21, Cum contradictio, quae a nobis hoc in loco tractatur adversus Dog- maticos, praecipuam habeat partem in discernendis bonis et malis, oportebit ente omnia eorum sfatuere notionem. ex sapientis enim Epicuri sententia neque quaerere licet neque dubitare absque anticipata notione, 22. atque Stoici 1) ὁ Τίμων ἐν τὸῖς lyJaluoi;] sic legendum utique pro ἐν τοῖσι dyi- uoic, licet id praeter HStephanum in poési philosophica p. 73 in suo : codice etiam legit Hervetus, qui vertit: in populis. citantur autem Ti- monis Phliasii ἐνδαλμοί sive imagines a Laértio duobus in locis, lib. 9, sect. 65 et 105. ἐνδαλλεσϑαι eibi imaginari, infra sect. 123. μ) xal τἀγαϑοῦ αἰεὶ] licet prima in ἀγαϑός solet corripi, tamen pro- pter crasin recte hoc loco producitur. | x) ἀντιρρήσεως} vide dicta ad 1 contra Log. sect. 261. P 006 y) ἄνευ προλήψεως] Epicuro πρόληψιες est notio.sive conceptio rei orta N ' 100. |. SEXTI EMPIRICI τῶν κοινῶν ὡς εἰπεῖν ἐννοιῶν ἐχόμενοι ὁρίζονται τἀγαϑὸν τρόπῳ τῷδε" “ἀγαθόν ἐστιν t) ὠφέλεια 7 οὐχ ἕτερον ὠφελείας", egi λέιαν μὲν λέγοντες τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν σπουδαίαν πρᾶξιν, οὐχ a3fregoy δὲ ὠφελείας τὸν σπουδαῖον ἄνϑρωπον καὶ τὸν φίλον. 7 μὲν γὰρ ἀρετή πως ἔχον ἡγεμονικὸν καϑεστηχυῖα, xal 7 0nov- δαία πρᾶξις ἐνέργειά τις οὖσα κατ᾽ ἀρετήν, ἄντιχρύς i ἐστιν ὠφέ- λεια, 0 δὲ σπουδαῖος ἄνϑρωπος καὶ ὃ φίλος πάλεν τῶν ἀγαϑῶν ὄντες καὶ αὐτοὶ οὔτε ὠφέλεια λεχϑεῖεν ἂν ὑπάρχειν οὔϑ᾽ ἕτεροι 21 ὠφελείας δι᾿ αἰτίαν τοιαύτην. τὰ γὰρ μέρη, φασὶ: παῖδες Στωϊχῶν “» οὔτε τὰ αὐτὰ τοῖς ὅλοις ἐστὶν οὔτε ἑτεροῖα τῶν ὅλων" οἷον 7 χεὶρ οὔτε 4 αὐτή ἐστιν ὅλῳ ἀνθρώπῳ, οὐ γὰρ oÀog ἄνϑρωπός ἐστιν ἢ χείρ, οὔτε ἑτέρα τοῦ ὅλου" σὺν γὰρ τῇ ὅλῃ χειρὶ ὅλος ὃ ἄνθρωπος νοεῖται. ἄνϑρωπος. ἐπεὶ οὖν καὶ τοῦ σπουδαίου ἀνθρώπου καὶ τοῦ φίλου μέρος ἐστὶν ἀρετή, τὰ δὲ μέρη οὔτε ταὐτὰ τοῖς ὅλοις ἐστὶν οὔτε ἕτερα τῶν ὅλων, εἴρηται ὃ σπου- δαῖος ἄνθρωπος καὶ ὃ φίλος οὐχ ἕτερος ὠφελείας. ὥστε πᾶν àyuϑὸν τῷ ὅρῳ ἐμπερι eigo, ἐών τε ἐξ εὐϑείας ") ὠφέλεια τυγ- 25 χάνῃ, ἐάν τε μὴ 4j ἕτερον ὠφελείας. ἔνϑεν καὶ κατὰ ἀκολουϑίαν τριχῶς *) εἰπόντες ἀγαϑὸν προσαγορεύεσθαι ἕχαστον τῶν σημαι- γνομένων κατ᾽ ἰδίαν πάλιν ἐπιβολὴν ὑπογράφουσι. λέγεται γὰρ ἀγαϑόν, φασί, xod ἕνα μὲν τρόπον τὸ 29 οὗ ἢ ἀφ᾽. οὗ ἔστιν ὠφελεῖσϑαι᾽ ὃ δὴ ἀρχικώτατον ὑπῆρχε καὶ ἀρετή" ἀπὸ γὰρ ταύquidem communibus, ut ita dicam, haerentes notionibus bonum hoc modo definiunt: * bonum est utilitas ant non alienum ab utilitate, utilitatem vuidem dicentes virtutem et quae est ex virtute actionem, ab utilitate autem non alie- num virum bonum et amicum, 23. nam virtus quidem cum sit quodammodo affecta pars animae tenens principatum, et bona quaedam ex virtute operatio, aperte est utilitas, vir autem bonus et amicus, eum rursus sint ipsi quoque. ex bonis, neque dici debent utilitas neque alieni ab utilitate propter banc causam, 24, partes enim, aiunt Stoici, neque eaedem sunt quae tota, neque alienae a totis: ut anus neque eadem est quae totus homo, non est enim manus totus homo, neque aliena a toto, nam cum tota manu totus intelligi- tur homo, quoniam ergo viri boni et amici pars est virtus, partes autem ne- que eaedem sunt quae tota, neque alienae a totis, dictus fuit vir bonus et amicus non alienus ab utilitate, quo fit ut universum bonum definitione sit comprehensum, sive directe sit utilitas sive non sit alienum ab utilitate, Q5. hinc etiam ex consequentia cum trifariam.bonum dixerint appellari, &numquodque significatum rursus describunt propria mentis conceptione. di- citur enim bonum, inquiunt, uno quidem modo *id ex quo aut a quo licet iuvari': quod quidem in primis et praecipue est virtus, ab ea enim, tamex memoria eius quod saepius sensibus se nostris obtulit. confer Gas- sendum ad Logicam Epicuri pag. 79 sq. nostrum adversus Grammaticos sect, 67 et quae ibi dixi.
z) ἀγαϑόν ἐστιν] vide quae ad 3 Pyrthon. sect. 169 et infra sect. 184.
a) φασὶ παῖδες Στωϊχῶν] ms Ciz. τῶν Στωικῶν, porro tralatitium Stoi- corum filios dici pro Stoicis, ut filios grammaticorum medicorum etc.
pro medicis grammaticisque., E ἐξ εὐθείας) directe et proprie ac per se utile. mox ἐάν τὲ μή scripsi iz. pro ἄν τε ur.
c) τριχῶς] confer 3 Pyrrhon. sect. 171, Suidam in cya90r, Stobaeum Eclog. p. 166, cuius locus emendandus ex Laértii T 98, 91: quamquam et Laértium non satis integram ibi legi notavit Lipsius lib. 2 manuduct.
diss. 22.
