aliquid neque nos pbantesiae visis movent; nos enim sumus qui ab illis vi- sis movemur, si enim oonstat qued nalius effeetus comistit absque eo quod agit et patitur, debet etiam phantasia quae est effectus demeustretionis, aoa intelligi sine eo quod agit. et patitur. 407. atque quod meus quidem sive pars auimae quae tenet principatum, sit patiens, concesserunt Stoici phi- losophi. — sit autem — — agitque. ex eorum — p) & ἀσρμάτων yao ani supra sect, 356. x2.
- ' — ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIIJ. 616 μαϑεῖν. - ἦτοι. yàg. ἀπόδειξίς ἐστιν ἡ. τυποῦσα τὸ ἡγεμονιχὸν καὶ, 'κινοῦσα τὴν. ἑαυτῆς 7) φαντασίαν, ἢ τὸ ἡγεμονικὸν αὐτὸ τυποῖ καὶ φαντασιοῖ. ἀλλ᾽ ἡ μὲν ἀπόδειξις οὐχ ἂν εἴῃ τοῦ ἡγεμονικοῦ τυπωτική" ἀσώματος γάρ ἐστι. τὸ δὲ ἀσώματον ") κατ᾽ αὐτοὺς οὔτε ποιεῖ τε οὔτε πάσχει. εἰ. δὲ τὸ ἡγεμονικὸν ἑαυτὸ τυποῖ, 408 ἥτοι οἷός ἐστιν ὃ τύπος τοιοῦτο καὶ τὸ τυποῦν, ἢ ἀλλοῖον μέν πι ὁ τύπος, ἀνόμοιον δέ τε τούτου τὸ τυποῦν. καὶ εἰ μὲν ἀνό-. μοιον, ἀλλοίων. ὑποχειμένων ἄλλων. γενήσονταε αἴ φαντασίαι, ὅπερ πάλεν εἰς τὴν περὶ ἁπάντων ἀκαταληψίαν συγκχλείεε τοὺς ἡΣτωϊκούς. εἰ. δὲ ὅμοιός ἐστιν ὃ τύπος τῷ τυποῦντε, ἐπεὶ τὸ " ἡγεμονικὸν ἑαυτὸ τυποῖ, λήψεται φαντασίαν οὐ τῆς ἀποδείξεως ἀλλὰ ἑαυτοῦ" ὃ πάλιν ἐστὶν. ἄτοπον. οἱ δὲ καὶ δι᾽ ὑποδειγμά-- 409 των πειρῶνται τὸ ἀξιούμενον παραμυϑεῖσϑαι. ὥσπερ γάρ, φα- aív, ὁ παιδοτρίβης ") καὶ δ᾽ ὁπλομάχος ἐσϑ᾽ ὅτε μὲν λαβόμενος τῶν χειρῶν τοῦ “παιδὸς ῥυϑμίζεε καὶ διδάσκει τινὰς κινεῖσϑαε κινήσεις, ἐσϑ᾽ ὅτε δὲ ἄπωθεν ἑστὼς καί πως κινούμενος ἐν φῥυϑμῷ παρέχει ἑαυτὸν ") ἐκείνῳ πρὸς μέμησιν' οὕτω καὶ τῶν discere est operae pretium. aut enim est demonstratio, quae typum impri- ^ mit in meutem sive partem tenentem principatnm animae et moret sui phan- tasiam, aut mens ipsa imprimit se et visis phantasia movet. sed demonstre- tio quidem miaime impresserit in mentem sive partem animae quae tenet principatum; est enim incorporea. incorporeum autem ex eorum sententi&á neque agit quidquam neque patitur. 408. sin autem mens ipsa se imprimit, : aut qualis est typus tale est etiam quod imprimit, aut diversum est typus , ámprimentisque dissimile. et si dissimile quidem est, diversorum subiecto- rum, diversae etiam erunt phantasiae, quod rursus ad boc concludit Stoicos, nt nullatum reram ulla sit comprehensio. si autem typus est similis ei ἃ quo imprimitue, quoniam mens sivb pars animae quae tenet principatum se ipsam imprimit, aecipiet pbantasiam non demonstrationis, sed sui; quod ruraus est absuedum. 409. alii autem conantur rem reddere faciliorem. quo- medo, inquiunt, puerorum exercendorum magister et qui docet eos arma tractare, aliquando quidem prehensis manibus pueri componit et docet eum " movere: aliquos motus, aliquando autem stans eminus et certo modo se mo- ' véus ju.awmerum se praebet illi imitandum; ita etiam eorum quae cadunt “80 phantasjam, nonnulla quidem veluti coatrectantia et' tangentia meutem 4) ἑαυτῆς} ita ms Ciz. phantasiam sui, hoc est de se, pro αὐτῆς. φαν- P 6385 ' φασίαν tijg εποϑείξεως infra sect. 408.
τὴ τὸ dà ἀσώματον supra sect. 263 et 404. quando autem negarunt , Stoici id quod non sit corpus vel agere posse vel pati, convenit illis οι cum Epicureis, ex quorum sententia tangereque et tangi nisi cqrpus nulla .potest.res, itaque et deum et mentem pro corporibus Stoici habuere, , periode ut ex Christienis veteribus quidam, veriti scilicet, ne nihil es- . Sent si corpus non essent.
