) οὐδέποτε δύναται ϑερμαίνει») et temen frigus urere dicitur atque calci ci vivae infasa aqua frigida i ingentem extitat fervorem: vicissim aestus febrilis facit ut corpora humana leto extenta rigeant.
4) ἤτοι τὸ ἅμα oy) eadem cavillatio lib. 3 Pyrrhon. sect. 25.
[o9 videtur hic et in seqq. ὑστέρου et προτέρου scribendum esse.] 7) xal τὰ πρὸς τι} supra sect. 207.
.
ΟΞ ᾿ SEXTI EMPIRICI.
35 xev. ἀλλήλοις, καὶ o) τὸ μὲν προηγεῖσθαι, τὸ δὲ ὑστερεῖν. λεί- P GOI πεέαι οὖν τὸ ὕστερον λέγειν τοῦ προτέρου αἴτιον γίνεσθαι" ὅπερ ἐστὶν ἀτοπώτατον xal ἀνδρῶν τὰ πράγματα ἀναστρεφόττων.
. δεήσει γὰρ τὸ ἀποτέλέσμα πρεσβύτερον λέγειν τοῦ ποιοῦντος αὖτό, διὰ δὲ τοῦτο μηδ᾽ ὅλως ἀποτέλεσμα τυγχάνειν ὡς ἂν μὴ ἔχον τὸ οὗ ἐστιν ἀποτέλεσμα. ὅνπερ οὖν τρόπον ἠλίϑιόν ἐστε τὸ Mγειν υἱὸν μὲν πατρὺς εἶναι πρεσβύτερον, ἄμητον δὲ σπόρου προήκειν τοῖς χρόνοις" οὕτως εὔηϑες τὸ ἀξιοῦν τε αἴτιον. εἶναι 236100 ἤδη ὄντος τὸ μήπω ὄν. ἀλλ᾽ εἰ μήτε τὸ ἅμα ὃν τοῦ ἅμα ὄντος μήτε τὸ πρότερον τοῦ ὕστερον μήτε τὸ ὕστερον τοῦ προ- τέρου ἐστὶν αἴτιον, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἔστιν, -οὐκ ἂν εἴη τι " 231 αἴτιον. καὶ μὴν εἰ ἔστι τι altioy?), ἤτοι αὐτοτελῶς ") καὶ ἰδία μόνον προσχρώμενον δυνάμει τινός ἐστιν αἴτιον, ἢ συνεργοῦ πρὸς τοῦτο δεῖται τῆς πασχοΐίσης ὕλης, ὦστε τὸ ἀποτέλεσμα 238 χατὰ κοινὴν. ἀμφοτέρων νοεῖσϑαι σύνοδον. καὶ εἰ. μὲν αὐτοτελῶς εις φαὶ ἰδίᾳ προσχρώμενον δυνάμει ποιεῖν τε πέφυκεν, ὥφειλε διὰ παντὸς ἑαυτὸ ἔχον καὶ τὴν ἰδίαν δύναμιν πάντοτε ποὶεῖν ") 10 ἀποτέλεσμα, καὶ μὴ ἐφ᾽ ὧν μὲν ποιεῖν, ἐφ᾽ ὧν δὲ ἀπρακτεῖν.
239 εἰ δέ, ὡς φασί τινες τῶν “]ογματικῶν ^), οὐ τῶν ἀπολελυμένων καὶ ἀφεστηχότων ἐστίν, ἀλλὰ τῶν πρός τι διὰ τὸ καὶ αὐτὸ πρὸς so simul esse, et non alterum quidem esse prius, alterum vero posterius. 235. restat ergo ut dicatur posterius esse causam prioris; quod quidem est absurdissimum et eorum qui res prorsus subvertunt, oportebit emim dicere effectum esse antiquiorem 60 qui ipsum efficit, et ideo ne esse quidem omnimo effectum, ut qui non habeat id cuius est effectus. quomodo enim stultum est dicere, filium quidem esse patre antiquiorem, messem autem esse priorem semente; fta etiam est stolidum censere aliquid quod nondum est, esse cau- sam eins qnod iam est 236, sed si neque quod simul est est causa eius quod est simul, neque prius posterioris neque posterius prioris, praeter haec autem nihil est; non erit aliquid causa, 237, praeterea si aliquid est causa, aut absoluté ac perfecte ex se et propria solum utens virtute est elicuius causa, aut ad hoc opus fhabet patiente materia, adeo ut effectus intelligatur ex com- mani congressu utriusque. 238, et si per se quidem absolute et propria solum uteus virtute secündum suam naturam eliquid facit, deberet perpetuo se ipsum habens et própriam virtátem semper effectam facere, et non in aliquibus qui- dem facere, ín aliis vero esse otiosum, 239, si dutem, ut dicunt nonnulli Dogmatici, not est ex iis quae sunt absoluta ac ab aliis seiuncta, sed ex iis quae referuntur ad aliquid oportetque ipsum considerari relatum ad id quod P 601 2) δὲ ἔστε τε αἴιιονἾ ms Cis. εἰ ἔστι τοι. τῷ f) ἤτοι οὐτοτελῶς} hac ratione solus deus potest aliquid efficere per- fecte et proprie atque materiam sibi ipse parare et condere ἐξ οὐχ ὄν- των res quas vult, et quando vult, ut int, caeteris causis, fabro verbi gratia. vel architecto, ad domum v. g. struendam materia haud dubie est opus, nihil efficit ts men proprie materia sed petitur, itaque et ab . Jffitieites»recte eam distinguunt philosophi, licet ad effectum concurrit et prowua natüra ilium vel admittit vel ei adversatur.
uy Iuxiote NE wsquequaque etiam in omnibus hoc praestitit deus; omnid 'ettim qaae voluit fecit facitque pro potentia sua.
x) τενὲς TOY 4foyuotto»] Plato et plerique alii philosophi Graeco- rum etiam deo opifici comitem semper adiungunt materiam, quam coae- ternam Ípsi.coaminiscuntur, atque quatenus ex ille veluti ex nodoso aliquo ligne l:cnerit, optimum et pulcherrimum mundum fabricatum esse statuunt, confer lacobum 'lThomasium in praeclaris de Stoica inuudi exustione commentationibus p. 29 86.
