bit, —— — 1:corpus diia adeb dre Yo 0 auód fertur. perat, atiam piliilzesiatat, ai spriescet, Omnino suiescet sibo:cemsa: quod quidemest alusirdem. 208, ai autom mocvebitup, queniam. transis sotum spétium decem cbitewm in. uno dndividuo; qnod 2stetepatium uniuscabiti oum sit idem metes, transibit Ja parte Semporis individni; quo.fM w tempus individuum. preeter δὴ aslpten pls adr vti deotum sit etiami.in decem partes, 163, prestezea si M quel:movotur.in uno tempore individuo, totum conficit spatewm.dividgum, modepserio:in quio. 6t so0dem -tompere οὐ im ommibus spatii partibms; si ewe iu u»o et eodem 'tempore esit3n:ormibus partibus spatii, mes erit maetgs iu epatio, sed quies: quod quidem est absurdum, 164, mom ergo is wno-et individuo (émpore movetur quod movetur per spatium dividuum, «qnmen- doquidem.erit idem in:eodem tempore calidum et. frigidum, iluminatem et nom illeminatum,; penstur eaim spatium duum cubitorum, οἰ eius alter qui- Bem:cubitas git igno exléfactus, alter veso frigeat, 165. i igitur quod mo- wetur, in uno ot esdem temiposo individuo boc totum conficit spatium; quando est ἐπ onbito.cslefasto seit:celidum, et quando im frigido frigiunm. est autem θάψαι:tempóse ia; σὐδοίφοιο! et frigido; kie exgo-oodem temporo;évit ealidum slundb ot ifeigidum::quod.meu potest fios, 166. verumenievrero -esdom quo- quo: sqicue:Ncobit: docere, quod «imul ett idem illurninatm;0t nou ijumi- BEER: quod ipsums quoque. est coma evidsatiam,.ad beso. acoedit, qued XEE — naim — nem M eium ens c cd docu ὦ —— πάντως ἀναιτίαν,] [y recte Qi: nam jn ditis perpe: LI ADVEREUS THYSICOS fub X. ——75- τες ὑποϑῆται — κεκινῆσϑαι λέγειν τὸ κινούμενον. οἷον1Οϊ ἔστω τετραδακτυλιαῖον διάστημα. καὶ διῃρήσϑω εἰς ὀχτιὸ- ριέρη, εὐσήμιουν τε χάριν διδασκαλίας τὸ μεὲν πρῶτον αὑτοῦ. nepos: Κ6 c — ἄλφα, τὸ δὲ δεύτερον fira 4)» τὸ δὲ τρίτον γάμμια. καὶ. xarà τὰ ἑξῆς. ὁμοίως.. εἰ. δὴ τὸ κινούμενον ἐν ἑνὸ xul: τῷ αὐτῷ χρόνῳ μεριστὸν ἀνύει. διάστημα, ἐν ᾧ χρόνῳ χενδῖται τὸ. πρῶτον “δεύτερον διάστημα, ἐν τῷ αὐτῷ δυνήσεται κενεῖσϑαι τὸ δεύτε- ρον τρέτον διάστημει" ἀλλ᾽ εἰ ἐν τῷ αὐτῷ; κινήσεται καὶ τὸ. τρί- τὸν τέταρτον καὶ οὕτω μέχρις ἀπείρου. ὧστε ἐν ἑνὶ καὶ ἀμερεῖ χρόνῳ δ) κινήσεται" τὸ ὅλον τῆς γῆς διάστημα. εἰ οὖν. μήτε ele 168 «ἄπειρον?) οὔσης τῆς τομῆς μήτε εἰς ἀμερὲς 4). τῆς Νατολήξεως μήτε τινῶν “ μὲν εἰς ἄπειρον τεμνομένων, τινῶν δὲ εἰς ἀμερὲς ᾿κατιληγόντων, σώζεχαι 7 χίνησις" ῥητέον μηδὲν εἶναι. κίνησιν. εἷς ἕπεται dj ἐποχῆ. Qus τε T τῆς zie inapyag!) a "d διὰ si T —Àá αὐτῇ λόγων.) ἐσοσϑένε ᾶν. ᾿ IM LLL νι Hæt: neorov)- | EO P 0602 M [ois κινήσεως" τριῶν, ιὡς — ribns; enimad 169 τειφοῦ κενουμένου καὶ φύπον φοῦ ἐν x "νεῖται, weil γόνου xut ὃν 7 κίγησι“ συντελεῖται, ἐπεὶ τό τε σῶμα καὶ τὸν Τόπον ἢ) "ἠἠκορήσαμεν, ᾿πειρασύμεϑα "Kal "περὶ χρόνου. ζητεῖν." τάχα γὰρ , eodem tempore moveri id. quod movetur,: 167, ut sit spatium quattuor digi- toram et divisum sit in octo partes, et apertioris doctrinae gratia prima qui- . dem eiws pars vocetur À, secunda autem B, tertia vero C, et sic deinceps, si igitur id quod niovetur, in uto et eodem tempore dividuum conficit spà- : tium, im quo tempore ab À moretur B, eodem tempore poterit. a B etiam moveri C; sed si eodem tempore, etiam a C movebitur D et sic usque ad infinitum, quamobrem in unó tempore individuo movebitur totum terrae spa- tium 168, si ergo neque si sit'sectio in infinitum neque εἶ desibetur in in- 'dividumm neque si aliqua quidem secentur in infinitum, aliqua vero desinant in idtviduum, salvus potest esso motus; dicendum est nihil esse mojum. "quibus est consequens sustinendam esse 'assensionent propter — t et , rationum el contrariarum pería momenta, Ill. De tempore., ἘΞ 169, Cum motus, ut dixi, tribus adhaereat, nempe et corpori quod movetür et loco in quo movetur et tempori pet quod conficitur motus; quoniam de corpore et loco dubitavimus, tentabimus etiam quaerere de pee: fortasse euim 8 Φ0 — a) τὸ δὲ διύτερον Brs«] ita-ms Savil. pro τὸ δεύτερον — móx ro πρῶτον, δεύτερον, τρίτον, τέταρτον non dubito Sextum scripsisse litteras, quibus se usurum iam «significavit, 4, B, T, 4, idque jn ver- sione expressi, ut supra sect. 71.
b) ἐν ἑνὶ xol ἀμερεῖ yoóvo) ms Ciz. omittit χαί, c) μήτε elc ἄπειρον ut visum Stoicis, sect, 123 sq.
d) ure εἰς ἀμερές quae Epicuri sententia, sect. 142 sq. ii.
e) μήτε τινῶν] quae Stratonis physici opinio, sect. 185 sq.: f) τῆς ἐναργείας} evidentiae quae motum dari suadet; sect. δθ "qc ) 40) yoóvov] in mss ὅν]. et Ciz. titulus est: εἴ dari xpévog. "^ Ὁ 688 ἢ) τριῶν, ὡς προεῖπον») supra sect; 181. 140. 48. 154, nec omitteáthitm quod in ze Ciz. legitur: τριῶν “οὐσιῶν.
k) τό τε σῶμα καὶ ἐὸν τόπον] 46 corpore üispetatum — libro 0t, 966 vq. de loco libro: puse & sbtt, 57..; νι καὶ περὶ, τούτον ὃ λόγος ἄπορος φακεῖται τρῖς τε αἰώνιον ὑπο- ᾿τιϑεμένοις εἶναι τὸν κόσμον) φυσικοῖς καὶ τοῖς ἀπὸ τενος χρόνου 170λέγουσιν αὐτὸν συνεστάσϑαι. χαὶ δή. τινές φασε χρόνον εἶναι διάστημα ") τῆς τοῦ χύσμου κινήσεως, οἱ δὲ αὐτὴν τὴν τοιαύτην τοῦ κόσμου χίνησιν. οὔτε δὲ χκᾳτὰ τοὺς πρώτους οὔτε κατὰ τοὺς δευτέρους γίνεταί τις χρόνος" εἴπερ γὰρ. τὸ διάστημα τῆς κινή- σεως καὶ ἡ »ίνησις οὐδέν᾽ ἐστε παρὰ τὸ κινούμενον, ὃ χρόνος τῆς - κοσμικῆῇς κινήσεως διάστημα χαϑεστώς, ἢ ἰδιαίτερον χοσμιχὴ κίνη- - dig, οὐδὲν ἔσται παρὰ τὸν χινοὐμενὸν κόσμον"), ἀλλὰ κόσμος , Vang ἔχων γενήσεται ὃ χρόνος" ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον...καὶ ἄλλως, ,πὴν μὲν κίνησιν τοῦ χύσμου ἐνδέχεται votiv κατά τινὰ. χϑόνον qnoque dubia cernetur oratio et Physicis qui ponunt mundum esse aeternum et iis qui ab aliquó tempore eur dieunt esse constitutum, 170. atque nonnulli quidem docent tempus esse spatium: motus mundi: alii vero ipsum mundi motum, sed neque ex primorum neque.ex secundorum senteptia est aliquod: (émpus: si enim spatium motus et ipse motus nihil est praeter id quod movetur; tem- "nq Pus quod est spatium, motus mundani, aut magis proprie mundanus zeotus, : nibil erit praeter mundum qui movetur, sed mundus aliquo modo 46 babens .^!; fet. tempus,.quod quidem est absurdum, 171, et aliler, muadi qui ΓΝ "μαι. contingit intelligere per. aliquid tempus.cestentem; quamobrem tempus e...I) αἰώνιον τὸν κόσμον! materiam mundi aeternam statuere tantuem non omnes geotium philosophi, persuasi ex nihilo nihil fieri, ut per nobi- .dores Graecorum segáas, docuit, lec. Thomasius: in. Exercitatàonibus -de .,910jca mundi exustione. mundum vero qualis. hodie, δεῖ. alii ab. aeterso .eX$iil4se;,, alii ab aeterna, formatum, a:dan,, alii in tempore deem. a ἄπο. cenditum, alii. ip tempore. prodiisse qugmodocim que. ac temere cea- : luis statuerunt, ab aeterno. exstitisse. quibus vigus est, »lis mundus fuit yel deus ipse, pt Bpinpzae,, atque olim, Critolag,.apud Pbilonem p, 723 íradenti. quod. αἴτιος αὐτῷ 0 χόσμη; τοῦ ὑπάρχεβ; et Plinio lib. 2 c. 1, quem si audimus, mundum. numen ease credi pay est aeternum Apeguensun , neque genitum neque interilurum umquan;, vel aeterna dei et necessaria einanatio, ut Áristoleli, ex cuius sententia mundus eet 4/ne genifurg, «ine dnferitu,, ut mentem 'eius éxponit Chalcidius. p. 3:9. Aristotelem, secuti Theophrastus. Ditaeárchus multique alii. vide Censorinum c. 4 et. ugu- binum lib. 7 de perenni philosophia, ante Aristotelem idem defensitarit raeter Xenophanem Parmenidem et Melissum (de quibus Stobaeum vide: p. 44 Eclog. Phys.) Ocellus Lucanus libro περὶ τοῦ παντός, qui ejiamnem " éxMat, δὲ cuius ipsis verbis quandoque ef "argumentis Aristoteles utitur. .anusduin ab aeterno'forniitum ex materia cobeterna ἃ deo, Platonis opi- "nio fuit et 'l'imaei multéerunique Pythagoricorum et — — teris academiae, Procli item et qui eum ad versus lo. Philopouum cona- . tur defendere, Simplicii. atque inter ipsos Christianos Origenes non vi- detur alienus ab hac sententia fuisse, Platonicis usus argumentis, ut constat e Photio cod. 232, in eo tamen ab Ethnicis illis diversus, quod ex nihilo fecisse omnia deum et materiam ab aeterno sibi ipsum formasse atque rébus omnibus incorporasse non dubitavit, quod iunioribus etiam l'latonicis quibusdam et ex Pythagoricis Philolao persuasum £íuisse notavi lib. 2 bibl. Graecae c. 12 S. 7. in tempore autem factum & deo mun- dum qui docuerunt, vel statuerupt illum conditum esse ἐξ οὐκ ὄντων atque e nihilo, ut divinitus edoctus Moyses eumque secuti ludaei ac Christiani, vel ex materia deo coaseterna, ut Thales j Hn et Stoici. 47 denique in tempore quidem sed sine dei providentia qoaluisse, Anezi- — ', mandri Democriti atque Epicuri delirium est,: m) χρόνον εἶναι διάστημα] vide dicta δά 3 Pyrrhon. seet. 136. per . üeuorv coelum et coelestia corpora intellige. infra sect. 174.:.
n) τὸν κινούμενον xóquer] in editis male erat τὸ χειγούμενον χόσμος.
bU ADVERSUS PHYSICOS [Lib. X) - iu μὴ οὖσαν" ὥστ᾽ οὐκ ἂν εἴη τοῦ κόσμου κίνησις χρόνος. xal àA-119 λως, πᾶσα κίνησις ἐν χρόνῳ γίνεται" διὸ καὶ ἡ τοῦ κόσμον κί- γησις ἐν χρόνῳ γενήσεται). ὃ δὲ χρόνος ἐν χρύνῳ ov p ᾿ ἤτοι γὰρ ἐν ἀυτῷ γενήσεται ἢ ἐν ἄλλῳ ἢ ἄλλοις. οὔτε δὲ ἐν αὐτῷ γένοιτ᾽ ἄν" ἔστάι γὰρ ὁ αὐτὸς καὶ εἷς καὶ δύο. οὔτε ἕτερος ἐν ἑτέρῳ, διὰ τὸ μήτε τινὰ τῶν ἐνεστώτων γίνεσϑαι ἐν τῶ μὴ ἐνεστῶτι μήτε τινὰ τῶν μὴ ἐνεστώτων ἐν τῷ ἐνεστῶτι. τοίνυν οὐδὲ διὰ τοῦτο ῥητέον κόσμου κίνησιν») εἶναι τὸν χρόνον. πάλιν ὥσπερ ἡ κίνησις 118 ἐν χρόνῳ γίνεται, οὕτω καὶ 7j μονή. ἀλλ᾽ ὃν τρόπον οὐδεὶς λέγεὶ τὴν μονὴν εἶναι χρόνον, οὕτως οὐδὲ τὴν τοῦ κόσμου κίνησιν δεόντως χρόνον ἀποφαίνεται. 3j τε τοῦ κόσμου κίνησις διὰ παντός ἐστιν 7j αὐτή" ὃ δὲ χρόνος o9 διὰ παντός ἐστιν ὃ αὐτός, ἀλλ᾽ 672 P 668 μὲν ὃ αὐτὸς λέγεταε, ὁτὲ δὲ ἄνισος" καὶ ὅτε ἄνισος, ὁτὲ μὲν πλείων, δτὲ δὲ ἐλάττων. ἕτερον ἄρα ἐστὶν ἢ τοῦ κόσμον κίνησις, καὶ ἕτερον ὃ χρόνος. oi γε μὴν τὴν ToU κόσμου κίνησιν ἀνελόν» 114 τες 7), τὴν δὲ γῆν κινεῖσθαι δοξάσαντες, ὡς οἱ περὶ “ρίσταρχον non est mundi motus, 172. et aliter, omnis motus fit in tempore; quamobrem mundi quoque motus eri$ in tempore, tempus autem non est in tempore; aut etim erit fn se ipso aut in alio, vel in alils, neque vero erit in se ipso: erit enim idem ef unum et duo, neque aliud in alio, propterea quod neque praesentium aliqua sunt in tempore non praesenti, neque non praesentium in praesenti, ergo nec propterea dicendum est mundi motum esse tempus, 173, rursus quomodo motus fit in tempore, íta. etiam quies, sed qno medo nomo dicit quietem esse tempus, ita neque: mundi motum rite: quis tempus pronuntiat, et mundi motus perpetuo est idem tempus autem non est per- petuo idem, sed aliquando. idem dicitur, aliquando inaequale: et quando qui- dem inaequale, aliquando plus, aliquando vero miyus, aliud est ergo mnndi znotus et.aliud tempus, 174, iis quidem certe qui mundi motum δ. Δ] τ terram autem moveri sunt opinati, ut Aristarchus mathematicus, nihil hob o) ἐν χρόνῳ γενήσεται) ita recte mss Savil. et Ciz. pro οὐ y£v/artat, p) κύσμου κίνησιν» manifesto mendo in editis erat χύσμογ.
4) χόσμου χίνησιν ἀγνελόνεες] Stoici atque alii philosophi χόσμον δου P 063 semper ponunt pro universo, sed interdum etlam speciatim χύσμος illis, ut hoc loco et supra sect. 170 est ἡ τῶκ ἀστέρων διαχόσμησις terraeque . opponitur. vide Simplicium in limine commentorii ad Aristotelis 1 de coelo, Philonem de mundi incorruptibilitete sub init, Achillem Tatium ad Aratum c. 5, Menagium ad Laertii 7 138 et Suidam in χύσμος, sic mundum passim pro coelo ponunt etiam Latini. scriptores Ennius lucre- tius Tibullus Manilius Seneca tragicus Plinius Arnobius Claudianus Ma- - crobius, vide Rob. Balforeum ad Cleomedem p. 133 et 274. "Up" τ) of περὶ ᾿Δρίσταρχον]) hic est Aristarchus Samius, quem.actQorout- χώτατον vocat Mich. Psellus de omnifaria doctrina c. 93 et cuius obser- vationem solstitii aestivi factam anno quinquagesimo periodi |Calippicae primae, hoc est olympiadis 125 anno 2 sen Hipparchus apud Ptole- maeum lib. 3 magnae Syntax, cap. 1 p. 63. hunc Aristarchum ideo im- pietatis accusatum a Cleanthe, quod terram τοῦ χόσμου τὴν ἑστίαν mo- vere ausus esset, narrat Plutarchus lib. de facie in orbe lunae p. 923, etsi male ibi 4o(araoyoc Ἀλεάνϑη pro Aoíarapgyov Ἀλεάνϑης Eritu, ut notavit Menagius ad La&értii 8 85. nam. hanc Aristarchi sententiam fuisse praeter Sextum nostrum et Plutarchum in quaest. Platonicis p. 1006 testatur etiam qui non diu post Aristarchum vixit, Archimedes in Psam- mite sub init, ταῦτα γὰρ ἐν ταῖς γραφομέναις παρὰ τῶν ἀστρολόγων ' διαχρούσας "Ἀρίσταρχος 0 Σάμιος, ὑποϑέσεων τινῶν ἐξέδϑωχεν γράψας, ἂν αἷς Ix τῶν ὑποκειμένων συμβαίνει τὸν χόσμον πολλαπλήσιο» εἶμεν Tov γὺν εἰρημένον. ὑποτέϑεται γὰρ τὰ μὲν ἀπλανῆ τῶν ἄστρων καὶ τὸν L by 98. τς SEXTI EMPIRICI - - τὸν μαϑηματικόν, oU κωλύονται νοεῖν χρόνον. τοίνυν ἕτερον εἷ- γαι. λεκτέον τὸν χρόνον καὶ οὐ ταὐτὸν τῇ τοῦ κόσμου κενήσει. 1150 τὲ ἐν καταχείοις. τισὶ καὶ ἀλαμπέσι σπηλαίοις βιοτεύοντες ' xol oi ἐκ γενετῆς πῆροι") τῆς μὲν τοῦ χόσμου χινήσεως ἔννοιαν οὐκ ἔχουσι, καϑίσωντες δὲ καὶ ἀνασιάντες καὶ περιπατήσαντες ἔννοιαν χρόνου λαμβάνουσι τοῦ ἐν ᾧ τὰ τρία ταῦτα ἐνήργησαν"), καὶ πλείονος μὲν τοῦ ἐν ᾧ τὰ τρία, ἐλάσσονος δὲ τοῦ ἐν ὦ τὰ δύο, ἐλαχίστου δὲ τοῦ ἐν ᾧ τὸ ἕν. εἰ δὲ δυνατὸν νοῆσαι χρόνον, μὰ νοοῦντας τὴν οὐράνιον περιφοράν, ἕτερόν ἐστιν αὕτη καὶ Frt- ,116 po» ὃ χρόνος. “ριστοτέλης") δὲ χρόνον ἔφασκεν εἶναι ἀρεϑμὸν τοῦ dv χινήσει πρώτου καὶ ὑστέρου. εἰ δὲ τοῦτό ἐστιν ὃ χρόνος, συμ- p»nuóvivolc ic^) τοῦ ἐν κινήσει πρώτου καὶ ὑστέρου" τὸ ἠρεμοῦν xal ἀκινητίζον οὐκ ἔσται ἐν. χρόνῳ. ἢ εἴπερ ἐστὶν ἐν χρόνῳ τὸ ἀκινητίζον, ὃ δὲ χρόνος ἐστὶν ἀριϑμὸς τοῦ ἐν κινήσει πρώτου καὶ ὑσκέρου: ἔσται τὸ ἐν χρόνῳ ἠρεμοῦν καὶ κινούμενον" ὅπερ ἀδύνατον.
111 διόπερ Zroárow ὁ φυσικὸς" ἀποστὰς τῆσδε "τῆς ἐννοίας ἔλεγεν χρόνον ὑπάρχειν μέτρον πάσης κινήσεως καὶ μονῆς " παρήκει s. γὰρ πᾶσι τοῖς κινουμένοις, ὅτε κινεῖται, καὶ πᾶσι τοῖς ἀκινήτοις Ἶ), ὅτε ἀκινητέζει. καὶ διὰ τοῖτο πάντα τὰ γινόμενα dv χρόνῳ γί- 178 μέξαλ, μήποτε δὲ πάμπολλά ἐστι καὶ τὰ τούτῳ μαχόμενα. αὕταρ- κες δὲ νῦν ἐχεῖνο λέγειν, ὅτι τὸ μετροῦν τὴν κένησιν ἢ τὴν μοobstat quo mimus tempus mente concipient, aliud ergo dicendum est esse tem- pus, 64 non idem quod motum mwndi, 175, et qui in subterraeneis et obscu- ris antris vitam agunt et qui ab ortu sunt caeci, motus quidem mrmndi moa habent notionem; cum eutem sedemt.et surgunt. et ambulant, accipiunt no- tenem teniporis in quo haec tria peregerent, et maioris quidem in qmo tris, minoris ie quo duo, minimi im qio unum, εἰ autem potest fieri ut. tempes memo: eomciplemus, nom oogitemtes caelestem cireumvolutionem, afiud est ista et aliud tempus, 176. Aristoteles vero dicebat tempus esse uuwmerum ejus quod est in motu prius et posterius. si hoc autem est tempus, mempe recordatio eius quod est in motu prius et posterius; id quod quiescit et non est. in mot, non erit in tempore, aut si id quod non movetur, est in tem- pore, tempus autem est numerus eius quod est in motu prius et posterius; id quod est im tempore, et quiescet et movebitur, quod quidem nom potest feri, 177. quamobrem Strato physicus recedens ab hac notione dicebat tempus , 9666. imonsurom omni$ motus et quietis: porrigitur enim ad omnia quae moven- twr, quamdo moventur, et ad omnia immota, quando non moventur, et propterea , emmia quae fiunt, fiunt in tempore, 178. sed videndum ennon sint plurima, quae ei repsgnant, nunc tamen sufficit illud dicere, quod id quod metitur motum ἅλιον μένειν &x(vqtov, τὰν δὲ γᾶν περιφέρεσϑαι περὶ τὸν ἅλιο» χατὰ ' χύχλου περιφέρειαν, ὕς ἐστιν ἐν μέσῳ τῷ δμύμῳ χείμενος. de aliis phi- losophis antiquis, qui idem cum Aristarcho sensere, dizi lib. 1 biblio- thecae Graecae c. 20 6.9 sq. quemadinodum de Aristarcho lib. 3 c. 5 8.14. 4) οὗ Ix γινετῆς πῆροι] ita legendum pro 2500(: notat enim Ilesychius . sigo» προπερισπωμένγως significare τυφλὸν, licet et apud eundem mox male editur 2590», 10» παντάπασι μὴ ὁρῶντα pro πῆρον. 3) ἐνήργησα»)] ms Ciz. ἐνήρτισαν. | u) -4“ριστοτέλης) vide ad 3 Pyrrhon. sect, 136 et infra sect. 229 buius libri, x) συμμνημονγευσίς tig] in ms Ciz. τις desideratur, y) — ὁ φυσικὸς) 3 Pyrrhon. sect. 137 sitque hoc libro infra sect..
z) πᾶσι τοῖς κινητοῖς} puto Sextum scripsisse ἀκινήτοις, idque in vere sione sum secutus. [recepimus hanc emendationem] ἥν ͵ Ἁ ADVERSUS. ΡΗΥΑΙΟΟΣ [Lib. X]. - vig viv ἐν χρόνῳ. γίνεται καὶ οὐκ ἔστι xoóvog. εἰ δὲ τοῦτο; οὐκ ἂν | εἴη τὰ μετροῦν τὴν κίνησιν καὶ τὴν μονὴν χρόνας" ἐν xoore P 661 γὰρ οὐ γίνεται χρόνος. ἄλλως τε εἰ διὰ τοῦτο μέτρον. τῆς κινή- 119 σεως καὶ τῆς μονῆς ἐστιν ὃ χρόνος, ἐπεὶ ἀντιπαρήκελ τῇ τε κινήσεε, ἐφ᾽ ὅσον ἐστὶ κίνησις, καὶ τῇ μονῇ, ἐφ᾽ ὅσον ἐστὶ μονή " ἐπεὶ πάλε» 7, κίνησις xal 4j μονὴ ἀνειπαρήχει τῷ χρόνῳ, οὐ μᾶλλον ἔσται χρόνος μέτρον τῆς κινήσεως καὶ τῆς μονῆς ἢ ἢ κίνησις Ὁ καὶ — ῆ μονὴ μέερον τοῦ χρύνσυ. καὶ τοῦτο τάχα βέἕτεον ἦν εἰπεῖν "180 ὃ μὲν γὰρ χρόνος δυσϑεώρητόν τε ἐστίν, ἡ δὲ χίνησις καὶ ἡ μονὴ ^: εὐσύνοπτον. ληφϑείη δ᾽ ἄν οὐκ ix τοῦ δυσϑεωρήτου τὸ εὐϑεώ- ρητον, ἀλλ᾽ ἀνόπαλιν. δοκεῖ δὲ καὶ εἰς τοὺς περὶ ᾿ Ἐπίκουρον 19h xul 4ημόκριτον") φυσικοὺς τοιαύτη vic ἀχαφέρεσϑαι τοῦ χρόνον γόησις ^ χρόνος ἐστὶν ἡμερυειδὲς καὶ vuxrotióég φάντασμα". xa9^ ’ ἣν πάλιν ünogóg ἐστιν ἡ περὶ τοῦ χρόνου φύσις. εἰ γὰρ. dvs- πόστατος δείχνυτω ἡ ἡμέρα καὶ 7 νύξ, ἀκολουϑεῖ xui τὸ. Tute ροειδὲς φάντασμα μὴ εἶναι χρόνον ἢ ἀνυπόσταταν ὑπάρχειν. ἡμέρα 182 γὰρ ἡ καὶ ἰδιαίξερον νοουμένη καὶ δωδεκάωρος, τουτέστιν ἡ ἀπὰ ἀνατολῆς μέχρι δύσεως, σχεψομένοις ἡμῖν ἀνυπόστατος φαίνεται. ^! ὅτε γὰρ ἡ πρώτη ὑφέστηκεν ὥρα, οὔπω αἱ ἕνδεκα ὑφεσεᾶσι' τῶν. — δέ γε πλειόνων ὡρῶν μὴ οὐσῶν οὐκ ἂν εἴη ἡμέρα. καὶ πάλιν [88 ὅτε ἡ δευτέρα ἐνέστηκεν ὥρα, ἡ μὲν πρώτη οὐχ ἔστιν' ai δὲ λει-- πόμεναι δέκα οὔπω εἰσί. διὸ τῶν πλειόνων μὴ οὐσῶν ὡρῶν οὐδ᾽. οὕτως ἔσται ἢ ἡμέρα. πάντοτε οὖν μιᾶς ὥρας ὑφεστώσης, τῆς δὲ ἡμέρας μιᾶς ὥρας μὴ οὔσης" ovx ἂν εἴη τις ἡμέρα. καὶ μὴν 184 οὐδὲ 7j μία ὥρα ὑφέστηκε' κατὰ πλάτος γὰρ νοεῖται" ἐκ πλειό- ^ aut quietem, i^, n tempore et non est tempus, quod si ita est, id quod me- titur motum et quietem non erit tempus: ia tempore.enim non est tempus, 179. et,alioqui si tempus propterea est mensura motus et quietis, quoniam aeque late porrigitur cum motu, quatenus est motus, οἱ cum qniete, quatenus est quies; quopiam rursus motus et quies aeque late porriguntur cum tem- pore, non magis erit tempus mensura motus et quietis quam motus et quies mensura temporis, 180. et hoc fortasse rectius diceretur: tempus enim.est quidpiam difficile perspectu, motus eutem et quies facile potest percipi, ex eo autem quod est perspeciu difficile, sámi minime potuerit id quod est per- ceptu facile, sed comtra, 181, ad Epicurum quoque et Democritum pbysitos referri videtur temporis notio, quae est hujusmodi tempus est visem diei noctisque simile, per quam rursus dubia est matura temporis, si enim dies et nox ostenditur non posse consistere, sequitur ut etiam diei simile visum non sit tempus aut non possit consistere, 182, dies enim et qui proprie in-. ' telligitur et qui est duodecim horarum, nempe ab ortu solis usque ad occa- - sum, nobis Sceptice considerantibus videtur non posse consistere, quando enim. hora prima existit, nondum existunt caeterae undecim: pluribus autem horis / nou existentibus non erit dies, 183, et rursus quamdo adest hora secunda, non est emplius primayj decem autem quae restant, nondum sunt, quamobrem pluribus horis non existentibus neque sic erit dies, cum ergo semper sit una hora, una autem hora non sit dies; dies nom erit, 184, quin etiam nec una * quidem hora consistit: secundum latitudinem enim suam intelligitur: constata) ἢ ἡ x(vnous] ita ms Ciz., licet articulus ἡ de editis abest. —— P004 b) elg τοὺς περὶ ᾿Επέχουρο» xal “)ημόκριτο»] infra. sect. 219 et lib, 8 Pyrrhon. sect. 187. " e) ἡ μία ὥρα] articulus ἡ deest in ms Ciz.:: i 720 | SEXTI EMPIRICI “γῶν τε xal αὐτὴ συνέστηκε μοιρῶν, ὧν αἱ μὲν οὐδέπω εἰσὶν ai δὲ οὐκέτι. στε καὶ τὸ σύνϑετον ἐξ αὐτῶν ἀνυπόστατον γίνεσθαι. εἶ δὲ ᾿μήτε Qoa τίς ἐστι μήτε ἡμέρα μήτε κατὰ τὸ ἀνάλογον vv5* οὐδὲ 185 χρόνος ἔσται ἡμεροειδὲς ἢ νυκτεροειδὲς φάντασμα. καὶ μὴν ἡμέρα λέγεται διχῶς" xa9" ἕνα μὲν τρόπον ἢ ἐκ τῶν δώδεχα ὡρῶν συνεστῶσα, xaJ" ἕτερον δὲ ὃ πεφωτισμένος ἐξ ἡλίου ἀήρ. ἤτοι οὖν τῆς ἐκ τῶν ὡρῶν συνεστώσης ἡμέρας φάντασμα εἶναι λέγου- σιν οἱ περὶ τὸν "Eníxovrov τὸν χρόνον, ἢ τῆς ^) ὡς πεφωτισμένου 1ε6 ἀέρος ἐξ ἡλίου. ἀλλὰ τῆς μὲν ἐκ τῶν ὡρῶν συνεστώσης ἡμέρας οὐχ ἂν εἴποιεν φάντωεσμα εἶναι τὸν χρόνον" αἵτη γὰρ αὐτὴ ἢ ἡμέρα χρό- 187 voc ἐστί, φημὶ δὲ τὴν δωδεχάωρον. διόπερ εἰ τὸ φάντασμα ταύτης χρόνος [εἶναι] νοεῖται ), ἔσται ὃ χρόνος τοῦ χρόνου φάντασμα᾽ ὅπερ ἦν ἀπεμφαῖνον. τοίνυν οὐ λεκτέον τὸ τῆς δωδεκαώρου ἡμέρας φάντασμα χρόνον ὑπάρχειν. καὶ μὴν οὐδὲ τὸ τῆς ") ὡς πεφωτισμένου. ἀέρος ἡμέρας φάντασμα. αὕτη γὰρ ἐν χρόνῳ - γίνεται. καὶ διὰ τοῦτο εἰ χρόνος ἐστὶ τὸ ταὐτὴς τῆς ἡμέρας ἡμέ- τερον φάντασμα, ἐν τῷ ἡμετέρῳ φαντάσματι γενήσεται 7] τοιαύτη 1609 ἡμέρα" ὃ πολλῷ τοῦ noürov “χεῖρόν ἐστι. φϑαρέντος τε τοῦ χόσ- pov?) κατὰ Ἐπίκουρον οὗτε ἡμέρα ἐστὶν οὔτε νύξ' διὰ δὲ τοῦτο que ipsa et ex pluribus partibus, quarum eliae nondum sunt, aliae nom sunt amplius, quo fit ut et quod est ex eis compositum non possit existere, εἰ autem neque est ulla hora neque dies neque similiter nox: neque adeo tem- pus erit visum die? simile aut nocti, 185. preeterea dies dicitur duobus modis: uno quidem modo, qui constat ex duodecim horis, altero autem aer a sole illustratus. aut ergo diei qui constat ex horis, visum tempus dicunt esse Epicurei, aut tamquam aéris a sole illustrati, 186, sed diei quidem qui coa- - stat ex horis, visum non dixerint esse tempus; iste enim ipse dies est tem- pus, is, inquam, qui est duodecim horarum, 187, quamobref$ si eius visum intelligitur tempus, erit tempus visum temporis: quod quidem est absurdum, non ergo dicendum est diei duodecim horarum visum esse tempus, sed heque tempus visum est diei prout ille est illuminatus acr: is emim ftia tempore. et propterea si tempus est huius diei visum nostrum, in no- ' stro viso is erit fietque dies; quod qnidem priori est longe peius. 188. et quando mundus interierit, nt est sententia Epicuri, neque dies erit neque /d) ἢ τῆς] ms Cis. ἢ τοῦ ὡς πεφωτισμένου ἀέρος. sed rectum est τῆς, refertur enim ad ἡμέρας. i €) χρόνος εἶναι votirai] in. Ciz. deest εἶναί. J P 005 J) ovdi τὸ τῆς] in Ciz. male abest τό. &) φϑαρένιος τοῦ χύσμου] Lactantius 7 1 unus Epicurus auctore De-* : mocrito veridicus in hac re fuit, qui ait mundum et ortum et aliquando esse periturum. et c, 3 Epicurus sua sponte natum (mundum) esse. dixit, seminibus inter 4e passim cocuntibus, quibus iterum: resolutis. dissidium atque interitum secuturum. Minutius Felix c. 84 Epicureis de elementorum conflagratione et mundi ruina eadem ipsa sententia est, Philo de mundo incorruptibili p. 728 “Πημόκριτος x«l 'Eníxovgog καὶ ὃ πολὲς ὅμιλος τῶν ἀπὸ τῆς στοᾶς guedeq um γενέσεις καὶ φϑορὰς ἀπολείπουσι τῶν χόσμων, πλὴν οὐχ ὁμοίως. addit deinde ex Democriti et Epicuri sententia: ol Bà» γὰρ πολλοὺς χόσμους ὑπογράφουσιν, ὧν τὴν μὲν γένεσιν ἀλληλο- τυπίαις καὶ ἐπιπλοχαῖς ἀτόμων ἀγατιϑέασι, τὴν δὲ φϑορὰν ἀντιχοπαῖς - jxa) ἀποστάσεσι τῶν γεγονότων. multa inprimis Lucretius lib. δ᾽ 92 sq., ^. ut probet Epicuri ex mente | J exitium caeli terraeque futurum. Stobaeus Eclog. Phys. p. 44 'Eztíxovooc πλείστοις τρύποις τὸν χόσμον , φϑεέρεσϑαι" καὶ yàp ὡς ζῷον καὶ ὡς φυλὸν καὶ πολλαχῶς, vide e recenc ADVERSUS PHYSICOS [Lib XJ. - 7 οὔτε ἡμερήσιον οὔτε νυχτερήσιον φάντασμα. ἄτοπον δ᾽ ἦν φϑα- (ener τοῦ χόσμου λέγειν, μὴ εἶναι χρόνον" καὶ γὰρ τό τε φϑάρϑαι καὶ τὸ φϑείρεσϑαι χρόνων ἐστὶν ἐμιφατικά. εἰ δὲ τοῦτο, ἕτερον μέν ἐστιν ὁ χρόνος, διάφορον δὲ τὸ ἡμερήσιον ἢ νυχτε- Qoi» φάντμσμα. ἐκ μὲν οὖν τῆς ἐπινοίας οὕτως ἡ τοῦ χρόνου ὕπαρξις ἠπορήσϑω. πάρεστι δὲ καὶ προηγουμένῳ λόγῳ ^) τὸ προ. 189 κείμενον κατασκευάζειν" εἴπερ γάρ ἐστι yoóvoc, ἤτοι πεπέρασται 4j ἄπειρός ἐστιν ἢ. οὔτε δὲ πεπέρασται, ὡς παραστήσομεν, οὔτε ἄπειρός ἐστιν, ὡς διδάξομεν: οὐκ ἄρα ἔστι τε χρόνος. εἰ γὰρ πεπέρασται ὃ χρόνος, ἦν ποτε χρόνος, ὅτε ὁ χρόνος οὐκ ἦν, καὶ ἔσται ποτὲ χρόνος, ὅτε οὐκ ἔσται χρόνος. ἄτοπον δέ γε ἢ τὸ γεγονέναι ποτὲ χρόδον ὅτε ὃ χρόνος ovx ἦν, ἢ τὸ ἔσεσθαί ποτὲ χρόνον ὅτε χρόνος οὐκ ἔσται. καὶ γὰρ τὸ ποτὲ γεγονέναι , καὶ τὸ ἔσεσϑαι, χκαϑὼς προεῖπον, διαφερόντων χρόνων ἐστὶν ἐμ.
ικά. οὐ τοίνυν πεπέρασται ὃ χρόνος. xal μὴν οὐδὲ ἀπειρὸς 190 ἔστιν " ἔστι γάρ τι αὐτοῦ τὸ μέν τι παρῳχημένον, τὸ δὲ μέλλον. $10. οὖν ἑκάτερος τούτων τῶν χρόνων ἔστιν T οὐκ ἔστι. καὶ εἶ μὲν οὐκ ἔστιν, αὐτόϑεν πεπέρασται 0 χρόνος’ καὶ εἰ πεπέρασται, μένει τὸ ἀρχῆϑεν ἄπορον, τὸ γεγονέναι ποτὲ χρόνον ὅτε χρόνος οὐκ 7v, καὶ τὸ ἔσεσθαί ποτε χρόνον ὅτε χρόνος οὐκ ἔσται. εἰ δὲ 191 ἔστιν ἑκάτερος, φημὶ δὲ ὅ τε παρῳχημένος καὶ ὃ μέλλων χρό- γος, ἐν τῷ παρόντι ἔσται" ἐν τῷ παρόντι δὲ ὑπάρχων ἐν τῷ ἐνεστῶτι γενήσεται χρόνῳ ὃ τε παρῳχημένος καὶ ὃ μέλλων. ἄτο- nov δὲ τὸν παρῳχημένον καὶ τὸν μέλλοντα λέγειν κατὰ τὸν ἔνε- στῶτα χρόνον νοεῖσθαι. τοίνυν οὐδ᾽ ἀπειρὸς ἐστιν ὃ χρόνος. el ΒΟΧ: propterea autem neque diurnum neque nocturnum visum. esseí autem absurdum, si mundus interiisset, dicere non esse tempus: etenim et interisse et iuterire tempore significant. quod si ita est, alind quidem est tempus, di- versum autem visum dinrnum et nocturnum. atque ex notione quidem sic sit dubitatum de existentia temporis. 189.-licet autem propositum quoque di- recta confirmare ratione: nam si est tempus, aut est finitum aut infinitum. mec finitum vero est nec infinitum, ut docebimus; non est ergo aliqnid tem- pus. si enim finitum est tempus, fuit aliquando, tempus quando non erat, et erit aliquando tempus, quando non erit tempus. absurdum autem est vel fuisse aliquando fempus quando tempus non fuit, vel futurum aliquando esse tempus quando tempus non erit. illud enim, aliquando fuisse et futu- rum esse, ut prius dixi, significant tempora differentia. non est ergo finitum tempus. 190. sed nec est infinitum: est enim eius aliqnid quidem praeteri- tum, aliud vero futurum, utrumque ergo horum temporum aut est aut non est, et si quidem non est, ex eo ipso finitum est tempus: et si fini- tum est, existit dubium quod fuit ab initio, fuisse aliquando tempus, quando tempus non erat, et futurum aliquando tempus o tempus non erit, 191. si est porro utrumque, praeteritum, inquam, €t futurum, erit in prae- senti; si sit autem in praesenti, erit in tempore praesenti praeteritum et futurum. absurdum vero est dicere, praeteritum, et futurum intelligi ia tempore praesenti, ergo nec infinitum est tempus. si autem nec finitum intellitioribus praeter Gassendum in Physiologiam Epicuri, lac. Thomasium de Stoica mundi exustione p. 9. inferius pro xal γὰρ ὁπότε xal τὸ ἐφϑάρ- ϑαι leg. xal τό τε ἐφϑάρϑαι. ubi etiam male edd. ἐφϑάρται. [scripsimus καὶ γὰρ τό τε ἐφϑάρϑαι - | À) προηγουμένῳ λόγῳ] directe. confer quae ad lib. priorem contra Phys. sect. 390. ὦ ἤτοι πεπέρασται ἢ ἄπειρός lor] idem argumentum 3 P yrrhon. eect. 141, ΒΈΧΤΟΒ ENPIB. II. Z - — A 129. SEXTI EMPIRICI δὲ μήτε πεπερασμένὸς νοεῖται μήτ᾽ ἄπειρος, οὐδὲ ὅλως ἔσται b. 192 TÓ Tt μὴν ἐξ ἀνυπάρκτων συνεστὼς ἀνύπαρχτον ἔσταε" ὁ δέ γε P θθθχούνος ἐξ ἀνυπάρχτων ἀξιοῦται συνεστάναι, τοῦ παρῳχημένου μηχέτ᾽ ὄντος ἢ) καὶ τοῦ μέλλοντος μήπω ὄντος " ἀνύπαρκτος ἄρα 198 ἐστὶν ὃ χρόνος. πρὸς τούτοις εἰ ἔστι τι χρόνος, ἤτοι ἀμέριστος ") ἔστιν ἢ μεριστός. οὔτε δὲ ἀμέριστος εἶναι δύγαται, καϑὼς vno- μνήσομεν, οὔτε μεριστός, ὡς καταστησόμεϑα" οὐκ ἄρα ἔστι τις χρόνος. ἀμερὴς μὲν οὖν οὐ δύναται τυγχάνειν ὃ χρόνος,, ἐπεὶ διαιρεῖται εἴς τε τὸν παρῳχημένον χαὶ τὸν ἐνεστῶτα καὶ εἷς τὸν 194 μέλλοντα. μεριστὸς δὲ οὐκ ἂν ὑπάρχοι διὰ τὸ πᾶν τὸ μεριστὸν ὑπό τινος. αὐτοῦ μέρους καταμὲτρεῖσθαι, οἷον ὃ μὲν πῆχυς ὑπὸ παλαιστοῦ ") καταμετρεῖται, καὶ ἔστι τοῦ πήχεος μέρος ὃ παλαι-- στής" ὑπὸ δὲ τοῦ δαχτύλου ὃ παλαιστής), καὶ ἔστι μέρος τοῦ παλαιστοῦ ὃ δάκτυλος. τοίνυν εἰ καὶ ὃ χρύνος 'μεριστός ἐστιν, 195 ὀφείλει πρός vivog αὐτοῦ μέρους καταμετρεῖσϑαι. οὔτε δὲ ὑπὸ τοῦ ἐνεστῶτος ἐνδέχεται τοὺς ἄλλους χρόνους καταμετρεῖσϑαι" εἰ yàp ὃ ἐνεστὼς