, οἷόν ἐστι τὸ ἀρτίους εἶναι τοὺς ἀστέρας) ἢ περισσούς, καὶ τὸ τοσάσδε ὑπάρχειν ἐν «ΤΠ βύῃ ψάμμους?).. τεσσάρων οὖν οὐσῶν ἐν. τοῖς πράγμασι δια- 148 φορῶν, “ιῶς μὲν τῶν ἐναργῶν, δευτέρας δὲ τῆς τῶν καϑάπαξ ἀδήλων, τρίτης δὲ τῆς τῶν φύσει ἀδήλων, τετάρτης. τῆς τῶν πρὸς καιρόν, οὐ πᾶσάν φαμεν διαφορὰν σημείου δεῖσϑαι, ἀλλά τιν, εὐθέως γὰρ ovrt τὰ χαϑάπαξ ἄδηλα ἐπιδέχεταί: T4 σημεῖον 149 ovrt τὰ ἐναργῆ "), ἀλλὰ τὰ. μὲν ἐναργῆ, ὅτε “ἐξ αὐτῶν προσπί- πτει xoi «οὐδενὸς ἑτέρου δεῖται πρὸς μήνυσιν᾽ τὰ δὲ καϑάπαξ ἄδηλα, ὅτι χρινῶς. πᾶσαν ἐχπεφευγότα κατάληψιν οὐδὲ τὴν διὰ σημείου ἐπιδέχεται. τὰ δὲ φύσει ἄδηλα καὶ τὰ | πρὸς καιρὸν χρείαν Ρ 486 ἔχει τῆς ἐκ τοῦ "σημείου παρατηρήσεως" τὰ μὲν πρὸς καιρὸν 150 &ógÀn, ὅτι κατά τινας περιστάσεις αἴρεται ἐκ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐναργείας, τὰ δὲ φύσει ἄδηλα, ὅτι διὰ παντός ἐστιν ἀφανῆ.
““ιττῆς οὖν οὔσης διαφορᾶς τῶν σημείου δεομένων πραγ pu 151 meatus corporis quos percipit intelligentia, et quod nonnulli censent esse na- turaliter extra niundum, inane infinitum, 147, simpliciter denique obscurae res dicuntur, quae sunt huiusmodi ut sua natura sub humanam numquam ca- dant comprehensionem, ut stellas esse pares aut impares et tam multas esse numeto arenas in Libya. 148. cum sint ergo quattuor in rebus differentiae, - una quidem evidentium, secunda autem earum quae sunt simpliciter obscu- rae, tertia earum quae matura obsurae sunt, quarta fandem earum quae sunt ad tempus: non omnem differentiam dicimus opus habere signo, sed aliquam. 149. iam enim neque quae sunt obscurae simpliciter, ullum admittunt signum, neque quae sunt evidentes, sed evidentes quidem, quoniam ex se incurrunt, nullo alio opus habent ad indirandum; quae sunt autemi simpliciter obscurae, quoniim cum comnrmmiter omnem effugiant comprehensionem, nec eam ad- mittunt quae fit per signum. 150, quae sunt autem obscurae natura et quae ad tempus sunt obsurae indigent ea quae est ex signo observatione, hae ad tempus obscurae quidem, quoniam per &liquas circumstantias nostrae subdu- cuntur evidentiae; quab aufem sunt obscurae matura, quoniam illae sensibus nostris numquam apparent, 131, Cum ergo sit duplex differentia rerum quae signo indigent, duplex ^ d) oi νοητοὶ nios] 2 Pyrrhon. sect. 98 et 140.
e) ἄπειρον κενὸν} dari hoc visum est Pytbagorei Stoicisque. vile Plutarchum lib. 1 de placitis physic. c. 18 et lib. 2 Y 9, ex quo illud, repetit Eusebius 15 40 et Galenus hist. philos. c. 22 et 46. de Stoicis praeter Laértium T 140 laudatosque a viris doctis Plutarchum lib. de communibus notitiis et Philoponum in 4 Physic. Stobaeus c. 22 Eclog. Phys. p. 38 Ζήνων καὶ οἱ ἀπ' αὐτοῦ ἐντὸς μὲν τοῦ xoauov μηδὲν εἶναι χενόν, ἔξω δ᾽ αὐτοῦ ἄπειρον. "hinc apud Galenum lib. 4 in sextum Epi- demiorum t. 5 ed, Basil. p. 497 pro στοιχιχῶν legendum. ZCrwtxáv. Abi- στοτέλους καὶ Στωϊχῶν — χενὸν οὐδὲν ἐν τῷ κόσμῳ πεπεισμένων ὑπάρχειν.
