σύνταξιν τοιαύτην εἰ ἔστε τι. αἴτιον. j ἔστιν αἴτιον" ἀλλὰ καὶ εἰ μή ἐστί τι αἴτιον, ἔστιν αἴτιον. ἤτοι dà 6 ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν" ἔστιν ὥρα᾽. τῷ τε γὰρ εἶναι αἴτιοκ ἀκολουϑεῖ τὸ εἶναί τι αἴτιον, μὴ διαφέροντος. παρὰ͵ τὸ. ἡγούμενον. τοῦ λήγοντος" τῷ τε μηδὲν 206. εἶναι αἴτιον. ἀκολουϑεῖ πάλιν τὸ εἶναί vi. αἴτιον, ἐπείπερ ὃ λέγων μηδὲν εἶναι αἴτιον ὑπό τινος αἰτίας κιγηϑ εὶς λέγει μηδὲν εἶναι. αἴτιον. ὥστε καὶ τὸ διεζευγμένον. πρὸς τοῖς δυσὶ συνημμένοις ᾿ἐληϑὲς γίνεσδοι ἐξ ἀντικειμένων διεζευγμένον, καὶ τὴν ἐπιφορὰν vetet, fet aliquando equus ex homine, et sio forte ex equo arbor, similiter — poterit ut nix concresoat in Aegypto, siccitasque et sudum sit in Ponto, et in hieme fiant quae sunt aestatis, aestate autem quae sunt hiemis, unde si id cui est consequens aliquid posse feri, erit jpsum quoque einsmodi ut feri possit; ex eo autem quod non detur causa, sequuntur multa quae fieri mon possunt: dicendum est etiam hoc mon posse fieri, πὶ nulla causa detur. 204, et qui dicit non esse causam, aut hoc dicit sine causa aut cum álique causa. et si quidem sine aliqua causa, men erit fide dignus, et simu! efiam sequetur, ut non magis hoc censeat quam quod ei adversatur, cum non pro- positam habeat iustam causam, propter quam dieunt non esse causam. sin- eutem cum aliqua causa, subvertitur et dicendo mou esse causám sélquam ponit esse aliquam. causam, 205. unde etiam eadem virtute licebit interro- gore argumentationem, qualis prius fuit data de signo et demonstratione, estque hac forma *'si est aliqua causa, est causa; sed et si non eit aliqua. causa, estf causa. aut est ergo aut mon est; est ergo *. nam et ex eo quod aliqua. causa sit, sequitur esse aliquam causam, cum consequens non differat . ab antecedente; 206 et ex eo quod nulla sit causa, rursus seqnitar esse ali- , quam causam, quandoquidem qui nullam esse cousam dicit, ab aliqua causa . i1motus dicit. nallam. exse causam, quo fit ut disiunetum cum duobus connexis Á Á d) χιόνα μὲν ἐν ΑΔ[μύπτῳ πήγνυσϑαι] notum est in Aegypto superiore p 555 nec pluere nec nives cadere. confer dicta ad 2 Pyrrhon. sect. 18.
eV ἀπὸ τῆς αὐτῆς δυνάμεως] quod sequitur, est usitatum Stoicis arumentum διὰ dvo τροπιχῶν, quale attulit noster pro existentia signi. b" 2 contra Logicos sect, 281 et pro existentia demonstrationis in eo- "dem libro sect. 466. simi!e etiam fuit in hoc ipso qui prae. manibus est libro, paullo ante sect. 199. vide quae de hos genere argamentationis: . dixi ad lib, 2 Pyrrhon. sect, ὃ, 016 SEXTI EMPIRICI: τοῖς τοιούτοις λήμμασι συνεισάγεσθϑαι, καϑὼς ἀνώτερον JP) παρ- ἐμυϑησάμεϑα. καὶ δὴ ταῦτα μέν, ὡς κεφαλαιωδέστερον εἰπεῖν, εἷς τοῦτο τὸ μέρος εἴωϑε λέγεσθαι παρὰ τοῖς “Ζογματιχοῖς. 207 “Σκοπῶμεν δὲ ἀκολούϑως καὶ τοὺς τῶν ἀπορητικῶν 9) λό- P696 yovc - φανήσονται γὰρ καὶ οὗτοι τοῖς ἐκχειμένοις ἰσοσϑενεῖς καὶ ἕνεκα πειϑοῦς um διαφέροντες αὐτῶν. τὸ αἴτεον τοίνυν, φασί, τῶν πρός τέ ἐστί yr τινὸς γάρ ἐστιν αἴτιον, καὶ οἷον τὸ σμιλέον : τινὸς μέν ἐστιν αἴτιον,,καϑάπερ τῆς τομῆς, τινὶ δέ, xedánto 208775 σαρκί. τὸ δέ γε. πρός τὲ ἐπινοεῖται μόνον, ἀλλ᾽ οὐχ ὑπάρ- ζει, χαϑὼς ἐν τοῖς περὶ ἀποδείξεως Ν᾽ παρεστήσαμεν. καὶ τὸ αἴ 209 τιον» ἄρα ἐπινοηϑήσεται μόνον, οὐχ ὑπάρξει δέ. εἴπερ τε αἰτιόν "ἐστιν, ὀφείλει ἔχειν τὸ οὗ λέγεται αἴτιον; ἐπεὶ οὐκ ἔσται αἴτιον. ἀλλ᾽ ὃν τρόπον τὸ “δεξιόν, μὴ παρόντος τοῦ πρὺς Ü λέγεται. de- ξδιόν, οὐχ ἔστιν" οὕτω καὶ τὸ αἴτιον, μὴ παρόντος τοῦ πρὸς ὃ νοεῖται, οὐκ ἔσται αἰτιον: ἀλλὰ μὴν οὐχ ἔχει τὸ αἴτιον οὗ ἐστιν αἴτιον, διὰ τὸ aur γένεσιν μῆτε ᾿φϑορὰν μήτε πεῖσιν ) μῆτε ΄ κοιγῶς κίνησιν ὑπάρχειν, ὡς ἐπὶ τῶν οἰκείων γενόμενοι ξύπωνἢ 210 — οὐκ ἄρα ἔστιν αἴτιον. καὶ μὴν d ἔστι». αἴτιον, ἤτοι σῶμα,»σώματός ἐστιν αἴτιον ἢ ἀσώματον ἀσωμάτου 7 ocpua ἀσωμάτου 75 ἀσώματον σώματος. οὔτε δὲ σῶμα σώματος, ὡς '" - παραστήσομεν, οὔτε ἀσώματον ἀσωμάτου οὔτε σῶμα ἀσωμάτου sit verum, siquidem