ay ὁ παιδοτρίβης gymnastes qui in gymnasiis corpora exercere edo- . €«ebet, de. quo Hieron. Mercurialis lib, 1 artis gyanest. c. 12. erant au- : $9m exercitioram genera varia, ut im luctu.disco cursu saltu pila, de . quibus praeter Mercurialem Petrus Faber atque libro. de quattuor arti- εἰ bus. pepularibus praeclarus Vossius. qui, in athletica et gladiatoria sive armis tractandis institmebat, peculiaziter a nostro vocatur ὁ ὁπλομάχος, licet notum est 4.paedotriba quoque athletas edoctos fuisse. $) ἐν ῥυϑμῷ᾽ παρέχει bavrov] uti iam dixerat quod ῥυϑμέζεε alios, ita | jam eit 'paedotribam ῥυθμίζειν se ipsum et ad certum ῥυϑμόν. compo- nere. dicitur autem ῥυϑμός Graecis quidquid sub certam mensuram cadit sive oculis subiiciatue eive auribus, - unde tía τὰν; non modo is 616 um SEXTI EMPIRICI φανταστῶν ἔνια. μὲν οἱονεὲ ψαύοντα καὶ ϑιγγάνοντα τοῦ Ario νικοῦ ποιεῖται τὴν ἐν τούτῳ τύπωσιν; ὑποῖόν ἐστι τὸ λευκὸν καὶ μέλαν καὶ κοινῶς τὸ σώμα" ἔνια δὲ τοιαύτην ἔχα φύσιν, τοῦ ἡγεμονικοῦ ἐπ᾿ αὐτοῖς φαντασιουμένον καὶ οὐχ ὑπ᾽ αὐτῶν, eno 410 dori τὰ ἀσώματα λεκτά. οἱ δὲ τοῦτο λέγοντες πιϑανῷ μὲν χρῶν- ται παραδείγματι, οὐ συνάγουσι δὲ τὸ προκείμενον. ὃ μὲν γ παιδοτρίβης καὶ ὃ ὁπλομάχος εἰσὶ σῶμα, καὶ κατὰ τοῦτο ἐδόναντο͵ φαντασίαν ἐμποιεῖν τῷ παιδέ" ἥ, δὲ ἀπόδειξις ἀσώριατος ") χαϑ.- εἰστήκει καὶ κατὰ τοῦτο ἐζητεῖτο, εἰ δύναται φανταστιχῶς τυποῦν P 536 ro ἡγεμονικόν. ὥστε μὴ ἀποδεδεῖχϑαι αὐτοῖς τὸ ἀρχῆθεν ζητού-» 411 μενον. ὅϑεν τούτων ἀποδεδειγμένων 5) σκοπῶμεν μετελϑόντες, εἰ καὶ κατὰ τὴν διαλεκτικὴν ϑεωρίαν δύναται 1 τῆς ἀποδείξεως Y) αὐτοῖς ὑπόσχεσις σώξεσϑαι. οἴονται τοίνυν τρεῖς τινας ἀλλήλοις συζυγεῖν λόγους 2) τόν τε συναχτικὸν καὶ iu. ἀληϑῆ καὶ τὸν 412 ἀποδεικτιχόν. ὧν τὸν μὲν ἀποδειχτικὸν πάντως ἀληϑῆ τὸ καὶ συνακτικόν, τὸν δὲ ἀληϑῆ πάντως συνακχτικὸν μὲν ὑ ὑπάρχειν, οὐκ ἐξ ἀνάγκης ᾿δὲ καὶ ἀποδειχτικχόν " τὸν δὲ συναχτικὸν οὔτε πάντως "^ 413 ἀληϑῆ οὔτε πάντως ἀποδειχτικόν. καὶ ὃ μὲν τοιοῦτος ἡμέρας οὔσης 4) fel νύξ ἐστι, σκότος ἐστίν" ἀλλὰ μὴν νύξ ἐστι, σχύτος ἄρα deity! συνάγει μὲν διὰ τὸ ἐν ὑγιεῖ imis σχήματε ^) οὐκ ἔστι δὲ ἀληϑὴς τὸ δεύτερον λῆμμα i ἔχων ψεῦδος τὴν πρόσ- ἀιάληψιν, τό “ἀλλὰ “μὴν νύξ ἐστιν᾽. ὁ δὲ οὕτως ἔχων ἡμέρας οὔσης ..sive partem quae tenet animae prinoipatum, in ea efficiunt impressionem, cniusmodi est albam et nigrum et communiter corpus; nonnulla autem ba. bent eiusmodi naturam, ut mens de eis pbantasiam concipiat, non ab illis accipiat impressam, cuiusmodi sunt quae vocant dicta, wtpote incorporea. 410. qui autem hoc dicunt, probabili quidem utuntur exemplo, sed non — firmiter probant propositum. nam qui pueros exercet et qui ad arma eru- dit, sunt corpus, et ea ratione possunt puero ingenerare phantasiam; de- monstratio autem est incorporea, et ideo quaerebatur an posset menti sive parti quae tenet animae principatum imprimere phantasiam. quo fit ut non sit ab eis demonstratum quod quaerebatur ab initio. 411. his itaque expo- sitis transeamus et consideremus, an etiam ex praeceptionibus dialecticis possit eis conservari demonstrationis professio. existimant ergo tres argn- mentationes debere inter se esse coniugatas, nempe et colligentem firmiter et veram et demonstrativam. 412, ex quibus demonstrativam quidem esse omnino veram et firmiter colligeutem, veram autem semper qeidem esse firmiter colligentem, non necesserio autem etiam deinonstrativam; firmiter colligentem autem neque semper veram neque saper demoustrativam, 413. et buiusmodi quidem argnmentum, cum sit dies, “δὶ mox est, sunt tenebrae; atqui nox est, sunt ergo tegebrae?, colligit qnidem firmiter, propterea quod sit rogatum ia proba et recta fipara; non est autem verum, nt quod se- cundam falsam habeat propositionem; nempe adsumptionem * atqui est nox '. 414. quod autem aic habet, cum sit dies, *si dies est, lux est; atqui dies versibus est et sonis sed in motu corporis etiam et in.collocatione mera- brorum, in saltatione praecipue, tum in lucta etc.
w) ἡ ἀπόδειξις ἀσώματος) supra sect, 404. 407.
P638 5) ἀποδεδειγμένων) puto Sextum scripsisse ὑποδεδειγμέσων. neque enim ἀποδείξασϑαι se profitetur Sextus ja praecipue loco ubi án, rd ἔιν oppugnat.
y) ἢ τῆς] ite ms Ciz. pro ἥτις i 3 x) τρεῖς - « συζυγεῖν —— von lib. 8 Pyrrhes, sect. 87 *d 146.
