minis virtus est melior ac praestantior eo qui ipsam habet, eodem modo dei virtus erit ipso quoque deo melior ac praestantior. 177. si est autem deo melior ac praestantior, est perspicuum quod cum adeo sit mancus ac defectus, male habebit et in eum cadet iateritus, sed cum inter duo qui- dem haec inter se opposita nihil sit medium, neutrum aufem horum quae sibi opponuntur, in deum cernitur cadere, dicendum est nOn esse deum. 178. et praeterea si est, aut est vocalis aut mutus, et deum quidem dicere esse mutum, est plane absurdum et reptgnans communibus notionibus; iia oppressit. in deum vero non cadit quidem per naturae eius perfectionem temperantia in rebus eiusmodi, a quibus abstinentes nos sobrii casti con- tinentes ———— at est in eo longe sublimior ac divina virtus san- ctitas, nihil admittens nisi bonum rectum purumque ac dignum sua ma- iestate, et per hanc sanctitatem deus auctor est hominibus, ut ipsi ab impuritate et incontinentia sibi caveant, cuius officii et notionem et fundamentum obligationis animorum nostrorum tabulis inscriptum a quo demum nisi a deo accepimus? , P000 ) ὃν γὰρ τρόπον ἡ τοῦ ἵππου ἀρετή] falsum est equi virtutem esse , equo praestantiorem, licet virtus sit cuiusque rei τελεέωσες ac perfectio (ut ex Stoicorum sententia Laértius 7 90), atque licet equus virtute sua pollens praestantior sit.equo, qui illa virtute destituitur, at nihil haec ad deum, cuius virtus ab ipso neutiquam differt neque ab eo seiungi potest, utpote quae ne jam existenti neutiquam accesserit aut in corm- plementum veluti perfectionis superaddita fuerit.
9) φωνᾶέν ἔστιν ἢ ἄφωνον) non magis necesse est ut dicamus deum esse nutum, quam ut affirmemus eum ita loqui ut nos per os linguam- que et pulmonem atque asperam arterium. deus potest voluntatem suam significare hoc est loqui, omnibus quibus vuit rebus a se creatis sug- gerereque congruente quo ipsi placet modo quaecumque vult epiritibus et corporibus, animatis et inanimatis, ratione carentibus et mente ac rations praeditis. neque ad haec magis puhnohe vel arteria aspera ia- diget quam ad edendum tonitrui fragorem. quodsi voce humana placi- tum ipsi est uti ad homines et lingua quam ipsi jatelligunt eos alloqui, facile hoc ipsi est linguarum omnium architecto et universi domino, vel aUre iusso sonum eiusceinodi edere vel angelis administris.
ADVERSUS PHYSIOOS [Lib. IX 001 ὄργανα, καϑάπερ πνεύμονα καὶ τραχεῖαν ἀρτηρίαν γλῶσσάν τε' καὶ στόμα. τοῦτο δὲ ἄτοπον xui ἐγγὺς τῆς ᾿Επιχούρου μυϑολο- ' γίας. D). τοίνυν ῥητέον μὴ ὑπάρχειν τὸν ϑεόν. καὶ γὰρ δὴ εἰ 119 ὠνῇ χρῆται; ὁμιλεῖ" εἰ δὲ ὁμιλεῖ, πάντως κατά τινα: διάλεκτον «ὁμιλεῖ. d δὲ τοῦτο; τί μᾶλλον᾽ τῇ Ἑ )λληνίδι ) ἢ τῇ βαρβάρῳ ᾿ χρῆται γλώσσῃ; χαὶ εἰ τῇ Ἑλληνίδι, τί μᾶλλον τῇ Ιάδι ἢ τῇ 41ioAt0i n τινι τῶν ἄλλων; καὶ μὴν οὐδὲ πάσαις" οὐδεμιᾷ τοί- γυκ. καὶ γὰρ d τῇ Ἑλληνίδι χρῆται, πῶς τῇ βαρβάρῳ χρήσε-, ται, εἰ μὴ ἐδίδαξέ τις αὐτόν"); εἶ μὴ ἑρμηνεῖς ἔχει παραπλη- σίους τοῖς παρ᾽ ἡμῖν δυναμέγοις ἑρμηνεύειν; ῥητέον τοίνυν μὴ χρῆσϑαι φωνῇ τὸ ϑεῖον, διὰ δὲ τοῦτο καὶ ἀνύπαρχτον εἶναι. πάλιν εἰ ἔστι ϑεῖον, ἦτοι σῶμά ἐστιν ἢ ἀσώματον. ἀλλὰ ἀσώ-- 180 μαᾶτον μὲν οὐκ ἂν εἴη διὰ τὰς ἔμπροσϑεν τ} ἡμῖν εἰρημένας ai- - τίας. εἰ δὲ σῶμά ἐστιν, ἤτοι σύγχριμά ἐστιν ἐκ τῶν ἁπλῶν στοι-- χείων ἢ ἁπλοῦν ἐστι xai στοιχειῶδες σῶμα. καὶ εἰ μὲν σύγκριμά ἐστι, φϑαρτόν ἐστι" πᾶν γὰρ τὸ κατὰ σύνοδόν τινων ἀποτε- λεσϑὲν ἀνάγκη διαλ λυόμενον φϑείρεσϑαι. εἰ δὲ ἁπλοῦν ἐστι σῶμα, 181 ἤτοι πῦρ ἔστιν ἢ 7 ἀὴρ ἢ ὕδωρ ἢ γῆ. ὁποῖον δ᾽ ἂν j| τούτων, ' ἄψυχόν ἐστι καὶ ἄλογον Y). ὅπερ ἄτοπον. εἰ οὖν μήτε TC PEDI antem est vocalis, voce utitur et habet' instrumenta vocalia, nempe pulmo- nem et asperam arteriam et os ét linguam. hoc autem est absurdum et non procul recedens a fabulis Epicuri. dicendum est ergo nou esse deum. 179. οὐ» enim si voce utitur, colloquitur; sí autem oolloquitur, omnino aliquo ser- mone colloquitur, quod si ita est, cur magis utitur Graeca quam barbara lin- gua? et si Graeca, cur magis Ionica quam Aeolica ant aliqna alia? atqui neque omnibus; nulla ergo. etenim si Graeca utatur, quomodo utetur bar - bara, nisi quispiam eam docuerit? nisi Éabeat interpretes similes lis, qui apud nos possunt interpretari. dicendum est ergo deum non u& voce, et ideo mon e$se. 180, rursus si est deus, aut est corpus aut res incorporee, sed non est incorporeus propter causas quas prius diximus. sin autem est corpus, aut est concretum ac compositum ex simplicibus elementis aut est corpus simplex et elementare. et si est quidem concretum ac compositum, in ipsnm cadit interitus: quidquid enim est confectum ex coitione aliquo- rum; necesse est ut dissolutum iutereat. 18]. si vero est corpus simplex, aut est ignis eut aór aut aqua aut terra. quodcumque autem sit ex iis, est isenimum et expers rationis, quod quidem est absurdum. si ergo neque τ) τῆς Ἐπιχούρου μυϑολογέας tangit Epicuri dogma deos ἀνϑρωπο-- μόρφους sive humana forma statuentis, ut dictum supra ad sect. 25.