ADVERSUS PHYSICÓS [Lib IX]. — 55 τῷ πάσχοντι ϑεωρεῖσϑωι καὶ τὸ πάσχον πρὸς ἀὐτῷ, yegüv tà ἀναχύψει. & γὰρ τὸ ἕτερον πρὸς τῷ ἑτέφῳ νοεῖται, τὸ μὲν 940 . ποιοῦν, τὸ δὲ πάσχον, ἔσται μία μὲν £yyom, δυὸῖν δ᾽ ὀνομάτων τεύξεται, τοῦ τὲ ποιοῦντος καὶ τοῦ πάσχοντος, καὶ διὰ τοῦτο οὗ μᾶλλον ἐν αὐτῷ ἢ ἕν τῷ λεγομέψῳ πάσχειν ἐγκείσετάϊ ἢ δρά-. στήριος δύναμις. tog γὰρ αὐτὸ οὐδὲν δύναται" ποιεῖν χωῤῖς τοῦ λεγομένου πάσχειν, οὕτως οὐδὲ τὸ λεγόμενον πάσχειν ὄύναται χωρὶς τῆς ἐχείνου παρουσίας πάσχειν. ὥστ᾽ intra τὸ μὴ μᾶλλϑα!' λον ἐν αὐτῷ ἢ ἐν τῷ πάσχοντι ὑποχεῖσθαι τὴν δῥαστήριον τοῦ ἀποτελέσματος δύναμιν, olov — ἔσταί γὰρ σαφὲς τὸ λεγόμενον ἐπὶ ὑποδείγματος — εἴπερ“ τὸ πῦρ χαύσεώς ἔστιν αἴτιον, ἥτοτϊ. αὐτοτελῶς xal τῇ ἰδίᾳ μόχον πρόσχρώμενον δυνάμει καύδέώξ͵ ἐστι ποιητιχὺν ἢ συνεργοῦ δεῖται πρὸς τοῦτο τῆς καιομένης ὕλης. καὶ εἰ μὲν αὐτοτελῶς καὶ τῇ Ἰδίᾳ φύσει ἀῤκοὐμενὸν ποιεῖ τὴν 948 καῦσιν; ἐχρῆν καὶ πάντοτε ἔχον αὐτὸ τὴν ἰδίαν φόσιν διὰ χα» τὸς καίειν, οὐχὶ δὲ πάντοτε καίει, ἀλλὰ τινὰ μὲν καίει, τινὰ δὲ 602 οὐ καίει" οὐκ dou αὐτοτελῶς καὶ τῇ ἰδίᾳ φύσει προὐχρώμενρν καίει. εἶ δὲ σὺν τῇ ἐπιτηδειότητε τῶν καιομένων ξύλων, πόϑεν ὥ ἔχομεν λέγειν, ὅτι αὐτό ἐστι τῆς καύσεως αἴτιον, ἀλλ᾽ οὐχ 7 ἐπιτηδειότης τῶν ξύλων; ὃν γὰρ τρόπον μὴ ὄντος αὐτοῦ o yiyé- - ται χαῦσις, οὕτω καὶ τῆς ἐπιτηδειότητος τῶν ξύλων ἀπούσης 09 γίνεται καῦσις. ταύτῃ τε εἰ αὐτό ἐστιν αἴτιον, ὅτι παρόντος «αὐτοῦ γίνεται τὸ ἀποτέλεσμα, καὶ ἀπόντος 09 γίνεται, ἔσται καὶ ἢ ἐπιτηδειότης δι᾽ ἑκάτερον τούτων αἴτιον. ὥσπερ οὖγ τῆς 2ö δι᾽ συλλαβῆς ἔκ τε τοῦ ὃ καὶ ε συνεστώσης ἄτοπός ἔστιν ὃ Me γῶν αἴτιον μὲν τοῦ ἀποτελεῖσθαι τὴν τοιαύτην συλλαβὴν τὸ ὅδ, ovx αἴτιον δὲ τὸ ε, οὕτω συλλυβῇ μὲν ἐοικότος τοῦ καίεσϑαι στοιχείῳ δὲ τοῦ πυρὸς καὶ τῶν ξύλων"), ἀτοπώτατός ἔστιν ὃ τὸ patitur et quod patitur vicissim referri ad ipsum, emerfet quid deterius, 240. si enim intelligitur alterum relsttm ad akerum, quorum hoc est effü- ciens, elterum patiens; erit quidem una motio, habebit awtem duo nomisg, nempe et efficiens et patiens, et propterea vis agendi et eíflciendi non megis sita erit in ipso quam in eo quod dicitur pati. «wontiodo enim ipsum xjiW potest efficere absque eo quod dicitur peady ita nec quod dicitur pati; peti potest nisi efficiens adsit, 241, quantohrem sequitae πὶ nom megis im ipsg quam in patiente sita sit vis effecfus efficiens πὶ — erit enim apértum qued dicitur in exemplo — si ignis est causa ustionis, sut ex $e absolute. ev proZ pria solum utens virtute erit efficiens ustioni$, aut ad hec opts habet adie- trice materia qaae uritur, 242, et si ex $e quidem abselute et propria con- tentum matura efficit ustionem, oporteret ipsum semper quoque cum proprias ,, habeat naturam, perpetuo uréré, non dutem semper irit, sed aliqua quidem urit, aliqua vero nom urit; non ergo absolute ac perfecte ex se urít et pro- prie utens natura, 283, si autem urit cum quadam lignoruin quae urenter - apüfudime, undenam possumus dicere, quod ipse est causa ustionis, aon δα. tem aptitudo lignorum? nam quo modo si ignis non adsit, non fit ustio; Xa eliam si,absit liguorum aptitudo, mon fit ustio, et ea ratione si is est causa, quod cum is edsit, fit effectus, non δέ autem si absit; erit etlam propter utrumque eorum causa aptitudo lignorum, 244. quomodo ergo sylla- bae di, constantis ex d et i, ineptus quidem est qui dicit, d causam esse οἷδε efficiatur haec syllaba, non esse autem causam