a) does eon] idem exemplum ewpra sect. 811 huius , ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII. 611 “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν" ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φῶς ἄρα levi" συναχτιχὸς ἅμα ἦν xal ἀληϑὴς τῷ καὶ ἐν ὑγιεῖ ἡρωτῆσϑαι σχήματι καὶ δι᾽ ἀληθῶν ἀληϑὲς συνάγειν. κρίνεσθαι δέ φασι 415 "πὸν συναχτικὸν λόγον, ὅτι συναχτικός ἐστιν, ὅταν τῇ διὰ τῶν λημμάτων αὐτοῦ συμπλοχῇ ἕπηται τὸ συμπέρασμα, οἷον τὸν τριοῦτὸον λόγον ἡμέρας οὔσης “εἰ νύξ ἐστι, σκότος ἐστιν" ἀλλὰ μὴν νύξ ἔστι, σχύτος ἄρα ἐστί᾽ καίπερ μὴ ὄντα ἀληϑῆ διὰ τὸ ἐπὶ ψεῦδος ἄγειν, συνακτικὸν εἶναί φαμεν. συμπλέξαντες γὰρ 416 οὕτω τὰ λήμματα, “νὐξ ἐστι, xal εἰ νύξ ἔστι, σκότος ἐστί", ἸἘἩοιοῦμεν συγημμέγον συλλογισμόν *), ἀρχόμενον μὲν ἀπὸ τῆς τοιαύτης συμπλοκῆς, λήγοντα δὲ εἷς τὸ συμπέρασμα τοιοῦτον — “γύξ ἐστι, καὶ εἰ νύξ ἐστι, σχότος ἐστί᾽. τοῦτο γὰρ τὸ συνημ- μένον ἀληϑές ἐστι διὰ τὸ μηδέποτε ἀρχύμενον ἀπὸ τοῦ ἀληϑοῦς .λήγειν ἐπὶ ψεῦδος. ἡμέρας μὲν γὰρ οὔσης ἄρχεται ἀπὸ ψεύ- ' δρυς τοῦ “νὐξ ἐστε, καὶ εἰ νύξ ἐστι, σχότος ἐστί᾽, καὶ λήξει ἐπὶ ψεῦδος “σχότος ἐσπκί᾽" καὶ οὕτως ἔσται ἀληϑές" νυχτὸς δὲ ἄρξεται μὲν ἀπ᾿ ἀληϑοῦς καὶ λήξει ἐπ᾿ ἀληϑές, καὶ ἔσται παρ᾽ αὐτὸ τοῦτο ἀληϑές. οὐκοῦν ὃ μὲν συναχτικὸς τότε ἐστὶν ὑγιής, 417 ὅταν συμπλεξάντων ἡμῶν τὰ λήμματα καὶ συνημμένον ποιησάν- τῶν τὸ ἀρχόμενον μὲν ἀπὸ τῆς διὰ τῶν λημμάτων συμπλοκῆς, λῆγον δ᾽ εἷς τὸ συμπέρασμα, εὑρίσκηται τοῦτο αὐτὸ συνημμέ- P κὸν ἀληϑές. ὃ δ᾽ ἀληϑὴς λάγος χρίνεταε ὅτε ἐστὶν ἀληϑὴς οὐχ 418 est, lux ergo est'qibimul est et firmiter colligens et verum, quod et in proba ac recta rogitum sit figara et per vora verum colligat 415, dicunt autem firmiter colligens iudicsri argamentum, quod colligat firmiter tunc, quaudo ex eius sumptjonum connexione sequitur comclusio, ut hanc argu- mentationom, cum sit dies, *si nox est, sunt tenebrae; atqui nox est, sunt ergo tenebrae", etiamsi non sit vera quoniam ducit ad falsum, dicimus esse ffmiter colligentem. 416. cum enim sumptiones sic complexi erimus, *nox est, et si nox est, suüt tenebrae', facimus comnexum syllogismum, inci- piestem ab buiasmodi complexione et desinentesm in huiusmodi conclusio- nem nox est, et si nox est, sunt tenebrae", hoc enim counexum est ve- rum, propterea quod neutiquam ínc»piens & vero desinat in falsum. uam si sit dies, incipit a falso *nox est, et si nox est, sunt tenebrae ', ac desi- met in falsum *sunt tenebrae; et fta erit verum. δὶ nex autem sit, incipiet uidem a vero et desinet in verum, et ex eo ipso etiam erit verum. 417. ergo drmiter colligens argumentum tunc erit verum, qaando cum iusxorimus sumptiones et counexum fecerimus, quod incipit « complexione per sum- ptiones, desinitque in conclusionem, isveuiur hoc ipsum conpexum verum. 18. verum autem argumentum iudicatwt esse verum; non éx eo solum quod — b) lv ὑγεεῖ - - σχήματι] confer sect, 804 et 438 sq.: e) συνημμένον συλλογισμόν} ms Ciz. λογισμόν, Hervetus: eonnexam .ratiocinationem, ac distinguenda sunt συνημμένον λῆμμα et συνημμένος συλλογισμός. illud est qo propositionis maioris locum in syllogismo condicionato occupat, bic est syllogismus ipse totus, connexo illo et propositionibus inde suspensis constans. itaque ait Sextue syllogismum - συνημμένον incipere ἃ συμπλοχῇ hoc est a συνημμέγῳ λήμματε, v. g. σὲ nox est, sunt tenebrae. infre sect. 496 ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς τῶν λημ- μάτων αὐτοῦ συμπλοκῆς, λῆγο» δὲ εἰς τὴν ἐπιφοράν. quod vero iterum -adiumgit, «i mox est, sumi tenebrae, id facit vel maioris perspicuitatis causa, vel quoniam infra demonstrare vult argumentum boc laborare vitio παρολκῆς sive superfluitatis, sect. 438 sq. | . d). λήγειν ir) ψεῦδος} hoc enim unum genus connexi pro vitioso Stoici babwipee ida enepius noster innuit, sect. 114. 208. 331. 