χρόνος καταμετρεῖ «τὸν πα ῳχημένον, ἔσται ὃ ἐνεστὼς χρόνος κατὰ τὸν παρῳχημένον" γινόμενος δὲ κατὼ τὸν παρῳχημένον, οὐκέτι ἔσται ἐνεστὼς ἀλλὰ παρῳχημένος. καὶ εἰ 2 τὸν μέλλοντα καταμετρεῖ ὃ ἐνεστώς, κατ᾽ αὐτὸν γινόμενος μέλ- λων ἔσται ἀλλ᾽ οὐχὶ ἐνεστώς. ὅϑεν οὐδὲ τοῖς ἄλλοις χρόνοις ἐνδέχεται καταμετρεῖν τὸν ἐνεστῶτα" ἑκάτερος γὰρ αὐτῶν κατὰ . τοῦτον γενόμενος ἢ) ἐνεστὼς ἔσται, καὶ οὔτε παρῳχημένος οὔτε ᾿ς 1θθμέλλων. ἀλλ᾽ εἰ πάντως μεριστὸν ἢ ἀμέριστον δεῖ νοεῖν τὸν χρόγον, ἐδείξαμεν δὲ ἡμεῖς ὅτι οὔτε μεριστός ἐστιν οὔτε ἀμέριστος" gitur nec infinitum, nallo modo erit. 192, quin etiam quod constat ex iis quae non existuut, nec ipsnm existere poterit: censetur autem tempus coa- stare ex iis quae non existuut, nempe et praeterito quod non est ampliss ὰ et ex fnturo quod nondum est; tempus ergo non existit. 193. ad haec ac- cedit, quod si tempos est aliquid, aut est individuum aut dividuum. sed néc esse potest individunm, πὲ admonebimus, neque dividuum, ut proba- bimus. non est ergo tempus aliquod. atque non potest quidem tempus esse individuum, quoniam dividitur iu praeteritum praesens et futurum. 194. di- viduum autem esse non poterit, propterea qnod quidquid dividitur, id ab aliqua sn? parte mensuratur, ut cubitus a palmo mensuratur, et est palmus pars cubiti; a digito autem palmus, et palmi pars est digitus. ergo si tem- pus quoque est dividuum, debet ab aliqua sui parte mensurari. 195. sed neque coutingit a praesenti alia mensurari tempora: si enim praesens tem- pus mensurat praeteritum, erit praesens tempus ia praeterito; si sit autem. jn praeterito, non erit amplius praesens sed praeteritum. et si futurum mea- surataür a praesenti, praesens utpote quod sit in eo, erit futnrum, non autem praeseus. unde nec aliis temporibus contingit ut illa tempus praesens me- tiantur; utrumque enim ipsorum, siquidem in eo sit, erit praesens, non aw- ᾿ς tenm praeteritum nec futurum. 196. sed si omnino vel dividuum vel iadivi- duum tempus debet intelligi, nos autem ostendimus id nec esse dividuum k) οὐδὲ ὅλως ἔσται] ita. ms Savil. pro οὐδὲ ὕλος ἔστι. P666 ἢ τοῦ παρῳχημένου μηχέτ᾽ ὄντος] adde 3 Pyrrhon. sect. 144. 146 et contra Musicos sect. 68. Lipsium lib. 2 physiologiae Stoicor. diss. 24. m) τοι ἀμέριστος] lib. 3 Pyrrhon. sect. 143 et contra Musicos sect. 64. n) πήχυς ὑπὸ παλαιστοῦ] palmus sexta pars sive ἐχεημόρεο» cubiti. e) Ὑπὸ τοῦ δαχεύλου ὃ παλαισεής] quattuor digiti palmum constituunt, διάστημα τετραδάχτυλον. p) κατὰ τοῦτον γενόμενος] ms Savil. xaz' αὐτό, ut paullo ante.
ADVERSUS PHYSICOS [Li X. 423 λεκτέον μηδὲν εἶναι τὸν Ζρόνον. σὺν τούτοις ὃ χρόνος τριμερής 197 ἔστι 7)* τὸ μὲν γάρ τι ἦν αὐτοῦ nügqpynuévo, τὸ δ᾽ ἐνεστώς, τὸ δὲ μέλλον. τούτων δὲ τὸ μὲν παρῳχημένον οὐκ ἔστι, E “δὲ μέλλον οὔπω ἐστί, λείπεται δὲ ἕν εἶναι μέρος ἐνέστηκός. ἤτοι οὖν ὃ ἐνεστηκὼς χοόνος “ἀμερής ἐστιν 7 7, μεριστός. οὔτε δὲ ἀμε- 07e") εἶναι δύναται" ἐν ἀμερεῖ γὰρ χρόνῳ οὐδὲν πέφυκε γίνεσθαι μεριστόν; ὥς φῆσι Τίμων *), οἷον τὸ γίνεσϑαι καὶ τὸ φϑείρε- σϑαι καὶ πᾶν ὃ τούτοις ἐ ἔοεχεν. εἰ δ᾽ ἀμερής ἐστιν, οὔτε ἀρχὴν 198 ἕξει, ἢ συνάπτει τῷ παρῳχημένῳ, οὔτε πέρας, ᾧ συνάπτει τῷ μέλλοντι" τὸ γὰρ ἀρχὴν ἔχον καὶ πέρας οὐκ ἀμέριστόν ἐστιν. εἰ δὲ μήτε ἀρχὴν i ἔχει μήτε πέρας, οὐδὲ μέσον ἔχει" κατὰ yàp τὴν ὡς ταῦτα σύμβλησιν νοεῖται τὸ μέσον. μήτε δὲ ἀρχὴν ἔχον μήτε πέρας μήτε μέσον οὐδ᾽ ὅλως ἔσται. εἰ δὲ μεριστός ἐστιν 0 ἔνε-- 199 στὼς Χρόνος, ἤτοι εἰς τοὺς ὄντας χρόνους μερίζεται 1 ἢ tlg τοὺς P 601 μὴ ὄντας. καὶ εἰ μὲν εἰς τοὺς μὴ ὄντας χρόνους μερίζοιτο, οὐκέτ᾽ ἔσται χρόνος" τὸ γὰρ εἰς τοὺς μὴ ὄντας χρόνους μεριζό--. μένον οὐχ ὧν εἴη ᾿χρόνος. εἰ δὲ εἰς τοὺς ὄντας χρόνους μερίζεται, ᾿᾿ οὐχέτι ἔσται ὅλος ἐνεστώς, ἀλλὰ τὶ μὲν αὐτοῦ παρῳχημένον, τὶ