ij ita cum uri sit simile syl- labae, elemento autem utrique ignis et ligna, absurdisaimie loquitur qué dicii — y) σιοιχείῳ δὲ τοῦ πυρὸς xal τῶν ξύλω»} puto Sextum scripsisse, P 602 στοιχείῳ δὲ δ τοῦ πυρὸς x«l ε τῶν ξύλων, SEXTUS EMPIR. H. Rr * μὲν πῦρ αἴτιον λέγων τοῦ καίεσϑαι, τὰ δὲ ξύλα μηδαμῶς" οὔτι γὰρ δίχα τοῦ πυρὸς οὔτε χωρὶς τῶν ξύλων γένεται τὸ »δέσϑαι, 945 χαϑάπερ οὐδὲ συλλαβὴ χωρὶς τοῦ ὃ ἢ τοῦ ι. ὅϑεν πάλεν εἰ μήτε ᾿αὐτοτελῶς ποιητικόν τινὸς ἐστε τὸ αἴτιον μήτε σὺν ἐπιτηδειότητι 246 500 πάσχοντος, οὐδενὸς ποιητικόν ἐστι τὸ αἴτιον. ἔτι εἶ ἔστι τὸ ^ atuov, ἤτοι μίαν ἔχει '") τὴν δραστήριον δέναμιν ἢ πολλάς" οὔτε δὲ μίαν ἔχειν δύναται, ὡς παραστήσομεν, ovre πολλάς, φάτ ὡς διδάξομεν" οὐκ ἄρα τὶ ἔστιν αἴτιον. μίαν μὲν γὰρ οὐκ ἔχει δύναμιν" ἐπείπερ εἰ μίαν εἶχεν, ὥφειλε πάντα ὁμοέως διατι- “ϑέναι καὶ μὴ διαφερόντως, οἷον ὃ ἥλιος καίει μὲν τὰ περὶ τὴν “Αἰϑιοπίαν μέρη, ϑάλπει δὲ τὰ πρὸς ἡμᾶς, καταυγάζεε δὲ μόνον τοὺς Ὑπερβορέους “), καὶ πήττει μὲν τὸν πηλόν"), τήκει δὲ τὸν xnoó», καὶ λευκαίγει μὲν τὰ ἐσθήματα “), μελαίνει δὲ τὴν ἣμε- τέραν ἐπιφάνειαν, ἐρυϑαένει δὲ καρπούς τινας, καὶ ἡμῖν μὲν τοῦ δρᾶν αἴτιος γίνεται, τοῖς νυκτινόμοις δὲ τῶν ὀρνίϑων οἷον γλαυξὶ - "xal νυκτερίσι τοῦ μὴ δρᾶν. ὥστε εἰ μίαν εἶχε δύναμιν, ὥφειλε ταὐτὸν ἐπὶ πάντων ποιεῖν. οὐχὶ δὲ ταὐτὸν ἐπὶ πάντων ποιεῖ" ᾿Φέδροὺχ ἄρα μίαν ἔχει δύναμιν. καὶ μὴν οὐδὲ πολλάς" ἐπεὶ ἐχρῆν πάσαις ἐπὶ πάντων ἐνεργεῖν, οἷον πάντα, φλέγειν ἢ πάντα χεῖν - ἢ πάντα πηγνύναι. εἰ δὲ μήτε μίαν ἔχεε δύναμιν μήτε πολλάς, 9οὐχ ἂν εἴη τινὸς αἴτιον, ναί, ἀλλ᾽ εἰώϑασι πρὸς τοῦτο ὑπο- τυγχάνειν οἱ “ογματικοὶ Myovgeg, ὅτε παρὰ τὰ πάσχοντα καὶ τὰ διασίζήματα πέφυκεν ἐξαλλάσσεσϑαι τὰ γιγνόμενα ὑπὸ τοῦ P 003 αὐτοῦ αἰτίου ἀποτελέσματα, καϑάπερ τοῦ ἡλίου" σύνεγγυς μὲν * $gnem quidem esse urendi causam, ligna autem minime: neque enim οὐδεν ut sit ustio absque igne, neque absque lignis; quo inodo mee syllaba absque d et i. 245, quo fit rursus ut εἰ neque per se perfecte et alisolute est caus alicuins rei efficiens neque cum eins quod patitur eptitudine, nullius rei el- ficiens test causa, 246, praeterea si est causa, aut unàm babet vim agendi ac efficiendi amt: multes: sed neque unam potest habere, ut ostendemus, neque mailtas, ut docebimus, non est ergo aliqua causa, 247, nam unam quidem vim.nqp:hdbeé: nem si tnam haberet, deberet omnía similiter afficere et noa differenter, nt $01 qnidem urit regiones Aethiopiae, nostras fovet ac recrest, ilmminst euntem sofum Hyyperboreos, et lutum quidem facit concrescere, ceram entem liquefacit; et vestimenta quidem dealbat, nigrefacit autem nostram se- perüciem, quosdam sutem fructus rubefacit, et nobis quidem est causa τί» dendi, avibus dutem moctivagis, ut noctuis et vespertilionibus, nom videndi, quamobrem si vnam vím haberet, deberet idem allicere in omnibus. non idem autem efficit a ommibus: non habet ergo unam vim, 248, sed neque mul- fast oporteret euim omnibus agero in omnia, utpote ompía comburere et omnia fundere et ommia cogere ac ut concrescant efficere, si antem neque umem bebet: vim neque multag, non erit alicnius causa, 249, sane quidem; sed seleme Dogpmnatiei his occurrere dicentes, quod effectus qui fiunt ex eadem ewuse, diversi fimt convénienier lis quae patiuntur et intervallis, sicut quod fea sole: mem quotism eat propior Aethiopibys, censentaneum est urere; dy) legebatur ἔχων] 3) ὥφειλε — ita recte ms Ciz. pro πάντας.