4) τί μᾶλλον τῇ ᾿Πλληνέδι] quemadmodum homo qui plurimas vel omnes nosset linguas, iamen si vellet cum altero colloqui illa lingua utétur maxime, quam hunc maxime callere noverit; ita romptum est respon- dere, deum si humana voce monere aliquem fuerit digaatus, illa lingua .eum allocuturum quam ille inprimis intellexerit, — 1) τῇ ᾿Ἑλληνίδε ἢ τῇ βαρβάρῳ] ut populos omnes solenne est-nostro in Graecos et barbaros distinguere, ite hoc loco linguas -omnese! dividit in Graecas barbarasque. vide 1 adv. Logicos sect, 246.
μὴ) εἰ μὴ ἐδίδαξέ τις αὐτόν] ms Ciz. αὐτήν. at putidum — ét re- motum ab omni pudore, deum detrudere ad scamna alphabetarierum negareque ei, cul omnia cogitata nostra aperta sunt, notam esee pesse linguam mÜrtalium, nisi quis eum grammaticus hano scilicet edocuerit.
x) διὰ τὰς ἔμπροσϑεν] remitut lectorem ad sect. 161, ubi iue si pla- cet quae ad Sexii obiectiones respondi, y) ἄψυχόν ἔστε καὶ ἄλογον] negarunt hoc omnino illi qui deum pu- P 691 tissimum esse ignem olim statuerunt, nec tamen dubitarunt eundem vita e 008 SEXTI EMPIRIOI ἔστιν ὃ ϑεὸς μήτε ἁπλοῦν σῶμα, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστι, ὁητέον μηδὲν εἶναι τὸν ϑεῦν, τοιοῦτον μὲν δὴ καὶ τὸ τῶν λόγων 182 τούτων΄ εἶδός ἔστεν. ἠρώτηνται δὲ καὶ ὑπὸ τοῦ Καρνεάδου *) καὶ σωριτικῶς τινες, οἷς ὁ γνώριμος αὐτοῦ Κλειτόμαχος “) ὡς σπου- δαιοτάτους καὶ ἀνυτικωτάτουρ ἀνέγραψεν, ἔχοντας τὸν τρόπον τοῦτον" εἰ Ζεὺς ϑεός ἐστι, καὶ ὁ Ποσειδῶν ϑεός ἐστι, τρεῖς γάρ τ᾽ ἐκ Κρόνου ᾽ν) ἦμεν ἀδελφεοί, οὃς τέχε “Ῥείη Ζεὺς xal ἐγώ *), τρέτατας δ᾽ 2i, ἐνέροισιν ἀνάσσων. σριχϑὰ δὲ πάντα δέδασται 4), ἕχαστος δ΄ ἔμμορε τιμῆς. compositum corpos ext deus neque simplex, praeter haec autem nihil est; dicendum est nibil esse deum, atque argumenta illa quidem sunt bhaiusmedi 182. verum proposuit quoque soritice Caraeades quasdam ergumentationes, quas eius familiaris Clitomachus conscripsit u$ exquisitissimas et efficacis- simas, quae se hebent hoc modo: δὲ luppiter est deus, Neptunus quoque est deus * wes summus, enixa est Saturno quos Rhea fratres, ^ kuppiter atque ego, tum rex Pluto tertius Orci. cuncta tribus divisa neo expers ullus honore est.
et sapientia praeditum esse. ita Stoici (de quove Lipsius lib, 1 physiol. diss, 8 sq.) et ante Stoicos Heraclitus "n ippocrates, cuius baec sunt verba libro de carnibus: δϑοχέεε δέ μὸε ὃ χαλέυμεν ϑερμὸν ἀϑανατόν τὸ εἶναι, xol νοεῖν πάντα καὶ ὁρῆν xal ἀχούειν καὶ εἰδέναι πάντα τὰ ὄντα καὶ τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι. nec dubium est Assyrios Persae aliosque po- pulos, qui ignem divinis honoribus affecerunt, ei vitam quoque ac men- tis vlin tribuisse. quodsi Ánaximenis sententiam latius expositam habe- remus, appareret etiam ab ipso atrem, queu omnium esse doyrjv docuit neque a deo satis distinxit, neutiquam vita et ratione destitutum cre- ditum fuisse, idem dicendum de Afris, quos imaginata figuratione aérem veneratos scribit Firmicus, nec non de ἡ entibus, quae vel aetherem . vel aquam vel tellurem colendam duxere, de quibus multa praeter Gy- zraldum Vossiumque lib. 7 de idololatria Eduardus Baro Herbert de Cherbury in libro de gentilium religione.
x) xai ὑπὸ toU Καρνεάδου] ita legendum e ms Ciz. pro περὲ τοῦ Kao- γεάδου. quoniam vero Carneades nibil ipse scripsit, sed eius disputatio- nes in literas redegit discipulus ipsius Clitomachus, apparet ex Clito- machi libris baec — hausisse Ciceros en lib. 3 de nat. deor. cap. 17: ei dii sunt, suntne etiam nymphae deae? si nymphae, Panisci etiam εἰ Satyri? i autem non sunt, ne nymphae quidem deae igitur. at earum zempla «unt publice vota «t dedicata, age porro, Jovem et Neptunum deum numeras. ergo etiam Ürcus, frater eorum, deus, et illi qui fluere apud inferos dicuntur, Acheron Cocytus Pyriphlezethon, tum Charon, tum berus dii putandi. at id quidem repudiandum. ne Orcus quidem igitur.