disiunctum eonstat ex adversantibus et simnl cum hm iumnodi propositionibux infertur ilatio, ut superius diximus, et haec quidem, ut, summatim dicam, eonsueverunt in hanc. partem tradi δ. Dogmaticis, .207, Consequenter, autem consideremus ea quoque quae ἃ Sceptieis ἀδ- bitatoribus dicuntur:.videbuptur enim ea quoque esse paris momenti cum: e quae, exposuunus, et qued ad persuadendum. auinet, ab eis non differre, causa ergo, inquiunt, est ex iis quae. referuntur ad aliquid: est enim alicuius causa, et ut scalpellum est alicuius causa, nempe seotienis, alicui autem, meinpe carpi. 208, quod autem refertur ad aliquid, mente tantum cogitatur, nou existit antem, ut ostendimus cum aegereinus de demonstratione, ergo cassa quoque mente tantum.cogitabitur, non autein existet. 209, et si est causa, oportet ut id babeat cuius dicitur causa; alioqui uon erit causa, sed quo modo nom est dexterum, nisi id sit ad qnod dicitur dexterum; ita etiam causa non erit causa, si, non sit id ad quod mentis cogitatione refertur, atqui causa nen habet id, cuius est causa, propterea quod neque sit ortus nec interitus neque paasio neque comunumiter moius, ut iu suis locis docebimus, non est erge causa, 210, praeterea si est causa, ant corpus est causa corporis aut incor- poreum incorporei aut corpus incorporei aut imcorporeum corporis, sed neo corpus est causa corporis, ut ostendemus, neque incorporeum incorporei nef) ἀνώτερον») respicit ad iam memorata loca libri secundi adversus Lo»icos, l^ 596 £g) τῶν ᾿ἀπορητ: κῶν} usitatum quibus Seep'icos noster ab ἀπορίᾳ sive dubitatione sippetlat nom-n. vt dixi ad lib, 1 Pyrrhou., sect, 192.
A) τῶν πρός τί ἐστι] confer dicta ad 2 Pyrrhon. sect. 90 sq. et quae viri docti ad Laórtium 9 97, infra sect, 229. 234. 239 sq.
ἢ ἐν toig ntol ἀποδείξεως) respicit ad lib. 2 adversus Logicos sect. 453.
. k) μήτε πεῖσιν] ita recte ms Ciz. et Genev. zijgi», recte etiam lier- vetus qui passionem vertit. caeterum cum hoc loco Caierendus Laér- tius ἢ 98, ἑν ἐ) ἐπὶ τῶν οἰχεέων γενόμενοι τόπων infra 92. Phys. sect. 310 eq. dispu- tat nullum deri ortum vel. interitum, quemadmodum pati nihil sive nul- lum dari paseionem 1-Phys. 267 sq. et motum aulluu lib. $ sect, 15 aq.
΄ ADVERSUS PHYSICOS [Lib. IX]. 611 οὔτε ἐναλλὰξ ἀδιώματον σώματος. οὐχ ἄρα ἔστιν — ἀμέλει 211 καὶ αἵ γιγνόμεναι τῶν 4ογματικῶν᾽ στάσεις συμφωνοῦσι τῇ ἐχ- κειμένῃ διαιρέσει, εἴγε Στωϊκοὶ μὲν ") náv» αἴτιον σῶμά φασι σώματι ἀσωμάτου τινὸς αἴτιον γίνεσϑαε, οἷον σῶμα μὲν τὸ otu- λίον, σώματι δὲ τῇ σαρκί, ἀσωμάτου δὲ τοῦ τέμνεσθαι κατηγο-" ρήματος "). xai πάλιν σῶμα μὲν τὸ πῦρ, σώματι δὲ τῷ ξύλῳ, ἀσωμάτου δὲ τοῦ καίεσϑαι κατηγορήματος. oí δὲ ἀσώματον ὑπο- 212 ᾿ϑέμενοι. τὸν 'κύόσμον?); οἷον καὶ τὸν πάντα διοικοῦντα ϑεόν, τοὐναντίον ἀσώματον σώματος λέγουσιν ὑ ὑπάρχειν τὸ αἰτίιον. ὃ δ᾽ Ἐπίκουρος P) καὶ σώματα σωμάτων καὶ ἀσώματα ἀσωμάτων 9 civ αἴτια τυγχάνειν" καὶ σώματα μὲν σωμάτων ὡς τὰ στοιχεῖα 4)...τῶν συγκριμάτων., ἀσώματα. δὲ ἀσωμάτων, ὡς τὰ τοῖς πρώτοις —: σώμασι συμβεβηκότα ἀσώματα τῶν τοῖς συγκρίμσι συμβε- P 697 βηκότων ἀσωμάτων. ὥστε ἐὰν δείξωμεν, ὅτε οὔτε τὸ σῶμα τοῦ 213 σώματος" οὔτε τὸ ᾿ἀπώματον τοῦ. ἀσωμάτου οὔτε τὸ ἀσώματην τοῦ σώματος οὔτ᾽ ἐναλλὰξ ) δύναται τυγχάνειν αἴτιον, αὐτόϑεν.- ἐσόμεθα κατεσχευακύτες καὶ τὸ μηδεμίαν τῶν ἐκκειμένων ord- σεων χατωρϑῶσϑαι. σῶμα μὲν οὖν σώματος οὐκ ἂν εἴη ποτὲ 214 αἴτιον, ἐπείπερ ἀμφότερα τὴν αὐτὴν ἔχει φύσιν. καὶ εἰ rbi ἕτερον - αἴτιον λέγεται παρ᾽ ὅσον ἐστὶ oua), πάντως xal τὸ λοιπὸν . que corpus incorporei neque contra incorporeum corporis, non est ergo causa, s 211, quae sunt certe Dogmaticorum sectae, conveniunt expositae divisioni; atque Stoici quidem omnein causam corpus aiunt corpori esse causam alicuius incorporei, ut corpus quidem.scalpellum, corpori: auifém carni, incorpored autem praedicati, nempe eius quod est secari. et rarsub corpus quidem ignem, corpori autem ligno« incorporei autem praedicnti, 49 mpe eius quod' est urt, 212. qui autem mundum posuerunt incorporeum,"utpo(e et dewm qui onmhbla moderatur, contea dicunt incorporeum esse causam corporis, Epicurus autem dicit et corpora esse cansas corporum et imoorporea incorporeorüm: et core pora quidem corporum, ut elementa eorum qnae sunt concreta et compositas incorporea autem incorporeorum, ut quae accidunt primis corporibus: incor« porea incorporeorum, quae accidunt comeretis ae compositis. 