a) xesvavyattt δὲ μόνον τοὺς "Ὑπερβορέους ita legendum pro μόνους, ut infra sect. 919. ' Ὁ) πήττει μὲν τὸν 7515y] confer Tib. 2 adversus Log. sect. 195 atque iofra sect. 250. ᾿ e) λευχαίνει μὲν τὰ ἐσϑήματνα] ita legendum pro αἰσϑήματα. notus vestea linteaa ad solem expositas dealbari, | ADVERSUS PHYSICOS [Lib. IX). 671 γὰρ ὧν τοῖς “«ἽἸϑίοψιν ἐ ἔοικε καίειν, μετρίως δὲ ἡμῶν ἀφεστήκὼς ' ϑάλπειν, πολὺ δὲ τῶν ᾿ὕπερβορέων κεχωρισμένος “) ϑαλπεὶ μὲν — οὐδαμῶς ᾿ καταυγάξει δὲ μόνον. xal πήττει μὲν τὸν πηλὸν τὸ 950 ὑδατῶδες τοῦ γεώδους ἐξατμίζων, τήκει δὲ τὸν κηρὸν διὰ τὸ μὴ ἔχειν τὴν τοῦ πηλοῦ ἰδιότητα. οἱ δὴ χρώμενοι. τῇ τοιαύτῃ ὑπο-- 251 τεύξει ὄχεδὸν ἀμάχως ἡμῖν «συγχωροῦσι, τὸ μὴ ἕτερην εἶναι τοῦ πάσχοντος τὸ ποιοῖν" εἰ γὰρ οὐ διὰ τὸν ἥλιον χίνεται 5 “τῆξις φτοῦ χηροῦ, ἀλλὰ “διὰ τὴν ἰδιότητα τῆς περὶ τὸν κηρὸν φύσεως, φανερὸν ὡς οὐδὲ τὸ ἕτερον αἴτιόν ἔστι τῆς τήξεως τῷ κηρῷ, ἢ δὲ ἀμφοτέρων συνέλευσις, τοῦ τε ἡλίου καὶ τοῦ κηροῦ. τῆς τε ἀμφοτέρων συνόδου ποιούσες τὸ ἀποτέλεσμα, τουτέστι τὴν τῆ- Ey, οὐ μᾶλλον διὰ τὸν ἥλιον ὃ κηρὸς τήκεται ἢ ἢ διὰ τὸν κηρὸν ὃ ἥλιος τήκει. οὕτω vt ἄτοπον τὸ ix συνόδου δυοῖν VLL d aod tonius μὴ τοῖς δυσὶν ἀνατιϑέναι, τῷ δὲ; ἑτέρῳ μόνῳ, πρὸσ- μαρτυρεῖν. καὶ μιὴν εἰ ἔστι τί τινος αἴτιον, ἤτοι κεχώρισται τῆς 252 πασχούσης ὕλης ἢ σύνεστεν αὐτῇ" οἴτε δὲ κεχωριδμέν ον αὐτῆς | δύναται τυγχάνειν αἴτιον τοῦ πάσχειν αὐτὴν οὔτε συνὰν αὐτῇ, καϑιὺς παραστήσωμεν", οὐκ ἄρα ἔστε τί τιῤὸς ἀΐτιον. καὶ δὴ ΜᾺ χεχωρισμένον μὲν αὐτῆς αὐτόϑεν οὔτε αὐτὸ. αἰτιόν ἐστι μὴ. c παρούσης τῆς πρὸς ἣν λέγεται, αἴτιον, οὔτε, ἐκείνη πάσχει i συμπαρόντος τοῦ ποιοῦντος. εἰ 96. συνδυάξζοι τὸ ἕτερον τῷ 254 ἑτέρῳ, ἤτοι αὐτὸ μύνον noii | τὸ λεγόμεγον κίτιον ὑπάρχειν, “οὐχὶ δὲ πάσχει, 5 ποιεῖ ἅμα καὶ πάσχει. καὶ d μὲν. ἅμα ποιεῖ xui πάσχει, ἑκάτερον ἔσται ποιοῦν τε καὶ πάσχον" ἢ μὲν γὰρ «αὐτὸ noui, ἔσται πάσχουσα. ἡ ὕλη; ἦ' δὲ 5 "ὕλη Toii, mediocriter antem a nobis. remotus fovere et. calefarere;. longe — —* ratus ab. Hyperboreis. nequaquam fovet | et calefacit, sed. solum, illusminat, . 250, et lutum quidem cogit facitque- concrescere dqnam evaporams. ex. terrono, liquefacit autem ceram propterea quod non habet lui propmietatem, -:251, at. - enim qui buiusmodi responsione utuhtur, fere nobis concęæduni eitro conten tioném non esse aliud 14 quod efficit ab go qnod patitur: si enim. nan.:propter T solem' fit cerae Jiquefactio, sed propter proprietatem nafuxae cese, est pare spiéuum quod non alterum est causa, liquefactionis cemae, sed amberum ose gressus, nempe solis et cerae, cumque amborum, congressus faciai. effectum; ^ nempe liquefactionem, cera non magis. liquescit propter solem, quam δοὲ li- - quefacit propter ceram, et sic est, absurdum, effectum qui fit ex. congressu duorum, non attribuere. düobus, sed alteri 501} adscribere, 252, quin etiam si est aliquid alicujus causa, aut est separatum a meleria patiento δαί cemiunctum cum ea; sed neque ab ea separatum potest e5s59. cansa τι, 6A patiatur neque coniunctum cuni ea, ut ostendemus, non est ergo aBquid, cansa. «lienius. 253. et ab ipsa, quidem separatum. ex se neque. ifsum polest eede- cansa, si matería non adsit ad quam, relata dicitur esse. cauaa,, Tréquie. Mje: pátiti», si non simul adsit id quod efficit, 254. 3i autem, altérum, alteri. eoninggitas; adl id solum efficit quod dicitur ease capsa, noz atem patiar, aut:simall efficit; aut patitur, et «i quidem. simul x c3 patitur, utrumque erit efBiciens et patiens: nam quatenus ipsum quidem 8Wüek, erit materia patiens; quafed) πολὺ τῶν "Ynsofioofov xtzugiagudvoc] Hyperborei in extremo septen- P 603' trione atqué aupra aquilonis flatum (ut Festi verbis utar) habitantes po: j puli. Fompbnius Mela (3 5 Scythicos populos referens, Hyperborei, in- quit, m atico litore. primi super aguilonem Riphacosque montes sub ipso siderum cardine iacent, ubi sol non quotidie ut nobis, «ed primum. verno aequinoctio exortua autumnali demum occidit; εἰ ideo sex mensibus. dics