ut in iis qui suminis vexantur tormentis, in quibns medici saepe praebest medicamenta delinientia sive demblcentia, πὸ aliquam modicam àáccipisst conversionem ad opitulationem; aut mediocris et tenax, ut qui est ia dli quibus morbis. 154. ex his qui quotidje occurrit et parate facilia babet allevamenta ac remedia, nempe cibum et potum et tegmentum minimu conturbat; qui antem est summus, etiamsi maxime perturbat, famen caa momento temporis instar fulguris terrnerit aut tollit; aut tollitur, 135. me- diocris autem et qui producitur neque est per totam vitam neque est s» inra continuus, sed multam habet quietem et intervalla, nam si esset cor tinuus, non extenderetur. est itaque moderatus. neque est adeo terribis quae Sceptico occidit perturbatio., 156. verumenimvero eüamsi esset m- xima,.non est culpa in nos couferenda, qui inviti et necessario patimu, sed in naturam, quae nihil curat b*mana stotuta, et in eum qui opinatiow et iudicio sibi malum attrahit, quo modo enim jn febricitantem non est cal 4) &radvrove δυνάμεις] indoloria vocst illa pbarmaca Caelius Awr- liànus.libro.2 Chronicarum passionum cap. 4. Jur«ts.pso medicamento apud Galenum et alios passim oceurrit. F ) μέσος zal παραιεένων} male Ciz. παρά τινων, quomodo et IHerretw in suo codice legit qni vertit ab aliquibus, sad infra idem eruditus inter- pres recte. dolor medioeris qui producitur. dicitur sutem dolor zreeerti- yt) extendere, durationem nempe τὴ» uorn» infra sect. 15δ. διηνεκὴς γὰρ ὧν οὐ» dv παρέτεινε. —— — A. |; .4) ὁ μὲν x«9* ἑκάστην ἡμέῃαν συναντῶν) ms. Savil. omittit super, et solet saepe apud scriptores sine sententiae detrimento omitt& |.
x) tivropíarovc: ἔχων] sie utique legendum ex ms Ciz. pro ürroofetov;. tritum medicorum usu vocabulum εὐπορίστων, quod de obviis et facit perabHibus remediis adhibent.
y) τροφὴν xo) πόμω καὶ σχέπην»] vide ad lib, contra Gramanat. sect, 271.
z) ἀστραπῆς τρόπο»} proverbium sacris. etium tritum — seriptoribas, Mattliaeo 24 27,, Luc. 10 18, 1T 24. sic Virgilius 11 Aeneid. 16: fwlmi- nis in morem, 6) 3 ἀναιρεῖ ἢ ἀναιρεῖται} simile illud Senecae. c. 6 de providenuas: contemnite dolorem, aut aolvetur aut solvet. scitum hoo Epicuri pariter et Stoicorum, quod dolor in.loaginquitate levie, in gravitate brevis. solet esse, de quo vide Gatakerum ad illud M, Antonini T7 33 περὶ πόνου τὸ μὲν ἀφόρητον ἐξάγει, τὸ δὲ χρονέζον φορητόν, et Gassendum ad haec —— ex eius χυρίαις δόξαις" οὗ μεγάλοι πόνεε συνεόμως ἐξάγουσιν, οἱ dà χρόνιοε μέγεϑος οὐχ ἄχουσικ, E τ ΤᾺ | b) ἢ νόμων οὐδὲν μέλι} natura non curst quid bomines statuánt vel opinentur, ja S o uw€*: Ὁ: - ADVERSUS ETHICOB (Lib. ΧΗ. ees γὰρ τὸν πυρέττοντα οὐκ αἰτιατέον ὅτι πυρέττει — ἀκουσίως yà πυρέττει --- τὸν δὲ μὴ ἀπεχόμενον") τῶν ἀσυμφόρων αἰτιατέον ς:- ἐπ . αὐτῷ γὰρ ἔχειτο τὸ ἀπέχεσϑαι τῶν ἀσυμφόρων —* οὕτω τὸν μὲν 19 «ταραττόμενον ἐπὶ παροῦσι τοῖς ἀλγεινοῖς, οὐκ αἰτιατέον. οὐ γὰρ 151 παρ᾽ αὐτὸν γίνεται ἡ διὰ τὸν πόνον ταραχή, ἀλλ᾽ ἐάν τε ϑέλῃ ' ἐών τε xul μή, γίνεσϑαι κατ᾿ ἀνάγκην ὀφείλει. τὸν δὲ παρὰ τὰς ἰδίας ὑπολήψεις ἀνᾳαπλάττοντα αὑτῷ αἱρετῶν τε καὶ φευκτῶν πραγμάτων πλῆϑος αἰτιατέον. ἑαυτῷ γὰρ ἐγείρεε κακῶν πλημ- μύραν 4). καὶ τοῦτο πάρεστιν ἰδεῖν ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν λεγομένων ὖ. κακῶν. ὃ μὲν γὰρ μηδὲν προσδοξάζων περὶ τοῦ κακὸν εἶναι τὸν 168 πόνον ἔχεται τῷ χατηναγκασμένῳ *) τοῦ πόνου χινήματι. ὃ δέ yt προσαναπλάσσων ὅτι μόνον ἀνοίκειόν ἐστιν ὃ πόνος), ὅτι μόνον καχόν, διπλασιάζει τῇ δόξῃ ταύτῃ τὸ χατὰ παρουσίαν αὐτοῦ συμβαῖνον ὄχλημα. ἢ γὰρ οὐ ϑεωροῦμεν, ὡς καὶ ἐπὶ τῶν 159 τεμνομένων πολλάκις αὐτὸς μὲν ὃ πάσχων καὶ τεμνόμιενος dy- δρικῶς ὑπομένει τὴν ἐκ τῆς τομῆς βάσανον, μήτε “ὠχρήσας 5) χρόα κάλμμον" μήτε “παρειῶν δάκρυ᾽ ὀμορξάμενος᾽", διὰ τὸ μόνῳ τῷ κατὰ τὴν τομὴν ὑποπίπτειν κινήματι. ὃ δὲ παρεστὼς αὐτῷ σύναμα τῷ βραχεῖαν ἰδεῖν εὕματος QUcw ὠχριᾷ τρέμει περιιδροῖ ἐχλύεται λ), τὸ τελευταῖον