uid dicitis ergo de ti ed haec Carneades agebat, non ut deos tol- eret, quid enim philosopho minue conveniens, sed. ut Stoicos nihil de dia explicare convinceret. plura eodem loco subiungit Cicero in eandem ra- tionem a Cerneade disputata, quae apud ipsum si placet vide usque ad D) ὃ γνώριμος αὐτοῦ Ἀλειτόμαχος} propter Carneadis disputationes ad- versus deos consignatas literis videtur Clitomachus ipse accenseri atheis a Theophilo Antiocheno lib, 3 ad Autolycum p. 191 ὁπόσα re Xluró- μᾶχος ὁ ᾿ἀχαϑημαϊχὸς περὶ ἀϑεότητος εἰσηγήσατο. confer Thomam Rei- nesium 8 6 Var. Lect. E 446. ΄ b) τρεῖς γάρ τ᾿ ἔκ Ἀρόνου] ita Jegendum ex Iliad. 15-vers. 187 pro τρεῖς γάρ τε Κρόνου. deinde oUg τέχε Ῥείη pro Ῥέα. [ibid. εἰμὲν pro ἦμεν. τέκετο “Ῥέα eo τέχε P.]
c) Ζεὺς καὶ ἐγὼ] Neptunus haec apud Homerum loquitur.
d) τριχϑὰ δὲ πάντα δέδασται] ad hunc versum fuvabit eonferre Gno- J στε εἰ ὃ Ζεὺς ϑεός ἐστι, καὶ ὃ Πύσειδῶν ἀδελφὸς ὧν τούτου ϑεὸς γενήσεται. εἰ δὲ ὃ Ποσειδῶν ϑεός ἐστι, καὶ ὃ 2dyshdiog *) 188 ἔσται ϑεός" εἰ δὲ ὃ Ἀχελῷος, καὶ ὃ Νεῖλος" εἰ ὃ Νεῖλος, καὶ πᾶς ποταμός" εἰ πᾶς ποταμός, καὶ οἱ ῥύακες ἂν εἶεν deo(^ d? οἱ ῥύωκες, καὶ αἱ χαράδραι. οὐχὶ δὲ οἱ ῥύακες, οὐδὲ ὃ Ζεὺς ἄρα ϑεός ἐστιν. εἰ δέ γε ἦσαν ϑεοί, καὶ ὃ Ζεὺς ἂν ϑεὸς ἦν. οὐχ 184 ἄρα ϑεοί εἶσι. καὶ μὴν εἰ ὃ ἥλιος ϑεός ἐστι 7), καὶ ἡμέρα ἂν εἴη ϑεός" οὐ γὰρ ἄλλο τι ἦν ἥ ἡμέρα ἢ ἥλιος ὑπὲρ γῆς. εἰ δὲ Ῥ ὅθ2 ἡμέρα ἐστὶ ϑεός, καὶ ὃ μήν ἐστε ϑεός" σύστημα γάρ ἐστιν ἐξ ἡμερῶν. εἰ δὲ ὁ μὴν ϑεός ἐστι, καὶ ὃ ἐνιαυτὸς. ἂν εἴη ϑεός." σύστημα γάρ΄ ἐστιν ἐκ μηνῶν ὃ ἐνιαυτός. οὐχὶ δέ ye τοῦτο τοίvvv οὐδὲ τὸ ἐξ ἀρχῆς. σὺν τῷ ἄτοπον εἶναί φασι τὴν μὲν ἡμέ-: ραν ϑεὸν εἶναι λέγειν, τὴν δὲ ἕω καὶ τὴν μεσημβρίαν καὶ τὴν ΄’ quamobrem si Iuppiter est deus, Neptunas quoque cum sit eius frater, erit deus.- 183. si autem Neptunus est deus, Ácbhelous quoque erit deus; si autem Achelous, etiam Nilus; si Nilus, et qnilibet flavius;. si.quilibet flgvius, rivi quoque erunt dii; si autem rivi, etiam torrentes. non sunt autem rivi; - nec Iuppiter ergo est deus. si autem essent dii, Inppiter qnoque esset dens. non snnt ergo dii, 181. qnin etiam si sol esset deus, dies qnoque esset deus: dies enim non est aliud nisi sol super terrem. si autem dies est dens, mensis qnoque est dens: mensis enim constat ex diebus. si antem mensis est dens, anui& quoque est dens: annus enim constat ex mensibns. sed hoo uon est: neque ergo quod est ab initio positum. et simnl etiain dicunt esse ab»urdum dicere quidem diem esse deum, auroram autem et meridiem et mologiam llomericam Jacobi Duporti p. 86 et Heracliti veteris gramma- — tici allegorias Homerlcas p. 465. constat autem a Callimacho*Homerum. derjderi quod.coelum mare et iàferos inter tres fratres divisa sorte scri- pserit;.neminem enün fore tam stultum, ut tam dissimilia sorte velit periclitari, bymn, in Jovem vers. 60 2E δηναιοὶ d' οὐ πάιιπαν ἀληϑέες ἦσαν ἀοιϑοί" Ὁ ᾧφάντο πάλον Κρυνίδησι διὰ τρίχα δώματα νεῖμαι. τίς δέ κ᾿ ἐπ᾿ Ovicuno τε xal.4118ι χλῆρον ἐρύσσαι, - ὃς μάλα μὴ νενίηλος; ἐπ᾿ loa(g γὰρ ἔοιχε .. 'πήλασϑαι" τὰ δὲ τόσσον ὅσον διά πλεῖστον ἔχουσι. ey ὃ ᾿ἠχελῷος} celeberrimus Aetoliag fluvius, ut Nilus Aegypti. vide Ezech. Spanliemiuim ad Callimachum p. 673« et Vossium de ldololatria 9 35. apud eundem Vossium lib. 2 c. 79 sq. multa obvia sunt de divino hotfrore fluviis exhibito quemadmodum et apud Christophorum Arnoldum ad Valerii Catonis diras in Battarum fluvium, Cicero 3 20 de nat. deor. ex Carneade: δὲ Ceres a. gerendo (ita enim dicebas) terra ipea, dea est et íta habetur: quae est enim alia tellus? sin terra; mare etiam, quem JVeptunum esse dicebas: ergo et flumina et fontes, itaque et fontis delu- brum Maso ex Corsica dedicavit et in. augurum precatione Tiberinum, - Spinonem, Anemonem, Nodinum, alia propinquorum fluminum nomina videmus. f) εἰ ὃ ἥλιος ϑεός ἐστι] idem Cicero: δὲ sol deus et. luna dea cst, ergo etiam. Lucifer ceteraeque erruntes numerum deorum obtinebunt; igitur ctiam inerrantes, cur autem arci (iridis) epecies