ét totideri aliia nox ueque coritinua est, 'R r2 — ⸗ r2 — ⸗ 0628 J SBXTL-EMPIRIOI:: | 7^.: ἔσται ἐκεῖνο τὸ πάσχον. καὶ οὕτως οὗ μᾶλλον τὸ ποιοῦν γενή- σεται ποιοῦν ἢ πάσχον, καὶ τὸ πάσχον οὐ μᾶλλον ἔσται" πάσχον 906 ἢ ποιοῖν᾽ ὅπερ ἄτοπον. εἰ δὲ ποιεῖ μέν, οὐκ ἀντιπώσχεε δέ, ἥτοι κατὰ ψιλὴν ψαῦσιν τουτέστι τὴν κατ᾿ ἐπιφάνειαν ποιεῖ ἢ κατὰ διάδοσιν. καὶ ἔξωϑεν μὲν προσπῖπτον xai xarà ψιλὴν τὴν ἐπι- φάνειαν πωραβαλλόμενον τῇ πασχούσῃ ὕλῃ οὐ δυνήσεταέ τι ao ι. εῖν " «ἡ γὰρ ἐπιφάνεια ἀσώματός “) ἐστι. τὸ δ᾽ ἀσώματον οὔτε 256 ποιεῖν οὔτε πάσχειν ^) πέφυκεν. οὐκ ἄρα κατὰ. Ψιλὴν παραβαλ- P 604 λόμενον τὴν ἐπιφάνειαν τὸ airov: τῇ ὕλῃ τι ποιεῖν δυνήσεται?). καὶ μὴν οὐδὲ κατὰ διάδοσιν οἷόν τέ ἐσριν. αὐτὸ δρῶν " ἤτοι γὰρ διὰ στερεῶν σωμάτων διέξετοι 3) διὰ γοητῶν τενων καὶ ἀναισϑή- τῶν πόρων "). ἀλλὰ διὼ μὲν στερεῶν σωμάτων οὐκ ἂν φέροιτο᾽ 29! σῶμα γὰρ διὰ σώματος") οὐ δύναται χωρεῖν. - εἰ dà Dia πόρων τινῶν, ὀφείλει ταῖς περιγραφούσαις τοὺς πόρους ἐπεφανείαις προσπῖπτον ποιεῖν" ἀλλ᾽ ex ye ἐπιφάνωμαί ἢ) elosy ἀσώματοι, καὶ ᾿τὸ ἀσώματον οὔτε ποιεῖν οὐτε' πάσχειν εὔλογόν ἐστε. τοίνυν οὐδὲ κατὼ διάδοσιν ποιεῖ τὸ αἴτιον. ᾧ ἕπεται. τὸ μηδ᾽ ὅλως - αἴκιον 268 αὐτὸ τυγχάνειν. ἕνεστε δὲ xal ἀπὸ τῆς «gc κοενότερον “τῷ τὸ nus antem efficit materia, erit illud patiens, et sic non megis efficiens fiet .. efficiens quam patiens, et patiens non magis erit patiens quam efficiens. qnod quídem est absurdum, 25$. si nutom officit quidem, &hosn a&tem: vicissim pe- titur, aut àd facit ex solo comtacta, mempe im saperfcie,, eut per permeetio- . meu, et extrinsecus quidem accedena et. in sola, auperficie applicatum patená materiae non poterit aliquid efficere: etenim superficies est res incorporea; incorporeum autem sua natura neque facit neque patitur, 256, non igitur in sola superficie materiaa applicata causa:efficére áliquid puterit, sed: neque hoc potest facere per peymeationem: aut enim permeabit per corpora solida . «ut per quosdam ieátís, qui percipiuntur?atélligentia ét sunt fnsensfles, sd ferri quidexi non potest' per corpora solida: 'noti potest enim corpus perre- deré per corpus. 287. sin autem per oliquos meatus,' debet id efficere acct- dens ad supeéríicies quad circumscribunt meatus; sed superficies quidem pua incorporede', et incórporeum quod est, id neque efficere neque peti est com sentaneum, nec ergo causs efficit per pérmeatióneni. cui est comsequens αἰ otmninó teusa ipsa mulla existat, 258, licet nutem etiam ex^ tacta comsinigs "A: e enc A ' E horde s T FEAT. ] €) ἡ γὰρ ἐπιφάνεια ἀσώματος repetit, hoc sect. 257 et libro adveccus Geometras sect. 82. superficies nom est corpus, sed in corpore, uec con- cipi ant existere separatim a corpore potest. 3 Pyrrhon. sect. 40.
J) 10. δ᾽ ἀσώματον οὔτε ποιεῖν οὔτε πάσχειν} rationem. addit infra sect, 258 ἕνα γάρ τι ποιήση ἢ πάϑῃ, ὀφείλει ϑιγεῖν ἢ ϑιχϑῆναι. tangere vero aliquid aut tangi ab eo, quos non est corpus, negaverat sect. 216, et mox ne ab corpore quidem hoc posse fieri disputat sect. 259 q. : P604 9.) ποιεῖν δυνήσεται) ms Cia., δύναται. ιν "VP αν - À) dà νοητῶν uw» xcb ἀναισθήτων. nope] corpora quaevis etiam firmissima poris sensui licet haud patentibus scatere. veteres. etiam phi- losophi pulebre viderunt, unde gie in quaestionibus Platonicis p. 1U05 docet, ferrum. a magneté attrahi per ἀπορροίας illius in. orbem agitatas et ferri poris sese insinuantes. de poris in corpore humano me- minit noster 2 adversus Eog. sect. 309, | 1) σῶμα yàp διὰ σώματος] commune hoc pur poorum scitum, a»- τιτυπίαν corporibus tribuentium, ut dictum 3 Pyrrbon. sect. 39. - , 4 K) ἀλλ᾽ α γε Unigártier] ita me Cis, pro ἄλλα yt. repetit porro hoc loco et ad superficies pororum applicat, quod de corporum superfcie modo dixerat sect. 265. |: | ποιοῦντο xai ἑῷ πάσχοντι ἐπαπορεῖν - ἵνα yág τε ποιήσῃ 3 πάϑῃ, ἐφείλει ϑιγεῖν ἢ ϑιχϑήναι, οὐδὲν δὲ οὔτε ϑιγεῖν οὔτε ϑιχϑῆναι δύναται, καϑὼς παραστήσομεν. οὐκ ἄρα ἔστιν ἢ τὸ ποιοῖν ἢ. τὸ πάσχον.. εἰ yàp