ἄφωνος καταπίπτει, οὐ διὰ τὸν πόνον, — οὐδὲ γὰρ πάῤεστιν αὐτῷ — διὰ δὲ τὴν περὶ τοῦ κακὰν εἶναι τὸν πόνον δόξαν. οὕτω μείζων ἐστὶν ἐνίοτε 7j διὰ 100 conferenda quod febricitet, invitus enim febricitat, ed culpa est conferenda - in eum qui nen abstinet ab iis quae sunt inconducibilia; ita in eum qui- dem qni perturbatnr praesentibns quae dolorem afferunt, non est culpa con- ferenda, 157. moa enim propter ipsum fit illa ex dolore perturbatio: sed velit nolit ea debet esse necessario; verum culpa est in eum conferenda, ^ qui propria opinione et existimatione fingit sibi multitudinem rerum eligeudarum et fagiendarnm; sibi enim excitat malorum iuuudationem. idquo li- eet videre in ipsis illis quae dicunt mala. 158. qui euim nullam suscipit opitionem quod dolor sit melum, i$ sustinet coactam ex dolore motionem. «qui awtem praeterea fingit, quod bhomiti solnm res miaime conveniens est dolor et.quod i» est solwm malum, is hac opinione condnplicat molestiam quae illi accidit eius praeseutia. 109. au nou videmus qnod etiam in ils qui eecastur seepeanmero ipse quidem «wi patiter et secatnr. magno et forti animo fert tenneutum sectioni», neque celore expalleseens neque a genis abstergens ideirmas, propterea quod ἐπ eum cadat solus motus soctionis. αὶ entem edsipit, cum primum viderit modicam seeguinis fluxionem, pallet conireimiscit sudat labascit et tandem metus concidit, non propter dolerem, (nullus enim ei adest dolor) sed propter opinionem quam accepit quod do- dor sit malum. 160. est itaque nonnumquam maior perturbatio propter ali- €) τὸν δὲ μὴ ἀπεχόμενον) ita legendum e Ciz. pro τὸν μηϑέ.: . d) χαχῶν πλημμύραν) vide Erasmum proverbio, mare malorum. est P 410 autem πλημμύρα aéstus maris sive mare aestuane, quam πλημμυρίδα etiam solent appellare.. | e) ἔχεται. τῷ χατηναγχασμιένῳ ms Ciz. ἔχεται avtóU xetyvuyxedutrg.
7) ὅτε μόνον dvoíxtióv fore ὁ πόνος] Epicuri hoc dogma solum ma- lum et summum esse dolorem. supra sect. 96. — 8) μήτε ὠχρήσας] ex Homero, cuius haec sunt Odyss, λ΄ 598: oUr' ὠχρήσαντα zQou χάλλιμο», οὔτε παρειῶν - ϑάχρυ᾽ ὁμορξάμενον | i. s À) ntQudQoi ἐχλύεται] ita. legendum pro περιδροῖ, ἐχψυλέεται, prius quidem ex auctoritete msti Ciz., posterius vero ex probabili coniectura viri docti, qui varias quasdam lectiones editioni ue praemisit.
ee 7 EN .
- SEXTI EMPIBICI τὴν περί τινος κακοῦ ὡς κακοῦ δόξαν ταραχὴ τῆς δι᾽ oW Τὸ λεγόμενον εἶναι κακὸν συμβαινούσης. οὐχοῖν ὃ περὶ πώντων πέχων τῶν κατὰ δόξαν τελειοτάτην καρποῦται τὴν εὐδαιἱ μονίαν. ἐν δὲ τοῖς ἀκουσίοις καὶ ἀλόγοις κενήμασι ταράττε ται μέν, ) | ' οὐνγὰρ ἀπὸ δρυός ior.) παλαιφάτου οὐδ᾽ ἀπὸ πέτρης, ἀλλ᾽ ἀνδρῶν γένος ἦεν ἢ)" 1θαμετριοπαϑῶς δὲ διατίϑεται. ὅϑεν καὶ καταφρονεῖν ἀναγχαῖον τῶν εἰς ἀνενεργησίαν ") αὐτὸν περικλείεσϑαι νομιζόντων ἢ εἰς ἀπίμ- «163 φασιν ^). καὶ. εἰς ἀνενεργησίαν μέν, ὅτε τοῦ βίου παντὸς ἐν αἱ- Ρ Ὑϑθρέσει xol φυγαῖς ὄντος ὁ μήτε αἱρούμενός τε 'μήτε φεύγων 164 δυνάμει τὸν βίον ἀρνεῖται καί τινος φυτοῦ τρόπον ἐπεῖχεν" d; ἀπέμφασιν δέ, ὅτε ὑπὸ τυράννῳ noch γενόμενος xal τῶν ἀρρίτων τι ποιεῖν ἀναγκαζόμενος ἢ οὐχ ὑπομενεῖ τὸ προσταττόμεyov, ἀλλ᾽ ἑχούσιον ἑλεῖται ϑάνατον, ἢ φείγων τὰς βασάνοις ποιήσει τὸ κελευόμενον. οὕτω τε") οὐκέτι “ἀφυγὴς xal ἀναίρε. ἢ τος ἔσται" ^) κατὰ τὸν Τίμωνα, ἀλλὰ τὸ μὲν ἑλεῖται, τοῦ δ᾽ ἀποστήσεται. ὅπερ ἦν τῶν μετὰ πείσματος κατειληφότων τὸ qu- 165xr0v τι εἶναι καὶ ' αἱρετόν. ταῦτα δὴ λέγοντες οὐ συνίασιν in cuius mali tamquam mali opinionem, quam quae accidit propter ipsum qe dicitur malum. qui itaque sustinet assensionem de omnibns quae sunt et ' opinione, perfectissima fruitur felicitate. 161. in involantariis autem et qui »unt rationis expertes motionibus perturbatur quidem, nam non annosa quercu aut rupe editus ipse est, .sed genere ex hominum; mediocriter tamen afficitur. 162. unde etiam necesse est flocci facere e& ] qui existimant Scepticum ad vivendum in otio se includere δὲ ab actio omni removere et se ad quamdam redigere absurditatem et contradictioses. 