non in. deorum nuiero repona- iur? est enim pulcher, et ob cam causam, quia speciem habeat admira- bilem, Thaumante dicitur eese nata; cuius 5i divina natura est, quid fa- cies nubibus? arcus enim ipse ex nubibus efficitur quodam modo coloratus, - quarum una etiam Centauroa Poeno quod si nubes rettuleris in deos, referendae certe erunt tempestateF, quae populi Romani ritibus con- P 992 eecratae eunt. ergo imbres nimbi procellae turbines dii putandi: nostri qui- dem duces mare ingredientes immolare hostiam fluctibus consueverunt, BRXTUS EMPIR. II. ZEN Qq em SEXT! EMPIRICI 185 δείλην. μηκέτι. εἴγε μὸν 7 2dortpuc: ϑεός ἐστι, καὶ ἢ ἐνοδέα ") τις ἂν εἴη ϑεός — ἐπ᾽ ἴσης γὰρ ἐχείνῃ καὶ αὕτη δεδόξασται εἶγαι ϑεὰ ἡ Ἐνοδία — καὶ ἣ προϑυριδέα ") καὶ ἐπιμύλιος καὶ ἐπιχλεβμ- 186 νιος ἢ. ῳὐδέ γε τοῦτο" οὐχ ἄρα τὸ ἐξ ἀργῆς. &ys μὴν τὴν Z4goo- ^ δίξην ϑεὰν λέγομεν εἶναι, ἔσται καὶ ὃ Ἔρως, υἱὸς ὧν “Ἀφροδί- ^. 1δῖτης, ϑεός. ἀλλὰ εἰ ὃ Ἔρως ϑεός ἐστε, καὶ ὁ ἔλεος ἔσται ϑεός" ἀμφότερω γάρ. ἐστε ψυχικὰ πάϑη" καὶ ὁμοίως ἀφωσίωται τῷ Ἔρωτι καὶ 0 ἔλεος: παρὰ “41ϑηναίοις γοῦν ἐλέου βωμοί τινές 188 εἰσιν ἢ). εἰ δὲ ὃ ἔλεος ϑεός ἐστι, καὶ ὃ φάβος ), ἀμορφότατος μὲν τὴν ὄψιν "). | pt ds εἰμὶ γὰρ qofoc") πάντων ἐλάχιστον τοῦ καλοῦ μετέχων ϑεός. εἰ δὲ ὃ φόβος, καὶ τὰ λοιπὰ τῆς ψυχῆς πάϑη. οὐχὶ δέ γε ταῦτα, οὐδὲ ἡ ᾿Αφροδίτη ἄρα ϑεός ἐστιν. εἰ δέ γε ἦσαν ϑεοί, κἂν “4{ροvesperam non esse. 195. οἱ autem Diana est dea, dea est etiam Enodis sive Vialis (similiter emim ut Diana pro dea habita quoque est Vialis) et Limi nalis et Molaris et Furuaris, sed hec nou est: ergo aec prius illud, 186. si Venerem dicinus esse deam, erit etiam Amor seu Cupido, cum sit filim Veneris, deus. 187. sed si amor est deus, misericordia quoqwe eris dea: sunt enim ambo animi a/leetiones; et consecrata est misericordia similitet atque cupido. apud Athéuienses quidem certe sunt quaedam arae misericor diae, 183. si autem misericordia est dea, timor quoque est eus, aspect deformissimus.
; quippe sum, inquit, timor minime omninm ipse particeps pulchri deus.
sin autem metus, reliquae animi affectiones et perturbatioueg. non suut ee- tem haec: nec Venus ergo est dea. si autem essent dii, Venus quoque esset 6) καὶ ἡ dvodía] Diana viarum dea, vide Festum in Fevenalia et He- sychium in /yodía, Gyreldum Symagm. 19 p. 367. Diana Prodía sive ἐνόδιος culta etiam a Colophoniis, qui nigrum canis catulum ei immo- labent, ut in Laconicis narrat Pausanias p. 218..
ἃ) προϑυριϑέα)] legendum videtur προϑυραία. m Diensm προϑεραίαν sive Limentinam Foroulem exstat primus statim hymnus Orphei. dicitwr vero. προϑυραία, quod putabatur praeesse ingressui mascentium ἐδ hanc vitam. | ᾧ ἐπιμύδιος καὶ ἐπικπλεβάσιοςἾ ἀΦα invenio Dianam his nominibus ce- lebratam cultamve a veteribus, verum Carneades illa studio ad similita- "dinem τῆς ἔνοδίας et προϑυρκέας coufinxit.. * k). παρὰ ᾿Αϑηναέοες γοῦν ἐλέου βωμοί) unius tantum arae memieert Pausanias in Atticis p. 39. Lucianus in Demonacte t. 1 p. 870. Philosira- tus epist. δῶ et qu et in viia lulii Pollucis pag. 598 et Herodis Auid p. 650, Libanius t..1 p. 440, 460. Zenebius proverbio βάλλ᾽ alg uaxa- ρέαν aliique plurimi laudati ab lo. Meursio in Ceramico gemino c. 16 t. 6 tbesauri Gromov. p. 896, ubi iam «b Heraclidis positam ex Apollodoro obsereat, 6st itaque eynechdoche mumeri, quam grammatici appellant, singularis pro plurativo. pore . U) καὶ ὁ φόβος] timori templum consecratum fuit Spartae, mt praster Pausaniam testatur Plutarchus in Cleorjene p. 808, ne affezam quae de palloris.pavorisque.ac paventiae aliorumque affectuum 6ultu erudite no- tavit Vossius 8 10 et 9 36 theologiae naturalis. δεῖμος za) φόβος doter υἱοί Artemidor. 2 44 p. 1395. | — J.A) ἀμορφότατος μὲν τὴν Oyarv] sic legendum pro ἀμορφόταεος μέρ, s&nsus arguit: et nom raro baeo μέν et yag, dum per compendium scribuntur vel a librariis vel a tyfiftheus, inter se permutantur, ut saté Superque notum. « n) &ly ydo φόβος] verba tragici a verbis Clitomachi distinguenda.