213. quemobrenf si estenderimus quod mec corpus potest esse cuusa corporis neque 'íncorpo-: reum incorporei neque ímcorporeum corporis meque contre, ex hoc probabimus quod ex dicti» sectis nulla recte sentiat, 214. amn eorpns: quidem non ' potest esse causa corporis,: quondam ambo eandem habent náturam, οἱ si δ...terum dicitur « causa quatenus. est corpus omnino reliquam quoque, quando 2) εἴγε Στωϊκχοὶ Ig») ms Cis ofyt, minus bene, — n) ἀσωμάτου - κατηγοῤήματος] Stoici λεχτόν habebant pro ἀσωμάτῴῷ, vide ad lib. 2 adversus Logicos sect. 13, o) οὗ di ἀσώματον ὑποϑέμενοιε τὸν κόσμον Platonici maxime, 4) ὡς τὰ στοιχεῖα) atomos ex Epicuri, mente. 2 r) τὰ τοῖς πρώτοις σώμασι συμβεβηχότα ἀσώματα] tale accidens est motus atomorum, qui motus ipse corpus non est sed res incorporalis, jdemque causa variorum accidentium 1n compositis corporibus, 4) οὔτ᾽ ἐναλλὰξ] mec vicissim τὸ σῶμα ἀσωμάτου, ut sect. 210. 216. P597 " 4) παρ᾽ ὕσον ἐστὶ σῶμα] manifesta haec videtur cavillatio et dukidm rerum diversissimarum inter se confusio. nam aliud est dicere corpus. aliquod causam esse corporis alicuius, gallinam v. g. "pulli, tertam gra- zninis; aliud est omue corpus causmn esse, eo ipso quod corpus est, cor- pone euruscuurque. habet temen aliquid solidi hoe argumentum, si ad Lj 4?
es SEXT EMPTRICI σῶμα καϑεστὼς αἴτιον γενήσεται. χοενῶς δὲ ἀμφοτέρων αἰτίων ὄντων οοὐδέν ἐστι τὸ πάσχον. μηδενὸς δὲ πάσχοντος οὐδὲ τὸ ποιοῦν γενήσεται. εἰ ἄρα σῶμα σώματός ἐστιν αἴτιον "), οὐδέν 3Si5icz αἴτεον. καὶ μὴν οὐδὲ ἀσώματον ἀσωμάτου λέγοιτ᾽ ἂν εἶναι ποιηξσικὸν διὰ τοιαύτην αἰτίαν’ εἰ γὰρ ἀμφότερα τῆς αὐτῆς ειετέσχε φύσεως "), τί μᾶλλον τόδε τοῦδε ῥητέον αἴτεον ἢ τόδε 216519004; λείπεται οὖν ἢ σῶμα ἀσωμάτου λέγειν αἴτιον ἢ ἀφνάπα- λὲν ἀσώματον σώματος. ὅπερ πάλιν τῶν ἀδυνάτων" τό τε γὰρ ποιοῦν ϑιγεῖν ὀφείλει τῆς πασχούσης ὕλης, ἵνα ποιήσῃ, ἢ τε πάσχουσα ὕλη ϑιχϑῆναι ὀφείλει, ἵνα πάϑῃ. τὸ δὲ ἀσώματον Διτοῦτε ϑιγεῖν"») οὔτε ϑιχϑῆναι πέφυκε. τοίγυν ovz& σῶμα ἀσω- μάτου ἢ ἀσώματον σώματός ἐστιν αἴτιον. ᾧ ἕπετας τὸ μηδὲν ὑπάρχειν αἴτιον" & γὰρ μήτε σῶμα σώματος ἐστιν αἴτιον μήτε ἀσώματον ἀσωμάτου μήτε σῶμα ἀσωμάτου μήτε ἐναλλάξ, παρὰ 21802 zaUru οὐδέν losa, κατὰ ἀνάγκην οὐδέν ἐστιν αἴτιον. ἀφελέ- στερον μὲν οὕτω τινὲς παραμυϑοῦνται τὰ τοῦ ἐκχειμένου λόγου quidem est corpus, erit caüsa, cum autem embo sint commmniter causae, nihil est quod petitur, si'hihil autem patitur,.neque erit quod efficit, si ergo cor- pus est causa corporis, nulla erit causa, 215. sed nec incorporeum dici potest eífciens incorporei propter eandem causam; nam Αἱ ambo eandem participast naturam, cur magis dicendum est hoc illius esse causam, quam huius illud? 316, restat ergo ut dieen£ aut corpus esse cansam incorporei aut «ontra ia- corporeum corporis. quod rursus est ex iis quae mon possunt fieri: nam εἰ uod efficit, debet.tangere patientem materiam. ut efficiat, et materia patieas debet tangi ut patiatug.; incorporeut autera secundum suam naturam non potest faugere nec tangi 212,,ergo mec corpus incorporei aut incorporeum corporis eri causa. cni est conagguems ut nulla sit causa; si enim neque corpus est causa corporis neque jincorporeum incorporei neque corpus incorporei mec contra, praeter haec autem nihil sit; necessario ergo nulla est causa. 218, &c simplicijer nonnulli efferunt propositiones illius argumenti, Aenesidemus antem.