163. removere se ab actione omni quidem, qwod cum vita tota sit ia eli ; gendo et fagiendo, qui neque quidquam eligit neque fugit, vi ac -potesue vitam abnegat et instar rei inanimae, ut plantae, se habet,.164. ad que- dam autem se redigere absurditatem et comtradictionem, quod si quando vt- nerit in potestatem tyranni et cogatur aliquid facere nefarium, eut quod i* betur facere non tolerabit, sed mortem eliget voluntariam, aut tormenta fagies: faciet quod iubetur, et ita nom erit eiusmodi «qui non fugiat nom eligat bi- Jum", ut vult Timon, sed alterum eliget, vitabit alterum, quod quidem et eorum qui comprehenderunt cum persuasione aliquid esse fagiendum et eli- geudum, 1635, hoc autem dicentes nom intelügunt quod nom vivit Scepticm j) oU γὰρ ἀπὸ δρυός ἐστι] versus Homeri Odyss..3' 1683, ad enaden respiciens Cicero in Lucullo c. 31 de suo Academico: movebitur, non enim. est, e saxo. sculptus aut e robore dolatus. habet corpus, habet anicoo oe Pm, movetur mente, movetur sensibus, alios scriptores hunc Homeri, ver- ^: — sum laudantes dabit Iac. du Portus in Gnomologia Homerica p. 262 seq.
1) ἀλλ᾽ ἀνδρῶν γένος zcv] haec verba Sextus addidit, oceasione illo- rum quae apud Homerum praecesserant: ἀλλὰ xc) ὥς jcs εἰπὲ τεὸν γένος. . D) ἀνενεργησίαν} itá Ciz. pro ὠγνεργησίκν. atque mox étíam in editis recte iterum ἀνενεργησία» scribitur. — ^ — MN m) εἰς ἀπέμφασι») ἀπέμιρασις est, qua quis secum ipse'pugnat atque in dictis factisque'suis ἐπεμιαίνει atque. dissimilis esse deprehenditur, P720 πὴ) οὕτω τε] al. οὕῳ δ. —— “τς πριν ἢ 0) ruris eni ἀνᾳέρετος ἔσται]. verba. Phliasii "Timonis -atque hexe- metri pars dimidia ex eius ni fallon ἰγδαλμοῖς. —— — ADVERSUS ETHICOS [Lib. XI].
κατὰ μὲν τὸν φιλόσοφον λόγον οὐ fiot ὃ Σκεπεικός Ὁ) γητος γάρ ἐστιν ὅσον ἐπὶ τούτῳ *- κατὰ δὲ τὴν ἀφιλόσο e δύναται τὰ μὲν αἱρεῖσϑαι τὰ δὲ φεύγειν, ἀναγκαζόμε ε ὑπὸ τυράννου τι τῶν ἀπηγορευμένων πράττειν, τῇ κωτὰ τοὺς πατρίους νόμους καὶ τὰ ἔϑη προλήψει τυχὸν τὸ μὲν ἑλεῖται, τὸ δὲ φεύξεται" καὶ ῥᾷόν γε οἴσει τὸ σχληρὸν παρὰ τὸν ἀπὸ τῶν δογμάτων, ὅτι οὐδὲν ἔξωϑεν' τούτων προσδοξάζει, χαϑάπερ ἐκεῖνος. εἴρηται δὲ περὶ τούτων ἀχριβέστερον ἐν τοῖς περὶ τοῦ 161 σχεπτιχοῦ" τέλους 7) σχολασϑεῖσι, καὶ οὐκ ἀναγχαῖον |. αὖϑις ἀριζήλως εἰρημένα μυϑολογεύειν. ὅϑεν περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν ἀποδόντες, ἀφ᾽ ὧν at ἀπορίαι ἐπὶ πάντα σχεδὸν τὸν ἡϑικὸν διατείνουσι τόπον, φέρε τὸ — τοῦτο σκοπῶμεν, εἰ ἔστι τις περὶ τὸν βίον τέχνη. p Ei ἔστι vig φερὶ τὸν βίον τέχνη. ^. —— Ὅτι μέν ἔστε δυνατὸν κατὰ τρόπον βιοῦν αἱρουμένους τὴν 168 περὶ πάντων ἐποχὴν ἀποχρώνγρως ἡμῖν δέδεικται. οὐδὲν δὲ κω- λύει ἐκ παραλλήλου δοκιμάζειν καὶ τὴν τῶν 4ογματικῶν στάσιν, καίπερ ἀπὸ μέρους ἤδη δοκιμασϑεῖσωαν. ἐπαγγέλλονται γὰρ τέχνην τινὰ περὶ τὸν βίον παραδώσειν. καὶ διὰ τοῦτο ᾿Επίχουρος μὲν 109.: ἔλεγε τὴν φιλοσοφίαν ἐνέργειαν εἶναι, λόγοις καὶ διαλογισμοῖς τὸν εὐδαίμονα βίον περιποιοῖσαν. οἱ δὲ Στωϊκοὶ ") καὶ ἄντικρύς φασι, 110 convenienter orationi philosophi; nam secundum banc cessaret ab actione; sed convenienter observationi, cui nihil est ncgotii cum philosophia, potest alia quidem eligere, alia vero fugere, 166. si quid autem vetitum facere co- gatur a tyranno, anticipata ex legibus patriis et moribus notione hoc quidem, si res ita ferat, eliget, illud vero fugiet, quodque durum est et asperum facilius feret quam Dogmaticus, quod nihil eorum quae sunt extrinsecus opina— tur, sicut ille, 167, de his autem dictum est accuratius ubi disputavimus de fne Sceptici, nec necesse est | m tradita perspicue dicendo retexere rursus, cum itaque de bonis et melis tractaverimus, ex quibus dnbitationes exten- duntur ad universum fere locum moralem, ege deinceps consideremus, an vitae agendae sit ars aliqua, ΕΝ VI. Àn vitae agendae sit ars alqua.