ADVERSUS PHYSICÓS [Lib. IX]. — eu ϑίτη ϑεὸς ὑπῆρχεν. οὐκ ἄρα εἰσὶ Oeo( *). καὶ μὴν el fj “ημήτηρ 189 ϑεός ἔστε, καὶ 7 γῆ ϑεός ἐστιν ἡ γὰρ Δημήτηρ, φασίν, οὐκ ἄλλο τί ἐστιν ἢ γῆ μήτηρ"). εἰ ἡ γῆ ϑεός ἐστι, καὶ τὰ ὄρη καὶ αἱ ἀκρωτηρίαι καὶ πᾶς λίϑος ἔσται ϑεός. οὐχὶ δέ ye τοῦτο τοί- vvv οὐδὲ τὸ ἐξ ἀρχῆς. x«i ἄλλους δὴ τοιούτους σωρείτας ἐρω- 190 τῶσιν οἱ περὶ τὸν Καρνεάδην εἰς τὸ μὴ “εἶναι ϑεούς, ὧν τὸ γένος P δ98 - ᾿ ἀπὸ τῶν προεχκειμένων αὐτάρχως γέγονε πρόδηλον. ἀλλὰ τὰ 191 μὲν ἀντεπιχειρούμενα παρὼ τοῖς δογματιχοῖς φιλοσόφοις εἷς τὸ εἶναι ϑεοὺς καὶ εἰς τὸ μὴ εἶναι τοιαῦτά τινα καϑέστῃκεν. ἐφ᾽ οἷς ἡ τῷν Σκχεπτικῶν ἐποχὴ συνεισάγεται, καὶ μάλιστα προσγε- Ψομένης αὐτοῖς xai τῆς ἀπὸ τοῦ χοινοῦ βίου περὶ ϑεῶν ἀνωμα- λίας. ἄλλοι μὲν γὰρ“) ἄλλας xai ἀσυμφώνους ἔχουσι περὶ τού-- 198 των ὑπολήψεις, ὥστε μήτε πάσας εἶναι πιστὰς διὰ τὴν μάχην μῆτε τινὰς διὰ τὴν ἰσοσϑένειαν, προσεπισφραγιζομένης τὸ τοι- οὔτο καὶ τῆς παρὰ τοῖς ϑεολόγοις " καὶ ποιηταῖς μυϑοποιήσεως᾽ dea, 189, praeterea si Ceres est dea, tetra quoque est dea: Ceres enim, inquiunt, est δημήτηρ quasi γὴ μήτηρ, hoc est terra mater. si terra autem est dea, etiam montes et promontoria et quivis lapis erit deus, non est autem, bec, ergo nec prius iliud. 190. alios quoqne huiusmodi sofita$ interrogat Carneades ad probandum non esse deos, quorum ratio ex Jis quae sunt proe. posita, satis evadit perspicua, 191. atque haec quidem simt quae dogmatici philosophi inter se argumentantur ed probandum deos esse et non esse, hine ft ut Sceptici suam sustineant assensionem, maxime cum his accedat etiam quae observatur in communi vita de diis semtiendi dissimilitudo: 192. nam elii quidem alias et non consentientes babent de diis opiniones, quo fit at . meque ommnes sint credíbiles propterea quod inter se pugnent, neque aliquae propterea quod sint paris roboris; quod ipsum etiam confirmant qnae apud o) οὐχ ἄρα εἰσὶ ϑεοί] integrum Clitamachi sive Carneadis argumentuni . hoc est: si. dantur dií, Venus quoque dea est Graecotum consensu om- nium. non autem Venus est-dea, ut iam ponit se evieisste; non igitur dii $uwmt. geminum yapya: el δέ γε ἦσαν ϑεοί, xak ὁ Ζεὺς ἂν ϑεὸς ἦν, οὐκ ἄρα ϑεοί εἶσι, si essent dii, luppiter etiam foret deus. atqui «um non esse. deum iem ostendi. nom sunt dit igitur, est hoc argumenti genus quod ad hominem appellant, atque ad ruborem superstitioni "ethnicae impowendum facit egregie: veram autem dei sumimhi notionem ita nga evertit, wt ne oppuguet quidem tangatve.. m ὮΝ — p) “ημήτηρ, φασίν, οὐκ ἄλλο τί tope $ 7 μήτηρ) in ms Ciz. ἡ γὰῤ “4ημήτηρ; φασίν, ἢ yn μήτηρ. Etymologiei Magoi auctor: “δημήτηρ παρὰ εὸ γῆ καὶ τὸ μήτηρ, γῆ μήτηρ sic οὐσα, καὶ τροπῇ τοῦ y elc d. Dorem iusiurandum οὐ δὰ» pro ov μὰ τὴν γῆν. Artemidorus 2 44 τὴν Ζήμητρα ej γῆ τὸν αὐτὸν ἔχειν λόγον φασὶν οἱ σοφοί. Orpheus apud Diodorum. E γῆ μήτηρ πάντων “ημήτηρ πλουτοδότειρα. RENE | Cicero 9 de nat, deor, c, 28 mater autem σεῦ a gerendis frugibus Ceres, famquam Geres, casuque prima littera. itidem immutata, μὲ a Graecis. nam ὧδ íllis quoque Δημήτηρ φμαεὶ, γὴ μήτηρ nominata est. exempla plura literarum yet J inter se permutatarum dubunt Gerb. lo. Vossius et Ste- ' phanus Skinnerus in commentariis de lrtererum permutetione,' et'ante hos in Hellenismo seo Angelus Caninius. Au Rr q) ἄλλοι μὲν γὰρ] in editis aberat μέν, quod zevocavi e sme Cis. P593 ' 3 παρὰ τοῖς ϑεολόγοις} tales fuere Orpheus Homerus Musaeus Linus Hesiodus Pherecydes et alii hymnorum iu deos et theogoniae avriptores: antiquissimi, Cicero 8 de nat. deor. c. 20 principio loéce tres numerant ii qui theologi numerantur. Plutarchus de lside et Osiride: Ζέλατων. καὶ Iiv9ayóyac zal Ἐενοχράτης ἑπόμενοι τοῖς παδαι νῶν ex iunioribus q 612 BEXTI ἘΜΡΙΕΙΟΣ..