, ADVERSUS ETHICOS (Lib. XI].. 401 τῆς ὥσπερ τινὸς πηγῆς πᾶσα πέφυκεν ἀνίσχειν ὠφέλεια. καϑ'' 36 ἕτερον δὲ τὸ xaO? ὃ συμβαίνει ὠφελεῖσθαι. οὕτως οὐ μόνον αἱ ἀρεταὶ λεχϑήσονται ἀγαϑά, ἀλλὰ καὶ αἵ κατ᾽ αὐτὰς πράξεις, εἴπερ καὶ κατὰ ταύτας συμβαίνει ὠφελεῖσϑαι. κατὰ δὲ τὸν τρίτον 21 καὶ τελευταῖον: τρόπον λέγεται ἀγαθὸν τὸ οἷόν τε ὠφελεῖν, ἐμ- περιλαμβανούσης τῆς ἀποδόσεως ταύτης τάς τε ἀρετὰς καὶ τὰς ἐναρέτους πράξεις καὶ τοὺς φίλους καὶ τοὺς σπουδαίους ἀνθρώ- πους, ϑεούς τε. καὶ σπουδαίους δαίμονας ^). παρ᾽ ἣν αἰτίαν otx28 ἐν ἴσῳ λέγεται παρά τε τοῖς περὶ τὸν Πλάτωνα καὶ Ἐενοκράτη Ῥ 690 πολλαχῶς ὀνομάζεσθαι τἀγαϑὸν καὶ παρὼ τοῖς Στωϊκοῖς. ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ὅταν φῶσιν ἑτέρως λέγεσθαι ἀγαθὸν τὴν ἰδέαν 5) καὶ ἑτέρως τὸ μετέχον τῆς ἰδέας, σημαινόμενα ἐχκτίϑενται καὶ κατὰ. πολὺ ἀλλήλων διεστῶτα καὶ μηδεμίαν ἔγοντα κοινωνίαν" οἷόν τε καὶ ἐπὶ τῆς “κύων᾽ φωνῆς) ϑεωροῦμεν. ὡς γὰρ ἐκ ταύτης 29 σημαίνεται μὲν πτῶσις, ὑφ᾽ ἣν τὸ ὑλαχτικὸν πέπτωκεν ζῶον, καὶ ἔτι ὑφ᾽ ἣν τὸ ἔνυγρον, καὶ πρὸς τούτοις ὑφ᾽ ἣν ὃ φιλόσο- goc* οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὑφ᾽ ἣν τὸ ἄστρον" οὐδὲν δὲ κοινὸν ἔχου-- σιν 6i τοιαῦται πτώσεις οὐδ᾽ ἐμπεριέχεται τῇ δευτέρᾳ 7j πρώτη καὶ τῇ τρίτῃ 1; δευτέρα" οὕτω κἀν τῷ φάναι ἀγαϑὸν τὴν ἰδέαν καὶ τὸ μετέχον τῆς ἰδέας, ἔχϑεσις μέν ἐστι σημαινομέγων, κε χωριδμένων δὲ καὶ οὐδεμίαν περίληψιν ἐμφαινόντων. ἀλλ᾽ oi80 quam ab aliquo fonte, naturaliter univeria oritur utilitas. 26. alio eutem dicitur id *per quod accidit ut iuvemur',. ita non solum virtutes dicentur bone, sed etiam qnae fiunt ex eis actiones, si qnidem per eas quoqne ac- cidit ut iuvemur. 27. tertio autem et ultimo modo dicitar bouum *quod potest iuvare', comprehendente hac defivitione et virtutes et ex virtnte actiones et amicos et bonos viros, deosque et bonos daemones. 28. quam- obrem non pariter dicitur apud Platonem et Xenocrotem multis modis nomi- nari bouum, et apud Stoicos. illi enim quando dicuut aliter dici bonum ideam et aliter qnod est ideae particeps, siguificata exponunt et multum inter se distantia et quae nihil habent inter se commnne: cuiusmodi quidpiam cousideramus etiam in voce canis", 29. quomodo enim ex ea significatur. casus, sub quem cadit animal latrans, et praeterea sub quem animal aquatile, et praeterea sub quem philosophus, quiu etiam sub qnem astrum: nihil autem in- ter se commune habent einsmodi casus, neque in secundo continetnr primus nec in tertio secundus: ita etiam, si dicamns bonum ideam et id quod est ideae particeps, est quidem baec expositio siguificatorum, sed separatorum, et quae nullam mutuam iunuupt comprehensionem, 30, atque tales quidem, ut prius dixi, d) xal σπουδαίους δαίμονας ms Savil, x«l τοὺς σπουϑαέους δαίμο- P 096 yac. σπουδαῖοι δαίμονες hoc loco memorantur, quia dantur et his op- positi mali, qui noa commodum et emolumentum sed damnum afferunt. at illi σπουδαῖοι, de quibus Ilesiodus: ἐσϑλοὶ ἐπιχϑόνιοε φύλακες ϑν»νη- τῶν ἀνϑρωπων. | ] e) ἀγαϑὸν τὴν ἰδέα») quod etiam solent vocare rdya90», ἰδέαν τοῦ ἀγαϑοῦ, cuius naturae participatione sunt bona, pulchraque quaecum- que sunt, confer Platonem sexto de rep. et Eusebium 11 21, 23 prae- perat. Proclum 2 in Timaeum p. 109, 110. quae de quattuor ἀγαθῶν generibus ex Platonis mente Laertius 3 101.; J^) τῆς χύων φωνῆς] canis nomea non modo animal latrans domesticum, sed quoque canem marinum atque sidus caniculae et Cynicum philo- sophum Sieuoteb quibus significationibus facile alias addere Sextus po- tuisset, ut in aleae ludo iactum infimum et damnosum, aliaque quae apud Hesychium et HStephanum in promtu est videre.