168. Quod quibus placet sustinere suam de omnibus assensionem, recio possint vivere, satis ostensum est a nobis. nihil autem vetat quominus altrin- 'secms et. ex adverso examinemus sectam quoque Dogmaticorum, etiamsi ex parte iam sit examinats, profitentur enim 86 vitae agendae artem aliquam esse tradituros, 169, et ideo Epicurus quidem dicebat philosophiam esse ope- rationem, quae rationibus et disputationibus vitam parat beatam, 170, Stoici * p) κατὰ μὲν τὸν φιλόσοφον λόγον οὐ Bioi 0 Σχεπτιχός} ingenua confessio et probe notanda, quam saepius noster insinuat ut 1 contra Logicos sect 30 et lib. 1 Pyrrhoh. sect. 183, 20, 98 seq. 228 etc.
4) ἐν τοῖς περὶ τοῦ σχεπτιχοῦ τέλους] liber 1 Pyrrhoniar. sect. 29 seq.
r) αὖϑις ἀριζήλως] versus Homeri ex Odyss, j4 483. — 4) 'Eníxougoc] vide Gassendi syntagma philosophise Epicuri sub init, bine est quod Epicurus a philosophia removit quicquid ad melius viven- dum non faceret, ut dialecticas argutias supra 1 contra Logicos sect. 14.
2) οἱ δὲ Zrwixoí] Zeno apud Laértium 7 92 seq. noster infra sect.
ἐ OW 88 τ" ΒΕΧΤΙ EMPIRICI | τὴν φρόγησιν ἐπιστήμην οὖσαν ἀγαθῶν xal κακῶν καὶ οὐδειξ- R21 ῥὼν τέχνην ὑπάρχειν περὶ τὸν βίον, ἣν oi προσλαβόντες ") μύνοι t0 γθθόνται καλοί, μόνοι πλούσιοι, σοφοὶ μόνοι 3). ὃ γὰρ πολλοῦ ἄξια κεκτημένος πλούσιός ἐστιν. 7] δὲ ἀρετὴ πολλοῦ ἐστιν ἐξία, καὶ μόνος ταύτην ὃ σοφὸς κέκτηται" μόνος ἄρα ὃ σοφός ἐστι πλούσιος. καὶ ὁ ἀξιέραστός ἐστι καλός" μόνος δὲ ὃ σοφὸς ἀξιέρα- 17] στος' uóvog ἄρα ὃ σοφός ἐστι καλός. αἱ δὴ τοιαῦται ὑποσχέσεις ϑηῤεύουσι μὲν τοὺς" νέους ἐλπίσι ψυχραῖς ), οὐκέει δέ εἶσιν ἀλη- ἢ Seg. παρ᾽ δ' καὶ ὃ Τίμων ᾽) ὅτὲ μὲν τοὺς ἐπαγγελλομένους τὴν D. παράδοσιν αὐτῶν ἐπισκώπτει λέγων"! πολλῶν λαχεδόνων λυμάντορες αἰπυδολωταΐέ 5)".- 1130:à δὲ) τοὺς προσέχοντας αὐτοῖς μεταμελομένους ép οἷς μάτην ἐμόχϑησαν, παρεισάγει διὰ τούτων φῆ δέ τις αἰάζων, οἷα βροτοὶ αἰάζουσιν " ᾿οἴμοε ἐγὼ τί πάϑω, τί νύ uot σοφὸν ἔνϑα γένηται. πτωχὸς μὲν φρένας εἰμί, νόου δέ μοι οὐχ ἔνε xóxxog"). ' awtem aperte dicunt, prudentíam, cum sit scientia. bonorum δὲ malorum οἱ meutrorum, esso artens vitao agendae, quam qui amplectumtur, soli sun: pal. chri, soli divites, soli sapientes, qui enim ea possidet quae sumt megnee aestanationis et magni pretii, est dives. virtus autem est magni pretii et ma- gnae aestimationis, et solus sapiens eam possidet: solus ergo sapiens est di- ves, ot qui est dignus amari, est pulcher: solus autem sapiens est digmw amari: solus ergo sapions eat pulcher. 171, eiusmodi autem pollicitatione - spe frigida venantur adolescentes, nequaquam autem sunt verae, quare Time aliquando quidem ridet eos qui profitentur se ea esse tradíturos dicens: E multorum jwvenum exitium pestesque dolosae; 372, aliquando antem eos qui ipsis dant operam, inducit paenitentes, quod i eis frustra laborem posueriat dicens: lamentansque aliquis dixit de more dolentum:; hei mihi quid faciam hic, sit et haec sapientia quaenam? corde ego mendicus, mentis non est mibi granum, u) ἣν ol προσλαβόντες} ms Ciz. προλαβόντες. atque προλαβώντες vide- tur etiam legiese Ilervetus, qui vertit: qui praetulerint, licet excusum sit protulerint. rectius autem interpreteris: qui mente praeceperint atqut occupaverint.
