POW /):» yao ὄντω»] divisio trita in entia absoluta, opposita et relata perspicue a Pythagoricis exposita, distinctio inter τὰ χατὰ διαφοράν ὁ τὰ πρός τι fuit 1 Pyrrbon. sect. 1937 et 1 contra Log. sect. 37 et 161.
É ADVEHSUS BHYSICOS: [Lib. X. 139 στάσεως 5), γένεσις δὲ στάσεως ἄρσις κινήσεως. ὃ δ᾽ αὐτὸς λόγος" - καὶ ἐπὶ λύπης καὶ ἀλυπίας ἀγαθοῦ Tt καὶ καχρῶ xal κοινῶς τῶν ἐναντίαν φύσιν ἐχόντων. τὰ δὲ πρός τι po CES τε καὶ 961 συναναίρεσιν ἀλλήλων περιεῖχεν. οὐδὲ γὰρ δεξιόν ἐστιν, ἐὰν μὴ καὶ ἀριστερὸν ὑπάρχῃ, οὐδὲ διπλάσιον, ἐὰν μὴ καὶ τὸ ἥμισυ ὑπόκειται λ), οὗ διπλάσιόν ἐστι. πρὸς τούτοις ἐπὶ μὲν τῶν ἐνα»- 208 τίων ὡς ἐπίπαν οὐδὲν ϑεωρεῖται μέσον, καϑάπερ εὐθέως ἐπὶ ὑγιείας καὶ νόσου ζωῆς τε καὶ ϑανάτου χινήσεώς τε καὶ μονῆς. μεταξὺ γὰρ τοῦ ὑγιαίνειν καὶ νοσεῖν οὐδέν ἐστι, καὶ μεταξὺ τοῦ ζῆν καὶ τεϑνάναε καὶ ἔτε τοῦ κινεῖσθαι καὶ μένειν. ἐπὶ δὲ τῶν πρός τί πως ἐχόντων ἔστι μέσον' τοῦ γὰρ μείζονος εἰ τύχοι, | καὶ τοῦ μικροτέρου τῶν πρός τί n«g!) καϑεστώτων μεταξὺ 818 γένοιτ᾽ ὧν τὸ ἴσον: ὡσαύτως δὲ καὶ τοῦ πλείονος καὶ ἥττονος τὸ ἱκανόν, ὀξέος τε καὶ βαρέος τὸ σύμφωνον. ἀλλὰ γὰρ τῶν 269 τριῶν ὄντων γενῶν, τῶν τὲ xa9' ἑαυτὰ ὑφεσεώτων καὶ τῶν κατ᾽ ἐναντιότητα καὶ ἔτι τῶν πρός τι νοουμένων ὀφείλει κατ᾽ ἀνάγχην καὶ τούτων αὐτῶν ἐπάνω τι γένος τετάχϑαι καὶ πρῶτον ὑπάρχειν, διὰ τὸ καὶ πᾶν γένος προὐπάρχειν τῶν ὕπ᾽ αὐτὸ. τεταγμένων εἰδῶν, ἀναιρουμένου γοῦν αὐτοῦ πόντα τὰ εἴδη συγαναιρεῖταε" τοῦ δὲ εἰδους ἀναιρεϑέντος οὐκέτ᾽ ἀνασκευάζεται τὸ γένος ἤρτηται γὰρ ἐξ ἐκείνου τοῦτο, καὶ οὐκ ἀνάπαλιν.
xal δὴ τῶν μὲν xaO" αὑτὰ νοουμένων γένος ὑπεστήσαντο Ilv- 310 ϑαγορικῶν παῖδες ὡς ἐπαναβεβηκὸς τὸ ἕν. καϑὰ γὰρ τοῦτο xa9^ αὑτό ἐστιν, οὕτω καὶ ἕχαστον τῶν κατᾷ διαφορὰν ἕν τέ ἔστε. xal xaJ^ ἑαυτὸ ϑεωρεῖτιι. τῶν δὲ κατ᾽ ἐναγτίωσιν ἔλεξαν ἄρ-- Τὶ χεὶν γένους τάξιν ἐπέχον τὸ ἴσον καὶ τὸ ἄνισον" dy τούτοις γὰρ et quies, tollitur.mo4us.. eadem est ratio in re quoque et. indoleatia, bonoque et malo, et communiter in iis quae h t naturam contreriam, 267. quae autem referentur ad aliquid, hec continent quod simul sunt et Bunul tolluntur. nibil enim est dexterum misi si$ etiam sinistrum, nihil au- lem duplum nisi prius pouatur dümidium, cuius est duplum. 268. praeterea in contrariüs quidem ac repasgaantibus mihi] omnigo cernitur medium, ut iam in morbo et sanitate, vita et moste, motu e£ quiete, nam iater seunm - asae et aegrotare nihil intercedit et inter vivere et móri et inter moveri et quiescere. in iig awtem quae quodammodo se habont releta ad aliquid, est medium. nam inter maius exempli causa et minus, quae quodammodo se habeat relata ad aliquid, iateroedit medinm, nempe aegmale: sümili- ler etiam inter plus et minus est satis vel suíficiens, inter acutius autom st gravius est consonans. 269. caeterum cum sint tria genera nempe ef quae per $e sunt et quae éx oppositione'et amplius ea quae referuntur ad aliqnid, debet necessario etiam supra haec ipsa poni aliquod genus ef esse primum, propterea quod omae genus ait ante speoíes qnae sunt sub ipso oollo- satae. nam si ipsum quidem tollatur, simmj tolluntur omnes species; sublata au- lem specie non utique amovetur genus; nam ea dependet ex illo et non contra, 2710. atque corum quillem quae per se iatelliguntur, yeluti transcendens ge- mus posuerunt unum Pythagorei. quomodo enim hoc per se est, ita efiam unamquodque eorum qae sunt ex differentia et unum est et per se con- sideratur. 271. eormm antem quae sun$ ex oppositione dixerunt ewe prin- cipium generis locum tenens, aequale et inaequale. in his enim consideratur .&) στάσεως] sic στάσιν pro quiete posuit sect. 81.