ὅὥπτεταί τί τινος "αὶ ϑιγγάνει, ἤτοι ὅλον 259 ὅλου ἅπτεταε!) ἢ μέρος μέρους ἢ ὅλον μέρους ἢ μέρος ὅλου. οὔτε δὲ μέρος" μέρους οὔτε ὅλον ὅλου οὔτε ὅλον μέρους οὔτε ἐναλλὰξ ^) ἅπτεται, καϑὼς διδάξομεν. | σὺκ ἄρα τί rivoc ἅπτε-. ται. καὶ εἰ μηδὲν μηδενὸς ἅπτεται, οὔτε τὸ πάσχον ἔστιν οὔτε , τὸ ποιοῦν. ὅλον μὲν οὖν ὅλου οὐχ ἅπτεται xarà λόγον" εἰ γὰρ 300 ὅλον. ὅλου ἅπτεται, οὐ ϑίξις ἔσται, ἀλλὰ ἕνωσις?) ἀμφοτέ ων, καὶ τὰ δύο σώματα ὃν ἔσται σῶμα διὰ τὸ καὶ τοῖς κατὰ βάϑος ὀφείλειν τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου ϑιγγάνειν διὰ τὸ καὶ ταῦτα τοῦ ὅλου -“καϑεστάναι μέρη. καὶ μὴν οὐδὲ μέρος μέρουξ ϑιγγάνειν 261 δυνατόν ἐστι" τὸ γὰρ. Μέρος xarà μὲν τὴν πρὸς τὸ ὅλον σχέσιν νοεῖται μέρος, κατὰ δὲ τὴν ἴδιον περιγραφήν ἐστιν ὅλον. πάλιν δὲ διὰ τούτην τὴν αἰτίαν ἤτοι τὸ ὅλον μέρος τοῦ ὅλου μέρους ἄψεται ἢ ἢ μέρος μέρους. καὶ εἰ μὲν ὅλον ὅλου». ἑνωθήσέται καὶ ἀμφότερα ἕν γενήσετωι σῶμα" εἰ. δὲ μέρει μέρος. ἐκεῖνὸ πάλιν τὸ “μέρος κατ᾽ ἰδίων περιγραφὴν ὅλον vooUutyoy ἤτοι ὅλον ὅλου τοῦ μέρους ἅψεται ἢ μέρει τινί τινος μέρους, xoi οὕτως εἷς ὄπειρον. 00 τοίνυν οὐδὲ μέρος μέρους ἅπτεται, xui μὴν οὐδὲ ὅλον μέρους. εἰ γὼρ τὸ ὅλον τοῦ μέρους ἅψεται, ἔσται καὶ 10262. ὅλον συγυποστελλόμενον τῷ μέρει uégoc, "x«i τὸ μέρος ὦντι- P 605 παρεκτεινάμενον τῷ ὅλῳ ὅλον. τὸ γὰρ ἴσον τῷ μέρει τὴν τοῦ μέρους. εἶχεν ἀναλογίαν, καὶ τὸ ἴσον τῷ 0ÀQ τὴν τοῦ ὅλου. τεdubitare de eo quod. efficit et patitur; nam ut aliquid efficiat aut patiatur, debet tangere auf angi, pihil antem potest tfaugere nec. tangi, ut Qgtexudemus, ' gon est. esgo aut quod efficiat aut quod paüatux, 259. si enim aliquid atue- etat aliquid et tangit, aut totdm, tangit totus aut pars partem, aut^ totum por- "tem aut pars iotum, sed fec pars partem nec-totun (otum nec totum porte pec vicissim pars totum tangM, ut docehjiunys, aliqu ergo nou tangit aliquid, et si uihil nihil tangit; neque est.qued patitur neque quod eíficit. 260, aWque totug quidem totup non tangere esf rationi consentaneum; si enim totum tangit totum, non erit contactus, sed unio amborum, et duo corpora erunt unum corpus, propterea quod etiam in partibus quae 5μῃί in profundo, al- ' terum. debeat alterum taggere, eo quod eae quoque sint partes totius,. 261, sed Weque fieri potest ut pars pariem tangat: nam pars quidem para ease intel- Ügiiur, ex relatione ad tótum κα est tamen totum. ex propria circumscriptiome, xursus itaque propter eandem causam eut iota pars tanget totam partem eut pars partem, et sj totam quidem tota tangat, unientur et ambae ünum flent corpus; si autem parte partem, illa rursus pars quae propria circumscriptione intelligitur esse totut aliquod, aut tota totam tanget partem aut aliqua perte aliquam partem, et sic in infinitum, neque esgo. pars tangit partem, sed ueque totum partem, 262. nem sí toturh tangat partem, totum quoque, quod simul contríhetur cum perte', erif'pars; et pars quae pariter coéxtendiury cmm teto, erit toti, mam quod est aequale parti, habet partis proportiónem; ét quod, ᾿ ἤτοι ὅλον ὅλαυ ἄπααται) exder,,cavillatio. 3 Pyshoa. sect. 45 sq. et adversus Gepmetras sect. 51 sq: atque hoc ipso,libro infra sect. 388.
-m):evas ἀμαλλὰξ] heo.est οὔτε μέρος τοῦ ὅλον, infra cect. 26. ᾿.
5) οὐ Stu Bore ἀλλὰ 8vecu] haeccóPyvove, αἴ dixtt lib. 3 Pyrrhbon. sect. 42. similiter ἕνωσις ϑέξει opponitur infra sect 265. ' e —. BEXTI'EMPIRIOY.,..- λέως δὲ ἀπερρωγός 5) ἔστιν ἢ τὸ ὅλον πομεῖν μέρος. ἢ τὸ μέρος ἶσον ἀξιοῦν εἶναι τῷ ὅλῳ. τοίνυν οὐδὲ τὸ ὅλον τοῦ μιέρους ἅπτε- 968104. καὶ ἄλλως" d τὸ ὅλον τοῦ μέρους ἅπξεεαι, ἔσταε ἑαυτοῦ μικρότερον. καὶ. πάλιν ἑξαυτοῦ, μεῖζον, ὅπερ ἐστὶ. τοῦ προτέρου χεῖρον. τό τε γὰρ ὅλον εἰ τὸν αὐτὸν ἐπιλαμβάνει τόπον τῷ μέρει, ἴσον ἔσται τῷ μέρει, ἴσον δὲ τρύτῳ γινόμενον μικρότερον δαυτοῦ ἔσται. καὶ ἀνάπαλιν τὸ μέρος ιεἰ ἀντιπαρεχτεέγεταε τῷ ὅλῳ, τὸν αὐτὸν ἐφέξει, τύτῳ τόπον, τῷ δὲ ὅλῳ τὸν αὐτὸν ἐπεσχηκὸς τό- 2617z0v» ἔσται μεῖζον ἑφυτοῦ.. ὁ δὲ αὐτὸς xai ἐπὶ- τῆς ἀταστροφῆς ἐστε λόγος.". εἰ γὰρ μὴιδύνᾳται τὸ ὅλον τοῦ μέρους ἅπτεσθαι διὰ τὰς μικρῷ πρόσϑεν ἐπιλογισδείσαξς alríag,. οὐδὲ τὸ μέρος δυνήσεται τοῦ. ὅλου ἅπτεσθαι. ὅϑεν. εἰ, μήτε τὸ ἅλον τοῦ ὅλον , ἅπτεται μήτε τὸ μέρος τοῦ᾽ uépova μήτει τὰ ὅλον. τρῦ. μέρους μῆτε ἐναλλάξ, οὐδὲν οὐδεκὸς ἅπτετω,. διὰ ὁὀὲ- τοῖτο. οὐδὲ αἰτιὸν 965zí τινος ὑπάρξει οὐδὲ πάσχον. τι. ὑπό τινος...