hilüá 2 ad Autolycum pag. 81 ϑεὸς γὰρ οὐ χωρεῖται, εἰλλὰ αὐτὸς ἐστι ὁπος τῶν ὅλων. in confessione Graecorum quam edidit Normannus p. 36 deus dicitur τόπος ἀὐτὸς ἑαυτοῦ. proprie tamen locum dici posse deum, recte negat b. Augustinus t. 6 ed. novae libro de diversis quae- stionibus 83 quaestione 20 ἐπ deo sunt potius omnia quam ipse alicubi; nec tamen ita in illo, ut ipae sit locus. -locus. enim. in spatio eat quod lon- gitudine εἰ latitudine et altitudine corporis occupatur: nec deus 1ale ali- "quid est. et omnia igitur in ipeo sunt et locus nom est.
wv) xatà γὰρ ᾿Δμστοτέλη»] Aristoteles lib. 1 de coelo c, 3 τὸν ἀνωτάτω τόπον tribuit τῷ J«(9, in quo consentientes se ait habere omnes Grae- cos barbarosque quotquot esse déos non dubitant, univéraitatia exircma linea deus Tertulliano adversus'Praxeam. | | - x) Érego» τι] in. ms. Ciz. deest τι,: y) εἰ uiv ἕτερόν ἐστι] in editis erat ἕτερος, x) οὐχ ὑπομένουσι») ms Ciz. οὐχ ὑπομενοῦσιν.
a) ἐν τόπῳ περιέχεσϑαι) ms Ciz, ἐχτὸς περιέχεσθαι, quomodo legit et Hervetug ui vertit: extra. contingatur, seusu haud diverso, b) ὁ x«l αὑτὸ) Hervetus. videlur legisse ὃ xal αὐτόϑεν, wertit enim quod. et per se est absurdum. ἢ | €) πᾶν σῶμα ὀφείλει ἐν τόπῳ. εἶναι) confer supra sect. 20, d) καὶ οὐχέτε τόπος} quin quod in loco est, corpus est, mon lecus.
/ ADVERSUS PHYSICOS [Lib. X]. 683 τὸ τοῦ περιέχοντος σώματος id ἐπεὶ παντὸς σώματος τὸ Ὁ 040 πέρας ἐστὶν ἡ ἐπιφάνεια, ἔσται ἑκάστου σώματος τόπος ἐπιφά- ’ vtt, ὅπερ ἄτοπον. καϑόλου vt πῶς οὐ χαταγέλαστόν ἐστι λέγειν 835 τὸν οὐρανὸν αὐτὸν ἑαυτοῦ τόπον εἶναι; οὕτω γὰρ ἔσται τὸ αὐτὸ. καὶ τὸ ἐν à ἐστὶ καὶ τὸ ἐν αὐτῷ, καὶ τὸ αὐτὸ ἕν vt xal δύο, σῶμά τε καὶ ἀσώματον. ἦ μὲν γὰρ τὸ αὐτό ἐστιν, ἕν ἔσται" jj δὲ περιέχον καὶ ἐμπεριεχόμενον, δύο: γενήσεται. καὶ ἦ μὲν" περιεχόμενον, σῶμα" ἦ δὲ περιέχον, ἀσώματον *: τόπος γὰρ ἦν. οὐ δύναται δὲ ἐπινοεῖσϑαι τὸ αὐτὸ ἅμα καὶ. ἐν καὶ δύο, καὶ 88 σῶμα καὶ ἀσώματον. τοίνυν οὐδὲ χατὰ τὴν τοιαύτην νόησιν t — δρομεῖ 7 τοῦ τόπου κατάληψις. ἀλλ᾽ ἐπεὶ καὶ τοῦτον ἀνῃρήκα- μεν, ἴδωμεν ἑξῆς εἰ ϑύναταί τι τῶν ὄντων χατὰ τόπου 5) κινεῖσθαι. 5 Περὶ. κινήσεως ἢ): ^...AT Ὁ, μὲν ᾿Αριστοτέλης 5) ἕξ εἴδη τῆς κινήσεως “ἔλεγεν ὑπάρ- δ᾽ ^. x&v, ὧν τὸ μέν τι εἶναι τοπικὴν μετάβασιν, v: δὲ μεταβολήν, τὸ δὲ γένεσιν, τὸ δὲ φϑοράν, τὸ δὲ αὔξησιν, τὸ, δὲ μείωσιν, "οὗ 88 δὲ πλείους, ἐν οἷς εἶσι καὶ οἱ περὶ τὸν Αϊνησίδημον., διττήν τινα: κατὰ τὸ ἀγωτάτω ") κίνησιν ἀπολείπουσι, μέαν «μὲν τὴν μετα» mec locus amplius, sin δυίθπι finis continentis corporis est incorporens; quo» niem cuiusvis corporis finis est superficies, uniuscuiusque corporis locus eri superücies: quod quidem. est absurdum. 35. iu summà áutem, quümodo non sit ridicnlum dicere coelum esse ipsum sui ipsius locum? ita enim. erit ' idem et id in quo est et id quod in ipso est, e£ ideni unum et. duo, corpus et incorporenm, nam quatenus quidem idem est, unum erit; quatenus autem continens et quod continetur, erunt duo. οἱ quatenus quidem con- finetur, corpus; quatenus autem cobtiuens; incorporenm: locus enim est. 86. non potest autem idem cogitari simul unum et duo, et cotpus et 'in- corporeum. nec secundum banc ergo notionem recte procedit loci compre- Bensio. sed quoniam eum sustulimus, videamus deinceps an possit aliquid ex iis quae sunt, moveri per locam, II. De motu, 37. Docuit qnidem Aristoteles esse sex species motus, ex quibus.unam quidem esse transitum per locum, aliam mutationem,' aliam generatiguem, aliam interitum, aliam augmentum, aliain, denique diminutionem, 38. plures autem, in quibus est etiam Aenesidemus, duo relinquunt, summa mptus, geverba haec Ilervetus sive non legit sive neglexit, certe in versione sua " non expressit. — - MES dq X | e) xci& τόπον ms Savil, et Ciz, χατὰ τόπου [quod recepimus]. "^ P 640 2 περὶ ζινήσεως) in ms Savil. et Ciz. titulus est: εἴ ἐστι χίνησις, ) 9 uiv 4Moiarorf)sc] confer dicta ad 3 Pyrrhon. sect. 64. Ammonium ᾿ et Símplicium ad Aristotelis Categorias, ubi de quantitate et de motu. Stobaeum Eclog. Phys. p. 40. MERE 2 | UORÀ) χατὰ τὸ ἀνωτάτω) ims Savil. articulum omittit et in ms Ciz. Tegi- tur χατὰ TQ, utrumque minus bene, subintelligitur autem γένος vel -si- mile aliquid, ut infra sect. 45 τρεῖς στάσεις xatü τὸ ἀνωτάτω περὶ — κινήσεως. quando porro Sextus hoc loco ait Áenesidemum, qui fuit Scepticus, duo genera motus reliquisse, non sensus est eum pyobasse 'iMa et vere dari docuisse, qui ut de Scepticis etiam norat Laértiug 9,90, omnem motum vocabat in dabium; sed tantum innuit plura ill apud Dogmeticos quosdam celebrata genera motus, ah Aenesidemo ex Plato- nis et aliorum Dogmaticorum sententia esse revocata ad duo, quU faci- lius sub duobus hisce summis generibus caeteras ἐδιχας motio op- pugnaret. P.
* * 684. e ΒΆΤΙ ἘΜΡΙΒΙΟΙ 99 βλητικήν, δευτέραν δὲ τὴμ ucraflaruc]y. ὧν μετᾳβχῳτιχὴ μέν ἐστι κίνησις, xa9^ ἣν τὸ σῶμα ἐν τῇ αὐτῇ μένον οὐσίᾳ ἀλλοτ᾽ ἄλλην ἀναδέχεται ποιότητα, καὶ ἣν μὲν ἀπολείπει, ἣν δὲ ἐπι- λαμβάνει, ὑποῖόν τι γίνεται ἐπὶ τοῦ εἷς ὄξος μεταβάλλοντος οἴνου, xai ἐπὶ τῆς ἐξ ὄμφαχος εἰς γλυκὺν χυμὰν μεταβαλλούσης ^l draqvAiXe ἢ τοῦ ἄλλοτ᾽ ἄλλως πηικιλλομένου τὰς χρύας χαμαιἀθλέηντος ἢ πολύποδος ). ὅϑεν καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φϑορὰν καὶ τὴν αὔξησιν, ἔτι δὲ μείωσιν ἰδικὰς ῥητέον εἶναε μεταβολάς, ἅς φασι καὶ τῇ μεταβλητικῇ κινήσει ὑποστέλλειν" εἰ μήτε τὴν αὔξησιν φήαει τις ἔχεσθαι τῆς μεταβατικῆς κινήσεως, προβαί- 4lyovdav σωμάτων εἰς τε μῆχος καὶ evgog. μεταβατικὴ δέ ἐστι χίγῃσις, xa9' ἣν τόπον ἐκ τύπον μετέρχεται τὸ κινούμενον, ἤτοι ὅλον ἢ κατὰ μέρος. ὅλον μέν, ὡς ἐπὶ τῶν τροχαζόντων καὶ πε- ριπατούντων θεωροῦμεν, κατὰ μέρος δέ, ὡς ἐπὶ τῆς ἐχτεινομέ- P643 κῆς καὶ συστελλομέκης χειρός, ἢ ἐπὶ τῶν τῆς περὶ κέντροις ) δινουμένης σφαίρας μερῶν. ὅλης γὰρ αὐτῆς iv τῷ αὐτῷ μενού- . egg τόπῳ τὰ μέρη ἀμείβει τοὺς τόπους" τὰ γὰρ κάτω ὃν πρό- 431490» ἄνω γίνεται, xal τὸ ἄνω κάτω, καὶ τὸ πρόσω ὀπίσω. καίτοι vidc τῶν Φυσικῶν, ἐξ ὧν ἐστι xal ὁ ᾿Ἐπίχουρος 1), τὴν με- ταβλητικὴν κίνησιν εἶδος ἔλεξαν εἶναι τῆς μεταβατικῆς" τὸ γὰρ μεταβάλλον κατὰ ποιότητα αὐγκριμα πάντως κατὰ τὴν τῶν συγκχα- ᾿ φιρικότων. αὐτὸ λόγῳ ϑεωρητῶν σωμάτων τοπικήν τε καὶ μετο:- 48 βϑατικὴν κίνησιν μεταβάλλει. olov, ἵνα τι ἐκ γλυχέος γένηται πικρὸν ἢ ix λευκοῦ μέλων, δεῖ τοὺς συνεστακότας αὐτὸ ὄγκους mera, unum quidem mutationis, alterum vero transitus. 39. ex qnibus mo- ius mutationis est, per quem corpus in eadem manens essentia alias aliam anscipit qualitatem, et aliam quidem relinquit, aliam vero accipit, vt Bt in vino mutato in acetum, et in uva qnae ex acerbo mutatur in dulcem sa- porem, et in chamaeleonte qui in diversos mutaíur.colores, et in polypo. 40. unde et ortum et interitum et augmentum et praeterea diminutionem dicunt esse species mutatiogis, qnas dicunt se motui mutationis subiicere; misi quispiam dixerit augmentum pertinere ad motum transitus, ut qui pro- '«eedat a corporibus in longitudinem et latitudinem. 41. motus autem transi- tus est, per quem id quod movetur transit de loco ad locum, aut totum ant in parte. totam quidem, ut cernimus in iis quae currunt et ambulant; iu, parte autem, ut in manu quae extenditur et contrahitur, amt in partibus sphaerae quae circa centrum circumagitur. ea enim tota manente ia eodem loco partes mutant loca: nam. quae erat prius infra, fit supra, et quae su- pra, iufra, et quae ante, pone. 42. quamquam nonnulli ex Physicis, ex quibns est etiam Epicurus, motum mutationis dixerunt esse speciem motus transitus: compositum enim seu concretum quod mutatur in qualitate, ma- tatur omnino motu loci et trausitus corporum rationi intelligibilium, e qui- bus compositum est. 43, ut, exempli causa, ut ex dulci fiat aliquid ama- rum, aut ex albo nigrum, oportet moleculas, quae corpus constituunt, dus in Physiologia Gargeuii illi i hi p. 124 et q. ed. n — ysiologia Gargeuii illius philosophi p. 124 e 935 sq ADVERSUS ΒΗΎΞΙΟΌΝ [Lib X. — — es μετακοσμηϑῆνω xal ἄλλην ἀντὶ ἄλλης τάξιν ἀναδέξασθαι. τοῦτϑ δ᾽ οὐκ ἄν ἄλλως συμβαίη, ἐὰν μὴ μεταβατικῶς κινηϑῶσιν οἱ ὄγχοι. καὶ πάλιν, ἵνα τι ἐκ σχληροῦ μαλακὸν γένηται ἢ ἐκ μαὰ λακοῦ σχληρόν, δεῖ τὰ ἐξ ὧν ἐστι μόρια κατὰ τὸν τόπον κινηϑῆ- yat, διατάσει μὲν γὰρ αὐτῶν μαλακύνεται, συνελεύσει δὲ καὶ 44 πυχνώσει σκληρύνεται. παρ᾽ ὃ ἡ μεταβλητικὴ κίνησις οὐχ ἑτέρα κατὰ γένος ἐστὶ τῆς μεταβατικῆς κινήσεως. διόπερ ἡμεῖς πρὸς ταύτην μάλιστα κομιοῦμεν ^) τὰς ἀπορίας" ἐπείπερ αἰρομένης — αὐτῆς οἰχήσεται καὶ ἡ μεταβζχητικὴ κίνησις. ΄ nor δὲ τῶν ἀποριῶν γνωστέον ὅτι τρεῖς γεγόνασι στάσεις ") 45 κατὰ τὸ ἀνωτάτω περὶ κινήσεως" oi μὲν γάρ φασὶν κίνησιν εἶς vat, οἱ δὲ μὴ εἶναι, οἵ δὲ οὐ μᾶλλον εἶναι ἢ μὴ εἶναι. καὶ εἶγαι — μὲν ὃ τε Βίας, τοῖς φαινομένοις προσέχων, καὶ οὗ πλείους τῶν φυσικῶν, ὥσπερ οἱ περὶ Πυϑαγόραν καὶ Ἐμπεδοκλέα καὶ 2f»- αξαγόραν 4ημόκριτόν τε καὶ "Eníxovpov, οἷς καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ περιπάτου, ἔτι δὲ καὶ οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς συναπεγράψαντο xal. ἄλλοι παμπληϑεῖς. μὴ εἶναι δὲ οἱ περὶ Παρμενέϑην καὶ Ἰἤέλισ.- 48 σον 5), o?c ὃ ““ριστοτέλης στασιώτας τε τῆς φύσεως ) καὶ dgo- δίκους κέκληκεν" στασιώτας μὲν ἀπὸ τῆς στάσεως, ἀφυσίκους δὲ ὅτι ἀρχὴ κινήσεώς ἔστιν ἡ φύσις, ἣν ἀνεῖλον φάμενοι μηδὲν κινεῖσθαι. τὸ γὰρ κινούμενον ὀφείλει ἀνύειν τι διάστημα" πᾶν ΑἹ δὲ διάστημα διὰ τὸ τὴν εἷς ἄπειρον ἢ) ἐπιδέχεσϑαι τομὴν ἀνήνυ- ἡ τόν ἐστιν. ὥσϑ᾽ οὐδὲ κινούμενόν τε ἔσται. συμφέρεται δὲ τού- 4d 8 «ὃ 8 «ὃ transponi et alium pro alio ordinem suscipere. hoc autem nou aliter eve- nerit, nísi molecnlae illae per transitum moveantur. et rursus ut éx duro fiat molle aut ex molli durum, oportet eas ex quibas constant partes ia loco moveri. 4d. nam earum quidem extensione molliuntur, coitione aute et condensatione indurantur, quo fit ut motns mutationis non sit gefiere alius a motu transitus. quamobrem nos adversus eum nostras maxime dirigemus dubitationes: nam si is tollatur, peribit etiam motus mutationis. 45. Antequain autem in medinm afferamus dubia, sciendinn est tres δὰ summum fuisse sectas de mota: nam alii quidem' dicunt esse moinm, 48} vero non esse, álii non magis esse quam non esse. et esse quidem et Bi«f, attendens ea quae sensibus apparent, et complures ex Physicis ut Pytha« goras Empedocles et Anaxogaras Democritusque et Epicurus, quorum sem. tentiae subscripserunt Peripatetici et Stoici et alíi permulti. 46. non vaib -amtem Parmenides et Melissus, quos Aristoteles vocavit Statorios ét nos- Physicos; statorios qnidem a statione, nou-Physicos antem, id est, uon natüreles, quoniam natura est principium motus, quem sustulerunt dicentes nihil moveri. 47. nam quod movetur, debet aliquod spatium conficere; quodvis antem spatium non potést confici, propterea qnod suscipiat sectio- - nem in infinitum. quamobrem nihil erit quod moveatur. 48, cum lis virís m) xoutoUut»] ms Ciz. χοσμιοῦμεν male. ENS n) τρεῖς γεγόνασι στάσεις] vide dicta ad 3 Pyrrhon. sect, 65, ubi etiam Biantis mentio, qui motum dari haud dubitavit.,. i] o) Παρμενίδην xal ΜὲΈέλισσο»] etiam de his dictum ad laudatum Pyr- rhon. locum.
p) στασιώτας τε τῆς φύσεως} habuit hoc Aristoteles a Platone, cuius baec sunt in Theaeteto p. 130 [p. 181 A] de Parmenide ac Melisso: ἐὰν dà ol τοῦ ὅλον στασιῶται ἀληϑέστερα λέγειν δοχῶσι,. φευξόμεϑα παρ᾽ αὐτοὺς ἀπ᾽ αὐτῶν καὶ τὰ ἀχένητα xwovyrtoy. in Sexti verbis: ms Cia. omittit τῆς φύσεως. vocabulum ἀφύσιχον habes etiam infra, sect, 369, g) διὰ τὸ τὴν εἰς ἀπειρ0»} confer lib. ἃ Pyxthon. sect. 79. | 60 - τς SEXTI EMPIRICI τοις τοῖς ἀνδράσι καὶ Διόδωρος ὃ Κρόνος"), εἰ ug τε ῥητέον ES my P « P 642 xarà τοῦτον " κεχινῆσϑωι μέν và, κινεῖσϑαι δὲ μηδὲ Ev'), ὡς « προβαίνοντος τοῦ λόγου διδάξομεν "), ὅταν αὐτοῦ τὴν στάσιν ἢ) ἀκριβέστερον ἐπισκεπτώμεϑα. τὰ νῦν δὲ ὠποχρη τοῦτο γινωσκειν, ὅτι καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἐστι δόξης τοῖς τὴν κίνησιν ἀνῃρη- 49x0ci. μὴ μᾶλλον δὲ εἶναι χίνησιν ἢ μὴ εἶναι ἔλεξαν οἱ ἀπὸ τῆς σκέψεως" ὅσον μὲν γὰρ ἐπὶ τοῖς φαινομένοις εἶναί τε χένησιν, 660cov δὲ ἐπὶ τῷ φιλοσόφῳ λόγῳ μὴ ὑπάρχειν. τοιαύτη μὲν xai 7 xarà τὸν τόπον στάσις "), μεϑ᾽ ἣν εἰς τὸ μὴ εἶναε κίνησιν ᾿ ἐπιχειροῦντες πρωτὰας χομιοῦμεν ἐνστάσεις ἐχόμενοι τῆς κατὰ τὴν κίνησιν ἐννοίας. ἔνιοι τηίνυν ὁμεζόμενοι τὴν κίνησίν quot. “χίνη- Blocíg ἐστι μετάβασις ἀπὸ τόπου εἰς τόπον ἢ). πρὸς οὖς λέγεται ὅτι τὴν μὲν εὐθικὴν κίνησιν ἀπέδοσαν, τουτέστι τὴν àv) ἢ κάτω, D A * M ἢ πρόσω ἢ ὀπίσω, ἢ εἰς δεξιὰ ἢ εἰς ἀριστερά" τὴν δὲ κυχλο- φορητικὴν παρέλιπον, οἷον xa? ἣν ὃ χεραμεικὸς τροχὸς στρέ- TU. xal ἢ σφαῖρα τοῖς κνώδαξι περιδινεῖταε, ὡσαύτως δὲ xoi οἱ ἄξονες καὶ τὰ τύμπανα. ἕκαστον γὰρ τῶν οὕτω κινουμένων σωμάτων o) μετέρχεται ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλ᾽ ἐν τῷ αὐτῷ δδ μένον τόπῳ κινεῖτωι. ὅϑεν τινὲς τὴν τοιαΐτην φεύγοντες ἔνστα- “ i e σιν“), διορϑοῦνται τὸν ἐχχείμενον ὅρον καί φασιν “ὅτε κίνησίς consentit etiam Diodorus Cronus, nisi ex eius sententia dicendum sit, τοῦ» tum quidem fnisse aliqnid, moveri autem nibil, ut procedente docebimus oratione, quando ejus sectam considerabimnus accuratius. jn praesentia antem sufficit hoc scire, quod ipse quoque est in sententia eorum qui znotum su- stulerunt. 49. noh magis autem esse motum, quam non esse dixernnat Sce- ptici: nam qnod attinet quidem ad ea quae appareut, motum esse aliqnid; quod autem ad philosopbicam attinet rationem, non esse. 20, tam varia occurrit hoc in loco sententiarum diversitas, qua exposita ut non dari mo- tum conemur probare, primas afferemus obiectiones uotioni motus inhaerendo. nonnulli ergo ita motum definiunt *motus est transitus a loco, ad locum'. 51. adversus quos dicitur, quod definierunt quidem motum qui recta fertur, nempe eur qui fertur supra aut iufra, aut aüte aut pone, aut dextrorsum aut sinistrorsum, motum autem qui fertur in orbem, praetermjserunt, uf per quem figuli rota vertitur et sphaera circa centrum agitur, similiter et axes et tympana. unumquodque enim eorum quae sic moventur corpogom, non transit a loco iu locum, sed movetur manens iu eodem loco. 52. uude quidam fugientes hanc obiectionem corrigunt expositam definitionem et dir) “ιόδωρος ὁ Κρόνος} dictum ad 2 Pyrrhon. sect. 215. &) χατὰ τοῦτο» ita legendum e ms Ciz. pro xal τοῦτον.
POS 1) χεχινῆσϑαι μέν τι, χινεῖσϑαι δὲ μηδὲ ἕν} Stobaeus Eclog. Phys.
p. 40 Ζιόδωρος ὁ Κρόνος, χεχινῆσϑαι μέν τι, χινεῖσϑαι δὲ μηδέν.
wu) διδάξομεν») infra sect. 85 &q. et 120.
x) αὐτοῦ τὴν στάσι»] sententiam cui insistit, opinionem, sectam. vide ad lib. 1 contra Log. sect. 49.
y) ἡ xatà τὸν τόπον GOrWGic)] perperam Hervetus: talia quidem est et v. quae in loco est statio. nam vertendum; haec diversa philosophorum opinio, de praesenti loco, hoc est de praesenti argumento. ita ut σεάσις idem sit quod διάστασις, vel τοιαύτη στάσις positum sit pro τοιαῦται στασέιςι.;.
x) μετάβασις ἀπὸ τόπου εἰς T0nov] haec definitio motus Epicuro pla- cuit. vide Gassendum in Physiologiam Epicuri p. 236 «q. de septem ges neribus motus localis Chalcidius p. 213 et Proclus 4 in Timaeum p. 276 sq.
a) tuurès ví» τοιαύτην φεύγογτες ἔνστασι»] ex hia fuit Apollodorus, ADVERSUS PHYSICOS (Lib, X]. ey ᾿ἔστι μετάβασις ἀπὸ τόπου εἷς τόπον, ἤτοι ὅλου τοῦ σώματος ἢ τῶν τοῦ ὅλου μερῶν᾽. ὃ τὲ γὰρ ἐν τῷ περιπατεῖν κινούμενος κατὰ ὁλότητα ἀπὸ τύπον εἰς τόπον μετέρχεται, ἢ τε τοῖς χνώ- δαξι πὲριδινουμένη σφαῖρα ὅλη μὲν οὐ μεταβαίνει τόπον ἐκ τό- zov, κατὰ μέρη δὲ ἀμείβει τοὺς τόπους, καὶ στρεφομένης αὐ-- τῆς τὸ μὲν ἄνω μέρος ἐπιλαμβάνει τὸν κάτω τόπὸόν, τὸ δὲ κάτω μετέρχεται εἷς 109 ἄνω, xoi. ἐπὶ τῶν λοιπὼν τὸ ἐναλλάξ, διόπερ τὴν χίνησιν ῥητέον φασί “μετάβασιν εἶναι ἀπό τινος τόπου εἷς τόπον, ἤτοι ὅλου τοῦ κιγουμένου σώματος ἢ τῶν τοῦ ὅλου με — ρῶν᾽. ϑελήσαντες δὲ οὗτοι τὴν εἰρημένην φυγεῖν ἀπορίαν «εἷς 58 ἑτέραν ἐνέπεσαν" οὐ γὰρ πᾶν τὸ κινούμενον μεταβατικῶς μέτει-- div, ἀπὸ τόπου εἰς τύπον ἤτοι κατὰ ὁὑλοσχέρειαν ἢ xarà μέρη, ἀλλ᾽ ἔστι τινὰ τῶν μεταβατικῶς κινουμένων σωμάτων, ἅπερ τισὶ pu μέρεσιν ἐν τῷ αὐτῷ μένοντα [τόπῳ *)] κινεῖται, τισὶ δὲ οὐκ ἐν τῷ αὐτῷ μένοντα ἀλλ᾽ ἄλλον xal ἄλλον ἐπιλαμβάνοντα, ὁποῖόν τε ἐστὶν ἰδεῖν ἐπὶ τοῦ κυκλογραφοῦντος χαρκέγνου ^) καὶ τῆς ávoi- γομένης καὶ κλεομένης ϑύρας. ἐπὶ μὲν γὼρ τοῦ καρκίνου quí-54 γεται 7) τῷ κέντρῳ ἐνηρεισμένη κεραία κατὰ τὸν αὐτὸν στρεφο- P 048 évm τόπον, καὶ ἡ ἔξωϑεν περιαγομένη τε καὶ χυχλογραφοῦσα ν᾽ ἀπ᾽ ἄλλου ἐπ᾽ ἄλλον μετιοῦσα τόπον. ἐπὶ δὲ τῆς κλειομένης ἢ ἀνοιγομένης ϑύρας 0 μὲν κατὰ τοῦ oluícxov βεβηχὼς στροφεὺς cunt *motus est transitus a loco in locum, aut totius corporis aut partium totius", nam et qui in ambulando movetnr, per totum movetur a loco ad locum, et sphaera quae circa centrum agitur, tota quidem non transit a loco ad locum, sed per partes mutat loca, et dnm illa vertitur, pars quidem superior apprehendit locum juferiorem, iufermor autem transit αὐ superio- "E rem et vicissim ia reliquis, et ideo dicnnt diceudum esse *1notum esse tran- sitnm ab aliquo loco ad locnm, ant toto corpore moto aut totius partibos '*, 53. ii autem volentes effugere dictam dnbitationem inciderunt in aliam: non enim quidquid movetur, transeundo transit a loco ad locum aut per totum aut per partes, sed sunt quaedam corpora quae transeuado moventur, quae quidem aliquibus partibus moventar in eodem loco manentia, al'qui- bus antem non imanentia in eodem loco sed alium et alium apprehendentia, ut licet videre in circino qui circulum describit, et in ostio quod aperitur et clauditur. 54. nam in circino quidem cernitur quae centro iuhaeret cu» spis, verti in eodem loco, exterior autem circumagi et ia orbem ferri ab alio ad aliam locum trausiens. in ostio autem quod clauditur et aperitur, cardo quidem qui per cavum fertnr, vertitur ia eodem loco, pars autem Epicureus apud Stobaeum p. 42 Eclog. PorE et Stoicus Chrysippus, qui eodem teste Stobaeg p. 41. motum esse dixit μεταβολὴν καιὰ τόπον ἢ ὅλῳ ἢ μέρει, ἢ μειαλλαγὴν ἐκ τόπου, ἢ χαϑ᾽ ὅλον ἢ κατὰ μέρος. anté Chrysippum Plato quoque duo illa genera motus distinxit in Theaeteto, φοράν et περιφορα».
b) ἐν τῷ αὐτῷ μένοντα τόπῳ] in ms Ciz. deest τόπῳ [uncis igitur ín- clusimus), c) xuxloygadoUrtog xcox(vov] in aliis libris x(oxtvog scribitur, ut in Cai libro de optimo docendi genere, qui Sexto in ed, Genevensi A — licitur, p. 500 et 501. sic et Latini circinum dicunt. nam ab hoc loco quidem prorsus alienum est, quod de cancro et antenna Hervetus in- terpres cogitavit. xegaí« est cuspis, apex, ut xega(« literae Matth, 5 18, scholiastes Nicandri ad Alexipharmaca p. 86, χεραέα λέγεται τὸ ἄχρον καὶ ἔσχατον.
. d) κυκλογραφοῦσα) ms Ciz, χυκλοφοροῦσα, rainus bene, L | SEXTI EMPHRICI . τῷ αὐτῷ ἐνστρέφεται τόπῳ, τὸ δ᾽ ἀντικείμενον αὐτῷ τῆς ϑύρας μέρος διαφέροντας ἐπέρχεται τόπους, καὶ ὃν uiv ἀπολείπει, ὃν δὲ ἐπιλαμβάνει. αὗται μὲν οὖν αἱ κινήσεις ἐκπεπτώκασι τῆς ἀπο- ᾿ ἔδδόσεως. ἦν δέ τις καὶ ἄλλη παραδοξοτέρα κίνησις μεταβατική, — xa9^ ἣν τὸ κινούμενον οὔτε xaJ^ ὅλον οὔτε κατὰ μέρος νοεῖται ἐκβαῖνον τοῦ ἐν ᾧ ἔστι τόπου, ἥτις καὶ αὐτὴ ἐχπέπτωκε τοῦ , ὅρου, καϑὼς αὐτόϑεν συμφανές. xal ἔσταε τὸ ἰδίωμα ταύτης 5 προδηλότερον ἐπὶ ὑποδείγματος ποιησαμένων ἡμῶν τὴν δόξαν. — 86H γάρ τις οὐριοδρομούσης νηὸς ὑποκέοιτο ἐκ τῆς πρώρας εἰς πρύμναν ὄρϑιον δοκίδά μεταφέρων καὶ ἰσυτυαχῶς κινούμενος τῇ γηΐ, dort χαϑ᾽ ὃν χρόνον αὕτη εἰς τοὔμπροσϑεν ἀνύει πη- χναῖον διάστημά, κατὰ τὸν igovy xal τὸν ἐν αὐτῇ κινσύμενον εἰς τοὐπίσω μεταβαίνειν πηχυαῖον διάστημα - πάντως κατὰ ταύτην τὴν ὑπόϑεσιν γενήσεται μὲν μεταβατικὴ κίνησις, οὔτε δὲ ὅλον τὸ κινούμενον κατὰ τὴν αὐτὴν ἐχβήσεται τοῦ ἐν ᾧ ἐστι τύπῳ 5T οὔτε κατὰ μέρος. ὃ γὰρ ἐν τῇ νηὶ κινούμενος κατὰ τὴν αὐτὴν xáS9trov τοῦ rt ἀέρος καὶ τοῦ ὕδατος μένει, διὰ τὸ ὅπόσον ἄν δοκῇ εἰς τοὐπίσω προκόπτειν, τοσοῦτον σύρεσϑαι tig τὸ ἔμιπρο- σϑεν. δύναται οὖν τι κινεῖσθαι μεταβατικῶς, ὃ οὔτε xaJ" ὁλό- τητὰ οὔτε κατὰ μέρος ἐκβαίνει τὸν ἐν ᾧ ἐστι τόπον. ταῦτα μὲν 6800» ἔοικεν εἶναε τοιαῦτα. πάρεστε δὲ καὶ ἑτέρως ἀπορεῖν τοὺς οὕτω τὴν ἐπίνοιαν τῆς μεταβατικῆς κινήσεως ἀποδιδόντας. ἐὰν γὰρ νοήσωμέν τι ἀμερὲς καὶ ἐλάχιστον σῶμα ἐν τῷ αὐτῷ στρε- φόμενον τύπῳ, τουτέστι κυχλοφορητιχῶς, ἔσται μέν τις μετα- Aurixi κίνησις, οὔτε δὲ xarà ολότητα κινούμενον 7) ἐκβήσεται τοῦ ἐν ᾧ ἔστι τόπου οὔτε κατὰ μέρος" καὶ κατὰ ὁλότητα μὲν, ἐπεὶ ὑπόκειται ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ κυκλοφορητικῶς στρεφόμδον, N ostii quae ei ex adverso sita est, subit loca differentia, et alium quidem . locum relinquit, alinm vero ápprehendit, atque hi quidem motas excide- runt a definitione. 55. est autem alius quoque magis admirabilis transeundi modus, in quo quod movetur, neque ín toto neque in parte intelligitur ex- cedere ab eo in quo est loco, qui ipse quoqne excidit a definitjone, ut per 86 patet. erit autem eius proprietas evidentior, si exemplo ostenderimus nostram opinionem. 66. si ponatur quispiam, cum secundo cursu fertur 52.
vis, à prora ad puppim rectam transferre trabem et pari qua navis ferri ce- leritate, adeo wt quo tempore ipsa conficit anterius spatium unius cubiti, pari etiam is qui ia ipsa movetur, retrorsum transeat spatium unius cubiti; omnino ex hac positione erit quidem transeuudi motus, sed neque totum quod movetur, excedet ex eo in quo est loco, neque in parte. 57. nam qui movetur in nave, mauet in eodem perpendiculo aéris et aquae, propterea quod quantum videtur retrorsum progredi, tantum trahatur anterin& potest ergo aliquid transeundo moveri, quod neque in toto neque in parte excedit ab €o loco in quo est. atque haec quidem videutur esse eiusmodi.
58. licet antem aliter quoque dubitare adversus eos qui sic defininnt metam à frausitns, nam si cogitemus aliquod corpusculnm individuum e£ minimum verti in eodem loco, nempe in orbem, erit quidem aliquis transeundi mo- fus, sed neque in toto excedet dum movetur ab eo in quo est loco, neque : in parte: non ín toto quidem, quoniam ponitur in eodem loco ferri ia ore) ἰσοταχῶς — —— τῇ νηΐ] articulum τῇ revocavi e ms Οἷς. has . porro obiectiones adversus motui a Sexto propositas, qui confutatas . voluerit videre, Gassendum in Physiolopiam "Epicuri p. 297 evolret. Jf) κινούμενον» in ms Ciz. hoc vocabulum praesenti loco desideratur et exstat ente verba οὔτε χατὰ μέρος, | “κατὰ μέρος d£, ἐπεὶ ἀμερές ἐστιν. ὁ δ᾽ αὐτὸς λόγος κἂν συν--59.΄. ϑωῶμέν τινὰ εὐθεῖαν γραμμὴν ἐξ ἀμερῶν σωμάτων στοιχηδὸν τεταγμένων καὶ ταύτην γυήσωμεν στρεφομένην € ἐν τῷ αὐτῷ 1620, ὥσπερ τοὺς ἀξονας. πάλιν γὰρ ἔσται μὲν μεταβατικὴ κίνησις, οὔτε δὲ [] ὅλη εὐθεῖα ἐχβήσεταε τοῦ ἐν ᾧ ἐστι τύπου " χκυκλο- φορητικὴν γὰρ μόνον ἐποιεῖτο τὴν κίνησιν" οὔτε κατὰ μέρη?), P 618 τῶν γὰρ ἀμερῶν σωμάτων οὐκ ἔστι μέρη. ἀλλὰ ταύτας μὲν τὰςθ0 ἐνστάσεις διαχρούονται oí μὴ συναθεσχόμενοι τῷ [μὴ} 9) εἶναί τινα ἀμερῆ, φήσουσί τε μέχρις ἐπινοίας προχύπτειν τὴν τοιαύ-- τὴν χίνησιν" δεῖ δὲ αὐτὴν. ἐπὶ ὑποστατῶν ἐξετάζεσϑαι σωμάτων. ὧσϑ᾽ οὗτοι μὲν οὕτως ὑπαντήσονται. οἱ Ó' ἀξιοῦντες ἀμερή 61 εἶναι σώματα καὶ τὴν. κατάληξιν "τῆς τῶν σωμάτων τομῆς εἰς | ἐλάχιστον γίνεσϑαι 2); οὐδὲν ἰσχέσουσιν λέγειν πρὸς τὰς τοιοῦ- ' τοτρόπους ἀπορίας. οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐὰν μεταστῶμεν τούτων, εὑρεθήσεται ἰσυσϑενής, ὃ τε κατασκευάζων τὸ μὴ εἰναι χίνησιν λόγος καὶ ὃ δεικνὺς ταύτην ὑπάρχειν. τῷ μὲν γὰρ εἶναι κίνησιν 68 συναγορεύει 7 ἐνάργεια!). περὶ͵ δὲ ταύτης ἐστὶ ζητησις παρ᾽ ὅσον οἱ μὲν *) αἰσϑήσει λαμβάνεσϑαί φασι τὴν χίνησιν ᾿ οἱ δὲ αἰσϑήσει μὲν οὐδαμῶς. 0c αἰσϑήσεως δὲ τῇ διανοίᾳ. καὶ οἱ μὲν 68 αἰσϑητὸν εἶναι λέγοντες πρᾶγμα τὴν κίνησιν, πιστοῦνται τὲ τοιοὔτο ἐχ τοῦ μὴ τὸ αὐτὸ ἐγγίνεσθαι πάϑος τῇ αἰσϑήσει, οἷον τῇ ὄψει, ἀπὸ τε τοῦ κινουμένου σώματος, ὅτε κινεῖται, $5 e ^ τοῦ ἠρεμοῖντος, ὅτε ἠρεμεῖ, ἀλλὰ διάφορον. μὲν ἀπὸ τοῦ ἀκινητί- ζοντος, ἀλλοῖον δὲ ἀπὸ τοῦ κινουμένου" ὥστε χατὰ τοῦτο αἷ- σϑήσει ληπτὴν εἶναι τὴν κίνησιν. οἱ δὲ ἀξιοῦντες μὴ aloX' ou 64 bem; nec in parte, quoniam est individuum et caret partibus. 59. similiter et si composuerimus aliquam rectam lineam ex individuis corpusculis col- locatis per seriem et eam cogitemus verti in eodem loco, sicut axes. rur- sus quidem erit motus transitus, sed neqne tota recta excedet ex eo in quo est loco: movetur enim solnm in orbem: neque per partes: individnornm enim corpnusculorum non sunt partes, 00. sed has quidem repellent obiectio-. : nes il, quibus uon placet esse aliqua iudividna, et dicent huinsinodi motum non procedere nisi tantnm ja cogitatione, oportere autem enin exainiuari qui detur in corporibus subsistentibus, 61. atque ii quidem sic occurreut. qui autem censent corpora esse individna et sectionem corporum desiuere in minimum, nihil poterunt dicere adversus eas dubitationes, vernmenim- vero euamsi ab his recesserimus, invenietur paris ponderis oratio quae pro- bat non esse motum et qnae eum esse ostendit..62. nam quod sit quidem motus, suffragatur evidentia. sed de ea est quaestio, quod.alii dicunt mo- ium sensu percipi, alii antem nequaquam ΘΗΝ. sed inente per sensum. 63. et ii qnidem qui dicunt motum esse rem $eusilem, hoc probaut ex eo quod seusui non eadem sit affectio, utpote visui, ex corpore quod move- inr quando movetur, et ex eo quod quiescit quaudo quiescit, sed diver»a ab eo quod nou movetur, et diversa ab eo quod movetur. quo fit ut hac ratione sensa comprehendi possit motus. 64. qui autem censeut eum nog 8) οὔτε χατὰ μέρη] ms Ciz, xasa μέρος. mox δι δε θυ OMEAE potius P ΘΗ et inferius δεῖν.
[gg) μὰ delendum.]
À) εἰς ἐλάχιστον ytvta9ar] in. ms Sarvil. deest γίνεσθαι.
ἢ συναγορεΐει 5j ἐνάργεια] confer 8 Pyrrhon. sect, 66, pro Ovrayo- ρεύει in ma Ciz, ὯΝ συναγορεύη.
k) παρ᾽ ὅσον οἱ uiv] in ms Savil. et Ciz. verba o£. μὲν male absunt, SEXTUS kNMPIR. II. Xx 099 " SEXTI EMPIRICL ταύτην λαμβώνεσθϑαι,. ἀλλὰ δε’ αἰσϑήσεως μέν, διανοίᾳ δέ, φασὶν ὅτε πᾶσα κίνησις κατὰ ισυμμνημύνευσιν γίνεται. ἀναφέροντες γὰρ ὡς τόδε τὸ αῶμα πάλαι μὲν ἐν τῷδε τῷ τόπῳ ἐτύγχανε, νῦν δέ ἔστιν ἐν τῷδε, ἔννοιαν λαμβάνομεν τῆς κινήσεως χαὶ τοῦ κεκινῆσθαι. αὐτὸ, δὲ τό x μηημονεύειν οὐκ ἀλόγου τινὸς αἰσϑή- σεως, λογικῆς δὲ δυνάμεώς ἐστιν ἔργον. οὐκ ἄρα τῇ αἰσϑήσε, Ὁ διανοίᾳ δὲ λαμβάνεσθαι συ έβηχε τὴν χίνησιν. ἄλλως τε πᾶσα χένησις κατὰ ἀπόληψιν καὶ ἐπίληψιν τόπου νοεῖται" 7 δὲ αἰσϑησις οὔτε τόπον δύναται λαμβάνειν — οὐϑεὶς γὰρ τόπος εἰσϑη: τός ἐστιν — οὔτε ἐπίληψιν καὶ ἀπόλ ψιν" μνημονικῶς γὰρ ταῦτα ϑεωρεῖται. 7 δὲ oi σϑησις ἄλογος οὖσά ἐστιν ἀμνήμων. οὐχ ἄρα 66 αἰσϑητόν τί ἐστιν ἢ κίνησις. πλὴν ἐάν τε αἰσϑήσει προηγουμέ-. »t6 λαμβάνηται ἐάν τε διωνοίᾳ, ἀδιάφθρον" ἐχεῖνο γὰρ συμφανές ἐστιν, ὅτι συνῴδειν δοκεῖ τῷ εἶναι χένησιν 7 ἐνάργεια. παρ᾽ - ἣν αἰτίαν καὶ οἱ δογματικοὶ φιλόσοφοι οὐχ ἄλλοϑεν εἰώϑᾳσι οἵ δυσωπεῖν τοὺς ἀπορητικοὺς ἢ ἀπὸ ταύτης. πῶς γάρ, “Φασίν, εἰς πὲρ μή ἐστι κίνησις, ἥλιος! ) ἀπὸ «ἀνατολῆς μέχρι δύσεως τοὺς ἰδίους σταδεδύει ἁρόμους; ἢ πῶς ὡρῶν γίγνονται μεταβολαί, ἔα- ΟΡ θέδρυς καὶ ϑέρους xai μετοπώρου xui χειμῶνος; παρὰ γὰρ τὰς τοῖ ἡλίου κινήσεις $ συνεγγισμούς τε καὶ ἀποστάσεις, αὗται συμβαί- 68 vovot. πῶς. δὲ καὶ,γῆες ἀναχϑεῖσαι ἐκ λεμένων εἰς ὃ ἑτέρους χατά- γονται λιμένας; τίνᾳ δὲ τρόπον ὃ ἀναιρῶν τὴν. χέκησιν ἀπορη- τιχῶς, ἕωϑεν προελϑῶὼν τῆς οἰχίας καί τινὰ τῶν πκατὼ τὸν βίον πραγματευσάμενος, πάλιν ὑποστρέφει; » πάντα yàg ταῦτα ἀναν- τίρρητώ ἐστι τῆς κινήσεως. τεχμήρια. ὅϑεν καὶ τῶν παλαιῶν τις Κυνικῶν ") τοὺς κατὰ τῆς κινήσεως ἐρωτώμενος λόγους ἀπεχρίcompréhendi sensu, sed per sensum quidem, vernm cogitatione, dicmnt omnein motnin comprehendi recordatioue, nam in memoriam revocantes quod hoc corpus antea fuit in hoc loco, nunc autem est iu illo, motionis et quod motum sit aliquid, accipimus notionem, psum autem meminisse non est munus alicuins sensus expertis rationis, sed facnltatis ratiocinantis. non ergo sensu, sed- cogitatione. motam contiugit comprebendi,. G5, et alioqui omnis moins latelligitur per loci derelictionem et apprehensionem; seusus autem ae- que locum potest apprehendere — nullus enim locus est sensilis, — neque ap- prehensionem et derelictionem: ea enim cousideratur a memoria. sensus aa- tem 'cum sit expers rationis, nihil memorat. non est ergo motus aliquid sen- sile. 66. caeterum non refert sensune in primis apprehendatur an cogitatione: illud eoim est perspicnum, qnod evidentia videtnr consentire quod sit mo- tus, quai ob causam dogmatiei philosophi non aliunde quam ex ea solent confatare dübitantes. 67. quo modo euim, inquiunt, si non est motus, sol ab ortu nsque ad oceasum suos couficit cursus? aut quo modo fiunt tem- poram mutationes, veris et aestatis et sutumni et hiemis? ea enim eveniunt ex motu s0lis einsque accessu et recessu, 68, qno modo autem naves eda- ctae ex portabns deducuntur ad alios portus? et quo modo Scepiicus da- .bitator qui tollit motum, cum mane domo egressus quaedam sua negotia confecerit, revertitnr? haec enim omnia suut signa et indicia motus, adversus quae RO^ pofe$t contradici, nnde etiam quidem e veteribus Cynicis, cum adversns motum obiiceretur illi argumentum, nihil quidem respondit, dole ere ONE e δ) ἥλιος] eadem de sole navi οἱ "bomine domo sue emeunté atque in eam itinere revertente argumenta 3 Pyrrhon. sect. 66.
P 615 m) τῶν παλαιῶν τις Kvrixdv] Diogenes Cynicus, ut díxi ad lib. 2 Pyrrhon, sect. 244 et.lib. 3 sect. 66. vide Laóttium 6G 39.
ADVERSUS PHYSICOS [Lib. X]. 091 varo μὲν οὐδὲ ἕν, ἀναστὰς δὲ περιεπάτει, δι᾽ αὐτῆς τῆς ἐναρ- “γείας τὴν διάνριαν τοῦ σοηιστοῦ ὀνειδίζων. xal ἄλλα δὲ nau-69 ᾿πληϑῆ τοιαῦτ᾽ εἰώϑασιν οἱ ἐξ ἐναντίας λέγειν ὑπὲῃ τοῦ κίνησιν εἶναι. οἷς καὶ ἡμεῖς ὡς ἀποχρώσῃ συνηγορίᾳ πρὴς κατασκευὴν τοῦδε τοῦ μέρους ἀρκεσϑέντες εἰς τοὐναντίον ἐπιχειρήσομεν. ἐὰν γὰρ ἴσον δειχϑῇ κατά rt πίστιν xal ἀπιστίαν vq) εἰναι κίνησιν τὸ μὴ εἶναι κίνησιν, πάντως ἀχολουϑήσει τὸ μηϑετέρῳ μὲν συναινεῖν, ἐπέχειν δὲ περὶ ἀμφοτέρων. εἴπερ οὖν κινεῖταί τι πρώ- 10 & τς, Οἷον στοιχεῖον, ἤτοι τῷ αὐτοῦ χινεῖται ἢ τὉπ ulhov") αν 4 οὔτε δὲ ὑφ᾽ αὑτοῦ, ὡς δείξομεν, οὔϑ᾽ ὑπ᾽ ἄλλου, χαϑὼς παραμυϑησόμεϑα ")" οὐκ ἄρα χινεῖται. αὐτίχα γὰρ εἰ πᾶν τὸ , κινούμενον ὑπὸ ἑτέρου κινεῖται; ἦτοι συνακολουϑοῦῖντος αὐτῷ τοῦ χινοῦντος χινεῖται ἢ μὴ συνακολουϑοῖντος " οἴτε δὲ ovraxoλουθοῦντος οὔτε ἀφισταμένου κινεῖται, ὡς δείξομεν" οὐκ ἄρα τὸ χινοίμενον ὑπ᾽ ἄλλου χινεῖται: εἰ γὰρ τὸ κινούμενον συνακο-Τὶ λουϑοῦντος αὐτῷ τοῦ κινοῦντος κινεῖται, δεήσει τῷ ὑποιῳδη- ποτοῦν χινουμένῳ ἑνὶ πάντα συνεξαχολουϑεῖν. εἰ γὰρ λόγου χάριν ἕχαστον τῶν εἴκοσι τεσσάρων στοιχείων ὑπὸ ἑτέρου κινεῖ- ται, ἀναγκαῖον τῷ ἄλφα κινουμένῳ ὑπὸ τοῦ βῆτα συνακολου- ϑεῖν τὰ λοιπά" ἐπείπερ ὡς ἕπεται ἑῷ ἄλφα τὸ βῆτα χινοῖν τὸ ἄλφα, οὕτω χαὶ τῷ βῆτα ἀκολουϑήσει τὸ γάμμα κινητικὸν ὃν αὐτοῦ, xai τῷ γάμμα τὸ δέλτα xol μέχρε τοῦ ὠ. τοίνυν καὶ 72 ἐπὶ τῶν κατὰ τὸν κόσμον πραγμάτων, εἰ ἕχαστον τῶν xivovpé- vt» ἀχολουϑοῦν ἔγειν ὀφείλει τὸ χινοῦν, ἑνὶ κινουμένῳ πάντα συνακολουϑήσει. ἄτοπον δέ γε ἑνὸς κινουμένου πάντα λέγειν κιγεῖσϑαι" οὐκ ἄρα ἕπεται τῷ κινουμένῳ τὸ κινοῦν. εἰ δὲ χωρί- 18 sed surgens ambulavit, per ipsam evidentiam sophístae sensum exprobrans. 69. multaque eiusmodi alia solent adversarii dicere, ut ostendant esse mo- twm, quibus nos quoque contenti fjamquam auíficienti defensione ad. hane partem confirmandam contra argumentabimur, si enim ad credeudum et noa credendum. par faerit osteusum, non esse motum et esse motum, omnino sequetur ut nentri quidem asseutiamur, anstineninus autem nostram de utro- que assensionem, 70. si ergo movetur aliquid primo, ut, elementum, aut a se movetur ant ab alio; sed nec a se ipso, ut ostendemus, neque ab alio, ut explicabimus. son ergo movetur, iam enim si quidquid movetur, ab alio movetur; ant ipsum consequente eo quod movet, movetor, aut non conse-,