- oream. materam wpixernse referatun; nam iláus certe causa effhciee⸗ ; '00rpus 9450, quae res est,Sdimenesa et iem sub illo continetur, noe potest x) εἴ ἄρα σῶμα σώματός ἔστιν alpor] horum verborum sensus eit: δὲ melle alia detur. o&usa, quam quae aorpys, preducat, caussa nulla eit. . €) duqo180a0 τῆς αὐτῆς μετέσχε (φυσεῳς) spiritus in&nitus, qui est deus, men est eiusdem, naturap cum spiritibus creatis, sed infinitis modis differt . An pxaésiat, licet secum eis commune concessit hoc, quod postquam api- wÀtus creati à deo sunt, sunt et ipsi et sunt ἀσώματοι. antequam veto crearentur, plane non erant, quomodo itaque eandem cum deo habebust maturam? neutiquam igitur ex hoc argumento pbtest evinci, spiritas creari ἃ deo non potuisse et deum spirituum caus&m esee non posse, Q^ perinde ut corporum quae utraque cogitando creat, ut nos cogitando re- . sum imagines producimus. | | y) τὸ dà ἀσώματον obra Suysiy] repetit hoc iterum sect. 223 et $61. 286 ex scito Epicureorum apud Lucretium 1 305 | tangere enim et tangi nisi corpus nulla potest res. quod qui tam audacter affirmant, eos putares numquam quiequaim per omnem. vitam cogitasse. nam si cogitassent, cogitatione se tangi certe. sensiesent cogitationes autem conceptionesque rerum etiam. incorpórea- rum in animo dicere esse corpora certe nominibus est ludere et vocibus. vanam itaque argumentum est, quo nullum incorporeum corporei caus- sam «se posse Sextus infitiatur, quoniam tangi mutue non posgint, simile. est quod ait infra sect. 255. 957 τὸ ἀσώματον» QUEE ποιεῖν oUtt- πάσχειν πέφυκεν, sed. quid mirum hoe negsri spiritibus, cum na cer- pora quidem tangi posee aat taugere disputet inira sect, 258 eq.
S ADVERSUS PHYSHOOS [Lib. IX). 10 ταῖς 'περὶ τῆς γενέσεως ἀπορίκις. τὸ γὰρ σῶμα τοῦ σώματος οὐκ η19 ἂν εἴη αἴτιον, ἐπείπερ ἢ ἀγένητόν ἐστιν τὸ τοιοῦτον σῶμα χαϑάπερ 7 κατ᾽ Ἐπίκουρον ἄτομος, ἢ γενητὸν ὡς ἔϑος), καὶ ἢ 998 qu»tgó» ὡς σίδηρος καὶ πῦρ, ἢ ἀφανὲς ὡς ἄτομος: ὅ τι δ᾽ ἄν — 1 τούτων, οὐδὲν δύναται ποιεῖν" ἤτοι γὰρ καϑ᾽ ἑαυτὸ μένον 9290" ἕτερόν τι ποιεῖ ἢ ἑτέρῳ συνελϑόν. ἀλλὰ μένον μὲν xa9^ ἑαυτὸ 5) πλεῖον αὐτοῦ καὶ τῆς οἰκείας φύσεως “) οὐκ ἂν δύναιτό τι zOt- εἴν" συνελθὸν δὲ ἑτέρῳ τρίτον οὐκ ἂν δύναιτο ἀποτελεῖν, ὃ μὴ Δ ὦ πρότερον ἐν τῷ εἶναι ὑπῆρχεν. οὔτε γὰρ τὸ ἕν γενέσϑαι δύο “) δυνατόν ἐστιν οὔτε τὰ δύο τρίτον ἀποτελεῖ. εἶ γὰρ τὸ ἕν δύο 351 γενέσθαι δυνατὸν ἦν, καὶ ἑκάτερον τῶν γενομένων ἣν ὃν δύο ἀποτελέσει, καὶ τῶν τεσσάρων ἕχαστον ἕν ὃν δύο ποιήσει, καὶ ὁμοίως τῶν ὑκτὼ ἕκαστον, καὶ οὕτως εἰς ἄπειρον. παντελῶς δέ γε ἄτοπόν ἐστι τὸ ἐξ ἑνὸς ἄπειρα λέγειν γίνεσϑαι" ἄτοπον ἄρα magis distincte in bis proposuit dubitationes de ortu seu generatione. 219, cor- pus enim non potest essé causa corporís: ham bjusmodi cbrpüs aut non cadit sub drtam ut,atomus ex sententia Epicuri, aut sub ortum cadit ut planta, et àut manifestum est ut ferrum et ignis, aut non, manifestum ut áatotus, quodcümque autem sit ex his, nihil potest efficere 220, aut enim per se solum aliqnid aliud efficit, aut cum alio coniunctum, sed solum quidem si menserit, per se non poterit aliquid efficese plus quam ipsum et propriem suam naturam; at cum altero eoriíunctum non poterit tertium aliquod effcere ' quod non erat prius in essentia, neque emim fieri: potest, ut unum sint due, .neque duo' tertium efficiunt. 221, si etim fieri posset ut duo essent unum, etiam utrumque eorum, quae unum facta sunt, cum sit unum, duo effciet, et ünumquodque ex quattuor,.cum sit ututa, duo efficiet, et similiter unum- quodque ex octo, et sic in infinitum, est autem plane ebsurdum dicere em x) «Αϊνησίδημος διαφορώτερον͵ hic Aenesidemus Cnossius Cretensis inter Scepticos celeberpimus et Sexto saepe laudatus haec disputaverat im suis Πυρρωνεέοις, disputaveratque διαιρορώτερον, hoc 'est τἰδανως et in varies species adornatie argumentis, quae deinceps usque ad sect. 266 noster ex 80 repetit. | | a) ἢ γενητὸν ὡς ἔϑος vocabulum ὅϑος corruptum esse non dubito, licet id habent pmnes codices et legit quoque Hetvetus, qui vertit