193 πάσης γὰρ ἀσεβείας. ἐστὶ πλήρης, ἔνϑεν καὶ ὃ Ἐενοφάνης *) δ. λόχων τοὺς περὶ Ὅμηρον. καὶ ᾿Ησίοδόν φησι ] πάντα *) ϑεοῖς ἀνέϑηκαν Ὅμηρος ϑ᾽ "Hofoóóc τε, ὅσσα παρ᾽ ἀνϑρώποισιν ὀνείδεα καὶ Ψόγος ἐστέ, κλέπτειν μοιχεύειν τε xai ἀλλήλους ἀπατεΐειν.
194 πλὴν ix τούτων παραστήσαντες, ὅτι ἀκολουϑεῖ τοῖς περὶ τῶν δραστηρίων ἀρχῶν δογματικῶς εἰρημένοις 7$ ἐποχή, μετὰ τοῦτ᾽ ἤδη. καὶ σχεπτικώτερον διδάσχωμεν, ὅτι χοινῶς “ἄπορόν ἐστι τὸ περὶ τοῦ ποιοῦντος αἰτίου καὶ ὃ περὶ τῆς πασχούσης ὕλης λύγος.
Περὶ αἰτίου καὶ πάσχοντος..
195. Περὶ μὲν τῆς τυῦ αἰτίου κινήσεως. ἐν ἄλλοις ἀχριβέστερον ἢ διελέχϑημεν. νῦν δὲ ἀσκοίμιενσι τῇ ὁλοσχερεῖ τούτου ἔπι} οἥσει λέγομεν, ὅτι τῶν σχεψαμένων περὶ αὐτοῦ οἱ μὲν ἔφασαν εἰναὶ τί τινος αἴτιον" οἱ δὲ μὴ εἶναι, οἱ δὲ μὴ μᾶλλον εἶναι ἢ μὴ üt. xoi εἶναι μὲν οἱ πλεῖστοι τῶν Ζογματικῶν ἢ πάντες σχε- δόν, μὴ εἶναι δὲ οἱ τὴν μεταβλητικὴν καὶ μεταβατικὴν κένη σιν theologos et poétas occurrunt eqnfictae fabulae. sunt enim plenae omni impie- Wes 193. hinc etiam Xenophanes vefellens Homerum. et Hesiodum.
probrá, inquit, e£ dedecoris | teortaltbus — est, furta. et adulteria atque enter. δὲ necterc fraudes, 194, ted cuam.bactemnus ostenderizaus, quod ex is quae. dogmatire — de: agentibus. principiis, sequitur quod. sit sustinenda sssenszjo,. post haec iam soeptüco magis more docebimus, qued communiter dubium sit et perpuenm qaod dicitur..de cause efficiente et de materia quae patitur..
III. De causa efficiente et de eo quod. patitur, ὁ d 195, Je motu quidem causae alibi accuretius dissesuimus. mwmc autem eententi:cressa eius intelligentia dicimus quod ex iis qui «de ea consideraren, , alii, quidem. dixerunt esse aliquam alicuius causam, alii autem nom esse, «alii autem »om magis essa quam non esse, et esse quideu, plurimi Dogmadtici ent onmnes fese; non esse, autem, sophistae, qui sustulerunt motum amutetionis ef theologi. fuere Seleucus Porphyrio laudatus et Porphyziu ipse,. quem Evsebius 5.14 Praeparat. p. 204 ϑαυμιασεὸν ϑεολὸ — et τῶν ἀπορρήτων ιμύσεην yocat, Proclus item et alii, ab antiqnis illis panllo diversi, quod * theurgiae etiam arcanas operationes, sibi. notas esse iactabant, diciter etiam theologus veteribus qui inquirit τὼ μεεαφυσικά. Álexander Aphro- diseus in. Elenchos Sophisticos Aristotelis p. 31 ὁ μὲν ϑεολόγος περὶ τὰ. κοινὰ χαὶ ἐχ τῶν xa9' αὑτὰ καὶ j αὑτὰ τοῖς πράγμασιν ὕντων τὴν Otu- Qfav ποιεῖται" idem in ΠΡ. 2 Meteor. sub init. ἅτε δὲ περὶ τῆς ἐξ ἀρχῆς bin λέγωμεν. οἱ μὲν οὖν ἀρχαῖοι καὶ διατρίβοντες περὶ τὰς Oeo» ἱὐγίορ' ποιοῦσιν αὐτῆς (15e ϑαλᾷσσης) πηγάς, ἕνα αὑτῆς fer. αὐταὶ) ὦσιν ἀρχαὶ καὶ δίζαι γῆς χαὶ ϑαλάττης. fuit eiiam deinde theo ogug digai- iatis nomen veluti: pontificis aut sacerdotis, at: Glycou theologus Per- £*m*horum dicitur in numo Decii apud' Tristumum t, 2' p: 652. confer p. 654. et Tb. Valentem de numismatis populorum. Romanae dicio Graece loquentium p. 315. 316.
4) ὃ AHivoqarnc] conferendus liber — —— sect. 288 et ᾿ quae viri docti ad Laértii 9:18, ubi eadem Ilesodo et lilomero propter ea quae de diis scripsere, facta a Renophsus — — 1), y, ἄλλες ιἀκρεβέσεερον] respicit ad ea quae ve Eo disputas i infra lib. 2.adv. Physicos sect. 10 sq..