πρὸς τούτοις τε d ἅπεεταί τί, τινος, ἤτοι μεσολαβούμενον. ὑπώ τινος, ΄ οἷον πόρου ἢ γραμμῆς, Ges τινρς; ἢ ὑπὸ οὐδενὸς. μεσολῳβούμενον. χαὶ -&l μὲν ὑπόντῳψος μεσολαβοῖτο, οὐχ ἅψεται. αὐ λέγεκαι ἅπτεσθαι, ἀλλὰ τοῦ, μεταξὺ ἀμφοτέρων ". εἰ. 06 μηδενὸς ᾿ὡταϑαπλῶς. μεταχὸ ἀμφοτέρων ὄντος τὸ ἕτερον. €9U.ἑτέρον ἅψεξω,.. ἕνωσις ἔστω 3: θἀμφρτέρων, ἀλλ᾽ οὐ θίδις »ὴ).- φοέγυν οὐδὲ πἀὐτῇ τί τιχος. ἅπξεε: τάι 5). ῦϑεν, εἴπερ. να Vea T πὸ "04089 καὶ Τὸ νπῴώσχον., dei πρρμμολργῇσδαι τὸ ὅτι P4uogitmsérat -dédeurok δὲ τρεη δὲν μην . δενγὸς. ἁπτόμενον 5. λεκτέον μηδὲ τὸ «πριοῦκιμηδὲ᾽ τὸ ndo ev unápeat toti. aequale, hahet tofius proportionem. est antem plame res absona οἱ abrupta, 9nt. totum facere partem aut censere partein, essq. 10} aequalepy. nez ' que totum erga iangit partem, 263, Θὲ aliter: si fotum angit partem,, erit se ipso minus, et rursus se ipso maius; quod quidem eat priori deterius. fotum enim si eundem locum occupat quem pars, erit aequale parti; si ei autem ait aequale, erit se ipso, minus, οἱ vigssim, pers 4j cum tpto, pariter coéx- tepditur, eumdem quem ipsum, tenébit locum; si,eumdem,aurexà locum te- nnerit quem totum, erit se ipso maior, 264. eadem est ratio etiam, si remi 'invertamus: mam si fotum non potest partem tangere propier causas iamiam consideratas, nequé pars, poterit totupy tangere. unde,si neque totum tangit totum, neque pars partem, eque totum parlem, neqne, coutra; nmi nihil tangit, propterea autem neque erit aliquid alicujus causa neque quicquam Quod ab aliquo patitur. 26$, ad baec accedit, quod si Aliquid tangit aliquid, ept ab aliquo interceptum, utpote meatu vel linea,, tanget aliquid, δαὶ ἃ mullo intezteptum, el si intercipiatur quidem ah aliquo, non tanget id quod dicitur tapgere, sed quod intar ea intercedit; si autem nulla omuino re inter ea intercedente alterum tangit alterum, erit utriusque unio, non contacíus, 266. ergo nec hac ratione áliquid, tangit aliquid, unde quandoquidem αἰ ef- ficiens aliquod patiensve, intelligatur, necesse est prius ip confesso esse quod aliquid tangit, ostensum est antem, nihil nihil tangere; dicendum est ergo D» P 605 | 9) ἀπερρωγός] ms Οἷς. ἀπορρωγός, καΐημῳ bene.. est antem, ἀπερρωγίς hoc loco-abruptum ab omni ratione ac-verisimilitudine, adeoque gbsurdum. p) ἕνωσις - οὐ ϑίξις supra sect. 260. T n - 9) οὐδὲ ταύτῃ τέ τινος ἅπτεται} ms Ciz. ταύτῃ τοί τινος. in eodem co- à emadmddum et ic illo quo urs fuit Hervetus, male.omisse sunt Ies deinceps. sequuntue verba, 69s». εἴπερ "usque! wd. vifOg. ἄπεεεαι. Tun fuit. hisce verbis, quod. et. soperius comma vetibus εἰψὸς ἄπεεται élaudmur, —— J | "ἡ * e . ADVERSUS PH'YEICOS [Ltb. IX] es xu». τὸ μὲν οὖν ποιοῦν αἴτιον οὕτω καὶ κατ᾽ ᾿δίαν kal κοινῇ μετὼ τοῦ πάσχοντος ἀπορεῖται.' ἄπορος δέ ἐστι κατ᾽ ἰδίαν καὶ 2671 ὁ περὶ τοῦ πάσχοντος λόγος" εἰ γὰρ πάσχει vi, ἤτοι τὸ ὃν πά- σχει τι ἢ τὸ μὴ ὄν" οὔτε δὲ τὸ ὃν πάσχει τι, ὡς παραστήσο-- μέν, οὔτε τὸ μὴ ὄν"); ὡς ὑπομνήσομεν. οὐκ ἄρα πάσζει τι. τὸ 268 μὲν οὖν ὃν οὐ πάσχει" ἐφ᾽ ὅσον γὰρ ὅν ἐστι καὶ τὴν ἰδίαν φύ- σιν ἔχει, οὗ πάσχει" τὸ δὲ μὴ ὃν τῷ μηδ᾽ ὅλως ὑπάρχειν Ἰοὐκ ἂν πάϑοι. παρὰ δὲ τὸ elvur καὶ μὴ εἶναι οὐδέν ι'στιν. οὐκ ἄρα πάσχει, τι. οἷον ὃ Σωχράτης ἤτοι ὧν ϑνήσκεῤ ἢ μὴ ὧν" δύοϑ69 γὰρ. οὗτοι yoóvot, tig μὲν ὁ xa3^ ὃν ἔστε καὶ ζῇ, ἕτερος δὲ καϑ P 600 ὃν οὐκ ἔστιν; ἀλλὰ ἔφϑαρται. διόπερ ἐξ ἀνάγκης ὀφείλεε κατὰ τὸν ἕτερον τούτων ϑνήσχειν. ὅτε uv οὖν ἔστι καὶ ζῇ, οὐ ϑνή-.. σκει" ζῇ γὰρ 'δήπουϑεν" ϑανὼν" δὲ πάλεν' οὐ θνήσκει, ἐπεὶ δὶς ᾿ἔσταε ϑνήσχων, ὅὃπέρ Üronov. οὐ τοίνυν ϑνήσκει Σωκράτης. οἷος 10 δέ ἐστιν ἐπὶ τούτου λόγος,, τοιοῦτος καὶ ἐπὶ τοῦ πάσχοντος