P121 ») μόνοι γένονται χαλοί, μόνοι πλούσιοι, σοφοὶ μόνοι] de his Stoi- corum effatis abunde in paradoxis Cicero et Lipsius libro tertio mans- duct. atque Scioppius in elementis philosophiae mbralis.
y) ϑηρεύουσε τοὺς νέους ἐλπίσι wvvygaic] proprium hoc quidem so- pbistarum, vide Ludovici Cresollii theatrum rhetorum lib. 1 cap. 15. sed alio cavillationum frigore Dogmaticorum scita etiam testatissima af- flant Sceptioi. | ᾿: , 3) παρ᾽ ὃ καὶ ὃ. Τίμων» ms Ciz. παρὸ unico vocabulo, ut solent haee mon raro promiscue librarii scribere, Timonis versus non ex eius ἐνδαλ- μοῖς, qui elegie scripti erant, sed- ex sillis depromptos esse apparet.
a) πολλῶν λαχεδόνων λυμάντορες αἰπυϑολωταί sic acripsi metro po- stulante pro vitioso ἐπεδολωταί. pro λαχεδόνων in lierveti versione erat Laconum. λαχεδόνες eunt soni et voces philosophorum dog- mata swa crepantium, vocabulum αὐπυδολωτάς Timon eíBnxit ex Hesi qui dolor «inv» dixit vers. 83 £oy.: αὐτὰρ ἐπεὶ ϑόλον αἰπὺν ἀμήχανον ἐξετέλεσσεν.
δ) ὁτὲ δέ] ita legendum ms Ciz. pro ὅτε. c) voov δέ uot οὐκ E». xóxxec] sio νοῦ σταλαγμόν dixit poéta et de- γίδα φρενῶν Nazianzenus, etiam fidei tantillum sacri scriptores vocast ADVERSUS ETHICOS (Lib. XI]. "n ἢ με μάτην φεύξεσϑαι 4) ὀΐομαι αἰπὺν ὄλεϑρον. τρὶς μάχαρες μέντοι xal τετράκις, οἱ μὴ ἔχοντες μήτε κατατρώξαντες ἐνὶ σχολῇ ὅσσ᾽ ἐπέπαντο.
ψῦν δέ με λευγαλέαις ἔρισιν ἑἵμαρτο δαμῆναι "καὶ πενίῃ καὶ ὅσ᾽ ἄλλα βοοτοὺς κηφῆνας ἐλαστρεῖ. διότι δὲ ταῦτ᾽ οὕτως ἔχεε μάϑοιμεν ἂν ἐντεῦϑεν ἐπιστήσωντες. 113 3 γὰρ ἀξιουμένη περὶ τὸν βίον εἶναι. τέχνη xal xa9* ἣν εὐδαι- jcovety ὑπειλήφασιν, οὐ μία τίς ἐστιν, ἀλλὰ πολλαὶ καὶ διάφω- vot*), οἷον ἢ μὲν κατὰ τὸν ᾿Ἐπίκουρον, 7 δὲ κατὰ τοὺς -Στωϊ- c χούς, τὶς δὲ τῶν ἀπὸ τοῦ περιπάτου. ἤτοι οὖν πάσαις ὁμοίως ἀχολουϑητέον ἢ μιᾷ μόγῃ ἢ οὐδεμιᾷ. xui πάσαις μὲν ἀκολου- 114 ϑεῖν τῶν ἀμηχάνων διὰ τὴν μάχην. ὃ γὰρ ἥδε προστάσσει ὡς αἵρετόν, τοῦτο ἥδε ἀπαγορεύει ὡς φευχτόν᾽ οὐκ ἐνδέχεται δὲ τὸ αὐτὸ ἅμα καὶ διώκξιν καὶ φεύγειν. εἰ δὲ μιᾷ κατακολουϑητέον 175 doctr, ἤτοι τῇ ὁποίᾳ δήποτε οὖν, ὅπερ ἀδύνατον. ἀκολουϑεῖ γὰρ' ἴσον τὸ πάσαις" ϑέλειν ἔπεσϑαι. εἰ γὰρ τῇδε προσεκτέον, Ῥ22΄ τί μᾶλλον τῆδε 7 506; καὶ ἀναστρόφως! ). λείπεται ἄρα τῇ προχριϑείσῃ λέγειν δεῖν ἕπεσθαι. ἦτο. οὖν τῇ ὑπ᾽ ἄλλης προ- 178 κριϑείσῃ καταχολουϑήσομεν, ῆ τῇ ὑφ᾽. ἑαυτῆς. καὶ “εἰ μὲν" τῇ ὑφ᾽ ἑαυτῆς, ἄπιστος ἔσται, ἢ δεήσει πάσας ἡγεῖσθαι πιστάς 5).