f) ἀρτίους εἶναι τοὺς ἀστέρας] vide ad lib. superiorem sect. 243.
g) ὃν Ain j| Vrpuow| Libyam Cyrenaicam intellige, quae ab arena- rum multitudine etiam dicta 4£mmoniaca est, et Ammiano 22 ult. ari- dior. notum illud Catulli: quam magnus numerus Libyssae arenae, Ἀ) οὔτε τὰ ἐναργῆ] haec ΠΑΝ ἌΡΗ et sensu iubente et suadente in- terprete Herveto, Mb — SEXTI EMPIRICI tuy διττὸν ἀνεφάνη καὶ τὸ σημεῖον ἢ), τὸ μέν τε ὑπομνησειχόν, ὅπερ μάλιστα ἐπὶ τῶν πρὸς καιρὸν ἀδήλων ἢ φαένεταε χρῆσι- - μεῦον, τὸ δὲ ἐνδειχτικύόν, ὅπερ ἐπὶ τῶν φύσει ἀδήλων ἀξιοῦτει 153 παραλαμβάνεσθαι. xoi δὴὲ τὸ μὲν ὑπομνηστικὸν συμπαρατὴηρη- ϑὲν τῷ σημειωτῷ ") δι᾽ ἐναργείας ἅμα τῷ ὑποπεσεῖν ἐχέίνου als λουμένου ἄγει ἡμᾶς elc ὑπόμνησιν τοῦ συμπαρατηρηϑέρνξος αὐτῷ, ψῦν δὲ ἐναργῶς μὴ προπίπτοντος "), ὡς ἐπὶ τοῦ καπνοϑ xe τοῦ ἀυρός. ταῦτα γὰρ πολλάχις ἀλλήλοις συνεζευγμένα παρατηρήσωμ. ttc ἅμα τῷ τὸ ἕτερον ἰδεῖν, τουτέστε τὸν καπνόν, ἀνανεούμεϑε 168 τὸ λοιπόν, τουτέστι τὸ. μὴ βλεπόμενον πῦρ. ὃ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῆς τῷ ἕλκχει ἐπιγινομένης οὐλῆς, καὶ ἐπὶ τῆς τοῦ ϑανάϊον πρϑηγουμένης καρδίας τρώσεως" οὐλῆν τε γὰρ ἰδόντες πιροηγῆ- σάμενον ἕλκος ") ἀνανεούμεϑα, καρδίας δὲ τρῶσιν ϑεασάμενοι μέλλοντα -“ϑάνατον προγινώσχομεν. ἀλλὰ τὸ μὲν ὑπορινηστικὸν , δὰ δημεῖον τοιαύτην εἶχε τὴν ἰδιότητα. τὸ δὰ ἐνδειχτικὸν διέφερε τοὕτου" οὐχέτι γὰρ xal αὐτὸ συμπαρατήρησιν τῷ σημειωτᾧβ ἐπι» ᾿ δέχεται. ἀρχῆϑεν γὰρ ἀνύποπτόν ἐότι τὸ φύσει ἄδηλον πρᾶγμα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναταί τινε τῶν φοινομένων συμπαρατηρη- , ϑῆναι, ἀλλ᾽ ἄντικρυς ἐκ τῆς ἰδίας. φύσεως καὶ κατασκευῆς μονονουχὶ φωγὴν ἀφιὲν λέγεται σημαίνειν τὸ οὗ ἐστιν ἐνδεικτιqueque sose offert signum, alterum quidem eommonitorium, quod videtm metime 6420 usui im rebus quae sunt ad tempws obscurae; alterüma autem / indioatorium, quod ceusetur assumendum in iis rebus quae sunt obscurae netara, 162, et oommonitorium quidem simul observatum cum re" signata evidemter porcepta sensibus, simulatque post illam rem obscuratam iterumi se obemileti, simnk deducit nos ad recordationem illius rei, quae simnl cum 60 2 fnit observata, nunc autem evidenter sese non offert, ut fit in ἴππιο et igne, haeo emim saepe inter se invicem coniuncta observantes simulatque altesum viderimus, nempe ſamum, alqrum recolimus memoria, nempe ignem qmi mom cernitar. 