— 7608 " SEXTI EMPIRICI μὲν ἀρχαιότεροι, ὡς προεῖπον, τοιοῦτοί τινες ἦσαν. οἱ δ᾽ ἀπὸ τῆς στοᾶς ϑέλουσιν ἐπὶ τῆς τοῦ ἀγαϑοῦ προσηγορίας τὸ δεύτε- oov σημαινόμενον ἐμπεριληπτικὸν εἶναι τοῦ πρώτου καὶ τὸ τρί- τον περιληπτιχὸν τῶν δυοῖν" ἦσαν δὲ οἱ φάσχοντες ἀγαϑὸν ὑπάρ- xav τὸ δι᾽ a$10 αἱρετόν"). οἱ δ᾽ οὕτως, ἀγαϑόν ἐστε τὸ συλ- λαμβανόμενον πρὸς εὐδαιμονίαν. τινὲς δὲ τὸ συμπληρωτιχὸν εὐδαιμονίας. εὐδαιμονία δέ ἐστιν, ὡς οἵ τε περὶ τὸν Ζήνωνα xal Κλεάνϑην καὶ Χρύσιππον ἀπέδοσαν, εὔροια fov"). πλὴν τὸ 81 μὲν γένος τῆς τοῦ ἀγαϑοῦ ἀποδόσεώς ἔστε τοιοῦτον. εἰώϑασι δ᾽ ἔνιοι, τριχῶς δ) λεγομένου τἀγαϑοῦ, πρὸς τὸν τοῦ πρώτου σημαινόμενον ὅρον εὐθὺς ἐπιζητεῖν, xaJ' ὃ λέγει “τὸ ἀγαϑόν ἐστι τὸ ὑφ᾽ οὗ ἢ ἀφ' οὐ ἐστιν ὠφελεῖσϑαι"" ὡς εἶ ταῖς ἀλη- ϑείαις ἀγαθόν ἐστι τὸ ἀφ᾽ οὗ ἐστιν ὠφελεῖσϑαι, μόνην ῥητέον τὴν γενικὴν ἀρετὴν ἀγαϑὸν ὑπάρχειν. ἀπὸ μόνης γὰρ ταύτης συμβαίνει τὸ ὠφελεῖσθαι" ἐκπίπτειν δὲ τοῦ ὕρου ἑκάστην τῶν εἰδικῶν, οἷον τὴν φρόνησιν καὶ τὴν σωφροσύνην καὶ τὰς λοιπάς. 32 ἀπ᾿ οὐδεμιᾶς γὰρ αὐτῶν συμβαίνει τὸ αὐτὸ τοῦτο ὠφελεῖν. ἀλλ᾽ ἀπὸ μὲν τῆς φρονήσεως τὸ φρονεῖν xul οὐ χοινότερον τὸ ὠφε- λεῖν & γὰρ αὐτὸ τοῦτο συμιβαίγει, τὸ ὠφελεῖν οὐκ ἔσταε ὡρι- P 691 σμένως φρύνησις, γενικὴ δ᾽ ἀρετή. καὶ ἀπὸ τῆς σωφροσύνης τὸ κατ᾽ αὐτὴν κατηγόρημα σωφρονεῖν, οὐ τὸ χοινὸν ὠφελεῖν" xui 833 ἐπὶ τῶνλοιπῶν τε ἀνάλογον. οἱ δ᾽ ἀντιχαϑιστάμενοι noOc τοῦτο τὸ ἔγκλημα τοῦτό φασιν" ὅταν λέγωμεν δ) “ἀγαϑόν ἐστιν, ἀφ᾽ οὗ συμβαίνει τὸ ὠφελεῖσϑαι", ἐν ἴσῳ τούτῳ λέγομεν «- ἀγαϑόν ἔστιν ἀφ᾽ οὗ συμβαίνει τι τῶν ἐν τῷ βίῳ ὠφελεῖσθαι". οὕτω Ínerunt antiquiores. Stoici autem volunt in boni appellatione a secundo sig- nificatu primum comprehendi et a tertio duos priores. fuerunt autem qai dicerent bonum esse quod per se est eligendum. alii autem sic: bonum est quod confert ad beatitudinem, alii autem, quod complet felicitatem. beati- tudo autem seu felicitas est, πὶ defiujerunt Zeno Cleanthes et Chrysippus bonus vitae fluxus, atque boni quidem descriptio generalis est huiusmodi. 81. solent autem nonmulli, cum bonum dicatur tribus modis, ad primi sig- nificati definitionem protinus inquirere, quatenus dicit *bonum est ex quo aut a quo licet iuvari': quod si re vera bonum est a quo licet iuvari, so- lam iu genere virtutem dicendum sit esse bonum, ab ea enim sola accidit iu- vari: a definitione autem excidere unamquamque ex iis quae sunt in specie: utpote prudentiam et temperantiam et caeteras, 32. a nulla enim earum accidit hoc. ipsum iuvare ac prodesse, sed a prudentia quidem sapere ac providere et non communiter prodesse: si enim hoc ipsum accidit, iuvare et prodesse non erit definite prudentia, sed virtus in genere. a temperantia autem, ut fert eius praedicatum, temperantem esse ac moderatum non commune prodesse: et in caeteris convenienter. 38. qui antem huic resistunt reprehensioni hoo dicunt: quando dicimus, *bonum est a quo accidit iuvari", perinde est ac si dicamus, *boaum est a quo accidit aliquid iuvari eorum quae sunt in vita'. sie enim etiam umaquaeque carum quae sums in specie δ) ἀγαϑὸν τὸ δι᾽ αὐτὸ αἵρετό»} ita Aristoteles lib. 1 Nicomach. c, 7, lib. 10 c. 2 atque alibi, confer $ Pyrrho». sect. 172, ubi et caeteras duas habes definitiones boni, Pythagoriois probatas.
. ἢ) εὔροια Bíov] vide, si lubet, Mensgium ad Laértium 7 88. εὐζωξαν καὶ εὐπραξίαν vocat Aristoteles lib. 1 Nicomach. c. 10, noster infre sect. 110 εὐροως ἅμα xol εὐδαιμόνως βιοῦν. i) τριχῶς} supra sect, 23. mox leg. σημοωωνομένου.! P007 5E) ὅταν λέγωμεν] ms Ciz. ὅταν λεγώμεϑα. à ^ L] * ADVERSUS ETHICOS [Lib. XI). 169 γὰρ χαὶ ἑκάστη τῶν im? εἴδους ἀρετῶν ἀγαϑὸν γενήσεται, xoi- γῶς μὲν τὸ ὠφελεῖν μὴ ἐπιφέρουσα, τὶ δὲ τῶν ἐν τῷ ὠφελεῖ- σθαι παρεχομένη. οἷον 7, μὲν φρονεῖν χαϑάπερ 7 φρόνησις, 7 δὲ τὸ σωφρονεῖν.) ὡς ἢ σωφροσύνη. ϑελήσαντες δὲ οὗτοι ὡς 84 ἀπολογούμενοι τὸ πρότερον ἔγκλημα φυγεῖν, εἷς ἕτερον ἀπεκυ- λίσϑησαν. εἰ γὰρ ἕτερόν ἐστι τὸ λεγόμενον τούτων ἀγαϑόν ἔστιν, ἀφ᾽ οὗ συμβαίνει τι τῶν ἐν τῷ βίῳ ὠφελεῖσϑαι, ἡ γενικὴ ἀρετὴ ἀγαϑὸν οὖσα οὐχ ὑποπεσεῖται τῷ 0po* οὐ γὰρ ἀπ᾽ αὐτῆς συμ- βαίνει τὲ τῶν ἐν τῷ βίῳ ὠφελεῖσϑαι (ἐπεὶ μία τῶν ἐπ᾽ εἴδους γενήσετιιι) ἀλλὰ ἁπλῶς τὸ ὠφελεῖσϑαι. καὶ ἕτερα δὲ εἴωθε λέ- 85 γέσϑαι πρὸς τοὺς τοιούτους ὅρους, δογματικῆς ἐχόμενα περιερ-- γείας. ἡμῖν δὲ ἀπόχρη ἀποδεῖξαι, ὅτι 0 λέγων ἀγαθὸν τὸ ὠφε- λοῦν ἢ τὸ δι᾽ αὑτὸ αἱρετὸν ἢ τὸ συνεργοῦν πρὸς εὐδαιμονίάν ἢ οὕτω πως ἀποδιδούς, οὐχ 0 ἐστιν ἀγαϑὸν διδάσχει, ἀλλὰ τὸ συμβεβηκὸς. αὐτῷ παρίστησιν. ὃ δὲ τὸ συμβεβηκὸς τἀγαϑῷ παριστὰς οὐκ. αὐτὸ δείκνυσι τἀγαθόν"). εὐθέως γοῦν τὸ μὲν ὅτι ὠφελεῖ τἀγαϑὸν καὶ τὸ ὅτι αἱρετόν ἐστι, παρ᾽ ὃ ἀγαϑὸν εἴ- ρηται τὸ οἷον ἀγαστόν "), ὅτι εὐδαιμονίας ἐστὶ ποιητικόν, πάν- τες αὐχχωροῦαιν. ἀλλ᾽ ἐὰν προσεξετάζηται. τί ποτέ ἐστι τοῦτο 96 τὸ ὠφελοῦν καὶ δι᾽ αὑτὸ αἱρετὸν xul εὐδιιμονίας ποιητικόν, οὐκέτι ᾿ὁμοφρονήσουσε; καίπερ συμφώνως πρότερον αὐτὸ λέγοντες τὸ ὠφελοῦν καὶ τὸ aigstóv; ἀλλ᾽ εἰς ἄσπειστον ἐξενεχϑήσονται vlitatim, bonum «rit, commeniter quidem invare et prodesse non affetens, praebens autem aliquid eorem quae versamtur in itvando:'ut alia quidem previdese, ut psudéntih,, alia antem esee: temperantem ac moderatum, ut témperantia. 31. ii entem volentes responsione priorem éífugere reprehen- sionem, in aliam sun£ devoluti, sj epim ab his quae dicuntur bona, diver- sum,est quo eccidit ut. aliquid, iuyejur eorum quae annt in.vita, virtus in geuere; cum, sit, bonum, non cadet iu banc definitionem. uon enim ab ea accidit Aliquid eogum quibus vita iuvetnr (ita enim futura esset una ex vir- tutibus in specie), sed simpliciter iuvari. 35. alia quoque dici solent adver- sus has definitienes, affinia dogmaticae curiositati. nobis autem sufficit osten- dete, ' quod qui bonam dicit fd quod prodest aut quod est propter se eli- gendum aut quod coufert ad felicitatem aut qui aliqua huiusmodi ratione definit, aou doeet: id-quod «est bonum, sed ostendit id quod ei accidit. qni vero δοῦμε. id quod.benp acoidjt, àen ipsnm ostondit bonum. iem enim quod prosit quidem banum et quod jit eligendum quatenus est bonum, di- ctum est, et quod cuiuamodicninque git benum, id sit efficiens beatitudinis, . coucedunt, omnes, 36. sed δὶ porro inquiratur qmidnam sit boc quod prodest ot qyod propter, se est eligendum et efficiens beatitudinis, non amplius con-, sentient, etjama prigs communi conaenan dicerent id esse quod prodest et quod propter, se.e4t. eUgeadum:, sed res redibit ad. bellum irreconciliabile,. 4) τὸ 'Senpooreéiv] it legendem pro συμφρονεῖν satis, pateret, licet non momsemt me Ciz...o, Un ace X ——— 9) οὐκ αὐτὸ δείκνυσιν 15-érye05»] coner 3 Pyrrhon. sect. 173.
Ἢ) olov dyagréy] ita legendum éx ms Ciz. pro ἀγαϑόν. atque hanc nofationem vocis dyagtob ex Platonis Cratylo p.412 C 122 A TiSi. acceptam. iierum repetit noster infra sect. 85, quamquam 3 Pyrrhon. sect. 176 le- - gitur ἀγαϑόν᾽ dictum οἷογεὶ ἀγωγὸν, ubi itidem, εἰ codioes suffragarentur lifentez scriberem ἀγαστόν; atque ita Sextum scripsisse mihi per- suadeo, Furaopum Magnum: ἀγαθὸν παρὰ τὸ ἄγαν ϑέειν ἐπ᾿ αὐτό, ἢ ix τὸῦ ἄγάζω τὸ ϑαυμάζω, ἀγαστόν, καὶ ἀποβολὴ τοῦ σ χαὶ τροπῇ τοῦ τ εἷς 9 ἀγαθόν, ὡς κρεμάστρα κρεμάϑρω, ἢ ἔχ τοῦ ἄγαμαι. sEXTUS EMPIB. D. — Ccc 410 SEXTI EMPIRICI: nóAsuov^), τοῦ μὲν ἀρετὴν Ῥ) λέγοντος τοῦ δὲ ἡδονὴν 2) τοῦ δ᾽ 87 ἀλυπίαν τοῦ δ᾽ ἄλλο τι τῶν διαφερόντων“). εἰ δέ γε ἐκ τῶν P Θ9Β προειρημένων ὅρων ἐδείκνυτο 6 ἔστι τὸ ἀγαθόν, οὐκ ὧν ἐπε- — στασίαζον ὡς ἀγνοουμένης τῆς τἀγαϑοῦ φύσεως. τοίνυν οὐχ ὅ ἐστι τὸ ἀγαϑὸν οἵ ἐκκείμενοι ὅροε διδϑάσχουσιν, ἀλλὰ τὸ συμ- βεβηκὸς τἀγαθϑῷ. διόπερ οὐδὲ κατὰ τοῦτο μόνον ὅ εἰσὶ μοχϑη- .. ροέ, ἀλλὰ καὶ καϑ᾽ ὅσον ἀδυνάτου τινὸς ἐφέενταε πράγματος. 386 γὰρ ἀγνοῶν τι τῶν ὄντων οὗτος οὐδὲ") τὸ συμβεβηκὸς ἐχείνῳ γιγώσκειν δύναται, οἷον ὃ πρὸς τὸν ἀγνοοῦντα τέ ἐστιν ἵππος - λέγων “ἵππος ἐστὶ ζῷον χρεμετιστικόν᾽ "), οὐ διδάσκεε ὃ tow oum alius quidem dicat virtutem alius vero voluptatem alius doloris νδευὶ- tatem alius aliud aliquid ex rebus praestantibus, 37. si antem ostenderete ex prius dictis definitionibus, quid sit bonum, non dissiderent inter se, tam- quam boni ab illis ignoraretur natura, expositae ergo definitiones nona de- cent quid sit bonum, sed quid bouo accidat, quamobrem non ia hoc solem ' vitiosae sunt, sed etiam in eo, quod rem suscipiunt quam mon possunt ex- sequi. 38. qui enim ex iis quae sunt aliquid ignorat, nec scire potest quid illi accidat: ut qui ei qni nescit quid sit equus dicit * equus est animal hia- niens', non docet quid sit equus: is enim qui ignoret equum, iguorat etian o) el; ἄσπειστον ἐξενιχϑήσονται πόλεμο» ita legit interpres Herveter, ui reddit irreconciliabile bellum, pro ἄπιστον. atque ita etiam 8 Pyr- rhon, sect. 175 reposui. est autem a σπένδεσθαι, per libationes pacici, ut et σπονδή, unde et ἄσπονδος, idem quod ἄσπειστος.