οὔτε γὰρ τὸ ὃν δύνατιι πάσχειν ἐφ᾽ ὅσον ὃν ἐστι καὶ κατὰ τὴν ἀρ- χῆϑεν ὑπόστασιν votias* οὔτε τὸ μὴ ὃν, ἀρχὴκ γὰρ οὐχ ὑφέστη- - xev. οὐκ dpa πάσχει τε. καὶ ἔτι τρανότερον" εἴπερ γε τὸ ὅν, 211 ὅτε 0». ἐστι, πάσχει, ἔσται τἀναντία' ὑφι θεν ἐν τῷ αὐτῷ " οὐχὶ δέ γε τἀναντία ὑφ᾽ ὃν περὶ τῷ αὐτῷ συνίσταται" ovx ᾿ὥρα ná- ^ σχει τὸ ὃν ὅτε ὄν ἐστιν, οἷον' ἔστω τὸ ὃν τῇ φύσει σκληρὺν εἶναε ᾿᾿ καὶ πάσχειν. μαλαχυνόμενον, καϑάπερ᾽ ἐπὶ τοῦ σιδήρου 'ϑεωροῦ- ptr: οὐκοῦν ὅτε μὲν σχληρόν ἐστε καὶ ὄν, o) δύναταε μαλα- κύνεσθαε, ἐπεὶ al μαλακύνεται ὅτε σχληρόν ἐστιν, ἔσται τἀναντίώ “τὰ neque esse οἴδοίθης nec patiens. atque de datía quidem efflaiérte Sic dhbI- tetue et separatim et cominuniter eum patiente, 967, dnbitátür áutem $epara- tim etiam de patiente: nam si patitur aliquid, aut 1d qaod dst patitur aliquid aut id quod non eít: sed neque quod est, bpatitir aliquid, üt ostebdemns, meque quod norm ést, ut admonebimus, non patitur ergo aliquid, 268; atque id quidem quod est, non patitur: nam quatenus quidem est id quod est et propriam habet naturam, noh patitur; quod autem non e$t, eo quod nün sit Omhino, nequaqduám' patitur, praeter esse autem aut nóà' eise Whil' est, non ergo patitur, 269. ut exempli eausa, Bocrates aut quando e$t moritur, aut quando non est; duo enim modo $unt habc tempora, ünuln quidem quo —, est et vivit, alterum autem quo non est, sed petiit, quamobrem αἰ in altero horum moyiatur necesse est. atque quando est quidem et vivit, noti moritur? vivit enim: mortuus auíem rursus non moritur, alioqui bis erit moriens, quód. quidem est absurdum, non moritur ergo Socrates, 270., cuiusmodi autem est hoc argumentum, tale est'etiam de patiente: neque enim id quod est, pátl potest quatenus est id quod est et intelligitue ex ea quse fuit ab'inilio sub- stantia: nequ quéd non est, omnino enim non existit, non ergo patitur ali- quid, 271, et adhuc clarius; si quidem id quod est, patitur quhndo est id quod ést, erunt simul in éodem contraria, non aimul autém consistunt in eodem contraria; non ergo patiftr quod est, quando ést quod ést, ut exem- pli causa, esto id quod est, durum esse natura et pati mollescendo, ut cermimms iu ferto: ergo quando est durum et est id quod est, non potest mol-; , liri; 272, mam ai mollitue quando est durum, erunt simul in 6óodem conv) οὔτε τὸ ὃν οὔτε τὸ μὴ ὃν] eadem cavillatio lib. adversus Gaamma- ticos, cect. 319 et lib, 1 adversus Log. sect. 378. eiusdem generis est qua utitur iníra sect. 209. adde lib. 3 contra Phye. sect, 326 sq. et 846, ubi - idem de Soorate, 3 ' ) M 2 ὃν ὅπάρχον, ἔσται μᾳαλαχόν. OU δῴκατωι δὲ τὸ αὐτὸ ὑφ᾽ tX καὶ σκληρὸν καὶ uaÀaxóy νοξίαϑομ᾽ οὐ δύνατω 2ΤΒ ὥρᾳ τὸ ὄν, ὅτε ὄν ἐστι, πάσχειν. ὃ δὲ αὐτὸς s xai ἐπὶ —8 χοῦ καὶ μέλανος χρώματος". ἕατῳ, γὰρ. τὸ ὃν ἢ ὅν, ἐστε; λευχὸν εἶναι, καὶ πάσχειν αὐτὸ μέλαν χινάμεναγ. οὐχρῦν & xà Uy ἔστε «pl λευκόν, τότε ἀξιοῦται πάσχειν, ὅτε λευκόν ἐστι, μέλαν ἔστιαω φυμβεβηκότᾳ ἔχον τὰ (raria: ὅπερ ἄτοπον. αὐ πρίνερι. τὸ ὧν 5314 ἐφ᾽ ὅσον ὃν ἐστι, πάσχειν πέφυζε., πρὸς τούτοις, εἰ. λέγοεμεν τὸ ὃν ὅτε ὃν ἐστε, πάσχων, ἔσται τι πρὶν geyoréves ysyovóg? οὐχ $/5doa τὰ ὃν ὅτε ὄν ἐστι, πάσχει:. εἰ γὰρ ᾳχληρόν ἔστε «0. ἄν, ἐφ᾽ ὅσον ὄν ἐστι σκληρόν ἐστε καὶ οὐ, μωλᾳχῴψ' εἰ, δὲ μαλακόν, πρὸ ^ «op pov μαλακὸν ἔσται na axo. ἢ, μὲκ ydo 0x ἔστε, σχλην ^ Qgóv ἐστι καὶ οὕπω μαλακόν" T δὲ ὅτε ὅν ἐστι, τότε ἀδιοῶεσι' φάσχειν, πρὶν ytyovéyaa. ia axov, γένήφεται μαλαχήν.. ἄτοπα» ἄέ.
γὲ τὸ τοιοῦτον. οὐχ ἄρα τὸ ὄν, ἐφ᾽ ἔρον, ἂν ἔστι, πάφχεικ. go 216 τέρν. ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὰ uà ὃν, ὅτε, μὴ ἂν, ἐστι", πῷ. Map. μὴ ὄντι ἢ) οὐδὲν σγμιβέβηκεν. ᾧ δὲ μηδὲν συριβέβηκεν, ἀὐδὲ τὰ πᾷ». ὄχειν συμβέβηκε. τοίχων οὐδὲ τὰ «dj ἀν, πάσχει τες, αἱ δὰ μήτε. τὸ ὃν ure τὸ μὴ ὃν πάσχες τι, καὶ παρὰ ταῦτα οὐδέν ξᾳκιν". 811 οὐδέν ἐσνι τὸ πέώσχον. καὶ μὴν εἰ, ἔστι τε b πάρχρχ, ἥξω χρεὼ αἵ P 007 πρόσϑεσιν πάσχεις ἢ τατὰ dgglgsgar. Aj. κακὰ, ἐτεροέωαεμ. «οἱ. με-᾿ , ῸΞ $^ * bv a REC AY ed ει: