τὸ δεύτερον εἶδος xal 7j δευτέρα ποιότης, ἢ μεὴ μένοντος. chm δὲ μένοντος τοῦ πρώτου εἴδους γίνεται τὸ δεύτερον, οὔτε μὴ μένοντος, ὡς ἔμπροσϑεν παρεστήσαμιεν 7), ὅτε περὲ τοῦ πάσχον- vog ἐσκεπτόμεϑθα. τοίνυν οὐδ᾽ ἐξ ἑνὸς γένεταε τὸ γεννώμενον. 9388 χαὶ μὴν οὐδ᾽ ἐκ πλειόνων. δυοῖν γὰρ συνελθόντων τρίτον ot ἂν γένοιτο, μενόντων τῶν δυοῖν" καὶ πάλεν τρεῶν ὄντων τέταρ- vov οὐκ ἂν γένοιτο, μενόντων τῶν τριῶν. εἴρηται δὲ περὶ τοί- των ἀκριβέστερον, ὅτε περὶ τῆς τοῦ ἀνθρώπου ὑποστάσιως ἐζητοῦμεν, παριστάντες ὅτι οὔτε σῶμά ἐστιν ὃ ἄνθρωπος oiu 339 ψυχὴ οὔτε τὸ σύνϑετον. διόπερ εἰ μήτε ἐξ ἑνός ἔστε τὸ γεννώ. P 689 μενον μήτε ἐκ πλειόνων, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστιν, ἐξ ἀνάγχης οὐδὲν τῶν ὄντων γεννᾶται. ταῦτα μὲν οὗ ἀπορητικοὶ περὶ γενέ 310 σεως διεξιᾶσιν. οἱ δὲ δογματεικοὶ μὴ πρὸς vobDv^) ἀπαντῶντις πάλιν ἐπὶ τὰ ἐξ — ὑποδείγματα συμφεύγουσι. τὸ γὰρ ὕδωρ ϑερμὸν ὃν μὴ ὃν δὲ ψυχρὸν γίνεται ψυχρόν, καὶ ὃ ὑπάρ. χων χαλκὸς μὴ ὧν “) ἀνδριὰς γίνεται ἀνδριάς, καὶ τὸ cv κατὰ δύναμιν μέν ἐστι νεοσσός, κατ΄ ἐντελέχειαν 4) δὲ οὐκ ἔστιν" ἀλλὰ λέγεται κατὰ δύναμιν εἶναι νεοσσὸς εἷς τὸ κατ᾿ ἐντελέχειαν ὑπάρ- ye. καὶ τὸ ὃν τοίνυν δύναται yíveo9o« xal τὸ μὴ ὄν. εἶτα xai ὁρῶμεν βρέφος μὲν γεννώμενον ἔξ ἀνθρώπου, χυλὸν δ᾽ 2x πόας.
. ὥστε πάντα τὸν τῶν δογματικῶν λόγον παρὰ τὴν ἐνάργειαν χω- 341 pei. πλανῶνται δὲ οἱ ταῦτα λέγοντες καὶ οὐ πρὸς τὸ προκχείμε vov ὑπαντῶσι. τὸ γὰρ ϑερμὸν ὕδωρ καὶ οὐκ ὃν «ψυχρὸν oct ϑερμὸν γίνεται τῷ εἶναι οὔτε ψυχρὸν τῷ μὴ εἶναι" παρὰ δὲ τὸ fit secunda forma et secunda qualitas, aut nos manente, sed nequo mene priore forma fit secunda, peque non mamento, ut prius ostemdimus, comsiderabamus de patiente. ergo nec ex uno fit quod oritur. 338, sed aw ex pluribus, nam si duo coierint, non orietur tertium dgobus manentibus; αὶ rursus »i tria coierint, non orietur quartum, tibus manemtibus, de his owim dictum est accuratius, quando qnaerebamus de hominis substantia, ostendea- tes quod homo neqme est corpus neque anima neque compositum, 339. quam obrem si meque ex umo est quod oritur seu generatur nec ex pluribes praeter haec autem nihil est; necessario ex iis quae sunt uihil oritar s&& gignitur. sic quidem de ortu disserunt dubitatores aive sceptici, 340. dof- matici autem non occurrentes maentis dubitatonibus rursus comfugiumt δὲ exempla quae petuntur ex evidentia, nam aqua quidem, cum sit calida se frigida, fit frigida, et quod est aes, cum non ait » fit statua, et ovem quidem potestate est pallus, actu autem non est àc perfectione, sed dicite potestate esse pullas, donec ait act ao. perfectione, ergo et quod est fei gignique potest et id quod nom est, deimde videmus «x homine gigni infea- tem, succum autem» ex berba, qno fit ut omnis oratio dogmaticorum prect- dat ex evidentia, 34l, erremt autem qui haec dicums et mon Ooccurrwat δὲ propositum, aqma enim calida et qmae non est frigida, neque ft calida e quod iem sit, neque frigida eo quos mom sit, praeter 9640 auiem δὲ nom ewe z) ὡς ἔμπροσϑεν παρεσεήσαμεν lib. priore contra Phys. sect. 967 ἐᾷ a) περὶ τῆς τοῦ ἀνθρώπου ὑποστασδως] lib. 1 cantra Log. sect. 2383 «.
P 089 b) πρὸς voUr] ad obiectiones mente comprehendendas, Hervetus ver- terat: ad. sententiam, quod mihi minus probatur. Sextus enim νοῦν opponit ἐναργείᾳ sensuum. | c) μὴ ὧν] ita-legendum pro vitioso μὴ ὅν, respicit enim ad χαλχός.
d) κατ᾽ ἐντελέχεια») per ἐντἐμέχειαν actum, ἐνέργειαν, formamque actualem intelligit, oppositam ei quod potentia tantummodo ac viriete est, confer si placet quos laudavi ad lib. contra Grammatícos sect, 316.
ADVERSUS PHYSICOS [Lib. X]. 283 eva; *) (xal μὴ εἶναι) οὐδέν ἔστιν" oix doa οὐδ᾽ ἐπὶ τοῦ ὅδα- τός ἐστί τις γένεσις. καὶ πάλιν οὔτε ὃ χαλκὸς γίνεταε τῷ εἶναι χαλκὸς οὐδὲ ὁ ἀνδριὰς τῷ μὴ εἶναι. καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ δύναμιν 812 καὶ ἐντελέχειαν ὃ αὐτός ἐστι λόγος. ἄλλως τε ἤτοι πλέον τί ἐστιν ἐν τῷ κατ᾽ ἐντελέχειαν παρὰ τὸ ἐν δυνάμει, ἢ οὐκ ἔστι. καὶ εἰ μὲν οὐδὲν πλεῖόν ἐστιν, αὐτόϑεν οὐδὲν γίνεται τῷ κατὰ δύνα- quy εἶναι" εἰ δέ ἐστι πλέον, ἐκ τοῦ μὴ ὄντος τοῦτο γένεται, 943 ὅπερ ἄτοπον. ναὶ ἀλλὰ καὶ βρέφος ix τῆς ἐγκύμονος γεννᾶται xal χυλὸς ἐκ τῆς πόας συνίσταται. καὶ τοῦτο τί πρὸς τὸ ζητού-- μένον; ἐροῦμεν. οὔτε γὰρ τὸ βρέφος. γίνεται τιχτόμενον, εἷς τοὐμφαγὲς δὲ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς ἄγεται, οὔτε ὃ yvÀóg: καὶ γὰρ ἐν τῇ πόᾳ προῦπῆρχε — καὶ ἐχτὸς τῆς πόας γινόμενὸός τόπον. μόνον ἤλλαξεν. ὥσπερ οὖν τὸν ἐκ τοῦ ζόφου εἷς τὸ φῶς προελ- ϑόντα οὐ λέγομεν γίνεσϑαι, τόπον δ᾽ ἐκ τόπου μεταβεβηκέναι, χατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ τὸ βρέφος ἐροῦμεν γίγνεσθαι, ἀλλ᾽ 844 ἐξ ἑτέρου τινὸς τόπου εἷς ἕτερον μεταβαίγειν τόπον. οὐδὲν οὖν γεννᾶται. κατὼ ταῦτα δὲ οὐδὲ φϑείρεται. εἰ γὰρ φϑείρεταί τι, ἤτοι τὸ ὃν φϑείρεταε ἢ τὸ μὴ ὃν. οὔτε δὲ τὸ μὴ ὃν φϑείρεται.: " τὸ γὰρ φϑειρόμενον εἰς τὸ μὴ εἶναι χωρεῖ, τὸ δὲ μὴ ὄν τι ἤδη ἐν τῷ μὴ εἶναι ὃν οὐ δεῖται τῆς εἰς τοῦτο μεταβάσεως. τοίνυν οὐ φϑείρεται τὸ μὴ ὄν. καὶ μὴν οὐδὲ τὸ ὄν. ἤτοι γὰρ μένον 845 ἐν τῷ Da φϑείρεται ἢ μὴ μένον. xal εἰ μὲν μέγον, ἔσται ἅμα P 600 καὶ οὐκ ἔσται, ἐφθαρμένον καὶ μὴ ἐφθαρμένον" d δὲ͵ μὴ μένον ἀπόλλυται, καὶ οὐχέτε ἐστὶ τὸ 0» '*), ἀλλὰ τὸ μὴ ὃν φϑείρεται. ὥστε εἰ μήτε τὸ ὃν μήτε τὸ μὴ ὃν φϑείρεται, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστιν, οὐδὲ φϑείρεται.
mihil est: ergo nec in aqua ost aliqua generetio, et rursns neque aes fit, eo quod sit aes, neque statua, eo quod non sit, 342, in iis quoque, quae sunt potestate et actm seu perfectione, eadem est ratio, et alioqui eut est aliquid emplius in eo quod est actu ac perfectione, quam in eo quod est potestate, aut non est, et si quidem nihil est amplius, eo ipso neque ft seu oritur, ee quod sit tamtum potestate; sin autem est amplius, hoc fit ex eo quod non est, quod quidem est absurdum, 343, at, inquiunt, infans generetur ex muliere gravida et ex herba consistit succus, et quid hoc, dicemus, ad id quod quae- Fitur? neque enim infans fit cum paritur, sed in apertum ex occulto ducitur: ΄ meque succus; erat enim prius in berba, et oxtra herbam egressus solum ὦ wmutavit locum, quo modo ergo eum qui ex temebris prodiit in lucem, noa.. « dicimus fieri, sed a loco im locum tramivisse, eodem modo nec infantem fieri dicemus, sed ex alio in alium 'trensire locum, nihil ergo fit seu gigni- tmr, 344, eadem autem ratione mec interit, si enim aliquid interit, aut id quod est interit, aut id quod non est, sed neque quod nom est, interit: mam quod imterit, ad hoc ut mon sit interit: quod autem non est, cum iam in 60 sit quod non est, mom opus habet ut ad hoc transeet, ergo mon interit id quod mon est, 345, sed neque id quod est: aut enum interit manens in eo quod sit sut non manens etsi mamens quidem, simul erit et non erit, inte- eibitque et non interibie: si autem nom manens perit, et non uGque quod 6st, sed quod non est, interit. quamobrem sí neque quod, est neque quod non est, ünferit, praeter haec autem nihil est, nihil interit, ᾿ e) παρὰ di τὸ εἶναι] non dubito in editis excidisse verba: xol μὴ εἶναι, itaque illa supplevi: sic infra sect, 345 μήτε τὸ ὃν μήτέ τὸ μὴ Es δὲ ταῦτα οὐδέν ἔστι. mox πλέον τέ ἔστε scripsi pro πλείων 7 τίς ἔστι.
(ee) xe) οἱ ἐστὶ delenda videntur] PF πες Ὁ untra ye RO —- bi oaa ec e M oM de e ab dai i Τ᾿ τσ γάρ εἶσι χρόνοι κατ᾽ ἐπίνοιαν, dv ᾧ ἅπτονται, ἀλλήλων οἱ καί εἶσιν ἡρμορμένοι xal ἐν ᾧ διεστᾶσι. παρὰ δὲ τούτους , ἐπινοηϑῆναι “τρίτος τις δύναται χρόνος. εἰ οὖν φϑείρεται a 319 fov, ἐν τῷ ἑτέρῳ τούτων ὀφείλει φϑείρεσϑαε. ἀλλ᾽ ἐ ᾧ ἅπτονται ἀλλήλων οἱ λίϑοι καί εἶσιν. ἡρμοσμένοε, οὐ δι ϑείρεσθαι" ἔστι γὰρ ἔτι τειχίον, χαὶ εἰ ἔστιν. κοὐ φϑεί ot τε d^) ἐν ᾧ ducrdom dn) ἀλλήλων * οὐκέτι yo ἐστι τί τὸ δὲ μὴ ὧν οὐ δύναται φϑείρεσϑαι. εἰ οὖν μήτε ὅτε ἅπι ἀλλήλων οἱ λίϑοι, φϑείέρεται τὸ τειχίον, μήτε ὅτε διει 330 ἀπ᾽ ἀλλήλων, οὐ φϑείρεται τὸ τειχίον. καὶ οὕτω δὲ δι συγερωτᾶν" εἰ γίνεταί τι καὶ φϑείρεται, ἤτοι ἐν ᾧ ἔστι͵ γίνεται καὶ φϑείρεται ἢ ἐν ᾧ μή ἐστι. καὶ ἐν ᾧ μὲν ἔστι γίνεται οὔτε φϑείρεταε" ἐφ᾽ ὅσον γὰρ ἔστωτοῦτο, οὔτε } 846. Quidam autem inhaerentes temporibus ortus et interitus sic inten si mortuus est Socrates, eut mortuus est quando vivebat aut quando e vita sit. et vivens quidem non est mortuus; utique enim vivebat et vivens r mortuus; sed neque quando est mortaus bis enim esset mortuus: nor mortuus est Socrates, 347, eadem vi ac virtute sed in diverso exempl nus hoo proposuit argumentum: si interit paries, ant quando se inter gunt lapides et sunt compacti interit, aut quando sunt separati ac di sed neque quando se inter se tangunt et sunt compactà interit paries, quando suni separati ac disiuncti: non igitur paries interit, 348. et arg tum quidem est huinsmodi, vis autem illius ac robur patet, duo enim 58. cogitationi observatur tempora, nempe et in quo se tangunt lapides et sun pacti, et in quo sunt separati ac disiuncti, praeterea autem nullum tertium tempus cogitari, αἱ ergo interit paries, in eorum altero debet interire, 34 in eo quidem in quo se inter se tangunt et sunt compacti lapides, nom pot terire; est enim adhuc paries et si est, nom interit, neque in eo inq seiuncti et separati; non est enim amplius paries; quod autem non e: potest Interire, si ergo neque quando se inter se tangunt lapides inte ries, neque quando sunt separati ao seiuncti, non ipterit paries, 350, si que concipi potest interrogatio: si aliquid "oritar et interit, aut in t in quo est oritur et interit. aut in tempore in quo mon est, et in eo: — -ῳ —— ADVERSUS PHYSICOS.[Lib. ΧΙ]. 199 Om οὔτε φϑείρεται. καὶ μὴν οὐδὲ ἐν ᾧ μή ἔστι, πάϑοι ἄν τι τούτων. ἐν ᾧ γάρ τι μή ἐστιν, οὔτε παϑεῖν τι οὔτε ποιεῖν δύναται.
x εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲν οὔτε γένεται οὔτε φϑείρεται Ὁ Ταῦτα μὲν οὖν πρὸς τοὺς φυφιχοὺς τῶν φιλοσόφων εἰρή- 851 " ILI σϑω. καιρὸς δ᾽ ἂν εἴη μετελϑεῖν καὶ ἐπὶ τοὺς τὸ ἡϑικὸν μέρος 476 φιλοσοφίας ἀσπασαμένους *).
Σέξτου ἐμπειριχοῦ x i Ὑπομνημάτων τὸ Óéxavo» 5).
αὐ Τίς ἐστιν ἡ ὁλοσχερὴς τῶν κατὰ τὸν βίον πραγμάτων διαφορά. — β' τί ἐστε τὸ ἀγαϑὸν καὶ κακὸν καὶ ἀδιάφορον. ----, γ΄ tl ἔστι φύσει ἀγαϑὸν καὶ κακόν ὃ). — δ΄ εἰ ὑποτεϑέντων φί- c& ἀγαϑῶν καὶ κακῶν ἐνδέχεται εὐδαιμόνως βιοῦν. --- εἰ εἰ ὃ περὶ τῆς τῶν ἀγαθῶν xal κακῶν φύσεως ἐπέχων κατὰ πάντα ἐστὶν εὐδαίμων. — ς᾽ εἰ ἔστι τις περὶ τὸν βίον τέγνη. — ζ΄ εἰ διδακτή ^) ἐστιν ἡ περὶ τὸν βίον τέχνη.
Τὰς μὲν κομιζομένας ὑπὸ τῶν Σκεπτικῶν ἀπορίας εἰς τε τὸϊ terit, sed nec in eo in quo non est eorum quidpiam ei evenerit, in eo enim in quo non est aliquid, neque peti potest quidpiam neque agere, quod si ita est, nihil oritur nec interit, Í | 851, Atque haec quidem dicta sunt adversus naturales philosophos, tempus est autem ad eos quoque transeundi, qui amplexi sunt eam partem pbi-.
losopbiae quae versatur 4f moribus, v SEXTI EMPIRICI |; ^ Commentariorum liber decimus.
1 Quaenam sit summa rerum vitae differentiaect, 3—20, — 2 quid sit bo- stum, malum et indifferens, sect, 21—41, — 3 an ext natura Donum et malum, sect, 42 —100 — ἃ an positis natura bonis εἰ snalis contingit beate et fe- liciter vivere, sect, 110—140, — ὅδ. an is qui de natura bonorum ct smalo- vum sustinet assensionem, si omnino beatus, sect. 141—167, — 6 an vitae apendae sit ars aliqua, sect, 168—215. — 7 an degendae vilae ars possit doceri, sect. 216—257.
1, Quae adversus logicam et naturalem pbhilosopbiae partem a Scepticis i) πασαμένους} ms Ciz. ácau£rovc, cui alia manus post primam syl- labam inseruit π, ac si vellet ἀσπασαμένους, quod rectum est, et ex- pressit Herretus. causa errandi, ut saepe, io geminatione - ας εἰσ - πά- σασϑαι gustare ἃ pedestri oratione alienius. [ἀσπασαμένους reposuimus a) τὸ ϑέχατο»] ms Ciz. τῶν εἰς δέχα ὑπομνημάτων τὸ δέχατον. sed p 691 revera liber hic est undecimus, nisi pro uno habeantur, ut videtur Sexto auctori placuisse, liber adversus Geometras et liber advexsus Arithmetioos. praeterea peculiare opus est hoc ἀνζιρρήσεων adversus philosophos, quod quinque libris Sextus absolvit, duobus adversus Logicos, adversus Physi- cos totidem, et quinto hoc sive ultimo adversus Ethicos. nam prioribus . sex libris continetur ἡ πρὸς τὰ μαϑήματα διέξοδος, ut ad sectionem . ultimam libri adversus Musicos notare me memini.
δ) εἰ ἔσει φύσει ἀγαθὸν καὶ κακόν ms Ciz. τί ἐστι. minus bene. 3 εἰ διϑακτή] idem Ciz. perperam, didswrie.
1700 SEXTI EMPIRICI L] loyix?» xci φυσιχὸν τῆς φιλοσοφίας μέρος pt» ὕὑπύλοιπον δέ ἐστε xui τὰς εἰς τὸ τ ϑικὲν φέεεσδει ὄτνε- μένας προσυποτάττειν. οἔτω γὰρ ἕχαστος ἡμῶν τὴν τελείαν rri σκεπτιχὴν ἀπολαβὼν διάϑεσιν κατὰ τὸν Τίμωνα “) βεώσαιε, PNE s ójora μεϑ᾽ ἡσόχέης αἰεὶ ἀφροντίστως xai ἀχινήτως τατὰ ταῖτα | μὴ προσέχων δειλοῖς yóvioyov σοφέης. ' | 3 ἀλλ᾽ ἐπεὶ τὴν ἠϑιχὴν ϑεωρίαν σεμφώνως σχεδὸν ἅπαντες ἵπε- λήφασι, περὶ τὴν τῶν ἀαϑῶν τε xai χαχῶν *) διάχρεσεν γίσε- σϑαι, xa9' ὃ xal ὃ πρῶτος αὐτὴν δόξας χεκινν κέναι") ΣΣωχρά- της παρήγγειλεν, ὡς ἀναγχαιότατον ζητεῖν, ὅττι τοι ἐν μεγάροισε xaxóv τ᾿ ἀγαθόν τε τέτυχται, δεήσει καὶ ἡμᾶς ἐν ἀρχαῖς e Oig περὶ τῆς ἐν τοΐτοες διαφορί; | σχοπεῖν.
sfleruntur dubitationes, prims persecuti sumus, restat iam u£ eas quoque s- iiciamus quae cferri pessum: adversus eam quae versatur im meribes, s emim umicmique nostrum cum perfectam δὲ stepticam amimoe susceperit s- ctionem, ut sit Timon, Ξ - fscilis vita quiete fines. semper íta μία curis gravibus Upbisque remoeems, terrores spesmot suavilequee sopbise, | 2. sed quomiam ethicam disciplinsem omimes fere. uno comsensu existiesant ver- sari ím bomis et make discermemdis, quo respec qui peimsums visus eu aedibus im nostris quae prava aut recta gerantur: oportebit nos quoque statim im imitío de hac considerate differemsia.
d) χατὰ τὸν Τίμωνα) ms Ciz. Τίμονα, male. quae autem sequuntur petita sunt ex Timonis Phliasii 1»daluoi;, ut coniicere licet ex Laertii 9, 66. atque verba quidem Lseértio itidem laudata, ῥῆστα ubk9" ἡσυχίης, cleudunt pentametrum respiciuntque ad celebratam illam Scepticis atqve iactatam unice ἀταραξίαν, de que dixi ad 1 Pyrrhon. sect. 25. deiade sequitur versus hexameter, aid (ita enim scribendum pro &s1) dqoer- τέστως καὶ ἀκινήτως κατὰ ταῦτα, wt observavit quoque Henricus Stepha- nus, qui Timonis fragmenta collegit in possi philosophica p. 72, wade ea repetiit Daniel Heinsius ad Horatii sui calcem.
e) περὶ τὴν τῶν ἀγαϑῶν τὸ xab κακῶν] bonum et malum dupliciter discernere se profitetur ethice sive moralis disciplina, quod utrum uno versu complexus Horatius est lib, 1 Epist. 2 quid sit pulchrum quid furpe, tum quid utile quid non. ad prius genws pertinent pra ta de iusto, honesto et decoro, atque de virtutibus et vitiis: ad posterius, de felicitate homipis et infelicitate, quod argumentum tractatur in Cicero- nis libris de finibus bonorum ac malorum.
f) 9 πρῶτος αὐτὴν ϑόξας xexivgxtci] idem de Socrate testantur scri- ptores alii, ut ad Laértium 92 21 viri docti iam annotarunt. conferendus etiam noster libro 1 adversus Logicos sect. 21, ubi idem Homeri versus ex Odyss. d 392 offertur, quem Socrati semper in ore fuisse narrat Xe- nophoms, et post eum tradunt alii complures, Philo, Plutarchus, Dio Chrysost. Gellius etc. vide Iacobi Duporti Gnomologiam Homericam p. 169. eleganter autem Socrates a Sexto dicitur primus movisee Ethicem disciplinam, hoc est velut iacentern emtea protuhese ingenio swo et δο- minum studiis etiam atque etiam commendasse.
ADVERSUS ETHICOS [Lib. XI]. 161 Τίς ἐστιν ἡ ὁλοσχερὴς τῶν κατὰ τὸν βίον πραγμάτων Ὁ 092 διαφορά. | | Πάντες μὲν 5) οἱ κατὰ τὸν τρόπον στοιχειοῦν δοκοῦντες τῶν 8 φιλοσόφων xal ἐπιφανέστατα παρὰ πάντας, οἵ τε ἀπὸ τῆς ἀρ- χαίας ἀκαδημίας καὶ ot ἀπὸ τοῦ. περιπάτου, ἔτι δὲ τῆς στοᾶς, τἰώϑασε διαιρούμενοι λέγειν, τῶν ὄντων τὰ μὲν εἶναι ἀγαϑὰ τὰ (dé κακὰ τὰ δὲ μεταξὺ τούτων, ἅπερ καὶ ἀδιάφορα λέγουσιν.
ἐἰδιαίτερον δὲ παρὰ τοὺς ἄλλους ὁ Ἐξενοχράτης ") καὶ ταῖς ἑνικαῖς 4 πτώσεσι χρώμενος ἔφασκε, “πᾶν τὸ ὃν ἢ ἀγαϑόν ἔστιν ἢ κακόν ἔστιν, ἢ οὔτε ἀγαθόν ἐστιν οὔτε κακύν ἐστι". xol τῶν λοιπῶν δ quoq χωρὶς ἀποδείξεως τὴν τοιαύτην διαίρεσιν προιεμένων αὐτὸς ἐδόκει καὶ ἀπόδειξιν συμπαραλαμβάνειν" ““εἶ γάρ ἐστὶ τι κεχωρισμένον πραγμάτων ἀγαϑῶν καὶ κακῶν καὶ τῶν μήτε ἀγα-- ϑῶν μήτε χακῶν, ἐκεῖνα ἤτοι ἀγαθόν ἐστιν ἢ οὐχ ἔατιν ἀγα-- ϑόν. xol εἰ μὲν ἀγαθόν στιν, ἕν τῶν τριῶν γενήσεται" εἰ δ᾽ οὐκ ἔστιν ἀγαϑόν, Tro: κακόν ἔστιν ἢ οὔτε xaxóv ἔστιν οὔτε ἀγαϑόν ἐστιν. εἰ δὲ κακόν ἐστιν, ἕν τῶν τριῶν ὑπάρξει. εἰ δὲ οὔτε ἀγαϑόν ἐστιν οὔτε xaxóv ἔστι, πάλιν ἕν τῶν τριῶν χατα- στήσεται. πᾶν ἄρα τὸ ὃν ἤτοι ἀγαθόν ἔστιν ἢ κακόν ἐστιν, ἢ οὔτε ἀγαθόν ἐστιν οὔτε χαχόν ἐστι", δυνάμει δὲ καὶ οὗτος yu-6 pig ἀποδείξεως προσήκατο τὴν διαίρεσεν, ἐπάπερ ὃ εἰς κατασχευὴν αὐτῆς παραληφϑεὶς λόγος οὐχ ἕτερός ἐστιν αὐτῆς. ὅϑεν εἰ ἐν ἑαυτῇ περιέσχηκε τὴν πίστιν ἡ ἀπόδειξις, ἔσται καὶ 7j διαίρεσιὸ I I. Quaenam sit summa rerum vitae differentia.
8. Omnes philosophi qui rite videntur instituero et praeter omnes prae- carissime, ex veteri academia et Peripatetici et praeterea Stoici, hac divi- sione uti solent ut dicant; ex iis quae sunt alia esse bona alia malo alia intermedia, quae etiam dicunt indifferentia, 4, aliis autem magis proprie Xe— nocrates et singularis numeri utens casibus dicebat; **quidquid est, aut bonum est aut malum, aut neque bonum est neque malum," 5, et cum caeteri philosophi absque demonstratiome hanc proferrent divisionem, ipse visus simul quoque assumere demonstrationem; */nam", inquit, «si est aliquid diversum a rebus bo- nis et malis et neque bonis neque malis, illud aut est bonum aut non est bonum, et, si quidem est benum, erit unum ex tribus: sin autem non est bonum, aut est malum aut neque bonum neque malum: si autem est malum, rursus erit unum ex tribus, quidquid ergo est, aut bonum est aut malum est, aut neque bonum est neque malum", 6, vi autem ac potestate is quoque ad- ' misit divisionem absque demonstretione, quae enim ad eam confirmandam assumpta est ratio, non est alja quam ipsa, unde si in se fidem continuerit - ) πάντες uiv] sio ante Academicos Peripateticos' Stoicosque Pytha- zorici, ex quibuy Axrcbytas apud Stobaeum Serm. 1 τῷ δ᾽ Vide osi d * βίῳ καιροὶ τρεῖς, ὁ μὲν ἐν eysuy(g ὁ δὲ ἐν ἀτυχέᾳ ὁ δὲ μεταξὺ τούτων. de Academicis vide Laértium 3 1025 de Stoicis eundem 7 104 et de Pe- »ipateticorum sententia principem ipsorum Aristotelem lib. 1 Nicoma- cheor. cap. 10 et alibi.
K) ὁ Ἐενοχράτης} Xenocrates, veteris Academiae gloria, discipulus Pla- ltonis, videtur hoc tradidisse in libris περὶ εὐδαιμονίας, quos laudat Laértius 4 12. licet autem satis illam divisionem videtur probasse qui provocando ad singula quae possunt afferri, docet nihil ex omnibus iis esse, quae sub uno trium in divisione hao commermoratorum non con- tineatur: tamen ἡ διὰ τῶν διαιρέσεων ὁδός proprie non demonstrat, quia concessis nititur. vide 'T'hemistium ad 2 posteriorum Analytic. p. 10 B sq.
162:: SEXTI EMPIRICI 105 ἑαυτῆς πιστὴ μὴ διαφέρουσα τῆς ἀποδεέξεως. ἀλλ᾽ ὅμως χα. πὲρ συμφώνου δοχοῦντος ὑπάρχειν κατὰ πώντας τοῦ ὅτι τρισεὶ ἐστιν 7 τῶν ὄντων διαφορά, τινὲς οὐδὲν ἥττον εὑρεσελογοῦσιν", ὁμολογοῦντες μὲν τὴν ἐν τοῖς οὖσι, διαφορὰν ὅτε τοεαύτη τίς ἐστι, σοφιστικῶς δὲ προσειλούμενοι ") τῇ ἐχτεϑείσῃ διαερέσεε. xai τοῖτε θ εἰσόμεθα μικρὸν ἄνωθεν προλαβόντες. τὸν γὰρ ὅρον φασὶν αὶ τεχνογράφοι ἢ) ψιλῇ τῇ συντάξει διαφέρειν τοῦ καϑολιχοῦ, δυνά. P 0938 u& τὸν αὐτὸν ὄντα. καὶ εἴχόοτως. ὁ γὰρ tinc ** v2 unos ἔστι ζῷον λογικὸν ϑνητόν", τῷ εἰπόντι, “εἴ τί ἐστεν ἄνθρωπος, ἐκεῖν! ζῷόν ἐστε λογικὸν ϑνητόν", τῇ μὲν δυνάμει τὸ αὐτὸ λέγει, τῇ 9 δὲ φωνῇ διάφορον." καὶ ὅτε τοῦτο, συμφανὲς ἐκ τοῦ μὴ μόνοι τὸ καϑολικὸν τῶν ἐπὶ μέρους εἶναι περιληπτιχόν, ἀλλὰ καὶ i| d odd ἐπὶ πάντα τὰ εἴδη ToU ἀποδιδομένου πράγματος Oumxm.| οἷον τὸν μὲν τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ πάντας τοὺς κατ᾽ εἶδος ἀνϑρω | πους, τὸν δὲ τοῦ ἵππου ἐπὶ πάντας τοὺς ἵππους. ἕνός τε ὑποταχϑέντος ψεύδους ἑκάτερον γίνεται μοχϑῆρον, τὸ τε xaOoh-| 10χὸν καὶ ὃ 6goc. ἀλλὰ γὰρ ὡς ταῦτα φωναῖς ἐξηλλαγμένα κατὰ demonstratio, ex se quoque fidem facief divisio, ut quae non differet ὃ de monstretione, 7. sed tamen quamvis videatur inter omnes convenire quod si triplex rerum differentia, nonnulli tamen inveniunt quod contra dicamt co fitentes quidem in rebus hanc esse differentiam expositam vero divisioses sophistice aggressi. hoc porro sciemus si rem panlo altius repetierimus, 8, à- cunt enim ertijum scriptores definitionem ab universali differre sola comstm- ctione verborum, cum vi ac virtute sit eadem, et merito, nam qui dixit, * bom est animal rationis particeps mortale? vi quidem ac virtute idem dicit que is qui dixit «quidquid est home, illud est animal rationis particeps mortale", voce autem differt, 9, quod autem hoc ita sit, ex hoc est perspicuum, quei non solum universole comprehendat singularia, sed definitio quoque perrady ad omnes species rei quae definitur, ut definitio hominis ad omnes homias in specie, equi definitio ad omnes equos. et si quod subsumitur sit falsum. utrumque fit vitiosum, nempe universale et definirio, 10, caeterum ut he i) εὑρεσιλογοῦσι» invenisse se cogitant sliquid, quod cavillentur, it hoc vocabulo utitur noster 1 Pyrrhon. sect. 63 tvotGiloyoUrzeg doyye- τιχοί, et lib. 2 sect 81. εὑρεσιλογίαι. Plutarchus adversus Stoicos p. 10:1 Avtinaiqov“ γὰρ ὑπὸ Καρνεάδου πιεζόμενον εἷς ταύτας χαταλύεσϑαι tv ρεσιλογέας. licet vero^Sexti et Plutarchi codices quidam habent εὑρεσιο- λογεῖν et εὑρεσιολογίας, id magis probo quam quod editio Sexti ho loco ferebat εὑρησιολογεῖν [ita et cod. Regiom. teste Struvio.]. non coe temnendum autem ue est εὑρεσιλογεῖν εὑρεσιλογίά et. εὑρεσιλόγος, quod analogia et eiusdem Plutarchi Sextique codicibus aliis et Hesy- chii Suidae aliorumque scriptorum locis HStephano ad Laértii 2 134 law- datis probatur. simile est εὑρεσιεπής quo usus Aristophanes et εὑρεσιε- πία, quod Hesychius εὑρεσιλογέαν explicat. at δὑρεσιολογεῖν non minus dicitur ut φυσιολογεῖν. et apud Laértium 2 118 leges de Stilpone dia- lectico: τοσοῦτον εὑρεσιολογίᾳ xal σοφιστείᾳ προῆγε τοὺς ἄλλους, cett μιχροῦ δεῆσαι πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα ἀφορῶσαν εἰς αὐτὸν {εγαρέσαι. aped eundem Laértium in Arcesilao 4 37 ἢ» δὲ xal εὑρεσιλογώτατος ἀπαγ- τῆσαι εὐστόχως.
' Kk) doquoríxdg προσειλούμενοι] sophistice veluti advolvuntur, hoc es ad oppugnandum divisionem eiusque demonstrationem accedunt collectio- nibus sopbisticis.
ἢ οἱ τεχνογρά ot] artis logicae scriptores, speciatim Chrysippus quem nomine tenus infra sect. 11 noster eppellat. de definitioné vide si placet quee notata ad 3 Pyrrhoniar. sect. 307 sq. ac de divisione sect. 213.
-— ADVERSUS ETHICOS (Lil XT). 763 δύναμέν ἐστι τὰ αὐτά, ὡς δὲ xal ἡ τέλειός φασι- διαίρεσις δύναμιν ἔχαυσα χαϑολικὴν. συντάξει τοῦ καϑολικοῦ διενήνοχεν. ὃ γὰρ τρόπῳ τῷδε διαιρούμενος “τῶν ἀνθρώπων οἱ μέν εἰσιν Ἕλληνες ot δὲ βάρβαροι" ἴσον τι λέγει τῷ “εἴ τινές εἶσιν ἄνϑρωποι, ἐχεῖ- voi ἢ Ἕλληνές εἶσιν ἢ βάρβαροι". ἐὰν γάρ τις ἄνθϑρωσος εὗ--. ρίσκηται μήτε Ἕλλην μήτε βάρβαρος, ἀνάγκη μοχϑηρὰν μὲν εἶναι τὴν διωέρεσιν, ψεῦδος δὲ γίνεσθαι τὸ. χαϑολικόν. διόπεριἱι xal τὸ οὕτω λεγόμενον “τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν ἀγαθὰ τὰ δὲ κακὰ τὰ δὲ τούτων μεταξύ" δυνάμει κατὰ τὸν Χρύσιππον τοι- oUróv ἐστιν καϑολικόν “εἴ τινά ἐστιν ὄντα, ἐκεῖνα ἤτοι ἀγαϑά ἔστιν ἢ χακά ἐστιν ἢ ἀδιάφορα᾽ς. τὸ μέντοι γε τοιοῦτον καϑολι-- ὃν ψεῦδός ἐστιν, ὑποτασσομένου τινὸφ αὐτῷ. ψεύδους. δυοῖν 12 γάρ φασιν ὑποχειμέων πραγμάτων, τοῦ μὲν ἀγαθοῦ τοῦ δὲ καχοῦ, ἢ τοῦ μὲν ἀγαϑοῦ τοῦ δὲ ἀδιαφόρου, ἢ κακοῦ xol ἀδιω- ^^ φόρου, τὸ μὲν “τοῦτ᾽ ἔστι τῶν ὄντων ἀγαϑόν" ἀληϑές ἐστι, v0 δὲ “ταῦτ᾽ ἔστιν ἀγαθά", 5). ψεῦδος: οὐ γάρ ἐστιν ἀγαϑά, ἀλλὰ τὸ μὲν ἀγαϑόν, τὸ δὲ κακόν. xal τὸ “ταῦτ᾽ ἔστι xaxd" 13 πάλιν ψεῦδος" οὐ γάρ. ἐστι χαχά, ἀλλὰ τὸ ἕτερον αὐτῶν. ὥσαύ- τως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀδιαφόρων" ψεῦδος γὰρ τὸ. “ταῦτ᾽ ἔστιν ἀδιάφορα ὥσπερ καὶ τὸ “ταῦτ᾽ ἔστιν ἀγαϑὰ ἢ κακά", ἡ μὲν οὖν ἐνστάσις TOLXUTT] πως ") xaJéotmxe. φαίνεται δὲ μὴ χαϑαπτε- 14 σθαι τοῦ Ξενοκράτους διὰ τὸ μὴ ταῖς πληϑυντικαῖς πτώσεσι κεχρῆσθαι, ὥστε ἐπὶ τῆς τῶν ἑτερογενῶν δείξεως ψευδοποιηϑῆ- ναι τὴν διαίρεσιν. ἄλλοι δὲ κἀκείνως ἐνέστησαν. πᾶσα γάρ φα- 15 σιν υγιῆς διαίρεσις γένους ἐστὶ τομὴ εἰς τὰ προσεχῆ εἰδη. καὶ voce variantia vi ac virtute sunt eadem, similiter perfecta quoque, inquiunt, divisio vim habens universalem constructione verborum differt ab universali, qui enim hoc modo dividit *ex hominibus alii snnt Graeci alii barbari? tan- tumdem dicit atque hoc *quicamque sunt homines, illi sunt aut Graeci aut barbari?, nam si inveniatur aliquis homo, qui neque sit Graecus nec barba- rus, necesse est ut vitiosa sit divisio falsumque sit universale, 11. quam- obrem id quoque quod sic dicitur * ex iis quae suut, alia sunt bona alia mala, alia intermedia, perinde est ex Chrysippi sententia ac hoc universale * quae- cumque sunt, illa sunt aut bona aut mala aut indifferentia', hoc autem unj- ' versale est falsum, si aliquid falsum ei subiiciatur, 12. si duae enim, inquit, res subiiciantur, altera quidem bona altera vero mala, aut altera indifferens aut mala aut indifferens, illad quidem: *ex iis quae sunt eliud quidem est. bonum? verum est; hoc autem, *haec sunt bona?, est falsum, non enim sunt bona, sed alterum quidem bonum, alterum vero malum, 13, et illud *haec sunt mala? rursus falsum: non enim sunt mala, sed alterum eorum, similiter quoqde in indifferentibus. falsum est enim, *haec sunt indifferentià' ut hoc quoque «haec sunt bona* vel haeo sunt mela', atque haiugmodi quidem est haec obiectio, 14. videtur autem non tangere Xenocratem propterea quod non sit usus casibus pluralibus. quo fit ut ín adducendis iis quae sunt diversi generis, falsa fiat divisio, 15, alii autom sic quoque faciunt obiectionem: om- nis enim, inquiunt, recta divisio est generis sectio in propinquas species. et m) τὸ δὲ ταῦτ᾽ ἔστιν ἀγαϑὰ) miserae huic cavillationi ne locus quidem P 99$ est in divisione, qualem illam Xenocrates in singulari numero proposuit supra sect. 4. atque id mox etiam notat noster sect. 14. j ] ' 5») τοιαύτη πως] ita legendum pro τοιαύτῃ πῶς, ut supra aliquoties. infra sect, 19 reote et editi, 160 TE - SEXTI EMPIRICI διὰ τοῦτο μοχϑηρὰ καϑέστηχεν ἡ τοιαύτη διαέρεσις ““τῶν à ϑρώπων οἱ μέν tow Ἕλληνες oi δὲ “Ἰγύπτιοε ot δὲ Πέρσαι « δὲ Ἰνδοί". τῶν γὰρ ἑτέρων τῶν προσεχῶν εἰδῶν οὐ τὸ συζυγοῦν καὶ προσεχὲς εἶδος ἀντιδιέζευκται, ἀλλὰ τὰ τούτου εἴδη, δέν] P Θθξοὕτως εἰπεῖν" “τῶν ἀνθρώπων οἱ μέν εἰσιν Ἕλληνες, oi δὲ βάρ. βαροι"" καὶ xa9^ ὕποδιαίρεσιν λοιπὸν “τῶν βαρβάρων 5) οἱ uh | 16 εἶσιν «Αἰγύπτιοι ot δὲ Πέρσαι οἵ δὲ Ἰνδοί" ὅπερ xal ἐπὶ τῆς τῶν ὄντων διαιρέσεως. ἐπεὶ ὅσα μέν ἐστιν ἀγαϑὰ καὶ κακὰ δια- φέροντά ἐστιν ἡμῖν, ὅσα δὲ μεταξὺ τῶν τε ἀγαθῶν xal καχῶν ταῦτ᾽ ἔστιν ἡμῖν ἀδιάφορα. ἐχρῆν οὖν») μὴ οὕτως ἔχειν m| διαίρεσιν, ὡς ἔχει, μᾶλλον δ᾽ ἐκείνως" “τῶν ὄντων ἃ μέν dove! ἀδιάφορα Ó δὲ διαφέροντα, τῶν δὲ διαφερόντων ἃ μὲν ἀγαϑὲ 1τ ἃ δὲ κακά. ἐῴκει γὰρ 1j μὲν τοιαύτη διαίρεσις τῇ λεγούσῃ “τῶν ἀνθρώπων oi μέν εἶσιν (Έλληνες οἵ δὲ βάρβαροε" τῶν δὲ βαρ- βάρων oi μὲν «Αἰγύπτιοι οἵ δὲ Πέρσαι οἱ δὲ "Ivdol". ἡ δὲ ἔχχε- μένη ὠμοίωτο τῇ τοιουτοτρόπῳω: “τῶν ἀνθρώπων oi μέν εἰσιν Ἕλληνες οἱ δὲ “Αἰγύπτιοι οἱ δὲ Πέρσαι οἱ δὲ Ἰνδοί". ἀλλὰ περ 18 μὲν τούτων τῶν ἐνστάσεων οὐκ. ἀνάγχη νῦν μηκύνειν. ἐχεῖνο δ᾽ ἴσως ἁρμόσει προδιαρϑρῶσαι, ὅτε τὸ “ ἔστι᾽ δύο σημαένεε" καὶ ἣν μὲν τὸ οἷον ὑπάρχει, xaJ? ὃ φαμεν ἐπὶ τοῦ παρόντος τὸ 0n ἡμέρα ἔστιν ἀντὶ τοῦ ἡμέρα ὑπάρχει" ἕτερον δὲ τὸ οἷον φαίνει- ται, xa9^ ὅ τινες τῶν μαϑημαϊλιχῶν εἰώϑασε λέγειν πολλάχε ὅτι τὸ μεταξὺ δυοῖν τινων ἀστέρων διάστημα πηχυαῖόν don, ἐν ἴσῳ λέγοντες τῷ φαίνεται, καὶ οὐ πάντως ὑπάρχεε. τάχα γὰρ ὑπάρχει μὲν σταδίων ixaróv*), φαένεται δὲ πηχυαῖον παρὰ τὸ ideo vitiosa est haec divisio *ex homimibus alii sunt Graeci alü Δοξγγῶ elii Persae alii Indi'. aliarum enim propinquarum specierum non ee que est coniugans et proxime species ex adverso opponitur, sed multae eiw species, cum operteret sic dicere: «ex hominibus alii suns Graeci alii bar- bari*, et deinde per subdivisienem /ex barbaris alii sunt Aegypti ali Pe- sae alii Indi. 16, quod quidem observandum est etiam in eorum quae sum divisione, nam quae sunt bona et mala, nobis sunt differentias quae sutem inter bona et mala sunt intermedia, sunt mobis indifferentia. oportebat esgo divisionem non se sie habere, ut habet, sed petius hoc modo: *ex iis quae - sunt, alia sunt indifferentia alia differentia; ex differentibus amtem alia sus! boma alia mala?, 17, est enim haec divisio similis ei quae dicit *ex homini- bus alii sunt Graeci slii barbari; ex barbaris autem alii Aegyptii alii Persae alii Indi', quae eufem fuit exposita est similis huic, *ex bominibus alii sum Graeci alii Aegyplii alii Persae alii Indi', sed de his quidem obiectionibus ROB est nune neoesse prolixa uti oratiene, 18. Illud autem fortasse prius cosveniet explicare ei distinguere quod «est? duo significet, unam quidem, st idem sit quod exsistit, ut in preesemüa dichnus, (dies est, id est dies mumc emsistit; aMevaum auteus /est', id est apparet, ut nponzulli mathematici saepe solent dioere: quod inier aliqua duo astra *intervalinm est cubitale?, quasi dicant eppsret, nem ausus existit omnino, nam fortasse qnidem est centum stadiormm, sapperet autem. umius ombiti propsee altitudinem et propter visus P 694 0) τῶν βαρβάρων») quod in editis erat d£ post rà», in ms Savil. et ' Ciz. recte abest. p) ἐχρῆν οὖν] ms Ciz. eixob». 4) ἃ μέν ἐστιν} ita recte idem Ciz. pro 1d. r) qaívtsat] confer 1 Pyrrhon. sect. 135 et 198. male in editis erat wepetitum ἡμέρα φαίνεται. 4) σταϑίων ὅχκατό») parum dixit, quia satis hoc ad propositum.
ι ADVÉRSUS ETHICOS Lib. ΧΙ. ^ 505 ὕψος xal παρὰ τὴν τῆς ὄψεως ἀπόστασιν. διττοῦ δὴ τυγχάνον- 19 τος τοῦ ἔστε μορίου, ὅταν λέγωμεν σκεπτικῶς “τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν ἀγαθὰ τὰ δὲ καχὰ τὰ δὲ μεταξὺ τούτων, τὸ ἔστιν ἐντάττομεν οὐχ ὡς ὑπάρξεως, ἀλλ᾽ ὡς τοῦ φαίνεσϑαι δηλωτιχόν. περὶ μὲν γὰρ dfc πρὸς τὴν φύσιν ὑποστάσεως, τῶν Tt ἀγαϑῶν καὶ κακῶν καὶ οὐδετέρων, ἱκανοί πως εἶσιν ἡμῖν ἀγῶνες πρὸς τοὺς Φογματικούς. κατὰ δὲ τὸ φαινόμενον τούτων ἕχαστον ἔχο- 30 μὲν ἔϑος ἀγαϑὰν ἢ χακὸν ἢ ἀδιάφορον προσαγορεύειν " καϑάπερ καὶ ὃ Τίμων ἐν τοῖς ivüaAuoic^) ἔοεκε δηλοῦν ὅταν φῇ j γὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι καταφαίνεται εἶναι,, μὖϑον ἀληϑείης ὀοϑὸν ἔχων κανόνα" ὡς 7 τοῦ ϑείου τε φύσις καὶ τἀγαθοῦ ali "), ἐξ ὧν ἰσότατος γένεται ἀνδρὶ βίος. κειμένης οὖν κατὰ τὸν ὑποδεδειγμένον τρόπον τῆς προειρημένης “διαιρέσεως ἴδωμεν ἃ χρὴ φρονεῖν περὶ τῶν ἐν αὐτῇ τὴν ἀρχὴν τῶν λόγων ἀπὸ τῆς ἐννοέας ποιησάμενοι. | Tí ἔστι τὸ ἀγαϑὸν xai κακὸν καὶ ἀδιάφορον. P 096 Τῆς xarà τὸν τόπον χειριζομένης ἡμῖν πρὸς τοὺς Ζογμα- 21 τικοὺς ἀντιρρήσεως?), τὸ κυριώτατον μέρος ἐχούσης ἂν τῇ δια-- γνώσει τῶν τε ἀγαθῶν καὶ κακῶν, πρὸ παντὸς ἁρμόσειε τὴν ἐπί- γοιαν τούτων στῆσαι. κατὰ γὰρ τὸν σοφὸν ᾿Ἐπίχουρον οὔτε ζη-. τεῖν ἐστιν οὔτε ἀπορεῖν ἄνευ προλήψεως "). οἵ μὲν οὖν Στωϊχοὶ 28 distentiam, 9. cum autem haeo vocula 'est" sit duplex, quando sceptíce dicimus ex iis quae sunt, alia sunt bona, alia mala, alia intermedia? illud * sunt? Ibi locamus non ut quod significet en quae existunt, sed quae appa- rent, nam de bonorum et malorum et neutrorum secundum naturam substan- tía est nobis satis magnum certamen adversus Dogmaticos. 20. quod autem ed id attinet quod apparet horum unumquodque, solemus appellare bonum vel malum vel indifferens; ut etiam videtur 'Pimon declgrare in imaginibus, cum ait: dicam equidem sicat mihi res quaeque esse videtur, nam sermo est veri regula recta meus, divini natura bonique est semper et ex his ὁ aequa homini ac constans vita fruenda datur, posita ergo, eo quo ostendimus modo, prius dicta divisione, videamus qnid sit sentiendum de iis quae sunt in ipsa, a notione ducentes initium, II. Quid sit bonum malum et indifferehs.