p) τοῦ μὲν ἀρετή»} ut Stoici.
q) toU δὲ ἡδονήν») ut ente Epicurum Eudoxus, (de quo Aristoteles 10 2 Nicomach.), tum Aristippus cum suis Cyrenaicis.. TECUM 7) τοῦ δ᾽ ἀλυπία»] ut Hieronymus Rhodius teste Cicerone lib. 1 de finibus cap. 3 et Lactantio 3 7.
4) τοῦ δ᾽ ἄλλο τι τῶν ϑδιαφερόνεω»} ita pro τῶν διαφόρων legunt ms Savil. et Ciz. a priorum sententia diversus abiit Herillus Carthaginien- sis, cui summum bonum fuit scientia. ne iam aliorum opiniones refe- ram, qui plura coniunxerunt ad boni naturam: effingendam, eas aped Ciceronem in libris de finibus, qui volet, facile evolvet. P698:) ὡς ἀγνοουμένης τῆς] ità. legendum e mss Savil. et Ciz. pro. dyyo- OUHEVOL, u) οὐδὲ xard τοῦτο μόνον) ita legendum e Ciz. pro xe τοῦτο, x) οὗτος οὐδὲ] in ms Ciz. οὗτος ebest, et salvo sensu potest ebesse.
3) ζῷον χρεμετιστιχόν}] notum est quod χρεμετίζειν equorem; ut μυ- xdcJat boum, de cuiusmodi vocabulis voces animantium exprirsentibus ' videndus Ámmonius in differentiis vocum: in φωνεῖν, Caesárius Quaest. 78 P. 218, inprimis Iulius Pollux libro 6 cap. 18 atque e recentioribus Ioa- chimus Camerarius in commentariis utriusque linguae p. 198 sq. Samuel '. Bocharius in limine Hierozoici, Iulius Caesar Bulengérüs de veuatiose Circi cep. 20, tum Isaacus Casaubonus, qui de boc argumento siaguhi- rem diatribam scripsisse se testatur ed Antomium Qetam Spartiani, quas opes Graeciae cum paupertate sermonis Latini contulisse. se ait vir πο- λυμαϑέστατος. licet vero diatriba illa numquam lucem vidit, tamen ex- cerptorum silvam de vocibus animalium earumque vocabulie vulgavit Io. Christophorus VVolfius noster in Casaubonianis a. 1710 Hamburgi edi- tis p. 56 sq. Latina vocabula bene multa complexus est auctor elegiae de Philomela quae Ovidio tribuitur, cui iungendus Ioannes Textor in Of- . ficina p. 280 sq. Andreas Schottus lib. 2 cap. 51 observationum huma- narum et Gualterus Cbharleton de differentiis et nominibus animalium, illa parte qua pisces recenset p. 94 sq. vocabula Chaldaica exstant ia Targum secundo Esther, ad capitis primi comuna aocundum. ] ADVERSUS ETHICOS (Lib. ΧΗ. 11 fmnoc: TQ γὰρ μὴ γινώσκοντι τὸν ἵππον καὶ τὸ χρεμετίζειν ἀγνοεῖ- ται, ὅπερ ἦν τοῦ ἵππου συμβεβηκός. καὶ ὃ πρὸς τὸν μὴ κατει- ληφότα τί ἐστι βοῦς- προφερόμενος: βοῦς. ἐστι ζῶον μυκητικόν᾽ o9 παρίστησι τὸν βοῦν. τῷ. γὰρ y) γινώσκοντι. τοῖτον συνακα- ταληπτεῖται «ol "T0 μυχᾶσϑαι, συμβεβηκὸς ὑπάρχον τοῦ βοός. οὐχοῦν. καὶ πρὸς τὸν" ἀνεννόητον᾽ ὄντα ἀγαθοῦ μάτην: καὶ ἀνωφε- 39 λῶς λέγεται, ὅτε ἀγαϑόν ἐστι τὸ αἱρετὸν ἢ τὸ ὠφελοῦν. πρῶτον. γὰρ δεῖ μαϑεῖν τὴν αὐτοῦ τοῦ ἀγαϑοῦ φύσιν, εἶτα τότε συνιέναι ὅτε ὠφελεῖ xul ὅτι αἱρετόν ἐστι καὶ εὐδαιμονίας ποιητικόν. ἐπ᾿ ἀγνοουμένῃ dé ταύτῃ καὶ oi τοιοῦτοι τῶν ὅρων οὐ διδάσκουσι τὸ ζητούμενον. δείγματος μὲν οὖν. χάριν ἀπαρχέσει ταῦτ᾽ εἰρῆ- 40 σϑαι περὶ τῆς ᾿ἀγαϑοῦ νοήσεως. ἐξ. ὧν; ὡς olt, σαφῆ τυγ- χάνει καὶ τὰ περὶ τοῦ xuxoũ τεχνολογούμενα παρὰ τοῖς ἑτερο- δόξοις "). καχὸν γάρ ἔστι τὸ ἐναντίον τῷ ἀγαϑῷ, ὅπερ βλάβη ἐστὶν ἢ ἢ οὐχ ἕτεῤον βλάβης?)* καὶ; βλάβη μὲν ὥσπερ κακία καὶ 7 φαύλη πρᾶξις " οὐχ ἕτερον δὲ βλάβης, καϑάπερ ὃ φαῦλος dv- ϑρωπος καὶ ὃ ἐχϑρός. μεταξὺ δὲ τούτων, φημὶ δὲ τοῦ τε ἀγα- 41 ϑοῦ καὶ καχοῦ, ὅπερ, καὶ ἀδιάφορον ὠνομάζετο, ἔστε τὸ οὐδε- τέρως ὃ ἔχον. τίς δ᾽ ἦν 9 τῶν ὅρων. τούτων δύναμις καὶ τίνα ῥητέον πρὸς τοὺς ὅρους, ἐκ τῶν περὶ τἀγαϑοῦ λεγομένων πάρεστι μαϑεῖν." γῦν KA ini προχατασταθϑεἴσι᾽ τούτοις μετελϑόντες σχε- ψώμεϑα εἶ ὥσπε ἐπινοεῖταί τι ἀγαϑὸν xal χακόν, οὕτω xol πρὸς τὴν φύσιν —— ἐατιν.