À) ὑπόχειται) ms Savil, προὕπόχειται.
i) τῶν πρός τί πως] ita.zecte ms Ciz, pro τῷ aper τι ^ua N: aa 110 SEXTI EMPIRICI ἡ πάντων τῶν ἐναντιουμένων ϑεωρεῖται φύσις, οἷον μον! ἐν ἰσότητι" οὐ 480. ἐπιδέχεται τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἧσσον" xn δὲ ἐν ἀνισότητι" ἐπιδέχεται do τὸ μᾶλλον καὶ τὸ $6 212 ὡσαύτως δὲ τὸ μὲν κατὰ φύσιν ἐν ἐσότητι᾽ ἀκρότης ) ἀνεπίτατος "o vd δὲ παρὰ φύσιν ἐν ἀνισότητι" ἀπεδέχετο 1 μᾶλλον καὶ ἧσσον. ὃ δ᾽ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ ὑγιείας T) x 213 σου εὐθύτητος τε καὶ στρεβλότητος. τὰ μέν TOL γε πρός τ στηκὲ γένει τῇ τε ὑπεροχῇ καὶ τῇ ἐλλείψει. μέγα μὲν γὸ μεῖζον πολῇῇΡ τε καὶ πλεῖον ὑψηλόν Té καὶ ὑψηλότερον ὑπεροχὴν νοεῖται" μικρὸν δὲ καὶ μιχρότερον ὀλίγον τε X0 214 πεινότερον κατ᾽ ἔλλειψιν. ἀλλ᾽ ἐπεὶ τὰ xa^ αὑτὰ καὶ τὸ ἐναντίωσιν καὶ τὰ πρός τι, γένη ὄντα, εὕρηται ἄλλοις | ὑποταττόμενα, κταϑάπερ τῷ τε ἑνὶ xol τῇ ἰσότητι καὶ τητι, ὑπεροχῇ τε καὶ ἐλλείψει, σκοπῶμεν εἶ καὶ ταῦτα τι 216 δύναται ἐπ᾽ «ἄλλα λαμβάνειν τὴν ἀ ἀναπομπήν. οὐκοῦν ἡ μι τῆς τῷ ἑνὶ ὑπάγεται" τὸ γὰρ ἢ ἕν πρώτως αὐτὸ ἑαυτῷ ἐστι ἢ δὲ ἀνισότης ἐν ὑπεροχῇ τε καὶ ἔλλείψει βλέπεται" ἄνιο ἐστιν ὧν τὸ μὲν ὑπερέχει, τὸ δὲ ὑπερέχεται. ἀλλὰ καὶ 5 ὑ: xai 7 ἔλλειψις κατὰ EL τῆς ἀορίστου δυάδος λόγον τέτι ἐπειδήπερ 7 πρώτη ὑπεροχὴ καὶ 7 ἔλειψις ἐν δυσίν ἐστ 216 τε ὑπερέχοντι καὶ τῷ ὑπερεχομένῳ. ἀνέκυψαν & ἄρα ἀρχαὶ a P 079 χατὰ τὸ ἀνωτάτω 7 τὲ πρώτη μονὰς καὶ ji ἀόριστος δυά ὧν γίνεσθαί φασι τό τ᾽ ἐν τοῖς ἀριϑμοῖς 1 ἐν καὶ τὴν ἐπὶ τ πάλιν δυάδα. ἀπὸ μὲν τῆς πρώτης μονάδος τὸ ἕν, ἀπὸ Ἕ μονάδος καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος τὰ δύο" δὶς γὰρ τὸ € natnra omnium quae repugnant et sunt contraria, ut quietis quidem qualitate; non enim suscipit maius et minus: motus autem in inaequ; suscipit enim maius et miuus. 2132. similiter id quod est secundum x in aequalitate; est enim intensionem nom admittens extremitas. quod est praeter uaturam, est in inaequalitate; suscipit enim mains et mia dem ratio est in sanitate et merbo et rectitudine et. obliquitate. 213 autem referuntur ad aliquid pro genere habent exsuperantiam et dei mam magasum quidem et maius multumque et plus altumque et altius gnatur per exsuperautiam, parvum autem et minws paucum et pauci mileque et humilius per defectum. 274. sed queniam quae per se | quae sunt per oppositionem et quae referuntur ad aliquid, cum siat | inveniuntur esse subiecta allis geueribus, utpote uni, nec mou aeq et insequalitati, exsuperantiaeque ac defectai, consideremus an hae qne genera possint reduci ad alia. 275. atque aequalitas quidem re ad unum; nam unum quidem primo est sibi ipsi aequale: inaequali tem cernitur iu exsuperantia et defectu; inaequalia emim sunt, alteram quídem superat, alterum vero superatur. sed exsuperentia: et defectus locum invenit in ratione interminati binarii; quandoquiden exsuperantia.et defectus est in duobus, nempe in exsuperanti et ia perato. 276. emerserant ergo omnium in.summo principia, nempe prin fas et interminatus binarius, ex quibas fleri dicunt et umum quod mumeris et rursus eum qui pest haec est bioarium. 4 prima quidem wnum, ab unitate autem et —— bimario duo; bis enim unu P638 1) τὸ μᾶλλον καὶ τὸ $000] posterius τό in editis exciderat, ex - Ciz. et Savil. ) dventzaroc] in Ciz. perperam ἀγνεπίστατος, unde Herveti in exirermitae.
m) ὑγιξίας] Ciz. ὑγείας.
ADVERSUS PHYSIGOS [Lib. X). 11 καὶ μήπω ὁποκειμόνου b» τοῖς ἀριϑμοῖς τοῦ δέο, οὐδὲ τὸ δὶς - ἦν ἐν τούτοις, ἀλλ᾽ ἐλήφϑη ἐκ τῆς ἀορίστου δυάδος" καὶ οὕτως ἐκ ταύτης Tt xol τῆς μονάδος ἐγένετο 7j ἐν τοῖς ἀριϑμοῖς δυάς. ' κατὰ ταῦτα δὲ καὶ οἱ λοιποὶ ἀριϑμοὶ ἐκ τούτων ἀπετελέσϑησαν, 271 τοῦ μὲν ἑνὸς ἀεὶ περιπατοῦντος, τῆς δὲ ἀορίστου δυάδος δύο γεννώσης καὶ sg ἄπειρον πλῆϑος τοὺς ἀριϑμοὺς ἐκχτεινούσης. ὅϑεν φασὶν ἐν ταῖς ἀρχαῖς ταύταις τὸν μὲν τοῦ δρῶντος ai- τίου") λόγον ἐπέχειν ") τὴν μονάδα, τὸν δὲ τῆς πασχούσης ὕλης τὴν δυάδα. καὶ ὃν τρόπον τοὺς ἐξ αὐτῶν ὑποστάντας ἀριϑμοὺς ἀπετέλεσαν, οὕτω καὶ τὸν χόσμον καὶ πάντα τὰ dv τῷ χόσμῳ συνεστήσαντο. εὐθέως γὰρ τὸ σημεῖον κατὰ τὸν τῆς 218 μονάδος λόγον τετάχϑαι' ὡς γὰρ 7) μονὰς ἀδιαίρετόν τί ἔστιν, οὕτω καὶ τὸ σημεῖον, καὶ ὃν τρόπον 7 “μονὰς ἀρχή τίς ἔστιν ἐν ἀριϑμοῖς, οὕτως καὶ τὸ σημεῖον ἀρχή τίς ἐστιν ἐν γραμμαῖς" ὥστε τὸ μὲν σημεῖον τὸν τῆς μονάδος εἶχε λόγον, ἡ δὲ 7ραμμὴ κατὰ τὴν τῆς δυάδος ἰδέαν ἐθεωρεῖτο" κατὰ μετάβασιν γὰρ καὶ 3j δυὰς καὶ 7 γραμμὴ νοεῖται. xol ἄλλως" τὸ μεταξὺ δυοῖν σημείων 279 γοούμενον ἀπλατὲς μῆχός ἐστι γραμμή" τοίγυν ἔσται κατὰ τὴν δυάδα ἢ γραμμή, τὸ δὲ ἐπίπεδον κατὰ τὴν τριάδα ^), ὃ μὴ μό-ὀ ’ γον μῆκος αὐτὸ ϑεωρεῖται xa9^ ὃ ἦν ἡ δυάς, ἀλλὰ καὶ τρίτην προσείληφε διάστασιν, τὸ πλάτος. τιϑεμένων δὲ τριῶν σημείων; 280 δυοῖν μὲν ἐξ ἐναντίου διαστήματος, τρίτου δὲ κατὰ μέσον τῆς ἐκ τῶν δυοῖν ἀποτελεσϑείσης γραμμῆς, πάλιν ἐξ ἄλλου διαστη- ματος ἐπίπεδον τελεῖται.. τὸ δὲ στερεὸν σχῆμα καὶ τὸ σῶμα, et cum in numeris nondum positus esset binarius, ne bis quidem erat in 15, sed sumptus fuit ex intermiuato binario: et ita ex eo et unitate natus est binarins qui est in numeris 277. similiter autem reliqui quoque numeri ex his fuerunt effecti, uno qnidem semper progrediente, interminato antem biusrio deo gignente et mameros in infinitam extendente multitudinem. di- cunt itaque in his principiis unitatem tenere rationem causae agentis, bina- riam autem materiae patieutis. et quomodo eos qui ex iis constant effece- run? numeros, íta etiam mundum coustruxerunt et quaecunque suut in mundo. 2:8. jam enim punctam unitatis habere rationem, quomodo enim unitas est aliqnid individuum, ita etiam punctus: et quomodo uuitas principium ju numeris est, ita punetus est aliquod principium in lineis. quo fit ut punctus habeat rationem unitatis, linea consideretur ex ratione binarii: per iransitionem enim fmtelligitur et binarius et linea. 270. et alioqui, quae ia- telligttwr intee puncta duo longitudo expers latitudinis, est linea: erit ergo ex biuario linea; superficies autem ex ternarie, cuius non solnm ipsa con- sideratur longitudo, quatenus erat binarius, sed etiam tertiam insuper,ac- cepit distantiam, nempe latitudinem, 280. et tribus. punmotis positis, duobus quidem ex contrario intervallo, tertio autem in medio linoae quae perfecta est ex daobus, rursus ex alio intervallo efficitur superficies. solida autem figura et corpus, utpote pyremidale, locatut ex quaternario. tribus enim punctis, a) τὸν μὲν toU δρῶντας — itaque et Iamblichus in Theologume-P 679 mis Arithmeticae p. 6 et. 7 ex Pythagoricorum mente uovcda confert ἡ cum deo, caussa rerum omnium, patrisque et inatris vicem omnibus re- bus praehente. ex eodem et Nicomacho multa elia afferri possunt, qui- bus ea quae de numeris hog loco tradit Sextus et de dyade materiam patientem signante illustrantur. mox male edd, τὴν d£ pro τὸν δέ scil. λόγον, [πη pro ἐπέχειν legendum fortasse ὑπέχει» o) τὸ δ᾽ ἐπίπεδον κατὰ τὴν τριάδα] Anatolius de ternario: eixo» ἔστι ἐπιπέδου καὶ πρώτου ὑπόστασις ἐν τριγώνοις. eat ternarius planae Ægu- rae primae symbolum, quae triangulo constat, | 4 o7» SÉX'TI EMPIRICI χωϑάπερ τὸ πυραμοειδές, κατὰ τὴν τετράδα τάττεται. τοῖς γὰρ τρισὶ σημείοις, ὡς προεῖπον, κειμένοις, ἐπιτεϑέντος ἄλλου τινὺς ἄνωθεν σημείου»), πυραμοειδὲς ἀποτελεῖ σχῆμα στερεοῦ σωμα- τος. ἔχει γὰρ ἤδη τὰς τρεῖς διαστάσεις, μῆκος πλάτος βάϑος.
481 τινὲς δ᾽ ἀπὸ ἑνὸς σημείου τὸ σῶμά φασι συνίστασθαι" τουτὶ ᾿ γὰρ τὸ σημεῖον ῥυὲν γραμμὴν ἀποτελεῖν, τὴν δὲ γραμμὴν ῥυεῖ- σαν ἐπίπεδον ποιεῖν, τοῦτο δὲ elg βάϑος χκινηϑὲν τὸ σῶμα ye 282yüv» τριχῇ διαστατόν. διαφέρει δὲ 7 τοιαύτη τῶν Πυϑαγοριχῶν στάσις τῆς τῶν προτέρων. ἐχεῖνοι μὲν γὰρ ἐκ δυοῖν ἀρχῶν, τῆς P 680: μονάδος καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος ἐποίουν τοὺς ἀριθμούς, εἶτ᾽ ἐκ τῶν ἀριϑμῶν τὰ σημεῖα καὶ τὰς γραμμάς, τά τε ἐπί.
πεδὰ σχήματα καὶ τὰ στερεά, οὗτοι δὲ ἀπὸ ἑνὸς σημείου vi πάντα τεχταίνουσιν. ἐξ αὐτοῦ μὲν γραμμὴ γίνεταε, ἀπὸ γραμ- 288 μῆς δὲ ἐπιφάνεια, ἀπὸ δὲ ταύτης σῶμα. πλὴν οὕτω μὲν ἀποτελεῖται τὰ στερεὰ σώματα, ἡγουμένων τῶν ἀριϑμῶν, ἀφ᾽ ὧν λοιπὸν xol τὰ στερεὰ συνίσταται, γῆ τε καὶ ὕδωρ καὶ ἀὴρ καὶ πῦρ, καὶ καϑόλου ὃ κόσμος, ὃν φασιν xa9' ἁρμονίαν Ὁ dw κεῖσθαι, πάλιν ἐχόμενοι τῶν ἀριϑμῶν, ἐν οἷς οἵ λόγοε εἰσὶ τῶν συστατιχῶν τῆς τελείου ἁρμιονίας συμφωνιῶν, τῆς τε διὰ τεῦ- σάρωκ καὶ τῆς ῥιὰ πέντε καὶ τῆς διὰ πασῶν. ὧν. ἢ μὲν ἐν ἐπι- 28ὲ τρίτῳ ἔκειτο λόγῳ, ἣ δὲ ἐν ἡμιολίῳ, ἡ δὲ ἐν διπλασίονε. εἴρηται δὲ περὶ τούτων ἀκριβέστερον κἀν τῇ περὶ χριτηρίου σχέψειἢ κἀν τοῖς περὶ ψυχῆς ὅ). νῦν δὲ ὑποδειχϑέντος ὅτε μεγάλην δύνα. μεν ἀπονέμουσι τοῖς ἀριϑμοῖς ot ἀπὸ τῆς Ἰταλίας Φυσικχοὶ μετὲ:- wt prius dixi, $itis, imposito aliquo superne, efficitur pyramidalis fipm solidi corporis. iam enim habet tres dimensiones ac spatia, nempe longite dinem latitudinem profunditatem, 281, nohnulli autem dicunt ex uno pum constare corpus; ab hoc enim puncto fluente effici lineam, ab linea auteá fluente effici superficiem, eam autem motam ad profunditatem gignere corpe quod triplex habet spatium ac dimensionem, 282, différt autem haec se Pytbagoricorum ab opinione priorum, illi enim ex duobus principiis, memp unitate et Ínterminato binario efficiebant numeros, deinde ex numeris pum et lineas figurasque planas et solidas, hi autem ex uno puncto fabricanm omnia, ex ipso enim (nt hi sentiunt) fit linea, ex linea superficies, ex & autem corpus, 283. sic quidem sola efficiuntur corpora, praeeuntibus numeris, ex quibus de caetero quoque solida consistunt corpora, nempe terra aqu aér et ignis et ut semel dicam, mundus, quem dicunt administrari per com centum et harmoniam, rursus inhaerentes numeris, in quibus sunt ratios qude perfectam constituunt harmoniam, nempe diatessaron diapente et diepe son, quarum prima sita est in ratione sesquitertia, secunda im sesquialtert, tertia ip dupla, 284, de his porro dictum est accuretius ubi disquisivime de criterio veritatis, et in commentariis de anima, nunc eutem cum oste* sum sit quod numeris magnam vim tribuunt Physici ex Italia profecti, led p) ἐπιτεϑέντος ἄλλου τινὸς ἄνωθεν σημείου] ut pyramis prodeat. cor fer Hieroclem p. 410 editionis Needhamianae. pro ἀποτελεῖ interpres le git ἀποτελεῖται commodius, | P680 q) χαϑ᾽ Seueri] vide dicta ad 3 Pyrrhon. sect. 155 et contra Arithn& sect. 6 et 1 contra Log. sect. 96, ubi etiam de ratione diatessaron, ἄν pente et diapason. | r) xüy τῇ περὶ πριτηρέου σχέψει} respicit laudatum libri prioris ad '. versus Logicos locam. i x 4) xà» τοῖς περὶ ψυχῆς] hi de «nima commentarii, quoe laudat etis lib. adversus Musicos sect. 55, interciderunt.