ADVERSUS PIIYSICOS (fib. JX]. θ18 ἀνελόντες σοηισταί")" οὐ γωρὶς yào ταύτης ὑφίσταται τὸ nor- | oũv. μὴ μιᾶλλον δὲ εἶνε ἢ μὴ εἶναε τὸ αἴτιόν φασιν ot ἀπὸ τῆς P 094 σχέψεως. καὶ ὅτι οὐκ ἀσκόπως, ἐχ τῶν εἰς Hr nod ἐπεχειρηυ- - μένων πάρεστι μαϑεῖν. ἀρχὴ δὲ γινέσϑω πρῶτον ἀπὸ τῶν ἀξιούν-- 196 πων εἶναί τί τινος αἴτιον. εἴπερ τοίνυν, φασίν, ἔστι. σπέρμα, ἔστι xal αἴτεον" ἐπείπερ τὸ σπέρμα οἰτιόν ἐστε τῶν ἐξ αὐτοῦ φυομένων τε καὶ γεννωμένων “). ἔστι δέ γε σπέρμα, ὡς ἐκ τῶν σπειρομένων καὶ ζῳογονουμένωψν δείκνυται" ἔστῳ ἄρα αἴτιον. καὶ 191 πάλιν, εἰ ἔστε τι φύσις, ἔστε τι αἰτιον" τῶν γὰρ φνομένων jj ἐχκπεφυχότων αἰτιόν ἐστιν ἡ φύσις ν). ὑπάρχει δὲ αὕτη, ὡς ἀπὸ . τῶν ἀποτελεσμάτων συμφανές. καὶ γὰρ ἄτοπον, φασίν, εἰ ἀν- δριαντοποιοῦ μὲν ἡμᾶς ἐργαστήριον παρελϑόντας καὶ ϑεασαμέ-. vovc τῶν ἀνδριάντων τοὺς μὲν τελείους xol ἀπηρτισμένους, τοὺς δὲ ἡμιτελεῖς, ἄλλους δὲ ἀἄρχην ἔχοντας τυπώσεως, πιστεύειν ὅτι ἔστε τις τούτων. τεχνίτης καὶ δημιουργός" εἰς δὲ τοῦτον τὸν κόσμον εἰσελϑόντας καὶ γῆν μὲν ἐν μέσῳ ϑεωρρῦντας, ὕδωρ δὲ μετὰ ταύτην ᾽), καὶ τρίτην ἀνάτασιν dépog"), οὐρανόν τε καὶ ἀστέρας, λίμνας τε καὶ ποταμοὺς καὶ ζῴων παντυϑαπῶν γένη transitus, sine que mulla potest esso efficiens causa, mon magis amtom esse quam mon esse dicunt Sceptici. quodque boc nom facíant temere sec incon- siderate, licet discere, ex aegumentis in utramque partem disputatis; 196, du- catur autem principium ab iis qui cemsent exe: causam elicaius, si est, in- quiumt, semen, est etism cause; quandoquideni semen eat causa eorum, quae ex ipso nascuptur et gigmantur, est autem semen, ut ostenditar ex iis quae serentur et ex animalibus quae generantue; est ergo ceusa, 197, et revyus, si est natnra, est eliqwa eausa: est emim eorem quoe: mascuntwe et ὁ - sunt, causa natura: ea est autem, ut est perspicuum ex eífecübus, esset — enim, inquiunt, abseedum, 5i cum ad statuarii quidem officipam aecesseri- mus et ex statuis. alias viderimus perfectas et absolntas, alins semiperfectas, " alies quae incipiunt effingi, credere qued sit eormu aliquis artifex et opifex; in hunc autem mundum ingressi et terram quidem cernentes it medio, post 6»m autein aquam et tertio loco expansum aerem coelumque ot. stellas ᾿δοῦν. que et flavios et emnpe genus animantium, plantarumque et arborum vasie- ^w) κένησεν ἀνελόντες συφιαταῶ ut Parmenides, Melissus, Zeuo Elsa» tes, Diodoros Cronus, de quibus infra: Jib. 2: adversus Physicos sect. 46. X) φυομένων" €t καὶ γεννωμένων) ita malul ex ms Ciz. infra etiam P 594 ita rep ono sett. 200. proprie autem ex semine IM plantae, yeyyaiv- ται aniuialia. hinc mox distingait σπειρόμενα hoc est pladtas à Qqguyo- yovuépots. m RS MG ΝΞ -" v) αἴτιόν ἔστιν ἢ φύσις} commuue utrisque et plantis et animalibus generalionis et motus principium e«t qiue eive natura, licet in anima- tis praeterea accedit quoque anima, ut dictuin supra sect. 8l, et inox de anima inentio quoque fiet sect. 198. "e — x) ὕδωρ dé μετὰ ταψεην) aqua ut —lerior terraq eupernatare.debelat, sed. propter necessarium illacuin. usum undae terris ita admixtae, ut. uou minus γῆν. τὸ ὕδωρ φέρῃν quemadinodum ait Iarchas Indus apud. Phiz losiratum 3 11, quam terra aqnas, atque ut S. Petrus apostolus 2 epist. B 5 yj ἐξ ὕδατος χαὶ δι᾿ ὕϑαιος συνεστῶσαν hoc est ut verba illa re- plissube interpretatur Andreas Douuaeus- notis ed Chrysol. t. 1 p.,283 pars terrae latet ὧν aqua, pare exstqt et emiyet,— "un a) ἀνάτασιν ἀέρος sic omnino legendum pro ἀνάστασιν, quemadmo- dum diseste etium exstet in sme Ciz. atque épparet legieso Herretum qui verlit: expanaum aerem, E. 2334 PL. iv um e 0614, SEXTI EMPIRICI καὶ φυτῶν ποικιλίας, μὴ ὑπολαμβάνειν ἕναί τινα καὶ τῆς τού- των δημιουργίας αἴτιον. τοίνυν εἰ ἔστι φύσις, - ἔστε τι αἴτιον. 198 ἀλλὰ μὴν τὸ πρῶτον, ἄρα τὸ δεύτερον. καὶ ἄλλως, εἰ ἔστι τι ψυχή, ἔστιν αἴτιον: αὕτη γὰρ καὶ τοῦ ζῆν xui τοῦ ϑνήσχειν αἰτία γίνεται, τοῦ μὲν ζῆν παροῦσα, τοῦ δὲ ϑνήσκειν χωριζο-- μένη ᾽ν) τῶν σωμάτων. ἔστι δέ γε Ψυχή, φασίν, etye καὶ ὁ λέ ων μὴ εἶναι ψυχήν ᾿ αὐτῇ προσχρώμενος τοῦτο ἀποφαίνεται.