frustra equidem fugere exitium me credo malignum, terque quaterque ii sunt dicendi iure beati, qui nec habent, nec rodunt quod maturuüit ipsa | in schola, at in fatiá fuerat me lite domari gw NS TU pauperieque atque his egitant mafe quae mala fucus, | 173, cur autem haec ita habeant, hinc didicerimus, si advertamus, quae enim Yituo agendae ars esse censetur et per quam beatos esse exiátimaDt, non est una, sed multae et discrepantes, utpote elia ex Epicuro, alia ex Stoicis, alia ex Peripateticis, aut ergo omnes sunt similiter sequendae eut una sola aut nulla, 174, et ut omnes quidem sequamur, fieri non potest proptee dissidium, quod enim haec praecipit tamquam eligendum, illa probibet tamquam fugien- dum, non contingit autem idem simul persequi et fugere, 175. sin autem sequenda est una, aut sequenda est cuiusmodicumque ea sit, quod quidem. fieri non potest, sequitur enim idem ac si ommes quis vellet sequi, si enim haec est attendenda, cur haec magis quam illa? et contra, restat ergo eam esse sequendam quae est iudicata praestantior, 176, aut ergo eam sequemur quae ab alia iudicata est praestantior, eut eam quae a se ipsa, 6t si quidem eam quae ἃ se ipsa, ei fides non habebitur, aut oportebit existimare fidem esse σιστιν ὡς χόχχον σινώπεως Math. 17 9^, simile illud spud ——— ne pilum quidem viri boni, d) ἤ μὲ μάτην φεύξεσϑαι] sic legendum e ms Ciz. atque IHenrici Ste; phasai poési, philosophica p. 60 pro u3eiv φεύξασϑαι.
e) οὐ μία τίς ἐστιν, ἀλλὰ πολλαὶ xoà διάφωνοι] idem argumentum copiose. exsequitur Lucianus lepido illo libello quem Pim eive de sectis inscripsit. — J X) καὶ évactpótpes] et vicissim, cur illa. potius quam. ἜΝ. P722 δ) ἄπιστος. ἔσται, ἢ δεήσει πάσας ἡγεῖσθαι πισεάς} ΜΔ. legendum puo καὶ δεήσει. atque solere haec inter se permutari notavit etiám Salma- sius de foenore trapezitico p. 129. contrarius librariorum arror est in Eusebii Historia Eoclesisstica lib. 2 cap. 18, ubi intet scripta Philonis Iudaei refertur: περέ τε TOU, τίς ὁ τῶν ϑείων ἐστὶ χληρονόμος, 3: πεοὶ τῆς εἰς τὰ ἴσα καὶ ἐγαντία τομῆς, nam pro ἢ in ms — Nordfolsciensis quae exstat Londini, rectius legitur xa.: / 88. c SEXTI EMPIRICI εἰ yàg ἣδε xa9? ὅσον $Q' ἑαυτῆς χέχριταε, ἐστὶ πιστή, καὶ à λοιπαὶ γενήσονται πισταί' ἐχάστη γὰρ αὐτῶν OQ avec χὰρ:- 111104, εἰ δὲ ὑπ᾽ ἄλλης, δεήσει πάλιν xal οὕτω αὐτὴν ἀπιστεΐσϑει. ὡς γὰρ αὐτή, παρ᾽ ὅσον διαφωνεῖ ταῖς ἄλλωες., ἐδεῖτο xoc; οὕτω καὶ ἡ χρίνουσα αὐτήν, ἢ διαφωνεῖ ταῖς λοιπαῖς ἀγωγαῖς ἢ δεήσεται τῆς χρινούσης᾽ καὶ παρ᾽ αὐτὸ τοῦτο οὐχ ἔστυι πισιὸν ἐκείνης κριτήριον. εἰ οὖν μήτε πάσαις ἐνδέχεταε ταῖς περὶ τὸ βίον τέχναις ἀχολουϑεῖν μήτε μιᾷ, λείπεταε μηδεμιᾷ inju] 8 xal ἄλλως, ὡς προεῖπον"), πολλῶν οὐσῶν περὲ τὸν βίον stra. κατ᾽ ἀνάγκην δεῖ τὸν μιᾷ τούτων προσαναπαυσάμενον ") χαχ- δαιμονεῖν, οὐ μόνον διὰ τὰς προειρημένας alríag*), ἀλλὰ m - ἐπὶ τὴν τοῦ λόγου προϊόντος λεχϑησομέγην. ἕκαστος γὰρ ἀνϑρω. πων ἔχεται πάϑει τιγί. ἢ 0p φιλόπλουτός ἐστι»,') ἢ φιλήδονε, ἢ ἢ φιλόδοξος. τοιοῦτος δὲ ὧν ὑπ᾽ οὐδεμιᾶς τῶν δογματικῶν ἀγω- ἢ 119 yd» δύναται χαταστέλλεσϑαι. ἀλλ᾽ ὃ μὲν φιλόπλουτας ἢ qdé- δοξος ἐχπυρσεύεται μᾶλλον τὴν ἐπιϑυμίαν ὑπὸ τῆς περιπατηταῖς ἐλοσοφίας, xa9^ ἣν ὃ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα τῶν ἀγαϑιῶν ἐστιν") ὃ δὲ φιλήδονος προσεχκαίεται ὑπὸ τῆς xavà "Eníxovoor ἀγωγῆς | τέλος γὰρ εὐδαιμονίας ἡ ἡδονὴ ἀποδείκνυταε κατ᾿ αὐτόν. ὁ ἐϊ ἢ φιλόδοξος [πρῶτος] προσεκτραχηλίζεται") εἰς αὐτὸ τὸ πάϑος πρὰ | , τῶν στωϊχῶν λόγων, χκαϑ'᾽ οὗὃς ἡ ἀρετὴ μόνον ἐστὶν ἀγαϑὼ habendem omnibus, nam si buic erit fides hebenda, quia ipse a se ips ie dicata est praestantior, reliquis quoque habenmda erit fides. nam unaqueqn earam e so ipsa iudicata est praestantior, 177, si autem ab eiie, oporubi rursus ei quoque fidem nom baberi, quemadmodum enim ipsa, quatesus ἄν sidet ab aliis, opus babet examine et judicio; ita etiam ipsam iudicams, qe - tenus discrepat.ab aliis sectis, opus habet alia quae judicet, et eo ipeo se erit eredibile illius judicium, si ergo neqne comtingit sequi omames vitse aw meque umam, restat ut nulla sit sequenda, 178, et aliequi, ut prius dixi, em multae aint vitae agendae artes, necesse est ut qui in una earem acquieved, ἢ sit infelix non solum propter prius dictas causes, sed etiam propter em | quae prooedente oratione iam dicetur, unusquísque enim homo 'ab slim tenetur affectione seu. animi perturbatione: aut.enim divitiarum aat volupt- tum aut gloriae amore tenelnr ac desiderio. talis outem qui exsisut.a malh Dogmaticerum secta potest reprimi, 179, sed qui tenetur divitiarum amere e gloriae, is magis incenditur cnpiditate a philosophia peripetetica, secundus quam divitiae et gloria sunt in bonis, qui amat voluptates, etiam inflemme- tur ab Epicuri disciplina: finis enim infelicitatis ex eius sententia demeastm- twr voluptas, ambitiosus autem et gloriee cupidus a fStoieis peaecipitamr in ipsam affectionem, ex quorum sententia virtus est solum bonum et quei À) ὡς προεῖπον] sect. 173. superius lég. ἡ χρίγουσα pro πρίν. [quod recepimus.] * (3) προσαναπαυσάμενον ms Savil. προσαναπαυόμενον».
k) διὰ τὰς προειρημένας αἰτίὰς} supra sect. 110 ε΄.
ἢ ἢ φιλόπλουτος) eonfer, si placet, dicta ad sect. 120, m) ὁ πλοῦτος x&i ἡ δόξα τὼν ὠἀγαϑῶν ἐστι») Aristoteles inter bom externa numerat gloriam et divitias, perinde ut valetudínem sect.
' 51 17. neque tamen pro eummo illa habuit bono, eed sine quibus falici- tas menca atque imperfecta esset, δεήσει d$. xal τῆς ἐχτὸς εὐημερέας, ar- ϑρώπῳ ὄντι 10 Nicomach. cap. 8: n) πρῶτος προσεχτραχηλίζεται) mom agnoscit Hervetus πρῶτος et vi- deter ex similitudine cum πρὸς ortum, de τραχηλέζειν notareet viri decti ad Hobr, 4 13, Petrus Faber lib. 1 Agonisticoan cap. 2, Gisbertus lib, 1 Var, Observatt, eap. 12, Velesius ad Sozomenum p. 135 et Perisoaius ad Aelianum p. 769 inf, leg. προσησομϑα pro προησ, (quod recepimus.]
Ld ADVERSUS ETHICOS [Lib Xl] ὠ 8e9 xal τὸ ἀπ᾽ ἀρετῆς γινόμενον. | πᾶσα οὖν ἡ λεγομένη περὶ τὸν 180 βίον ἐπιστήμη τοῖς δογματικοῖς φιλοσόφοις. ἐπιτείχισμά ἐστι τῶν ἀνθρωπίων κακῶν, ἀλλ᾽ οὐ βοήϑεια. κἄν μίαν δὲ δῶμεν εἶναι τέχνην περὶ τὸν βίον, καὶ ταύτην σύμφωνον, οἷον τὴν στωϊκήν, οὐδ᾽ οὕτως προσησύμεϑα διὰ τὸ πολλὰς καὶ ποικίλας αὐτῇ συνεισ-.
ἰγέσϑαι κῆρας. εἰ γὰρ ἣ μὲν περὶ τὸν βίον τέχνη φρόνησις 181 οὖσά ἐστιν ἀρετή 5), τὴν δὲ ἀρετὴν μόνος εἶχεν à σοφός Ῥ)"Ὁ 428 οἱ Στωϊχοὶ μὴ ὕντες σοφοὶ“) οὐχ ἕξουσι φρόνησιν οὐδὲ τέχνην τινὰ περὶ τὸν βίον. μὴ ἔχοντες δὲ ταύτην οὐδὲ ἄλλους διδά-- δουσιν. εἴπερ ve κατ᾽ αὐτοὺς οὐδεμία δύναται συστῆναι τέχνη; οὐδ᾽ ἡ περὶ τὸν βίον συστήσεται. ἀλλὰ μὴν τὸ πρῶτον" τὸ ἄρα δεύτερον.. τέχνη γάρ ἔστι σύστημα ἐκ καταλήψεων 7)" καὶ 188 «ατάληψίς ἐστε χαταληπτικῆς φαντασίας συγκατάϑεσις. οὐδὲμία δ᾽ ἦν καταληπτικὴ φαντασία") διὰ τὸ μήτε πᾶσαν. ὑπάρχειν φανφασίαν χαταληπτιχήν" μάχονται γάρ" μήτε τινὰ διὰ τὴν ἄνε- πιχρισίαν. μὴ οὔσης δὲ καταληπτικῆς φαντασίας οὐδὲ συγχα- τάϑεσίς Tig αὐτῆς γενήσεται" οὑτωσὶ δὲ οὐδὲ κατάληψις. μὴ οὔσης δὲ καταλήψεως οὐδὲ σύστημα ἐκ χαταλήψεων γενήσεται, τουτέστι τέχνη. ᾧ ἀκολουϑεῖ τὸ μηδὲ περὶ τὸν βίον εἶναί τινα * téyvn»'). πρὸς τούτοις 5 χαταληπτικὴ φαντασίω κρίνεται κατὰ jag τοὺς Στωϊκοὺς ὅτι χαταληπτική ἐστι τῷ ἀπὸ ὑπάρχοντος γενέ- i &t ex virtnte, 180. quaecumque ergo a dogmaticis philosopbis dicitur vitae agendae scientia, est humanorum malorum propugnaculum, mom. auxilium,.