aut P $98 aub ortum cadit ut mos est. sed vult Aenesidemus exemplum dare eor- poris γενητοῦ, quale est ἔρνος, ita enim suspicor legendum esse, licet aptiorem lectionem e msto aliquo vel feliciori coniectura afferenti fiben- "ter assurgam. ' | | S b) μένον» μὲν x«9' ínvzb] ita recte editi, repetíter enim quod sam raecessit, licet in mss Ciz. et Savil. μόνον μέν. ' I | e) πλεῖον αὐτοῦ χαὶ τῆς οἰχείας φύσεως͵ non poterit amplius aliquid efficere quam ipsum virtutis in se continent, at pu ex illo produci '"Jonge plara quam actu in eo simnl exstabant. sic verbi gratia ex uno grano, quod tempore Noachi plantatum est, liodie fortasse adhác fruges ropagantur et agri conseruntur. ridiculum autem est dicere in grano Dios cum primum terrae màndaretur, infnitam illam granorum mwjti- tudihem in omne adhuc tempus multiplicanndam latuisse. ex umo grano "hordef 249 spicas et in 18 grana 1 progerminasse refert Vallemon- iius. ex uno tabaci semine propullulasse plantam 360000 gramma refun- ' déntem Róieus. hsec grana' singula iterum cónsita in omnem secttlli*um seriem dwam infinitum dabunt numerum granoPum vel tpicarum phen- 'tarumve sdd 'horreorum? haéccine omnid in uno primo'illo gre&tulo? 'd) οἴτε γὰρ τὸ ὃν γενέσθεμ" dvo] simili cavillatió in Tibro adversus Arithmétiéos sect. 21 sq. ὍΝ Cw — LÀ 020 SEXTI EMPIRICI 992 xol ἐκ τοῦ ἑνὸς λέγειν τι πλεῖον γεννᾶσθαι. τὰ δ᾽ αὖτα xir ἀξιῴη τις ἐκ τῶν ἡσσόνων κατὰ σύνοδον πλείονα ἀποτελεῖσϑαι. ᾿εἰ γὰρ τὸ ἕν τῷ ἑνὶ συνελϑὸν ") τρίτον ποιεῖ, καὶ τὸ τρίτον προσ- γενόμενον τοῖς δυσὶ τέταρτον ἀποτελέσει, καὶ τὸ τέτάοτον προσ- γενόμενον τοῖς τρισὶ πέμπτον ἀποτελέσει, καὶ οὕτω πάλιν εἰς 95 ἄπειρον: οὐχοῦν σῶμα μὲν σώματος οὐκ ἔστιν αἴτεον. καὶ μὴν οὐδὲ ἀσώματον ἀσωμάτου διὰ τὰς αὐτὰς αἰτίας 7)" οὔτε γὰρ ἐξ *, ἑνὸς οὔτε ἐκ. πλειόνων ἢ ἑνὸς γένοιτ᾽ ἂν τι πλείω. καὶ ἄλλως ἀναφὴς φύσις καϑεστὼς 5) τὸ ἀσώματον, οὔτε ποιεῖν οὔτε πά- 924 σχεῖν δύναται. ὥστε οὐδὲ ἀσώματον ἀσωμάτου ποιητεκόν ἐστιν, οὕτως δὲ οὐδὲ τὸ ἐναλλάξ, τουτέστι σῶμα ἀσωμάτου ἢ ἀσώ- ματον σώματος. τό τε γὰρ σῶμα οὐκ ἔχει ἐν αὑτῷ τὴν τοῦ ἀσωμάτου φύσιν"), τό ve ἀσώματον οὐχ ἐμπεριεῖχε τὴν τοῦ σώματος φύσιν. διοπερ οὐδέτερον ἐξ οὐδετέρου συστῆναι δυνατὸν 295 ígriv.. ἀλλ᾽ ὡς ix πλατάνου οὐ γίνεται ἵππος διὰ τὸ μὴ εἶναι P6992» τῇ πλατάνῳ τὴν τοῦ ἵππου φύσιν, οὐδὲ ἐξ που συτίσταται ἄνθρωπᾳς διὰ τὸ μὴ εἶναι ἐν ἵππῳ τὴν τοῦ ἀνθρώπου quam uno fieri infinitum: absurdum est ergo et ex uno dicere aliqnid gigni am- plius, 222. idem autem etiam si quispiam censeat ex paucioribus per coa- iunctionem plura effíei " si enim unum cum uno coniunctum efficit tertinm, etiam tertium si dnobus accesserit, efficiet quartum. et quartum si tribns ac- cesserit, efficiet quintum, ^et sic rursus. in infiuitum, ergo corpus quidem mon est causa corporis, 223. sed nec incorporei incorporeum propter easdem causas; neque enim ex uno neque ex pluribus quam uno plura fuerint οἱ alioqui incorporenm cum sit quae tangi non potest natura, neque potest facere nec pati, 224. quamobrem nec incorporeum est e[ficiens incorporei, ita mec contra, nempe corpus incorporei aut incorporeum corporis: nam et corpus non hebet in se netüram incorporei, et incorporeum non continet in se na- turam corporis. quamobrem fieri non potest, ut alterum consistere incipiat ex altero,. 225. sed quoniodo ex platano non fit equus, propterea quod in pla- tano non sit equi natura, nec ex equo incipit consistere homo, propterea quod .mom sit in equo natüre hominis; ita nec ex oorpore erit mmquam incorporeum, e) εἰ γὰρ τὸ Ey τῷ £l pecu Vd. ita legendum pro ἐν τῷ. cavillatio ducta ex eo, quod unum uni additum apud arithmeticos non tertiua sed dao elficit.: f) διὰ τὰς αὐτὰς αἰτίας} sumit hic ut sect. 215 velut iam demonitra- tum, spiritus et corporis eandem esse rationem, et quod valet de cor- pore, idem posse etiam affirmari de spirita, cum tamen hoc perinde argumentari sit ac ab homine mortuo colligere ad spirantem ac vigentem prudentia et sensibus.: ] | n 8) ἀναφὴς φύσις χαϑεατὼς) vide. dicta ad sect. 216.