152, eadem est ratio et in cieatrice quae ulceri succedit, et ia Valmerstione cordis quae mortem praecedit; nam cum cieatricem videmms, ὶ. widm$ quod preocessit memeria recolimus, et conspecta cordis vuloéraliose maetem fatmtam praonoscimuws, ae signum quidem commonitorium talem habet proprietatem, 154, indicatorium auwtem ab eo differt; neque enim utique adimittit observationem simnl onm re sigmate, nam initio fém natdra obscuram me suspicione quidem licet assequi, et propterea néc signum buiuscemodi observari simul cum aliquo ex iis quae apparent potest, sed perspicue ex pro» pria matura et constitutione tantum non voce emisse significare dicitur rem P480 ὃ διττὸν τὸ suut] repetenda hic quae dixi ad sect. 141. licet et ia raesenti addere quod in scholiis ad Hermogenem p. 366 notatur de dif- * ferentia inter τεχμήριονυ et σημεῖον. τεχμήριον nimirum esse, quod num- quám non, praecedit aut praesto est et ex quo semper Tas est. signatum colligere, ut ex fumo ignem; σημεῖον autem quod plerumque valet ad rem signilicandam, ut noto spirante secura erit navigatio: vel rarius etiam, ut aj murorum est perfossor, in. thesaurum. incidet, " NM k) ini τῶν πρὸς χαιρὸν ἀδήλων] adde infra sect, 156 et lib..2 Pyr- rhon. sect. 99. / — δ ἢ τῷ σημειωτῷ) ie recte mss pro τῷ σημείῳ τῷ, quod vitiutg semel iterumque deinceps recurrit, et emendatum est etiam ἢ Pyrrhon, séct. 101 ᾿ aliisque 'in locis. | ὶ, ὶ {ἢ immo: προσπέπτοντος | "OE J m) προηγησάμενον EAxog] me Ciz. προησάμενον, male. ||.
ADVERSUS LOGICOS [Kib. VIIT) 44$ xóv. οἷον ἢ ψυπὴ τῶν φύσει ἀδήλων ἐστὶ πραγμάτιον" οὐδέποτε 155 γὰρ ὑπὸ τὴν ἡμετέραν πέφυκε πίπτειν ἐνάργειαν. τοιαύτη δὲ οὖσα x τῶν περὶ τὸ σῶμα κινήσεων ἐνδειχτιχῶς μηνύεται" λογιζόμεϑα yàp ὅτι δύναμίς τις ἐνδεδυκυῖα τῷ σώματι τοιαύτας αὐτῷ xi- — ἐς ἐνδίδωσιν. ἀλλὰ γὰρ δυοῖν ὄντων ἢ σημείων τοῦ τε ὗπο- ἰ56 μνηοτιχοῦ καὶ ἐπὶ τῶν πρὸς καιρὸν ἀδήλων τὰ πολλὰ χρὴσι- Αεύειν δδχοῦντος, xci τοῦ ἐνδεικτιποῦ, ὅπερ ἐπὶ τῶν φύσει ἀδῆ- λὼν ἐγχρίνεται, μελλήσομεν πᾶσαν ποιεῖσθαι ζήτησιν καὶ ἀπο- P 481 ῥέαν οὐ περὶ τοῦ ὑπομνηστιχοῦ, τοῦτο γὰρ παρὰ πᾶσι κοινῶς τοῖς ἐκ τοῦ βίου πεκίστευκαι χρησιμεύειν, ἀλλὰ περὶ τοῦ ἔνδει- xrrkoU* τοϊτὸ γὰρ $50 τῶν δογματικῶν φιλοσόφων καὶ τῶν Ào- γεχῶν ἰατρῶν), ὡς δονάμενον τὴν ἀναγκαιοτάτην αὐτοῖς παρ- ἔχεαν χρείαν, πέλλασται. ὅϑεν οὐδὲ μαχόμεϑὰ ταῖς κοιναῖς τῶν 151 ἀνϑοώπων προλήψεσιν οὐδὲ συγχέομεν τὸν βίον λέγοντες μηϑὲν δἶναι σημεῖον, καϑάπερ τινὲς ἡμᾶς συχοφαντοῦσιν " εἰ μὲν γὰρ πᾶν ἀνῃρυῦμεν σημεῖον, τάχ᾽ ἴσως ἂν καὶ τῷ βίῳ καὶ πᾶσιν ἀνθοώποις ἐμαχόμεϑα: νυνὶ δὲ οὕτω x«l αὐτοὶ ἔγνωμεν ἐχ μὲν καπνοῦ») πῦρ, ἐκ δὲ οὐλῆς προηγησάμενον ἕλχος, ix δὲ npo- ουμένης καρδίας τρώσεως θάνατον, ἐκ δὲ προκειμένης ταινίας “) [n Aaufvovrtg. νῦν οὖν ἐπεὶ τὸ μὲν ὑπομνηστικὸν σημεῖον 158 τόθεβεεν, ᾧ χρῆται ὁ βίος, τοῦτο δὲ") ὑπὸ τῶν “ογματικῶν emus est indicatorium, 155. sic anima est ex iis rebus quao sunt natura ob- scEraec animae emim natura numquam cadit sub nostrem evidentiam, eum au- tem sit eiusmodi, indicative significatur ex motibus cogporis: colligimus enim quod vis quaedam induta corpore ei tales indit motus, 156, verumenimvero ewm duo sint signorum genera, nempé: commositorium, quod im rebus quae sunt ad tempus obscurae, videtur valde utile, et indicatorium, quod refertur ad res natara obscuras; omnis nostra futura est quaestio et dubitstio nen de. comunonitorio, memo enim est qui mon eredat in communi vita hoc ex usu esse, sed de indicatorio: hoc enim confictum est a dogmaticis philosophis et a ratiopalibus medicis, ut quod possit ipsis praebere usum maxime neoessa- rjumjc457, unde nec pugnamus cum communibus et anticipatis hominum no- tionibus mec vitam confandimus dicentes nulum esse signum, ut quidam nos calummiantüe: mam si tolleremus oinne signum, ita pugnaremus fortasse cum vita et cum omnibus hominibus, munmc autem ipsi quoque novimus ex fumo praécessisse ignem, ex cicatrice ulcus, ex praecedente cordis vulneratione. zaortem inseenturam, et ex proposita taemía coniicimus unctionem. 158, nuno ergo quouiam siguum quidem oommonitorium ponimus, quo vita humana utin) δυοῖν ὄντων» ms Vrátislav. δυεῖν. de duobus hisce signorum be- neribus idem modo dixerat sect. 151. | i o) τῶν λογικῶν ἰατρῶν) sectam medicorum ratiónalium empiricae ád- P 481 vérshm tànpit, quorum magná pars in σημειωτιχῇ et abditarum caussa- rum éx signis externis colligeadarum notitia versatur; de quibus Celsus. libro secuddo, ut Hippoératis προγνωστιχά et προρρητικῶν libros omit- tam, Galenique περὸ τοῦ προγεινώσχειν, περὶ προγνώσεως, teo) προγνώ- σεῶς διὰ σφυγμῶν etc; ab Empiricis autem signa illa sperni innuit in- fra sect. 191. P NI p) ix μὲν xazvov] exempla signi ὑπορινηστιχοῦ, quae ipse noster pro- duxerat sect. 152 sq. | 4) ix ταινίας ἄλιμμα)] pugiles athletae, quos ad certaman ungi mos, ' taenia redimiebantur, ut constat vel ex 'Thucydide 4 121 ubi de Bra- side: ἴϑίᾳ ϑὲ ἐϊαινίουν τὰ xc προσήρχοντο ὥσπερ ἀϑλητῇ.
r) τοῦτο di] ἐγδεικνεκόγ.
E (Mac ' SEXTI EMPIRICI ψευδῶς δοξασϑὲν ἀναιροῦμεν, μήποτε πρὸς τῷ μὴ μάχεσθαι τῷ βίῳ ἔτε καὶ συναγορείομεν αὐτῷ; ἐπείπερ τοὺς κατεξαναστώντας ") τῆς κοινῆς προλήψεως 4ογματικοὺς καὶ τὰ φύσει ἄδηλα γινώ- σχέιν λέγοντας σημειωτικῶς.), ἐκ φιλοσοφίας ἐλέγχομεν.