Ei ἔστε φύσει ἀγαϑὸν xai κακόν. P 699 Ὅτι μὲν οὖν οὐ κεκρατημένως ὑπέγραψαν. σὶ “ΖἜογματικοὶ 42 τὴν — — τοῦ τὲ ἀγαϑοῦ xul χακοῦ, πρότερον ἐπελογισάμεϑα. — quid sit hisniens, quod quidem erat equi accidens. et ei qni non compre- headit quid sit bos, is qui pronuntiat *bos est animal mugiens' non ostendit quid. bos sit: is enim qni enm aos novit, simul etiam non comprehendit mugire, quod est accidens bovis, 39. igitur etiam ei qui bonum meate noa coucepit temere et inutiliter dicitur, quod bonum est quod est eligendum et quod prodest. primum enim est discenda ipsius boni natura deinde tunc scire oportet quod prosit et quod sit eligendum et efficieus felicitatis. pro- pter eam antem ignoratam tales definitioues non doceut quod quaeritur. 40. exempli autem causa baec dicta esse sufficiet de boni iatelligentia, ex quibus, ut o opinor, sunt manifesta etiam quae de male praeceptis artis tra- duntur. ab iis qui suat diversae senteatiae. malum" enim test quod est bono contrarium: quod quidem eat noxa, vel non alieoum a noza'. et noxa quidam, sicut vitium et mala actio: hon alienam autem a noxa, sicnt vir. malus et inimicus, 41. jnter baec porro, bonnm inquam et malum, est etiam quod nominabatur *indifferens qnod neutro modo se habeat. quaenam autem sit vis barum definitionum et quaenam sint dicenda adversus defini- tiones, licet discere ex iis quae dicta sunt de bono. nunc autem his prius constitutis transeamus ad considerandum, an, quomodo mente concipitur ali- quod bonum et malum, ita etiam re et natura existat.
Ped j III. An sit natura bonum et malum.
4. Atque quod non satis quidem. firme ac valide descripseriut dogma- tici boni et mali notionem, prius sumns ratiocinati. ut facilius antem quox) παρὰ τοῖς ἑτεροδόξοις] ita Dogmaticos —— —— λάβη, ἢ ovy ἕτερον βλάβης] ut bonum supra sect. 92 ὠφέλεια ἢ dix tegor ὠφελείας. confer 8 Pyrrhon. sect, 176. T ^ cc 48 118 ΒΕΧΤῚ ἘΜΡΙΒΙΟΙ πρὸς δὲ τὸ εὐχερέστερον συμπεριφέρεσθαι") τοῖς “περὶ τῆς ὑπάρ- ξεως αὐτοῦ λόγοις, αὕταρκές ἐστιν εἰπεῖν, ὡς ἄρα πάντες ἄν- ϑροωποι, καϑάπερ ἔλεγε xal ὃ «Αϊνησίδημος, ἀγαϑὸν ἡγοίμε- vo. τὸ αἱροῦν αὐτούς 2), ὑποῖον ἄν ποτ᾿ ἢ, μαχορένας ἔχουσι τὰς ἐν εἴδει περὶ αὐτοῦ κρίσείς. καὶ ὃν τρόπον συμφωνοῖντες, εἰ τύχοι, περὶ τοῦ εἶναί τιγα σωματικὴν εὐμορφέων, περὶ τῆς εὐμόρφου xal καλῆς 2) γυναιχὸς στασιάζουσε" τοῦ μὲν «Αἱϑίοπος τὴν σιμοτάτην ^) καὶ μελαντάτην 9) προκρίνοντος, τοῦ δὲ Πέρσου τὴν γρυποτάτην καὶ λευκοτάτην ἀποδεχομένου, ἄλλου δὲ τὴν μέ σὴν κατά τε τὸν χαρακτῆρα καὶ κατὰ τὴν χρόαν πασῶν xalἀάλίονα λέγοντος" τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ κατὰ κοενὴν πρόληψο δοξάζοντες εἶναί τε ἀγαϑὸν καὶ xuxóv, οἱ τε ἰδιῶταε καὶ oi φι- λόσοφοι ἀγαϑὸν μὲν τὸ αἱροῦν αὐτοὺς xol ὠφελοῦν" xuxóv ὁδὶ τὸ ἐναντίως ἔχην κατ᾽ εἶδος πρὸς ἀλλήλους πολεμοῦσιν. ἄλλος γάρ") τ᾽ ἄλλοισιν ἀνὴρ. ἐπιτέρπεται ἔργοις. καὶ κατὰ vdoyiAoyov!), ον qne simul expediamus tractationem de eius existentis, satis eat dicere, qued omnes homines, ut monuit etiam Aenesidemus, bonum exiatimentes id qued 4908 capit, cuiusmodieumqne sit inter se pegnaatia de eo fernnt. iudicis 43. et quomodo exempli causa consentientes esse corporeau aliquam ἔοι- mae pulchritudinem de formosa ac ra muliere diausident, "praefereate quidem Aetbiope nasi simitatem et nigrorem, Persa autem commendante aui aduncitaterh et alborem, alio eutém dicente omnibus esse pulchriorerm quae et in figura et in colore eat mediocris: 44. eodem modo communi etiam et anticipante notione opinantes ease aliquod bonum et malum et vulgus οἱ philesophi, bouum quidem quod eos capit et iuvat, malum autem quod se cus 20 babet, de specie inter se pugnant: "e " namque aliis alius delectatur mege factis,. et ut dicit Archílochus: b) εὐχερέστερον συμπεριφέρεσϑαι] facilius expedire, c) ὁ «ἰνησίδημος} notaverat haec Aenesidemus in libris decem Ifvg- ρω»νείων τρόπων, in τρόπῳ qui apud Laürtium 9 83 est quintus, apad nostrum 1 Pyrrbon, sect. 145 est decimus, occupatusque est 3n observanda mira varietate quam afferunt educatio, vitae institutum, leges, COnsueiu- dines, persuasiones dogmaticaeque opiniones, | ᾿ ὶ . d) τὸ αἱροῦν αὐτοὺς] ita legendum pro αἱρὸῦν satis patet per se, licet' non moneset ms Ciz, atqué interpres Bree. iden sphalma emendari infra sect. 44.: Lu ] e) xal χαλῆς] Ciz. χαχῆς, perperam. | f) τὴν σιμοτατη»}) recte ita editi, licét in mss Savil. et Ciz. est τὴν σιμότητα, quomodo legit etiam ITervetus, nasi simitas apud Persas Grae- cof et plerasque gentes alias pro deformi et olim habita et hodie habetur: sed apud Sinenses T'artarosque et Siamenses et Macasarenses Aethiopes- que in honore est, ut longitudo aurium in regno Aracanensi, nigror den- tium apud Siamenses et Marianarum insularum incolas, notus et Lucretii lotus 4 1148 multimodis igitur pravas turpesque videmus esse in deliciis summoque in honore vigere etc. | 8) καὶ uclavratgv] imn editis erat μελανιφεάτην, pro quo ms Bevil p Qavotatgy. ^ A) ἄλλος γὰρ] versus Homeri ex Odyss. &æ 228, quem laudat quoque noster 1 Pyrrhon. sect. 86, ad quem locum dicta, si placet, vide.: i) κατὰ 2oy(loyov] apud Clementem Alexandrinum 6 Strom. p. 619 una cum Homeri versu, quem Sextus iam addexit, laudatur Archilochi iste im haeo verba [fr. 85 Sehneidew.]: EN ἀλλ ἄλλος ὥλλῳ παρϑίην (a(retas.
e ADVERSUS FYTPHOOS [Lib. XI]. ΤΊΣ -. ἄλλος ἄλλῳ ἐπ᾿ ἔργῳ καρδίην ἰαίνεται. t. ἐδ εἶγε ὃ μὲν δόξαν —— yi δὲ — ἄλλος εὐεξίαν") τὶς δὲ ἡδονήν, καὶ ἐπὶ τῶν φιλοσόφων 0 αὐτὸς λόγος. οἱ μὲν γὰρ 45 ἀπὸ τῆς ἀκαδημίας καὶ τοῦ περιπάτου ἢ τρία γένη φασὶν irs κῶν ὠγαθῶν, καὶ ἃ μὲν περὶ ψυχὴν ὑπάρχειν à δὲ περὶ σῶμα.
ἃ δὲ ἐχτὸς ψυχῆς ve καὶ σώματος 9). περὶ μὲν οὖν ψυχὴν τὰς ἀρετάς, περὶ δὲ τὸ σῶμα ὑγέειαν καὶ εὐεξίαν xal δαισϑησίαν καὶ κάλλος xal πᾶν ὃ τῆς ὁμοίας ἐρτὶν ἰδέας" ἐχτὸς δὲ ψυχῆς καὶ σώματος πλοῦτον πατρίδα γονεῖς τέκνα φίλους τὰ παρα-Ῥ 100 πλήσια. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς στοᾶς ") τρία μὲν γέγη τῶν ἀγαϑῶν καὶ 46 αὐτοὶ τυγχάνειν ἔλεξαν, οὐχ ὡσαύτως δέ. τυύτων γὰρ τὰ μὲν περὶ ψυχὴν τὼ δ᾽ ἐχτὸς τὰ δὲ οὔτε περὶ ψυχὴν οὔτε ἐκτός, ἐξαι- ροῦντες τὸ γένος τῶν περὶ τὸ σῶμα ἀγαθῶν, ὡς μὴ ἀγαϑῶν.
χαὶ δὴ περὶ μὲν ψυχὴν εἶναί φασι τὰς ἀρετὰς καὶ σπουδαίας πράξεις, ἐκτὸς δὲ εἶναι τόν τε φίλον καὶ τὸν σπουδαῖον ἄνϑρωzo» καὶ τὰ σπουδαῖα τέκνα καὶ γογεῖς xal τὼ ὅμοια. οὔτε δὲ περὶ ψυχὴν οὔτε ἐκτὸς αὐτὸν τὸν σπουδαῖον ἄνθρωπον ὡς πρὸς. ἑαυτόν. οὔτε γὰρ ἐκτὸς ἑαυτοῦ δυνατὸν εἶναι αὐτὸν οὔτε περὶ ψυχήν" ἐκ γὰρ ψυχῆς καὶ σώματος συνέστηκεν. εἰσὶ δὲ οἱ τοσοῦ-- 41 cor alius alia re levat οἱ fovot suum. - | siquidem alius gloriam amplectitur alius divitias alius bonem corporis habi- tddinem alius autem volmptatem, eadem est retio etiam in philosophis. 45. nam Academici quidem et Peripatetici dicunt esse tria generá bonorum: et alia quidem esse in anima alia in corpore alia extra animam et corpus. atque ia anima quidem egse virtutes in corpore autem sanitatem et bonam habitudinem vigestesque et bene affectos sensus et quidquid est eiusmodi, extra animam «autem et corpus divitias patriam parentes liberos amicos et similia. 46. Stoici antem dixerunt ipsi quoque esse tria genera bonorum, sed non similiter. ex iis enim alia quidem esse in anima alia autem extra alie autem neque in anima neque extra, eximentes genus bonorum corporis, ut quae non sínt bona, et in anima quidem dicunt esse virtutes et bonas actiones, extra autem esso et amicum et virum bonum et bonos liberos et porentes et similia, meque aufem in anima neque extra esse ipsum bonum virum, quod ad se attinet, neque enim fieri potest ut ipse sit extra se, - neque in enima; constat enim ex anima et corpore. 47. sunt autem qui puto autem Sextum omissa prima vocula, ut sensus 'constaret integer, verba ἐπ᾿ ἔργῳ — de suo, neque voluisse ut versum Archilo- chi lectgres nisi duobus postremis verbis agnoscerent.