4 j ADVERSUS PHYBICOS [Lib. X]. 143 ϑόντες, καὶ τὰς ἀκολούϑους τῷ τόπῳ χομίζωμεν ἀπορίας. ὅταν 285 οὖν λέγωσι τῶν ἀριϑμητῶν ) οἷον τῶν αἰσϑητῶν καὶ ὑποπιπτόν- των μηδὲν εἶναε ἕν, μετοχῇ δὲ τοῦ ἑνὸς ") τοῦ ὡσανεὶ πρώτου καὶ στοιχείου ἕν τι καλεῖσθαι" εἰ οὖν τὸ δεικνύμενον καὶ τὸ μέ- wov*) ζῷον ἕν εἴη, τὸ μὴ δεικνύμενον φυτὸν οὐκ ἔσται ἕν. oU γὰρ δεῖ πολλὰ εἶναι, μετοχῇ δὲ τοῦ ἑνὸς ἕκαστον νοεῖσϑαὶ ἕν, οἷον ζῷον ξύλον φυτόν. εἶ γὰρ τὸ δεικνύμενον ζῷον ἕν ἔστι, τὸ 586 μὴ ὃν ζῷον, οἷον τὸ φυτόν, οὐκ ἔσται ἕν. καὶ εἰ τὸ φυτὸν ἕν 1, τὸ μὴ ὃν φυτόν, οἷον τὸ ζῷον, οὐκ ἔσται ἕν. ἀλλὰ λέγε- ταί γε τὸ μὴ ὃν ζῷον ἕν, καϑάπερ τὸ φυτὸν καὶ τὸ μὴ ὃν φυ- τὸν πάλιν ἕν, ὡς τὸ ζῷον" οὐκ ὥρα ἕκαστον τῶν ἀριϑμητῶν ἕν. ἐστι. τὸ δὲ οὗ ἔχαστον μετοχῇ νενόηταε ἕν, ἐκεῖνο ἕν τέ ἐστε. καὶ πολλά' ἕν μὲν xa9^ ἑαυτό, πολλὰ δὲ κατὰ περίληψιν. ὅπερ 981 πλῆϑος πάλιν οὐχ ἔστιν ἐν τοῖς ἀριϑμητοῖς δεικνύμενον. & γὰρ τὸ τῶν ζῴων πλῆϑος ἔστιν, τὸ τῶν φυτῶν οὐκ ἔσται πλῆϑος" χαὶ εἰ τὸ τούτων, ἀνάπαλιν οὐκ ἔσται τὸ τῶν. ζῴων. λέγεται δέ ye καὶ ἐπὶ φυτῶν καὶ ἐπὶ ζῴων καὶ ἐπ᾽ ἄλλων ἱχανῶν πλῆϑος. οὐκ ἄρα τὸ ἐν τοῖς ἀριϑμητοῖς δεικνύμενον πλῆϑος τῷ ὄντι πλῆ- ϑός ἐστιν, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ οὗ μετοχῇ γενόηται τοῦτο πλῆϑος. ὅταν δὴ τὰ τοιαῦτα λέγωσιν οἱ Πυϑαγορικοὶ τῶν φιλοσόφων,388. ὅμοιόν τι λέγουσι τῷ μηδένα τῶν ἐπὶ μέρους ἀνθρώπων ἄνϑρω- P 081 no» εἶναι, ἀλλὰ τὸν οὗ μετοχῇ ἕκαστος εἷς τε ἄνθρωπος νενόη-- ται, καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι καλοῦνται. νοεῖταε γὰρ ὃ ἄγϑρωπος. ζῷον λογικὸν ϑνητόν" καὶ διὰ τοῦτο οὐδὲ Σωχράτης ἀνϑρωπός huic quoque consequentes afforamns dubitationes, 285. cum erpo numerabi- limm ut sensilium et offerentium sese nobis rerum nullam dicunt esse unum, vocari autem aliquid unum participatione unius, quod est primum et elemen- $m; sl ergo quod ostenditur cerniturque animal, sit unum, quae non osten- ditur planta, non erit uÓa, non enim oportet:esse multa, sed unius partici- patione. anumquodque intelligi unum, ut animal lignum plantam. 286. si enim quod ostenditur animal est unum, quod non est animal, ut planta, non erit - unum; et si planta est una, quod non est planta, ut animal, non erit unum. sed dicitur quod non est animal, unum, ut planta, et quod non est planta rursus unum, ut animal: non est ergo numerabilium unumquodque unum, íd au- tem cuius participatione unumquodque intelligitur unum, illad unum est t nrulta; unum quidem per se, multa autem per comprehensionem, 287, quae quidem multitudo rursus non ostenditur in numerabilibus, nam si est multitudo ani- malium, plantarum non erit multitudo, et contra si earum erit multitudo, non erit multitudo animalium, dicitur autem et de plantis et de enimalibus et de plurimis aliis rebus multitudo, quae ergo in numerabilibas ostenditur mul« titudo, non est re vera multitudo, sed illa, cuius perticipatione multitudo haec intelligitur, 288, quando autem haec dicunt Pythagorici philosophi, per- inde est ac si dicant ex singularibus hominibus nullum esse hominem, sed illum cuius participatione unusquisque et unus homo intelligitur, et nmlti vocantur homines. intelligitur enim homo animal retionis particeps mortale; i $) τῶν &aS95grv) hoc loco sequebatur in editis μηδὲν εἶναι ἕν, quod perperam repetitum ex commate quod sequitur.; w) μετοχῇ dà τοῦ ἑνὸς) supra sect. 261. confer 3 Pyrrhon. sect. 156 et contra Arithmeticos sect. 12.
x) xal τὸ μένο»] puto legendum ϑεωρούμενον, idque in versione sum seontus.
Δ. -. ΚΒΕΧΤῚ EMPIRICI 369 ἐστιν οὔτε Πλάτων οὐκ") ἄλλος τις τῶν ἐπὶ εἴδους. εἰ γὰρ Zo- κράτης, xn9^ ὃ Σωκράτης ἐστίν, ἄνθρωπος καϑέστηκεν, ὃ Πλά- των οὐκ ἔσται ἄνθρωπος, oUrt **) Δίων ἢ Θέων" καὶ εἰ Πλά- των ἐστὶν ἄνϑρωπος, ὃ Σωκράτης οὐκ ἔσται. λέγεται δέ γε καὶ - Σωκράτης ἄνθρωπος καὶ Πλάτων καὶ ἕχαστος τῶν ἄλλων" οὐκ ἄρα τῶν ἐπὶ μέρους ἀνθρώπων ἕκαστός ἐστιν ἄνϑρωπος, οὐδὲ μετοχῇ ἕκαστος αὐτῶν νενόηται ἄνϑρωπος, ὃς οὐκ ἔστιν εἷς ἐξ φροαὐτῶν. ὃ δ᾽ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ φυτοῦ καὶ πάντων τῶν λοι- πῶν" ἄτοπον δέ γέ ἐστι μηδένα τῶν ἐπὶ μέρους ἀνθρώπων λέ- ye» ἄγνϑρωπον εἶναι, μηδὲ τῶν φυτῶν φυτόν: ἄτοπον ἄρα καὶ «τὸ ἕκαστον τῶν ἀριϑμητῶν κατὰ τὸν ἴδιον λόγον μὴ λέγειν ἕν.
49] ἄλλως ve καὶ 5 κομιζομένη κατὰ τοῦ γένους ἀπορία φϑάνειν * xal ἐπὶ τὴν τοιαύτην τῶν Πυϑαγορικῶν δόξαν. ὡς γὰρ ὃ γεμκὸς ἄνθρωπος ν) οὔτε μετὰ τῶν ini εἴδους ἀνθρώπων ϑεω- ρεῖται, ἐπεὶ xal αὐτὸς ἔσταε εἰδικὸς Ἵ οὔτε xav! ἰδίαν ὑφέστη- κεν, ἐπεὶ οὐ γενήσονται oí κατὰ μέρος ἄνθρωποι μετοχῇ αὐτοῦ φθδάγθρωποι, οὔτ᾽ ἐν αὐτοῖς τούτοις περιέχεται" ἀδιανόητον γὰρ τούτου μετοχῇ ἀπείρους εἶναι, καὶ τοῦτο μὲν τεϑνηκόσε τοῦτο δὲ ζῶσι περιέχεσϑαι. ὡς οὖν οὗτος ὃ λόγος ἄπορος, οὕτω καὶ ὁ . περὶ τοῦ ἑνὸς τούτου μᾶλλόν ἐστιν ἀπορώτερος, τῷ μήτε σὶν “τοῖς κατὰ μέρος ἀριϑμοῖς αὐτὸ ϑεωρεῖσϑαι, μήτε κατὰ παντὸς αὐτὸ δύνασθαι τετάχϑαι, μήτε μετοχὴν αὐτοῦ τοῖς ἀπείροις 298 ὑπάρχειν. 1] γε μὴν τοῦ ἑγὸς ἰδέα, ἧς κατὰ μετοχὴν ἕκαστον ψοεῖταε ἕν, ἤτοι μία ἐστὶν ἰδέα τοῦ ἑνὸς ) ἢ πλείους ἰδέαι τοῦ et propterea neque Socrates est homo neque Plato neque δἰϊχαΐθ alius i» specie, 289. si enim Socrates, quatenus est Socrates, est homo, Plato nos erit homo neque Dion"adt Theon; et si Plato est homo, non erit homo Socte- 465. dicitur autem et Socrates homo et Plato et unusquisque ex aliis; non igi- tur ex singularibus hominibus unusquisque est homno, neque huius participatione unusquisque intelligitur homo, qui non est uuus ex ipsis, 290, eadem est ra- . Wo et in planta et in caeteris omnibus, absurdum est autem dicere nullum ex singularibus hominibus esse hominem neque ex plantis plantam; absur- dum est ergo et unumquodque ex numerabilibus propria ratione non dicere esse unum, 291, et alioqui quae etiam adversus genus affertur dubitatio, videtur pertingere etiam usque ad hanc opinionem Pythagoreorum, quomodo enim homo in genere neque consideratur cum hominibus in specie, nam ipse quoque ita futurus esset specialis, neque singillatim consistit, quoniam ita singulares non flent homines eins participa&ione, neque in iis ipsis con- tinetur, 292, cogitatione enim concipi non potest homines esse infinitos eius perücipatione, et partim quidem mortuis partim vivis eundem contineri, quo- modo ergo haec oratio est dubia, illa de uno dubia magis erit, eo quod nec. cnm singularibus numeris id consideretur, neque pro universali possit poni, neque participatio eius insit infiniüs. 293, unius quidem certe idea, cuius per participationem unumquodque intelligitur esse unum, aut una est unius [2 οὐχ] οὔτ᾽; **) οὔτε] ovd? 3] P68] γ) ὁ γενιχὸς ἄγϑρωπος] sect. 17 eiusdem adversus Arithmeticos libri. £) εἰδιχός] mas. Ciz. ᾿δικός. | a) ἤτοι μία ἐστὶν ἰδέα τοῦ ἑνὸς} confer sect. 18 libri contra Arithmet. et 3 Pyrrhon. sect. 158 sq. post illa verba sequebatur in editis: ἧς κατὰ μετοχὴν ἔχαστον νοεῖται ἕν, ἥτοι uda ἐστὶν ἰδέα τοῦ ἑνός. quae male e praecedentibus repetita rectius in ms Ciz. et Herveti codice exsulant, l itaque et à me sunt omisese, 4 ADVERSUS PHYSIOOS (Lih, Xj. 145 ἑνός. καὶ εἰ μὲν ula, ἤτοι ὅλης μετέγει ἕκαστον τῶν ἀριϑμητῶν ἢ μέρους τινὸς αὐτῆς" καὶ εἰ μὲν ὅλης μετέσχηκεν, οὐκ ἔστι μία. εἰ γὰρ ὅλην ἔχει τὴν τοῦ ἑνὸς ἰδέαν λόγου χάριν τὸ ἄλφα, ἐξ ἀνάγκης τὸ fra, μὴ ἔχον οὗ μετασχῇ, οὐχ ἔσται ἕν" ὅπερ ἄτοπον. εἶ δὲ πολυμερής ἐστιν ἡ τοῦ ἑνὸς ἰδέα, καὶ ἕκαστον 594 τῶν ἀριϑμητῶν ἑκάστου μέρους αὐτῆς μετείληφε, πρῶτον μὲν. ἕκαστον τῶν ὄντων οὐ τῆς τοῦ ἑνὸς ἰδέας ἔσταε μετειληφός, ἀλλὰ μέρους αὐτῆς, καὶ διὰ τοῦτο οὐκέτε γενήσεται ἕν. ὡς γὰρ “τὸ μέρος ἀνθρώπου οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος καὶ τὸ μέρος τῆς λέ- P 082 ξεως οὐκ ἔστι λέξις, οὕτω τὸ μέρος τῆς τοῦ ἑνὸς ἰδέας οὐκ ἔσται ἡ τοῦ ἑνὸς ἰδέα. ἵνα καὶ τὸ μετεσχηκὸς αὐτῆς γένηται ἕν. εἶτα 295 4 τοῦ ἑνὸς ἰδέα οὐκέτε γίγνεται ἑνὸς ἰδέα, οὐδὲ μία, ἀλλὰ πλεί- ους. τὸ γὰρ ἕν, ἢ ἕν ἐστιν, ἀδιαίρετον καϑέστηχε, καὶ 7j μονάς, ἧ μονάς ἐστιν, οὐ διχάζεται, ἢ εἴπερ εἷς πολλὰ διαιρεῖται"), ἀϑροισμὸς πλειόνων μονάδων γενήσεται καὶ οὐκ ἔστι μονάς. t19296. δὲ πλείους εἶεν ἰδέαε τοῦ ἑνός, ὡς ἕκαστον τῶν ἀριϑμητῶν ἰδίας τινὸς μετέχειν ἰδέας xaO? ἣν ἕν «νοεῖται, ἤτοι ἡ τοῦ A ἰδέα καὶ ἡ τοῦ B μετέχουσιν ἑνός τινος ἰδέας, xa9^ ἣν ἑκάτερον αὐτῶν προσαγορεύεται ἕν, ἢ οὐ μετέχουσι. καὶ εἰ μὲν οὐ μετέχουσιν, 291 ὃν τρύπον αὗται δύνανται τῆς τοῦ ἑνὸς ἐπικατηγορίας ἀξιοῦσϑαι, μὴ μετέχουσαέ τινος ἐπαναβεβηκυίας τοῦ ἑνὸς ἰδέας, οὕτω δύναται καὶ πᾶν τὸ ὁπωσοῦν λεγόμενον ἕν μὴ κατὰ μετοχὴν τῆς τοῦ ἑνὸς ἰδέας προσαγορεύεσθαι ἕν. εἰ δὲ μετέχουσιν, ἡ ἀρχῆϑεν 298 μένει ἀπορία. πῶς γὰρ αἱ δύο ἰδέαι τῆς μιᾶς μετέχουσιν ἰδέας “), ὅλης ἑκατέρα ἢ μέρους αὐτῆς; ὁπότερον γὰρ ἂν ^^) λέγοιεν, ἐπα-- χϑήσονται αἱ μιχρῷ πρόσϑεν ἀποδοϑεῖσαε πρὸς ἡμῶν ἀπορίαι.