419 etc, - * 3 518 (o SEXTD EMPINRICI ἐκ τοῦ μόνον τὸ συνημμένον τὸ ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς διὰ τῶν λημμάτων συμπλοκῆς καὶ λῆγον εἷς τὸ συμπέρασμα εἶναε ἀλη- ϑές, ἀλλὰ xal ἐκ τοῦ διὰ τῶν λημμάτων τὸ συμπεπλεγμένον ὑπάρχειν ὑγιές, ὡς ἂν τὸ ἕτερον τούτων εὑρίσχηται ψεῦδὸς, καὶ τὸν λόγον ἐξ ἀγάγχης γίνεσϑαι ψευδῆ,. ὡς τὸν τοιοῦτον νυχτὸς - οὔσης, “εἰ ἡμέρα ἐστίν, φῶς ἐστιν" ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φῶς . ἄρα doit", διὰ τὸ λῆμμα ἔχειν ψεῦδος τό “ἡμέρα ἐστί᾽ ψεῦδός 419 ἐστιν. ἀλλὰ τὸ μὲν συμπεπλεγμένον διὰ τῶν λημμάτων ἕν ἐχόν- "^ vw» συμπεπλεγμένον ψεῦδος τό “ἡμέρα ἐστί᾽ ψεῦδός ἐστε" τὸ δὲ συνημμένον τὸ ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς διὰ τῶν λημμάτων συμ- πλοκῆς καὶ λῆγον εἷς τὸ συμπέρασμά ἀληϑὲς ἔσται. οὐδέποτε γὰρ ἀρχόμενον ἀπὸ ἀληϑοῦς λήγει ἐπὶ ψεῦδος, ἀλλὰ νυκτὸς μὲν ἀπὸ ψεύδους ἄρχεται τῆς συμπλοκῆς, ἡμέρας δὲ ὥσπερ ἀπ᾿ ἀλη- 420 ϑοῦς ἄρχεται, οὕτω καὶ εἰς ἀληϑὲς λήγει. καὶ πάλιν ὃ τοιοῦτος “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι, φῶς δέ γέ ἐστιν, ἡμέρα ἄρα ἐστί" ψευδής ἔστε“), δυνάμενος ἡμᾶς δι᾽ ἀληϑῶν λημμάτων ἄγειν 421 ἐπὶ ψεῦδος. ἀλλὰ δὴ ἂν ἐξετάζωμεν, δύναται»τὸ μὲν διὰ τῶν λημμάτων συμπεπλεγμένον ἀληϑὲς εἶναι ἡμέρας οὔσης, οἷον τὸ τοιοῦτο, “φῶς lavi καί “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι᾽" τὸ δὲ συνημ- μένον τὸ ἀρχύμενον ἀπὸ τῆς διὰ τῶν λημμάτων συμπλοκῆς καὶ λῆγον ἐπὶ τὸ συμπέρασμα, ψευδές 7), οἷον τὸ τοιοῦτον “εἰ φῶς tcr καὶ “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς i. δύναται γὰρ τὸ συνημ- μένον τοῦτο, νυχτὸς οὔσης, ἀπὸ ἀληϑοῦς ἐσϑαι τῆς συμ- πλοχῆς, λήγειν ἐπὶ ψεῦδος τό “ἡμέρα ἐστί᾽ καὶ διὰ τοῦτο εἶναι connexum quod incipit a complexione per sumptiones ac desinit in couclu- sionem, sit verum, sed etiam ex eo quod complexam ex sumptionibus ve- rum sit, àdeo ut si altera ex his inveniatur falsa, argumentatio quoque sit necessario falsa, ut haec cum sit nox, *si dies est, lux est; atqui dies esi, lax ergo est^, propterea qnod habeat falsam sumptionem illam *dijes est*, falsa est. 419. sed complexum quidem, quoniam in una sumptione felsam edmixtum habet *díes est! est falsum; connexum autem quod incipit a wexu per sumptiones, et desinit in conclusionem, verum erit. neutiquam ewim 'a vero incipiens desinit in falsum, sed noct quidem incipit a falso ἐν cou- wplexione, interdiu autem ut incipit ἃ vero, ita etiam desinit ia verum. 420. et rursus haec “δὶ dies est, lux est; lux autem est, est ergo εἷσε est falsa, quae per veras propositiones nos potest ad faltum deducere. 421. sed si examinemus, potest huiusmodi complexum ratiowé sumptiosam - suarum verum esse, si sit dies, ut hoc *lux est" et “4, dies est, "fux est^; connexnm, tamen incipiens a complexione per illas sumptiones ét de- sinens in conclusionem, esse falsum, nt est hoc 'si lox est, dies est' et “εἰ dies est, lux est'. potest enim hoc connexum, si sit nox, a vere incipere complexione et in falsum desinere nempe *dies est^ et ideo esse P6594 ε) ψευϑής ἔστι) ms Cis. ψεῦδός ἔστι. est autem falsa haec. argumen- tatio, quia σχῆμα μοχϑηρόν et figura falsa est; ex oonsequemte eaim colligit antecedens, cum ex antecedente consequens colligere debuisset. neque adeo sequitur, quando lucet, statim 6646 diem, cum possit etiam de nócte lucere a face vel:Jjucerna vel incendio vel luna demique ac stellis. confer infra sect. 438. Sextus autem ex Stoicorum τεχρολογέᾳ hoc loco eliam reddit rationem, quod nempe posset fieri ut in hoc ar- gumento connexum incipiat a vero et in falsam conclusionem desinat, quod solum genus avrnuufrov vitiosum eise iam dixit sect. 416.
JF) λῆγον ἐπὶ τὸ συμπέρασμα, ψευϑέρ) ita leg. pro qeüdog.- ADVERSUS' LOGICÓS [Lib. VHI). 619 ψεῦδος. ὥστε. γίνεται ἀληϑὴς ὁ λόγος, οὔτε ὅταν τὸ συμπε- πλεγμένον μόνον ἢ ἀληϑὲς οὔτε ὅταν τὸ συνημμένον, ἀλλ᾽ ὅταν ᾿ ἀμφότερα ἀληϑῆ. ὃ δὲ ἀποδεικτικὸς?) τοῦ ἀληϑοῦς διαφέρει, ὅτι 0 μὲν ἀληϑὴς δύναται ἐναργῆ ἔχειν πάντα, φημὶ δὲ τά τε λήμματα καὶ τὴν ἐπιφοράν" ὃ δὲ ἀποδεικτικὸς πλέον τι ἔχειν βούλεται, λέγω δὲ τὸ τὴν ἐπιφορὰν ἄδηλον οὖσαν συνεκκαλύ-- πτέσϑαι ὑπὸ τῶν λημμάτων. ὅϑεν ὃ μὲν τοιοῦτος “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν" ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φῶς ἄρα ἐστίν᾽ ἐναργῆ ἔχων τὰ λήμματα καὶ τὴν ἐπιφορὰν ἀληϑής ἐστι, καὶ οὐκ ἀπο- δεικτιχός. 0 δὲ τοιοῦτος “ εἰ γάλα ἔχει") ἐν μαστοῖς ἥδε, κεκίηκεν ἥδε" ἀλλὰ μὴν γάλα ἔχει ἐν μαστοῖς ἥδε, κεκύηκεν ἄρα ἥδε᾽ σὺν τῷ ἀληϑὴς εἶναι ἔτι καὶ ἀποδεικτικός ἐστιν" ἄδηλον γὰρ Uu ἔχων τὸ συμπέρασμα τό “χεκύηχεν ἄρα ἤδε', τοῦτο διὰ τῶν ὅ838 λημμάτων ἐκκαλύπτει. τριῶν οὖν τῶν λόγων, τοῦ τε συνακτικοῦ 424 καὶ τοῦ ἀληϑοῦς καὶ τοῦ ἀποδεικτικοῦ, εἰ μέν τίς ἐστιν ἀπο- δεικτιχός, οὗτος πολὺ πρότερόν ἐστιν ἀληϑὴς καὶ συνακτιχός" εἰ δέ τις ἀληϑήςΣ οὐκ ἐξ ἀνάγκης ἀποδεικτικός, πάντως δὲ συναχτικός" εἰ δέ τις συνακτικός, οὐ πάντως ἀληϑής, ὡς οὐδὲ , πάντως ἀποδεικτιχός. χοινῶς οὖν ὀφείλοντος πᾶσιν αὐτοῖς συμ-- 425 βεβ κέναι τοῦ συναχτικοῦ ἰδιώματος, ἐὰν παραστήσωμεν ὅτι ἀνευρετὸς ἐστι τοῖς ἀπὸ τῆς στοᾶς ἢ ὃ συναχτικὸς λόγος, ἐσός« μεϑα παρεστακότες, ὅτι οὐδὲ ἀληϑὴς οὐδὲ ἀποδεικτικὸς δύναται εὑρεϑῆναι. ὅτι δὲ οὐκ ἔστι συναχτικὸς λόγος τις, Qüdtov γνῶναι" 426 εἴ γὰρ συναχτικὸν εἶναι λέγουσι λόγον, ὅταν ἀληϑὲς jj συνημ- μένον, τὸ ἀρχόμενον μὲν ἀπὸ τῆς τῶν λημμάτων αὐτοῦ συμ- πλοχῆς, λῆγον δὲ sig τὴν ἐπιφορών, δεήσει προεπικεκρίσϑαε τὸ falsum. quamobrem vera est argumentatio, neque quaudo complexum solum faerit verum neque quando connexum, sed quando ambo vera. 422. de- menstrativa autem differt a vera, quoniam vera quidem potest omnia habere evidentia,.sumptiones, inquam, et illationem; demonstrativa, autem, vult aliquid babere amplius, nempe ut a sumptionibus simol aperiatur ac reve- letur jllatio quae est obscura. 4223. unde haec quidem “δὲ dios est, lux est; atqui dies est, lux ergo est' evidentes habens sumptiones et illatio-. ᾿ nem, vera quidem est, agd non demonstrativa. ista antem “δὶ baec habe lac in uberibus, haec concepit; atqui lac habet in uberibus, concepit erg Βοος’ cum hoc quod est vera, est etiam demonstrativa, cum enim obscu- ram habeat concinsionem nempe *haec concepit', eam aperit per sumptiones, 494. cum sint ergo tria argumentationum genera, nempe et colligens firmi- ter et vera et demonstrativa, si,sit aliqua quidem demonstrativa, ea longe est prius vora et firmiter colligens; si qua eutem sit vera, non est neces- sario demonstrativa, sed omnino firmiter colligens; si qua est autem colli- gons, won est semper vera, ut neque semper demoustrativa. 425, cnm ergo eis omnibus communiter debeat accidere proprietas firmiter colligendi, si osteuderimus quod a Stoicis inveniri non potest argumentatio firmiter col- BHgens, ostendemus quod iaveniri non potest neque vera neque demonstra- tiva, 426, quod autem non sit ulla firmiter colligons argumentatio, est,fa- eile cognoscere: si enim firmiter colligentem dicunt esse argumentatiovem, quando veram faerit connexum, quod incipit ἃ complexioue eius sumptio- wum desimitque in illationem, oportebit prius diindicetum esse verum cong) ὁ di &noduxrixóc] confer 2 Pyrrhon. sect. 140 sq. οἱ sect. 812 et $659 huius libri. "E À) εἰ γάλα ἔχει) eodem exemplo utitur sect. 252...6) τοῖς ἀπὸ τῆς στοᾶς) ita recte ms Ciz; pro τῆς.
620.. SEXT| EMPIRIR . ἀληϑὲς συνημμένον, καὶ τότε βεβαίως λαμβάνεσϑαι πὸν in v06- 421 1ov ἠρτῆσϑαε δοκοῦντα ovvaxzixóv λόγον. ἀνεπέχριτον δέ γέ ἐστε; μέχρι τοῦ νῦν τὸ ὑγιὲς συνημμένον" τοίνυν οὐδὲ ὃ συνιικεικὸς λόγος δύναται γνώριμος ὑπάρχειν. ὥσπερ γὰρ μέερου μὴ. ἑστῶ- rog ἀλλ᾽ ἄλλοτ᾽ ἄλλως μεταβαλλομένου, οὐδὲ τὸ μετρούμενον ἕστηκεν" οὕτως ἐπεὶ oiovd μέτρον ἐστὶ τοῦ συνάγειν τὸν λόγον τὸ ὑγιὲς συνημμένον, ἀκολουϑήσει, τούτου ἀνεπικρίτου χαϑεστῶ- ἄ2θτος μηδὲ ἐκεῖνον εἶναι σαφῆ. ὅτε δ᾽ ἀμεπέκριτόν ἐστε πὸ “ὑγιὲς συνημμένον, ai εἰσαγωγαὶ τῶν “Στωϊκῶν ") διδάσκουσιν, ἐν πολλὰς καὶ διαφώνους ") καὶ μέχρι τρῦ νῦν ἀνεπικρέτους. ἐκσέϑεν» ται τούτου χρίσεις, ὅϑεν τοῦ συναχτικοῦ τοιούτου τυγχώνοντος, πάντως xal ὁ ἀληθής, διὰ δὲ τοῦτο καὶ ὃ. ἀποδεικεικὸς ὀφεῖλδε ἂν ἐποχῇ φυλάττεσθαι. κἂν ἀποσέάντες δὲ ταύτης τῆς ἐνστά- σεως ἐπὶ τὴν τῶν περαινόντων καὶ ἀπεράντων χωρῶμεν τεχνο- λογίαν, ἀδύνατος εὑρεϑήσεται ἡ τοῦ ἀποδεικτικοῦ λόγου σύσνασες. 49 Περὶ μὲν οὖν τῶν περαινόνετων πολλῆς καὶ ἀκριβοῦς οὔσης ον ζητήσεως, οὐκ ἀνάγκη νῦν διεξελϑεῖν “ περὶ. δὲ κῶν. ἀπεράντων ᾿ λόγων ἐπὶ ποσὸν ὑποδεικτέον. τοίνυν φασὶ τεεραχῶς γίγνεσϑαι *) nexum; et tunc firmiter ac stabiliter sumi argumentationem firmiter colli- gentem quae ex wo videtur dependere. 427. nou fnit autem hactenus di: judicatum probum et rectum connexum; neque ergo potest: esseé- uota ool. ligeus firmiter argumentatio. qnomodo enim si non atet mensata, Sed alia aliter nrutetur, nec stabit quod cadit sub meusuram; ita quoniam est veluti meusura argumenti firmiter colligentis probum ac rectum connexum, seque- tue nt 4i hoc non possit dilhdicari, ne illa quidem sit dilucide. 