159 Ταῦτα μὲν οὖν ὡς ἐν κεφαλαίοις περὶ τοῦ ὑπὸ τὴν ζήτησιν πίπτοντος σημείου λελέχϑω. χρὴ δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος διὰ μνή- μης ἔχειν τὸ σκεπτικὸν ἔϑης "). τοῦτο δ᾽ ἐστὶ τὸ μὴ μετὰ πείσματος καὶ συγκαταϑέσεως ἐχτίϑεσθαι τοὺς κατὰ τῆς ὑπάρ- ξεως τοῦ σημείου λύγους" ἴσον γὰρ ἦν τὸ τοιοῦτο ποιεῖν τῷ ἀξιοῦν εἶναί τε σημεῖον παραπλησίως τοῖς δογματίζουσιν, ἄλλως τε εἰς ἰσοσϑένειαν *) “τὴν ζήτησιν ἄγειν καὶ δεικνύναι ὅτι ἐπ᾽ ἴσης ἐστὶ πιστὸν τῷ εἶναί τι σημεῖον τὸ μὴ εἶναι, ἢ ἀνάπαλιν ἐπ᾽ ἰσης ἄπιστον τῷ μηδὲν ὑπάρχειν τὸ ὑπάρχειν τε σημεῖον" ἐν- 160 τεῦϑεν γὰρ ἡ ἀρρεψίέα ") καὶ ἢ ἐποχὴ. γίνεται τῇ διανοίᾳ. ἀμέλει γοῦν διὰ ἐοῦτο xai ὃ δοχῶν ἡμῖν ἀντιλέγειν φάσκουσι μηδὲν P 488 εἶναι ἐνδεικτιχὸν σημεῖον, βοηϑάς ἐστιν, χαὶ τὸ ὀφεῖλον. χατα- σχευάζεσϑαι μέρος σκεπτικῶς τοῦτ᾽ αὐτὸς προλαβὼν κατασχευ- , ἄζει. εἰ γὰρ οἱ μὲν κατὰ τοῦ σημείου κομιζόμενοι παρὰ τοῖς fur, hoc autem tollimus quod a Dogmaticis falsa inductum est opinione, an non. praeterea quod cunt vita non pugnamus, eam etiam defendimus? quo- niam Dogmaticos, qwi adversus communem et arnticipatam hominum insurre- xerunt notionem et dicunt se per signa scire res quae sunt natura Óbscuree, ex philosophia refellimus, | 159, Atque haec quidem in summa dicta sint de sipno quod cadit sub quaestionem, oportet atttem in praesentia memoria tenere morem Scepticorum, is autem est, non cum persuasione et assensione exponere rationes contra signi existentiam: hoc enim facere perinde esseí ac cum Dogmaticis censere esse aliquod signum, sed deducere quaestionem utrinque ad par robur et ostendere quod est aeque credibile esse et non esse aliquod signum, aut con- tra aeque incredibile aliquod esse signum. atque non ésse: himc enim in mente nascitur suspensio inclinationis et assensionis, 160, propter hoc is ipse etiam qui videtur contradicere, fert opem nobis disputantibus nullum esse signum indicatorium, et partem sceptice confirmandam ipse assumit et confirmat, si enim quae ab iis qui dubitant adversus signum afferentur rationes, sunt ad- 4) τοὺς χατεξαναστάντας voce. χατεξαναστῶσι pro in contrartum exaur- gere utitur etiam noster libro adversis Ethicos sect. 212, et χατεξανα- σιατιχὸς pro eo quod pronum est ad consurgendum sect. 103 et 106 eius- dem libri. sic χατεξανάστασιν dixit Longinus pro contra insurgendi animo , €. 1 p. 44 ed. Tollianae et lamblichus in vita Pythagorae c. 31. Nazian- zenus orat. 20 p. 352 οὐδὲν ἀναδὺς οὐδὲ τοῦ χαιροῦ χατεξαναστάς, ὥσπερ ἄλλος τις. Proclus in Politiam Platonis p. 408 χατεξανισιάμενος δὲ τοῦ ἄρχοντος διέφϑειρε τὴν σχετιχὴν ἀρχήν. idem p. 410 ὅπως χρατῶσι παν- των τῶν χατεξανίστασθαι τῆς πολιτείας ἐπιχειρούνιων. et paullo ante eadem pagina: ὄρεξις δὲ χράτος ἔχειν ἐϑέλουσα κατὰ τοῦ χείρονος ὀρέξεως x«l χατεξανισταμένης αὐτῆς. οὐχ ἀνεχομένη τῶν ὑπὲρ αὐτὴν ὀρέξεων.
, simile vocabulum συνεξαχολουϑήσαντες infra sect. 333.
. 1) γινώσχειν λέγοντας σημειωτιχῶς,] hic interpungendum, non post λέγοντας. a u) τὸ σχεπτιχὸν ἔϑος) idem inculcat lib; 2 Pyrrhon. sect. 79 et 103 , atque infra hoc libro sect. 476 sq.
x) εἰς laoa9évtiay] adde laudati lib. 2 Pyrrhon. sect. 130. 133. y) ἢ ἀρρεψία)] de hac voce Sceptica dictum ad lib. 1 Pyrrhon. sect. 190. inferius pro ἐφετόν lego ἐφεχτέον [quod restituimus], ut verti.