Ὁ) οὐκ Eyes ἐν αὑτῷ sv τοῦ ἀσωμάτου φύσι] me Ciz. ἐν αὐτῷ, quod perinde est. supra autem sect. 214 et 215 negavercat corpus corporis caus sam esse posse vel spiritum spiritus, quod eandem habeat ita maturam caussa cum effectu: ἐπείπδρ ἀμφότερα τὴν αὐτὴν ἔχει φύσιν. nunc di- sputát spiritum non posse esse causam corporis meque spiritus causam posse esse corpus, quoniam diversae naturae ambo sint. quasi iam de- monstrssset unum tantum esse genus productionis, quo ex nature se^ .simile quid sui resa progenerat, et non, dari etiam alios.diversae naturae eífectua ut so] producit multa losge a se et natura sua di vorss quanto magis temerarium est negare ἃ deo potuisse creari qorpora et spiritus. cum crealis utique. tribuerit, quod ipse solus necessario δὲ originans — ut sint, licet nadura rerum createrum iníra períectiones dei loage aubsidat. | ADVERSUS PHYSICOS (Lib. IX]. ΟΣ ΄ οὕτως οὐδὲ ἐκ σώμωτος ἔσται ποτ᾿ áy τὸ ἀσώματονσδιὰ τὸ μὴ εἶναι ἐν τῷ σώματι τὴν τοῦ ἀσωμάτου φύσιν, οὐδὲ ἀνάπαλιν ἐκ τοῦ ἀσωμάτου τὸ σῶμα. καίτοι κἂν ἢ τὸ ἕτερὸν ἐν τῷ ἑτέρῳι, 296 πάλιν οὐ γενήσεται τὸ ἕτερον ἐκ τοῦ ἑτέρου )" εἰ γὰρ 0» ἐστιν ἑχάτερον, ἐκ τοῦ ἑτέρου οὐ γίνεται, ἀλλ᾽ ἤδη ἔστιν ἐν τῷ εἶναι. ἦδη dé ὃν τῷ εἶναι οὐ γίνεται διὰ τὸ τὴν γένεσιν ὁδὸν ὑπάρχειν εἰς τὸ εἶναι. οὐδὲ σῶμα οὖν ἀσωμάτου ἢ ἀσώματον σώματός ἐστιν αἰτέον" ᾧ ἀχολουϑεῖ τὸ μηδὲν εἶναε αἴτιον. καὶ πάλιν, 291 εἰ ἔστι τέ τινος αἴτιον., ἤτοι τὸ μένον ") τοῦ μένοντος αἰτιόν ἔστιν ἢ) τὸ κινούμενον τοῦ κινουμένου ἢ τὸ κιμούμενον, τοῦ μένοντος ἢ τὸ μένον τοῦ κινουμένου" οὔτε δὲ τὸ μένον τῷ μένοντι γένοπ᾽ 9 ἂν μονῆς αἴτιον οὔτε τὸ κινούμενον τῷ κινουμένῳ κινήσεως οὔτε τὸ μένον τιῦ κινουμένῳ μονῆς οὔτε ἐναλλάξ, ὡς παραστήσομεν" οὐκ ἄρα ἔσται τε αἴτιον. τὸ μὲν οὖν μένον. τῷ μένοντι μονῆς 228 καὶ τὸ κινούμενον τῷ χινουμένῳ κινήσεως οὔκ ἂν αἴτιον ὑπάρ- xot δι᾿ ἀπαραλλαξίαν ἢ)" ἀμφοτέρων γὰρ ἐπ᾿ ἴσης μενόντων ἢ propterea quod non sit in corpore natura incorporei, neque contra corpus ex incorporeo. 226, quamquam etiam si sit a]terum in eltero, rursus pon feri, poterit alterum ex altero: si enim est utrumque id quod est, non fit ex al- tero, sed iam est in essentia, cum autem iai sit, eo quod sit non fit seu gignitur, propterea quod generatio sit via ad essentiam. neque ergo corpus est causa incorporei aut incorporeum corporis; cui est consequens nullam esse cauyam. 227. et rursus, si est aliquid. causa alicuius, aut quiescens causa, est quiescentis aut quod movetur eius quod movetur aut quod movetur eius quod quiescit aut quod quiescit eius quod inovetur; sed neque quod quiescit quiesceut potest esse causa quies, neque quod movetur causa inotus ei quod movetur, neque quod quiescit ej quod movetur causa motus, neque contra, ut ostendemus; non est ergo aliqua causa, 228, atque quiescens qui- dem quiescenti non fuerit causa quietis, et quod movetur ei quod movetur causa motus, propterea quod nulla in his est differentia; nam cum ambo ex i) χῶν ἢ τὸ ἕτερον -- ἐκ τοῦ. ἑιέρου] quod hoc loco ait Aenesidemus, P 909 verum est, si res producenda sit in caussa elíficiente tamquam materia in materia. sed si poteuua sola ac virtute valeat ille qui efficit eam pro ducere, obiectio concidit.