428. quod autem non possit diiudicari probum et rectum connexum, Stoicofum doceat institutiones, in qüibus melia et dissidentia et hue usque non diindicata de eo expouuwat iudicia. unde cum ita comparata sit argumenti firmiter col- ligentis ratio, utique veri non alitet se'kabebit, et ideo etiam de demon- ^ Sstretivo debet sustineri assoupio. quod si hac relicta obiectione pergantus ad eorum praeceptioaes de a»gumeetis firmiter. concludentibus et non conclu- dentibus, ínvesietur fieri noa posse ut de demonstrativo argumento constet, 429, Atque quam mugma sit comteatiosaque quaestio de iis quae firmiter concludunt, non ést necesso'neac disserere; do avganéentig antem θη fit- miter concledentibus aliquantum est: ostendendum, décunt ergo quattuor-anos k) αὐ εἰσαγωγαὶ τῶν Στωϊχῶ»] non dubium mihi est ad Chbrysippum a Sexto respici, inter illius enim scripta Laértius 7 195 memorat 7teol συλλογισμῶν, εἰσαγωγῶν (4l. εἰσαγωγιχὼν») πρὸς Ζήνωνα α΄, τῶν πρὸς εἰσαγωγὴν τρόπων πρὸς Ζήνωνα y', λόγοι συλλογιστιχοὶ χατὰ ἀνάλυσιν ἐν τοῖς ἀναποϑείχτοις α΄. confer nostrum sect,,; ubi laudetur Chry- sippus ἐν πρώτῃ περὶ δυλλογισμῶν εἴσαγωγῆ. atque infra sect, 443, ebi nomine tenus Chrysippum appéllat negatque eius dictis veluti oraculis . sive πυϑοχρήστοις παραγγέλμασι fidem protinus habendam esse. D διαφώνους] ita ms Ciz. et Genev. pro διαφόρους. sed in eodem Cia. - semel iterumque συγεχειχοῦ pro Gvraxtixov. | F m) τετραχῶς γέγνεσϑαι) de iisdem quattuor vitiis mentorwm con- fer quae dicta ad lib. 2 Pyrrhon. sect. 146 sq., ubi videbis etiam ἀσύναχτον λόγον a Sexto appellari quem hoc loco ἀπέραντο» vocat, atque P 680 περαίνοντε sive περανειχῷ hoo est συγαχτικῷ οἱ firmiter comcludenti op ponit. dicuntur autem argumenta περαίγοντα quae finem quem sibi pro- posuerunt, rem accurato et valide evincendo συμπέρασμα assequuntur, quemadmodum vicissim ἀπέραντα quae nec coelum nec terram tangunt, ut ab Apostolo 1 'Timoth. 1 8 reprehensse γενέπζογίαε ἀπέραντοε, hoc. est dubiae et incertae quas. qui irantur prue ae ferunt Cabbalieterem ADVERBUS LOGIOOS Thi. VIT]. - ^ — 891 τὸν ἀπέράνεον AÓyov, ἤτοι κατὰ διάρτησιν ἢ xard παρολκὴν 5P 089 wasà τὸ ἐν μοχθηρῷ ἠρωτῆσϑαι σχήματι ἢ κατὰ ἔλλειψιν. ἀλλὰ 430 χατὰ διάῤτησιν μέν; ὅταν μηδεμίαν ἔχῃ κοινωνίαν καὶ συνάρτη- σιν τὰ λήμματα πρὸς ἄλληλα τε χαὶ πρὸς τὴν ἐπιφοράν, οἷον ἀπὶ τοῦ τοιούτου Xoyov “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστίν" ἀλλὰ μὲν πυροὶ ἐν ἀγορᾷ πωλοῦνται, φῶς ἄρα ἐστέν'. δρῶμεν γὰρ ex (rb τούτον οὔτε τό “εἰ ἡμέρα ἐστέν᾽ ν ἔχει τινὰ σύμπνοιαν καὶ συμπλοχὴν πρὸς τό “πυροὶ ἐν ἀγορᾷ πωλοῦνται᾽, οὔτε ἑκάτερον αὐτῶν πρὸς τό “φῶς ἄρα ἐστίν᾽, ἀλλ᾽ ἕχαστον ἀπὸ τῶν ἄλλων διήρτηται. xarà δὲ παρολ:ιὴν ἀπέραντος γίνεται ὃ λόγος, ὅδτὰν 451 ἔξωθέν τι καὶ περισσῶς παραλαμβάνηταε τοῖς λήμμασι, καϑάπερ᾽ ἐπὶ τοῦ οὕτως ἔχοντος “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν" ἀλλὰ μὴν n ἐστίν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀρετὴ ὠφὲλεῖ, φῶς ἄρα ἐστίν". τὸ yàp τὴν ἀρετὴν ὠφελεῖν περισσῶς συμπαρείληπέαι τοῖς ἄλλοις λήμ» μασιν; εἴγε δυνατόν ἐστιν ἐξωὠιρεθέντος αὐτοῦ διὰ τῶν nspilu- πομένων, τοῦ τὸ ' εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι᾽ xol τοῦ “ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν᾽ ἄγεσθαι τὴν ἐπιφορὰν τὸ “φῶς ἄρα ἐστί". διὰ δὲ 435 τὸ ἐν μοχϑηρῷ ἠρωτῆσθαι σχήμαξε ἀπέραντος γένεται λόγος, ὅταν ἕν τινι τῶν παρὰ τὼ üyP5 σχήριατα ϑεωρουμένων ἐρωτηϑῇ σχήμᾳτε, οἷον. ὄντος ὑγεοῦς σχήματος ποῦ τοιούτου “ εἰ τὸ πρῶ- go», τὸ δεύτερον τὸ δέ γε πρῶτον, τὸ ἄρα δεύτερον" ὄντος δὲ 438 καὶ τοῦ, εἰ τὸ πρῶτον, τὸ δεύτερον" οὐχὶ δέ γε τὸ πρῶτον, - οὐχ ἄρα τὸ δεύτέρον᾽ " φαμὲν τὰν ") ἐν τοιούτῳ σχήματι — ϑέντα “εἰ τὸ πρῶτον, τὸ Óevrtgov* οὐχὶ δέ γε τὸ τον, ἄρω τὸ δεύτερον᾽ ᾿ἀπέραντον εἶναι, οὐχ ὅτι ἀδύνατόν ἔστιν ἐν dis argumentum Baud firmiter concludere vel propter nou consexionem vel per, redundantjam, aus propterea quod in mala rogata sit figura aut per de- fecíum, 480. et propter non counexionem quidem, quando propositiones nullum habent nexum iuter se nec cum illatione, ut in boc argumento *si dies est, lux est; atqui frumentum. venditur in foro, lux ergo est/, vide- mus enim quod ia hoc ueque illud *si dies est? allam habet conspirationem ant,connexiouem cum hoc *frumentum venditnr in foro?, nec utrumque eorum cum illo *Iux ergo est, sed unumquodqüe dependet ab aliis, 481. per redundantiam antem nou concludens fit argumentum, quando extrinsócus et Supervacanee assumitur aliquid ad propositiones, quomodo ia eo quod sic Ξ habet, “εἴ dies est, lux est; atqui dies est, sed et virtus prodest, lux ergo est^. virtutem enim prodesse, supervacanee:assumptum est cum cae- teris propositionibns, siquidem eo ablato potest per ea quae restant, nempe δεῖ dies est, lux est' et «atqui dies est?, fieri illatio *lux ergo θεῖ". 439. per hoc autem quod in mala rogatum sit figura, nón coucludens, fif - argumeéntnm, quando fuerit rogatum jn aliqna earum quae mon compnjantur idter probas δὲ rectas figuras, ut cum hsec sit proba et recta figura “εἰ pri- mum, est etiam secundum; est antem primum, est ergo secundum "; 433. ait auteK et haec *si est primum, est secundnm; non est autem primnm, non ergo est secundum: dicimns argumentum ἐπ tali figura rogatum ὁ οἱ est pri-, mum, est secundum; non est autem primum, non ergo secundum non esse vestigiis. ad DO JM usque eniti. verbo περαίνειν utitur noster infra sect, 436. quod etiam possit dictum videri eo sensu quo προβαίνειν et προχόπτειν, de quibus ad sect, 367. λόγον dzifoavror sive haud valide conmsludentem habes etiam lib. 2 advers. Physicos sect. 96. à n) τό εἰ ἡμέρα ἐστί») ita ms Ciz. pro τὸ ἡμέρα ἐστίν. ᾿ ei εἰ Ο) φαμὲν "τὸν dv] heec verba usque ad οὐχ doa τὸ δεύτερον non logit.: Hervetus, atque eadem desiderantur in ms Cie: "d 633 —. « MEXTI EMPIRIOL τῷ τοιούτῳ σχήμακι λόγον συνερωτᾶσϑαι δι’ ἀληϑῶν ἀληϑὲς - συνάγοντα " δύναται γάρ, οἷον ὃ τοιοῦτος “εἰ τὰ τρία τέσσαρά ἐστί, τὰ ἕξ ὀχτώ ἐστιν" οὐχὶ δέ γε τὰ τρία τέσσαρά ἔστεν, οὐχ ἄρα τὼ ἕξ ὀχτώ ἐστι" τῷ δὲ δύνασθαί τινας λόγους ἐν αὐτῷ τάττεσϑαι μοχϑηρούς, χαϑάπερ xol τὸν τοιοῦτον “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν" ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἡμέρα, οὐκ ἄρα ἐστὶ φῶρ᾽ P).
4M κατ᾽ ἔλλειψιν δὲ ἀπέραντος ἐγίνετο ὅ. λόγος, ὅταν ἐλλείπῃ τε τῶν 4 συναχτικῶν λημμάτων, οἷον “ἤτοι κακόν ἔστιν ὁ πλοῦτος, ἢ ἀγαϑόν ἐστιν ὃ πλοῦτος" οὐχὶ δέ γε κακόν ἐστιν ὃ πλοῦτος, ἀχαϑὸν ἄρα ἐστὶν ὃ nÀoUrog. ἐλλείπει γὰρ ἐν τῷ διεζευγμένῳ .50 ἀδιάφορον εἶναι τὸν πλοῦτον. ὥστε τὴν ὑγιῆ συνερώτησιν τοιαύτην μᾶλλον ὑπάρχειν “ἤτοι ἀγαϑόν ἐστιν ὃ πλοῦτος ἢ κακόν ἐστιν͵ ἢ. ἀδιάφορον" οὔτε ἀγαθόν ἐστιν ὃ πλοῦτος οὔτε κακόν, ἀδιάφορον ἄρα ἐστί". | | 4955 ΎὙἙἸσιαύτης δὴ παρὰ τοῖς Στωϊκοῖς κειμένης τεχνολογίας μήποτε τὸ ὅσον in^ αὐτῇ οὐ δύναται ἀπέραντος ἐπικριϑῆναε λόγος; καί γε εὐθέως 1) ὃ κατὰ διάρτησιν καὶ οὕτως ἔχων “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν" ἀλλὰ. μὴν ἐν ἀγορᾷ πυροὶ πωλοῦνται, φῶς ἄρα dori. τὸ γὰρ διηρτῆσϑαι τὰ λήμματᾳ καὶ μήτε πρὸς ἄλ- ληλα μήτε πρὸς τὴν ἐπιφορὰν ἔχειν τινὰ κοινωνίαν, ἤτοι Ψιλῆῇ λέγουσι φάσει ἢ διά τινος τεχνικῆς καὶ διδασκαλεκχῆς ἐφόδου τὸ ἀϑότοιοῦτο παριστάντες. ἀλλ᾽ εἰ μὲν ἀναποδείκτῳ χρώμενοι φάσει, ὑάδιον φάσιν αὐτοῖς ἀντιϑεῖναι, πάντα τὸν λεγόμενον κατὰ διάρ- τησικ ἀπέραντον λόγον φάσχοντας περαίνειν" εἰ yàg ix ψιλῆς φάσεως ἐκεῖνοί δύνανται πιστεύεσθαι, δυνήσονται καὶ οὗ τούναν- τίον λέγοντες εἶναι πιστοί" τὴν ἰσοσϑενῆ γὰρ προφέρονται φάσιξ.
concludens, non quod in hae figura uon possit rogari oratio quae per vera verum colligat: potest enim, ut haec *si tria sunt quattuor, sex sunt octo; non sunt autem tría quattuor, non sunt ergo sex octo*: sed quod in eadem figura possint vitiósae formari collectiones, ut est haec *si dies est, lux est; atqui nom est dies, non est ergo lux". 434. per defectum autem fit non concludens argumentum, quando deest aliqua ex colligentibus snmptio- nibus, ut *aut divitiae sunt malum, aut divitiae snnt bonum; non sunt aa- tem divitiae malum, sunt ergo bopum divitiae". deest enim in disiancto illud divitias esse indifferentes. itaque proba sanaque argumentatio ita po- tias efferri debebat “δαὶ divitiae sunt bonum aut malum aut indifferens; sed nec bonum nec malum sunt divitiae, sunt ergo indifferens.