Á idea, aut plures ideae unius. et si una quidem, aut totius est particeps unumquodque ex numerabilibus aut alicuius eius partis; et si totius quidem est particeps, non est una, si enim fotam unius ideam habet, exempli causa À; necessario B non babens cuius sit particeps, non erit unum; quod est absurdum, 294, si autem multarum partium est unius idea, et unumquodque ex - pumerabilibus est' particeps uniuscuiusque eius partis; primum quidem una- quaeque res non erit particeps ideae unius, sed partis eius et ideo non erit utique una, quomodo enim pars hominis non est homo et pars dictionis non est dictio, ita pars ideae unius non erit unius idea, ut quod eius fuerit par- tlceps síit unum, 295, deinde unius idea non erit amplius idea nhius, neque una, sed plures, unum enim quatenus est unum est individuum et unitas quatenus est unitas non dividitur; aut sí in plura dividitur, fiet congeries multarum unitatum, et non est unitas, 296, si autem unius plures sunt ideae, adeo ut unumquodque ex numerabilibus sit párticeps alicuius propriae ideae, ex qua unum intelligitur, aut idea Α et idea B sunt participes alicuius unius ideae, ex qua utrumvis eorum appellatur, aut non sunt parücipes, 297. et si hon sunt quidem participes, quemadmodum eae possunt censeri dignae appellatione unius, licet non sint participes transcendentis ideao unius, ita etiam potest quidquid quomodocumque dicitur unum non appellari ex participatione ideae unius, 298, si autem sunt participes, manet quae ab initio foit dubitatio, quomodo enim sunt duae ideae participes unius ideae, num utraque votius an partis eius? utrumvis enim dixerint, redibunt quae ἃ nobis paulo b) διαιρεῖται} ms Ciz. διαέρεται..
c) ἀπορία. πῶς γὰρ al dvo ἰδέαι erc μιᾶς μετέχουσιν ἰδέας] ms Savil, ἁπορία πῶς αἱ δύο ἰδέαι τῆς μειέχουσιν idéag male.
[cc) legebatur ἐὰ»] J 146 | SEXT EMPNIRICI 909 σὺν τούτοις ἐπεὶ πᾶν τὸ λαμβαγόμενον ἀνθρώπῳ ἤτοι ocla93ou λαμβάνεται καὶ κατὰ ψιλὴν ἐγκύρησιν ἢ διανοέᾳ, πάντως καὶ ὃ ἀϑροισμὸς εἴπερ ἀνθρώπῳ ληπτός ἐστιν, ἤτοι αἰσϑήσεε ἢ δια- 800 voa. καταληφϑήσεται. ἀλλὰ αἰσϑήσει μὲν καὶ ἁπλῇ ἐμφάσειε οὐκ ἂν ληφϑείη" πλανᾷ γὰρ ἐνίους ἡ τῶν ἀριϑμητῶν ὑπόστασις" ἐπείπερ βλέποντες ταῦτα λευχὰ ἢ μέλανα 4) ἢ κοινῶς αἰσϑητά, ὑπονοοῦσιν ὅτι καὶ ὃ ἀριϑμὸς αἰσθητόν τί ἐστι καὶ φαινόμενον πρᾶμα, μὴ ἐχούσης οὕτω τῆς ἀληϑείας. τὸ μὲν γὰρ λευχὸν καὶ μέλαν καί, el οὕτω τύχοι, τὸ φυτὸν xal ὃ λίϑος καὶ τὸ ξύ- λον καὶ τῶν ἀριϑμητῶν ἕχαστον φαίνεται καὶ αἰσϑήσεε ληπτεόν ἔστιν, ὃ δ᾽ ἀριϑμὸς ὡς ἀριϑμὸς οὐκ ἔστιν ἡμῖν αἰσϑητὸς οὐδὲ 801 φαίνεται. σκοπῶμεν δὲ τὸν τρόπον τοῦτον" τὰ αἰσϑητὰ ὡς αἷ- σϑητὰ ἀδιδάκτως ἡμῖν λαμβάνεται" οὐϑεὶς ydo τὸ λευκὸν ἢ τὸ μέλαν δρᾶν διδάσκεται, οὐδὲ τραχέος ἢ λείου ἀντιλαριβάψεσθαι" ὁ δὲ ἀριϑμὸς ὡς ἀριϑμὸς οὐκ ἀδιδάκτως ἡμῖν λαμβάνεται" ὅτι γὰρ τὰ δὶς δύο τέσσαρά ἐστιν καὶ τὰ τρὶς δύο ἕξ ἐστε καὶ τὰ δεκάκες δέκα ἑκατὸν ἐκ μαϑήσεως. ἔγνωμεν: οὐκ ἄρα εαἰσϑητόν 302 τί ἐστιν 0 ἀριϑμός. εἰ δὲ μνήμῃ κατ᾽ ἐπισύνϑεσιν τινῶν ἔγνω- P 688 eve«, ἀπορήσει τις τῶν αἰσθητῶν ἀποστάς, καϑὼς καὶ ὃ HAa- τῶν *) ἠπόρει ἐν τῷ περὶ ψυχῆς, πῶς τὰ δύο κατ᾽ ἰδίαν μένοντα 203 οὐ γοεῖται δύο, συνελϑόντα δὲ εἰς ταὐτό, γίνεταί δύο. εἰ γὰρ τοιαῦτά ἐστε μετὰ τὴν σύνοδον, ὅποῖα ἦν πρὸ τῆς συνόδου 1), ἦν δ᾽ ἑνάτερον αὐτῶν πρὸ τῆς συνόδου 5, ἔσται xal μετὰ τὴν σύνοδον ἑχάτερον ἕν. ἐπεὶ ἂν δῶμεν προσγένεσθαί τι αὐτοῖς πε-