K) ἤτοι τὸ μένον) in hoc disiunctorio syllogismo omnia membra, quae. Aeuesidemus negaie ac reinovere laborat, vera esse confirinentur reruu usu et natura clarissime, nim et quiescens corpus quiescentis causa est. ut lapis lapidis et manus apposita ori vasis prohibepnsque aqyam effluere. et quod movetur corpus, ignis verbi gratia et sol, facit ut alia corpora auOveantur, ridiculum autem sit serio affiruiare, quod aquae in vase quies sit causa efficiens manus quiescepntis, vel aquae ebullientes sint causa. moti ignis qui illas fervere facit. »ic et motus potest esse quietis cause, si ed defatigationem vel plane mortem continuétar; 8 quiescente autem posse produci motum, vel mentis nostree exemplo nobis constat, longe. pulchrius autem apparet in primo omnium motore 460, quém ab externa: ze moveri nulla atque ipsum. esse dxíryro» vide quomodo probet Aristo- icles. lib. 8. Physic. cap. 6 sq. j i) &' ἁπαραλλαξίανἾ quemadmodum supra negavit cerpus posse esse causam Corporis propter. communem et eandem-utriusque naturam et mox conteadit vieiesim, spirrtum non posse esse corporis causam, quod di- versa sit natara. utriusque; sic: et boc loco. iam quietem a quiete, motum 'a mole elTici negat propter ἀἁπαραλλαξίαν, hoc est ut sect, 214 ait ἐπὲέ- πέρ ἀμφότερα τὴν αὐτὴν ἔχει φύσιν, quod. divers ambo non eint sed unum uiraque, quasi, jam twm. existeret quies altere vel motus altur, atque adeo illam eandem naturam et lgqv ὕπαρξιν, wt infra sect. 3233 622: SEXT! EMPIRICI ^ ἀμφοτέρων. κατ᾿ ἴσον κινουμένων οὗ μᾶλλον τόδε τῷδε ἐροῦμεν ᾿ εκ αἴτιον μονῆς καὶ κινήσεως ἢ τόδε τῷδε. εἰ γὰρ τὸ ἕτερον, i ὅξι κινεῖται, τῷ ἑτέρῳ τῆς κινήσεως αἴτιον ὑπάρχει, ἐπεὶ xai τὸ ᾿ς fuo» ὡσαύτως κινεῖται, λεχϑήσεταε τῷ λοιπῷ κινήσεως εἶναι παρεκτικόν, οἷον κινεῖταε ὃ τροχός, κινεῖται δὲ καὶ ὁ τροχηλάτης. τί οὖν μᾶλλον διὰ τὸν τροχὸν ^) xal ὃ τροχηλάτης κινεῖται ᾿ἢ ἀνάπαλιν, διὰ τὸν τροχηλάτην ὁ τροχός; εἴ γέ τοι τὸ ἕτερον μὴ κινοῖτο, οὐδὲ τὸ λειπόμενον κινήσεται. ὅϑεν εἰ αἰτεόν ἐστιν, οὔ παρόντος γίνεται τὸ ἀποτέλεσμα, ἐπεὶ ἀμφοτέρων παρόντων") P Θθθγίνεται τὸ ἀποτέλεσμα, xal οὔτε τοῦ τροχοῦ ἀπόντος τελειοῦται οὔτε τοῦ τροχηλάτου" ῥητέον μὴ. μᾶλλον τὸν τροχηλάτην αἰτιον 229 εἶναι τῆς κινήσεως τῷ τροχῷ ἢ τὸν τροχὸν τῷ τροχηλάτῃ.. καὶ πάλιν μένει ὃ στῦλος, μένει δὲ καὶ τὸ ἐπιστύλιον. ἀλλ᾽ οὐ μᾶλλον διὰ 5) τὸν στῦλον ῥητέον μένειν τὸ ἐπιστύλιον ἢ διὰ τὸ ἐπι- στύλιον τὸν στῦλον" τοῦ ἑτέρου γοῦν ἀρϑέντος xoi τὸ ἕτερον καταφέρεταί. ὥστε τὸ μὲν μένον τῷ μένοντι μονῆς, καὶ τὸ χενού- μένον τιῷὋ κιναυμένῳ κινήσεως διὰ τοῦτο οὐκ ἂν εἴποιμεν αἴτιον.
aequo quiescant aut ambo ex aequo moveantur, non magis hoc dicemms illi . 6556 causam quietis aut motus quam illud huic. si enim alterum quia movetur, est alteri causa motus; quandoquidem alterum quoque movetur similiter, dicetur alteri.praebere motum, ut movetur rota, movetur autem et qui agit rotam, quid ergo magis propter rotam movetur is qui movet rotam, àn con- *. trà propter eum qui rotam movet, rotes? nam si quidem non moveatur alte- rum, nec reliquum movebitur. unde si est causa, quae si adsit, fit effectus, quoniem si ambo adsint, fit effectus, et neque si absit rota, perficitur,.nee δὲ is qui agit rotam; dicendum est, eum qui agit rotam non magis esse tae causam motus quam rotam ei qui eam agit. 229. et rursus quiescit co- lumna, quiescit etiam epistylion, sed non magis propter columnam dicendum est quiescere epistylion, quam columnam propter epístylion; sublato quippe altero alterum quoque fertur deorsum, quamobrem id quidem quod quiescit, quiescenti quietis, et id quod movetur, ei quod movetur, propterea minime loquitur, iam haberet, antequam ἃ priore quiete vel priore motu ef&« ceretur. inox sect. 290 nos docebit quietem a motu et zgotum a quiete non posse tamquam a caussa proficisci δι᾿ ἐναγειύτητα φύσεως, propter naturae quae in utrisque est diversitatem, perinde ac si semper eiusdem essent generis effectus caussaeque, et non ex laetis tristia, ex oemars dulcia promanarent, m) διὰ τὸν τροχόν») propter trochum movetur fortasse qui trochum mo- vet, sed non per trochum sive a trocho sic, uti trochus movetur a ξρο- χηλάτῃ. namque etiamsi non moveatur trochus, si nempe atrem feriat - trochum verberaturus, nihilominus movebitur hic, at non a trocho. $ed non desiderabit spero a me lector, ut in nugis huiusmodi serio confu- tandis operam ludam et patientia ipsius abutar, n) ἀμφοτέρων παρόντων) cavillatio perstringens definitionem «l'riev P 600 4 Stoicis traditam, gemina exstat lib. 3 Pyrrhon. sect. 22. perinde ar- « gumenteris, ad incendium quoniam requiritur ut praesens sit res quae, uritur, ilaque esse incertum utrum igDis a ligno an lignum ab 3gne com- buratur, infra sect. 241 sq. Γ.