X) εὐεξία»] mss et Hervetus εὐδοξία», quae vox recurrit infra sect. 45, sed iam praecessit δόξαν», I) οἱ μὲν γὰρ ἀπὸ τῆς ἀχαδημίας xal τοῦ περιπάτου] Academicos omit- tit noster 8 Pyrrhon. séct. 180 neque spud illos haec divisio adeo freens et obvia quam apud Peripateticos Aristotelem suum secutos, qui jilzm habet lib. 1 Nicomacheor. cap. 8 atque alibi. atque Aristotelem hac in parte recessisse ἃ praeceptore suo Platone notat Theodoritus 11 ϑεραπευτ. P 1583. ante Aristotelem, eadem probata fuit Pythagoreis, ut patet ex fragmento Archytae περὶ τῷ ἀγαθῷ ἀνδρὸς x«i εὐδαίμονος - eped Stobaeum, sed et Academicis placuisse constat ex Tullio 1 Acade- míc. cap. 5 et 6.: m) ἃ δὲ ἐχτὸς ψυχῆς τε χαὶ σωματος particula τ exciderat, quae exstet in mss Savil. et Cis...| | . 5) oi δὲ ἀπὸ τῆς στοᾶς] confer Laértium 7 195, Stobaeum eclog. p. 166 P 400 seq. et Sextum nestrum 8 Pyrrhon, sect. 181. e recentioribus Lipsium lib. 3 manuduct, diss. 31. - T. SEXT! EMPIRICI τον ἀπέχοντες τοῦ ἐξαιρεῖν τὸ γένος τῶν περὶ σώματι ἀγαϑῶν, Qe καὶ ἐν αὐτοῖς τὸ ἀρχικώτατον ἀπολιπεῖν ἀγαϑόν" ὁποῖοί, εἶσιν οἱ τὴν κατὰ σάρκα ἡδονὴν ἀσπαζόμενοι. καὶ ἵνα μὴ δοκῶμεν γῦν ἐπὶ πλεῖον ἐχτείγειν τὸν λόγον, παριστάντες ὅτι ιἀσύμφωνός ἐστε καὶ μαχομένη ἡ περὶ ἀγαϑοῦ τε xal κακοῦ. τῶν ἀνθρώπων χρίσις, ἐπὶ ἑνὸς ὑποδειγματικῶς ποιησόμεϑα τὴν ὑφήγησιν, καϑά- περ τῆς ὑγείας" ἐπεὶ καὶ συνηϑέστερός ἐστιν ἡμῖν 0 περὶ αὐτῆς 48 λόγος. οὐχοῦν τὴν ὑγείαν oj μὲν νομίζουσιν ἀγαϑὸν εἶναι οἵ δ᾽ οὐκ ἀγαϑόν. καὶ τῶν ἀγαθὴν ὑπολαμβανόντων οἱ μὲν μέγιστον ἀγαϑὸν ταύτην ἔλεξαν οἱ δ᾽ οὐ μέγιστον" καὶ τῶν οὖχ ὠγαϑὸν εἰπόντων οἱ μὲν ἀδιάφορον προηγούμενον?, oi δὲ ἀδιάφορον 49 μέν, οὐ προηγούμενον δέ. ἀγαθὸν uiv ot» καὶ τοῦτο πρῶτον εἰρήκασι τὴν ὑγείαν οὐκ ὀλίγοι τῶν τε ποιητῶν καὶ τῶν avyypa- φέων καὶ καϑόλου πάντες οἱ ἀπὸ τοῦ βίου 2). Σιμωνίδης uev") tantum abest ut genus bonornm corporis eximant st etiam ἐπ ipsis bonum reliqueriggifraecipuum: cuiusmodi sunt qui carnis amplectuntur voluptatem, me autem videamur himis fusa et prolixa uti oratione ostendentes non con- sentire atque adeo pugnare hominum de bono et malo iudicium, in. uno famquam exemplo, nempe in sanitate rem explicabimus, queniam de ea solemus loqui frequentius. 48. sanitatem ergo alii quidem bonum existimant alii eutem non bonum. et ex iis qui eam bonum existimaut, alii quidem eam maximum dixerant bonum alii autem non maximum. ex iis vero qui nou bonum dixerunt, alij quidem indifferens praecipnum ac prodmotum, afi autem indifferens quidem sed non praecipuum ac productum. 49. atqme pri- mum quidem bonum dixere sanitatem non pauci tam poótae quam qui so» ]uta scripseruut oratione, universe omnibus 4 communi vita assentientibus. nam Simonides quidem lyricus profitetur, ne pulcherrimae quidem sapieno) τὴν xarà σάρχα ἡδονὴν] Lactantius 3 7 Epicurus. summum bonum in voluptate animi censet, Jfristippus in voluptate corporis, nota porro vo- luptatem corporis a Sexto appellari ry» κατὰ σάρχα ἡδονήν, quod fre- quens est sacris scriptoribus ut σάρχα ponant pro corpore. vide Ioannem Vorstium de Hebraismis novi testamenti cap. 4. ] p) ἀδιάφορον προηγούμενον] Stoicorum haec vocabula, qui bona alia cum statuerent, ut virtutem, alia mala ut ἀφροσύνην» et vitium, tertia dice- ' bant esse neutra, nec bona illa nec mala. ex his vero alia προηγούμενα sive προηγμένα Ciceroni et Senecae epist. 74 producta, hoc est praeferenda aliis rebus multis et neutiquam contemnenda, ut ingenium et recte valere; alia ἀποπροηγμένα;, his contraria, reiecta, ut uorbum ac stuporem morbum- 1" alia denique neuro, ut digiti motum. vide Lipaium lib. 2 uduct.
ies. 23. Scionpji elementa philosophiae Stoicae p. 40 seq. et quae viri docti ed Laértium 7 105, nostrum infra sect. 59 sq. et 3 Pyrrhon. sect. 191..
q) x«l χαϑύλου πάντες οὗ ἀπὸ τοῦ βέου. ] haec verba male abfuerunt in codice, quo Hervetus usus est. notum autem τοὺς ἀπὸ τοῦ βίου vo-. cari homines in communi vita degentes et ex communibus notionibus sentientes, neque ullis occupatos ohilesahorim praeiudiciis. sic contra : rhetoras sect, 18 ὁ σύμπας οἷδε βίος. M. Antoninus 7 27 τὸν χαμαὶ βέον appellat. dicunturque οὗ ἀπὸ τρῦ βίου, ut οἱ ἀπὸ τῶν δογμάτων infra sect. 150 et 166 pro dogmaticis, et οὗ ἀπὸ τῶν χήπων pro Epicureis 1 contra Phys. sect. 61, ol ἀπὸ τοῦ περιπάτου pro Aristotelicis hoc:ipso libro sect, 51 et alibi. | r) Σιμωνίδης uiv] addendum hoc fragmentis Simonidis quae HStepha-