' 485, Ex huiusmodi praeceptis artis, qualia a Stoicis traduntur, neu. tiques quantum in ipsis est iudicare possumus, ecquod sit quod haud firmi- fer eoncludit argumentum. nam in íllo statim per non convexionem, quod , ita se babet “εἰ dies est, lux est; atqui in foro venditur, frumentum, ergo lnx est', non connexas esse sumptiones et nec inter se nec cum illatione habere comiaene, aut simplici dicunt aífirmatione aut artis aliqua ac doctri- ὯΔῸ ratieüe possunt ostendere. 436. at si indemonstrata hoc tantum affir- matione pronuntiant, facile est contrariam iMjs affirmationem opponere, di- cereque quod argumentum omse quod propter non connexas sumptiones non concludens ab illis pronuntiatur, firmiter concludat: si enim ex nnda affir- metione sua fidem illi iavenire possunt, poterunt et hi qui contrarium af- firmant; utrique enim affirmatione utuntur, cui par utrinque vis est. si autem p) ovx ἄρα ἐστὶ φῶς] atqui potest esse lux etiam de nocte, ut lunae, vel facis aut/ candelae, ) xaf yt εὐθέως] hoe Joco aliquot periodis hiabet Herveti versio, quem e Greeco suppleri, ἶ ᾿ ADYERBSUS LOGICOS ΠΑΡ. VI,. — 60$ εἰ δὲ μεϑόδῳ totro διδάσκοντες, ἐπιξητήσωμεν τίς ποτέ ἔστιν 7 τοιαύτη μέϑοδος. κἂν λέγωσιν ὅτι τοῦ κατὰ διάρτησιν ἀπερ-- 457 M!
&viov Àoyov τεκβήσιόν ἐστι, τὸ μὴ πάντως ἀκολουϑεῖν βυτοῦ τῇ διὰ τῶν λημμάτων συμπλόχῇ τὸ συμπέρασμα, μηδὲ ὑγιὲς ἢ εἶναι συνημμένον τὸ ἀρχόμενον διὰ τῆς ἀπὸ τῶν λημμάτων συμπλοκῆς καὶ λῆγον tl; τὸ συμπέρασμα, πάλιν εἷς τὴν ἄἀρχῆ- ϑὲν φήσομεν αὐτοὺς ἀπορίαν ἐμπίπτειν. εἰ γὰρ ἵνα τὸν χατ διάρτησιν ἀπέραντον λόγον μάϑωμεν, δεῖ ἔχειν ἐπικέκριμένον τὸ ὑγιὲς συνημμένον, τοῦτο δ᾽ οὐκ ἔχομεν μέχρι τοῦ νῦν ἐπικεχρι- μένον, πάντως οὐδὲ τὸν κατὰ διάρτησιν ἀπέραντον λόγον δυνάμεθα γιγνώσχειν. ἀλλὰ xol δείτερος ἦν x0», ὡς πρὸς τὴν τοῦ συμπεράσματος κατασκευήν. ὅσον δὲ ἐπὶ τοῦτο, δεήσει τὸν ἐν τῷ πρώτῳ καὶ δευτέρῳ τρόπῳ") συνερωτώ. — μενον λόγον χατὰ παρολκὴν ᾿εἶναε ἀπέρμντον, ἐπεὶ παρέλκεε ν΄. —— αὐτῷ τροπικόν ἢ). καὶ τοῦτ᾽ εἰσόμεθα παρατεϑέντων ἡμῖν τῶν λόγων. τὸ γὰρ δὴ τοιοῦτόν φασιν ἀπέραντον “εἰ ἡμέρα ἐστί, 489 φῶς ἐστὶν. ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀρετὴ ὠφελεῖ" qii? ἄρα ἐστί". παρέλκει γὰρ ἐπ᾿ αὐτοῦ τό 57; ἀρετὴ ὠφελεῖ" πρὸς i] δύνασθϑαε ἐκ τῶν περιλειπομένων ἡμῖν δυοῖν λημμάτων ἀνελλειπῶς συνάγεσθαι τὴν ἐπιφοράν. τοίνυν ἐπιτυγχάνοντες οἱ ἀπὸ 40 τῆς σχέψεως ἐροῦσιν, ὡς εἴπερ ἀπέραντος ἐστιν ὃ λόγος κατὰ παρολκήν, ἐφ᾽ οὗ ἀρϑέντος τινὸς λήμματος ἐκ τῶν περιλωποmethodo et via aliqua hoc se profitentur, inquiremus quae denique ait illa methodas. 437. si dixerint signum argumenti propter non connexioaem haud concludentis esse, quod ex nexn sumptionum omnino non sequatur conclu- sio, neque sanum sit connexum quod a nexu sumptionum incipiens deaioit in conclusione, excipiemus eos sic iterum in priorem difficnltatem incidere. si enim nt discamus quale sit argumentum propter non connexionem haud eoucludens, necesse est prius constare quodnam sit sanum connexum, illad autem necdnm dijudicatum habemns, omnino nec argamentum propter non connexionem haud concludegs dignoscere possumus. 498, sed secundus quoe modus argumentorum firmiter noun conacludentium erat per redundan, tiam, quando. extrinsecus ad propositiones assumitur aliquid supervacaneum, welnti ad confirmationem conclusionis, quod ad hec autem attinet, oportebit argumentum quod rogatur in primo et secumdo modo indemonstrabilium propter rednndaatiam non firmiter concludere, quandoquidem im eo redun- dat connexnm; et hoc sciemus si exempla argumentorum adiunxerimus. 439. hoc esse dicunt non firmiter concludens 'si dies est, lux est; atqui dies est, sed et virtus prodest; lux ergo est'. redundat enim in ea iliud * virtus prodest! ad confirmandam concinsionem, propterea quod eo sublato ex reliquis duabus propositionibus citra defectum colli illatio. 440, oc- currentes itaque dicent Sceptici, quod si est male cóncladeus propier re- dwadantiam, in qua, sublata gliqua propositione, ex iis quae restant colr) μηδὲ ὑγεὲς} ms Ciz. μηδὲν ὑγιές.
e) ἐν τῷ πρωτῳ καὶ δευτέρῳ τρόπῳ] Stoici iactabant quinque genera argamentorwn ἀναποδείχτων, sive quae propter evidentiam nulla indi- ek demonstratione, vide 2 Pyrrhon. sect. 157 sq. et supra sect. 224 sq.
tius libri. ex illis quinque primum et secundum genus contendit pec- care aed sive superfluitate, quod facit etiam 2 Pyrrhon. sect. 159.
4) τροπενὸν»} Stoici connexam vel antecedens comnexi vocabant vooæixoy, ut dixi ad 3 Pyrrhon. sect. 8. e » τρόπος ἀπεράντων ὃ xard 488 "παῤολκῆν, ὅταν ἔξωϑεν παραλαμβάνηταί τι toic λήμμασι zagéA-