199 ἔστιν ἄρα αἴτιον. πρὸς τούτοις, εἰ ἔστι ϑεός, ἔστιν αἴτιον" οὗ- τος γὰρ ἦν ὃ τὰ ὅλα διοικῶν 2. ἔστι δέ γε κατὰ τὰς κοιγὰς ἐννοίας τῶν ἀνϑρώπων ϑεός" ἔστιν ἄρα αἴτιον. καίτοι χἂν μὴ Θεὸς ὑπάρχῃ, ἔστιν αἴτιον" τὸ γὰρ μὴ εἶναι ϑεοὺς διά Ζινα αἷ- τίων γίνεται. καὶ τῷ οὖν ὑπάρχειν ϑεὸν καὶ τῷ μὴ ὑπάοχειν 900 ἐπ᾿ ἰσης ἀκολουϑεῖ τὸ εἶναί τι αἴτιον. πολλῶν γε μὴν γεννωμέ- γων καὶ φϑειρομένων: αὐξομένων͵ ve καὶ μειουμένων, κινουμένων P $95 re καὶ ἀκινητιζόντων, ἐξ ἀνάγκης ὁμιολογεῖν δεῖ τὸ εἶναί τινα τούτων αἴτια, τὰ μὲν γενέσεως, τὼ δὲ φϑορᾶς, x καὶ τὰ μὲν᾽ ei- 491 ξήσεως, LC E μειώσεως, καὶ ἤδη κινήσεως ἢ ἀκινησίας. σὺν τῷ κἂν μὴ ὑπάρχῃ ταῦτα τὰ ἀποτελέσματα, ψαίνηται δὲ μόνον, πάλιν εἰσάγεσθαι Uv ὕπαρξιν. τῶν αἰτίων" τοῦ yàp φαίνεσϑαι μὲν ἡμῖν αὐτὰ ὡς ὑποχείμενα, μὴ ὑποκεῖσϑαι 0£,' αἴτιόν τι 302 καϑέστηχε. καὶ μὴν εἰ μηϑέν ἐστιν αἰτιον, πάντα ἐκ παντὸς δεήσει )ένεσϑαι καὶ ἐν παντὶ τόπῳ, ἔτι καὶ κατὰ πάντα χαιρόν' ὕπερ ἄτοπον. εὐθέως γὰρ εἰ μηδέν ἐστιν αἴτιον, οὐδὲν τὸ κω- 303 joy ἐξ ἀνθρώπου ἵππον συνίρτασϑαι.. αἴτιον ἄρα τι ἔσται. μηfates, non existimémus esse. etiam aliquem eorum opificii euctorem et cau- sam, si est ergo natura, est etiam aliqua causa, atqui est primum; ergo ei secundum, 198, et aliter: si anima est aliquid, datur causa. anima 'enim est causa et vivendi et moriendi; vivendi quidem, si adsit, moriendi autem, si Scparetur a corporibus, est autem, inquiunt, anima, siquidem. etiam is, qui dicit non esse animam, ea utebs esse ostendit; est ergo causa, 199. ad baeo , accedit quod si est deus, datur causa: is enim est qui moderatur. univers- * "atem, est autem ex communibus bominum notionibus deus: datur ergo causa, ,atque adeo etiam si non esset deus, daretur causa αὶ aliquam. enim causam "oporteret esse, quare non sint dii, ergo et ex hoc quod sit deus et ex hoe quod non sit, ex aequo sequitur dari causam aliquam, 200, porro cum mui sint quae gascuntur et intereunt angenturque et miuntintur inoventurque ef . sunt immobilia, necessario fatendum est esse aliquas "horum cansas, aliu quidem ortus ac generationis, alins vero interitus, οἱ alias quidem aumenti, alias vero diminutionis, motus quoque et immobilitatis. "201. quodsi" etiam non sint hi effectus, solum autem appareant, rursus inlertür quod éfpt cau- sae: nam quod ea quidem nobis appareant tamquam subiéeta, nón sint autero, est causa aliquo, 202, praeterea si. nulla sit causa, oportebit quaelibet nasci ex quolibet et praeterea iu quovis loco et quovis temporó, quod quidem est absurdum, iam enim si nulla est causa, nihil est quod vetet quominus homo constituatur ex equo, est ergo aliqua causa, * ai nibil antem ait quod b) χωριζομένη] ms Ciz. minus bene: χωριζομένων τῶν σωμάτων.
c) ὁ τὰ ὅλα διοιχῶν) ità deum describunt Stoici, quorum gemens hoc loco Sextus exponit. nam secundum illos deus πνεῦμα διῆχον Jv ὕλου τοῦ χύσμου. vide quae viri docti ad Laért. T 147. Lig sium prune logiae Stoicae lib. 1 diss. 7 sq. secundum alios etiam philoso hos dews ὃ πάντα ᾿διοικῶν docetur infra sect. 312, mox male erat editum καφὰ τὰς χοινὰς αἰτίας pro ἐννοίας.
ADVERSUS PHYSICOS [Lib. IX]. 615 δενὸς δὲ ὄντος «τοῦ κωλύοντος. συστήσεταί ποτε ἐξ ἀνϑρώπον ἵπκος, καὶ οὕτως, εἰ τύχοι. ἐξ ἵππον φυτόν. κατὰ ταῦτα δὲ ovx ἀδύγατον ἔσται χιόνα μὲν ἐν «Αἰγύπτ πήγκυσϑαι 7), ἀβρο- χίαν δὲ ἐν Πόντῳ συμβαίνειν, καὶ τὰ μὲν τοῦ ϑέρους ἐν yu- quini γίγνεσθαι, τὰ δὲ τοῦ χειμῶνος. ἐν, ϑέρει συνίστασϑαι. ὅϑεν εἴπερ ᾧ ἕπεταί τι δυνατόν B xal αὐτὸ ἔσται δυνατόν, τῷ δὲ n εἶναι αἴτιον, ἕπεται πολλὰ τῶν ἀδυνάτων' ῥητέον xai τὸ μὴ εἶναι αἴτιον τῶν ἀδυνάτων ὑπάρχειν. 0 τε λέγων μὴ εἶναι αἴτιον, 304 ἤτοι χωρὶς αἰτίας τοῦτο λέγει ἢ μετώ τινος αἰτίας. καὶ εἶ μὲν χωρίς τινὰς αἰτίας, ἄπιστός ἐστι μετὰ τοῦ ᾿ἀκολουϑεῖν αὐτῷ τὸ μὴ μᾶλλον τοῦτο ἀξιοῦν ἢ τὸ ἀντικείμενον τούτῳ, αἰτίας εὐ-- ελόγου μὴ προῦποχειμέμης, δε ἣν φασιν ἀνύπαρκτον εἶναι τὸ αἴτιον. εἰ δὲ μετά τινος αἰτίως, περιτρέπεται, κἀν τῷ λέγειν μὴ εἶναί τε αἴτιον τίϑησι τὸ εἶναί τι αἴτιον. ὅϑεν καὶ ἀπὸ τῆς αὖ-- 906 τῆς δυνάμεως *) ἐρωτᾶν ἔξεστι καὶ τὸν ἐπὶ τρῦ σημείου καὶ τῆς ἀποδείξεως διὰ τὸν ἔμπροσϑεν ἀποδοϑέντα λόγον, ὃς ἕξει τὴν