0) οὐ μᾶλλον διὰ) fallacia iterum est in duplici vignificatione parti- culae διά, nam propter oolumnam fortasse est epistylium etque ut eam sustentet, quiescit. sed non boc fit per columnam sive ἃ columna tam- quam a causa elficiente, quoniam etiam sublata columna, wt non rero tim vastationibus urbium, post deiectem columnam epistylium per los- gum tempus manet.
S a E Pa. ADVERSUS PHYRICOS [Lib. IX). em ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ μένον τῷ κινουμένῳ "ενήσεως ἢ τὸ κχινού- 230 4uevoy. τῷ. μένοντι “μονῆς à ᾿ἐνανειότητα. φύσεως. καϑὰ 29e τὸ ψυχρὸν οὐκ ἔχον -τὸν τοῦ ϑερμοῦ λόγον οὐδέποτε δύνα. ται — P), καὶ «c τὸ ϑερμὸν μὴ ἔχον τὸν τοῦ ψυχροῦ λόψον οὐδέποτε δύναται ψύχειν" οὕτως οὐδὲ τὸ κι- φούμενον μἢ ἔγον τὸν τοῦ μένοντος λόγον. οὐδέποτε δύναταε «μογῆς εἶναι ποιητικόν, ἢ τὸ ἀνάπαλιν. ἀλλ᾽ εἴπερ οὔτε τὸ μένον 231 τῷ μένοντι μονῆς ἔστεν αἴτιον οὔτε τὸ κινούμενον τῷ κινουμένῳ κινήσεως οὔτε τὸ μένον τῷ κινουμένῳ τοῦ κινεῖσϑαι οὔτε τὸ κενούμενον τῷ μένοντι τοῦ μένειν, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστιν ἄλλο τι προσεπινοεῖν " λεχτέον μηδὲν ὑπάρχειν αἴτιον. πρὸς τού- 338 τοις, εἶ ἔστι τί τέγος αἴτιον, ἥτοι τὸ ὅμα ὃν 9) τοῦ ἅμα ὄντος ἐστὶν αἴτιον ἢ τὸ πρότερον᾽ τοῦ ὕστερον") ἢ τὸ ὕστερον τοῦ πρότερον. οὔτε δὲ τὸ ἅμα ὃν τοῦ ὅμα ὄντος αἴτιόν ἐστιν ovra «τὸ πρότερον τοῦ ὕστερον οὔτε τὸ, ὕστερον τοῦ πρότερον, ὡς παραστῇσομεν. οὐχ ἄρα ἔστι τι αἴτιον. τὸ μὲν σὺν ἅμα ὃν. τοῦ 283 ἅμα ὄντος οὐ δύναται τυγχάνειν αἴτιον διὰ τὸ συνυπάρχειν ἀμ-- φότερα » "αὶ μὴ μᾶλλον τόδε τοῦδε — ὑπάρχειν ἢ τόδϑ τοῦδε, ἑκατέρου τὴν ἰσην ὕπαρξιν χοντος. οὐδὲ τὸ πρύξερον 334 δὲ ἔσται τοῦ ὕστερον γενομένου ποιητικόν" el γὰρ ὅτε ἐστὶ τὸ αἴτιον, οὔπω ἐστὶ τὸ οὗ ἐστιν αἴτιον, οὐδὲ ἐχεῖνο ἔτι αἴτιόν ἐστε μὴ ἔχον τὸ οὗ aizióv ἐστιν, οὔτε τοῦτο ἔτι ἀποτέλεσμα μὴ συμ-- παρόντος αὐτῷ τοῦ οὗ ἀποτέ!. LEG ἐστι. τῶν, vào πρός τι ἑκώ- τερόν ἐστε τούτων, καὶ τὰ πρός τι ἢ κατ᾽ ἀνάγκην δεῖ συνυπάρ-- -ixerimus esse causam motus, 230, similiter autem neque quód quiescit, ei quod movetur dixerimus esse'causam motus, aut id quod movetur quiescenti *ausam quietis propter contrariam naturam, quomodo enim frigidum non ba- bens rationem calidi numquam potest calefacere, et quomodo calidum non habens rationem frigidi humquam potest refrigerare; ita neque quod movetus non habens rationem quiescentis potest umquam esse effidens quietis, aut contra, 231, sed si neque quod quiescit est quiescenti causa quietis, neque quod movetur est ei quod mevetur causa motas, neque quod quiescit est'eí quod movetur cansa movendi, neque quod movetur el quod quiescit causa | quiesoendi est, praeter heec antem nom licet aliud quidpiam cogitare; dicen- dum est nullam esse causam, 232. ad haec accedit, quod si aliquid est causa elicuius, eut id quod simul est est causa eius quod est simul aut prius po- sterioris. aut posterius prioris, sed neque quod simul est est causa eius quod simul est, neque prius posterioris neque posterius prioris, ut ostendemus, nou est ergo aliquid cadsa, 233. atque quod simul quidem est, non potest esse causa eius quod est simul, propterea quod embo sint simul et rion magis hoc ab illo quam illud ab hoc generetur, cum ntrumque parem habeat existen- tiam, 234. sed neque prius erit efficiens posterioris: si enim quando est causa, mzondum est illud cuius est causa; neque illad est utique adhuc causa, cum non habeat id cuius est causa, neque hoc utique est adbuc effectus, si non simul cum eo adsit id cuius est effectus, utrumque enim eorum est ex [18 quae sofevantar ad aliquid, et quao referuntur ad aliquid, oportet mecessario inter