quodsi etiam dederimus esse unam vitae agendae artem et eam de qua om- mes convoniant, verbi gretia Stoicam, ne sic quidem eam admittemus, prepterea quod multae et variae simul cum ea inferentue: calamitates, 181, si enim vitae quidem agendae ars, oum sit prudentia, est virtus, vietutem au- tem solus habot sapiens; Steic cum mom sint sapientes, nos habebunt pru- dentiam neque vitse agendae artem aliquam. cum mon babeant autem, neo alies.decebunt, et si. ox eorum sententia nulla ars: potest.censistere, ne con» sistet quideq ars vitae agendae, atqui est primum: est ergo etiam secundum, 182, est enim ars id quod est compositum ex comprehensionibus;. et comprehenmsie est comprehendentis pbantasíne assensio, nulla est eutem compre- hendens phantasie, propterea quod nec omsmis phamtasia sit comprehendens (pegsment enim inter se) neque. aliqua, proptereae quod nula sit facuMas eas discesmendi, si non sit sutem comprehendens phantasia, nec erit ula eius assensio: itaque nec comprehensio, si non sit entem compeehensio, nee erit id quod est compositam ex compreheneionibus; nempe ars, cui est consequens, me vitee quidem agendae aliquam esse artem. 183. ad haec accedit,. quod comprehendens phantasia ex Stoicorum sententia iudicatur esse tompreheno) φρόνησις οὖσά ἔστιν ἀρετὴ} vide si placet 8 Pyrrbosiar. sect. 940P 123 et ibi » me dicta. p) τὴν ἀρετὴν μόνος εἶχεν ὁ σοφός] inter Stoicorum: paredoxa solum ' sapientem: virtute: pollere, ex praescripto virtutis vivere, Lipsius lib. 8 - manuduot, diss. 16. IE | 9): o Στωϊχοὶ. μὴ ὄντες coqo(] Stoici libenter fatebsntur illum sapion- tem.suum vix in multis saeculis unum ao fortasse. nullum usquam reeriri. vide ad 1 contra Physicos sect. 189 et ad iam laudatum tertii Jysiouiaram libri locum. | ὁ τὴς ec ἜΝ ' τὴ τέχνη σύστημα καταληψεων) 3 Pyrrhbon. sect, 241. — ε) οὐδεμία δ' ἦν καταληπτιχὴ qarracía) lib. t adversus- Log. sect. — 4). εἶγαέ τινα τέχνην) in Ciz, deest τινά.
ee — SEXTI EMPIRICI σθαι"), καὶ xus! αὐτὸ τὸ ὑπάρχον ἀνασεορεμαγμένως χαὶ ἐσφραγισμένως ἢ. “τό 9* ὑπάρχον δοκερεέζεεαε, ὅτε c ἐστίν, ἐκ τοῦ καταληπτικὴν χεινεῖν φαντασίαν. εἰ δέ, ἵνα xaralgniu) χρένηται φαντασία, τὸ ὕπαάρχον δεῖ ἐπεγν A ἵνα δὲ τοῦτο χαταληφϑῇ, τὴν καταλητεκεκὴν φαντασίαν ( εἶναι" ἑκάτερον δὲ διὰ ϑάτερόν ἔστεν ἄπεστον" ἀγνωρίστου τῆς καταληπτικῆς φαντασίαφε ἀναερεῖταε καὶ ἢ τέχνη, σι 184 οὖσα ἐκ καταλήψεων. εἴπερ τε ἧ -περὲ τὸν ϑέον ἐπιστήμη στιν ἥ φρόνησις, ϑεωρητιχὴ τῶν τε ἀγαθῶν» ") καὶ χακ οὐδετέρων ἐστίν, ἤτοι ἑτέρα καϑέστηκε τῶν ἀγαθῶν ovi ἐπιστήμη τυγχάνειν, ἢ 7 αὐτή ἐστε τὸ ἀγαθόν. καϑὸ xe ᾿ ζόμενοί τινὲς ἐξ αὐτῶν φασιν. “ἀγαθόν ἔστιν ἀρετὴ ") 186 μετέχον ἀρετῆς". xai εἰ μὲν ἑτέροε ἐστὶ παρὰ τὰ. ἀγαϑὰ λέγεται ἐπιστήμη, οὐδ᾽ ὅλως ἔσταε ἐπεσκήμεη - πιῶσα füp ἐπι ὑπαρχτῶν τινῶν ἐστε γνῶσις τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ καχὰ n(x ἐδείξαμεν ") ἀνύπαρχτα. ὥστ᾽ οὐδ᾽ ἐπεστήμεη zig ἔσται 4) 188xai χαχῶν. εἰ δ᾽ αὐτή ἐστιν ἀγαϑόν, καὶ ἀξειοῦντωι, τῶν P124 336» εἶναι ἐπιστήμη, ἑαυτῆς ἔσξαε ἐπεστήμη- ὃ πάλιν át τὰ γὰρ ὧν ἐστιν ἐπιστήμη, ταῦτα προεπενοεῖταε τῆς mou, οἷον ἰατρικὴ λέγεται ἐπιστήμη ὑγιεενῶν καὶ νοσερῶν καὶ oj ρων" ἀλλὰ προὔφέστηκε τῆς ἰατρικῆς καὶ προηγεῖται τὰ Py xul νοσερά. πάλιν τε ἤ μουσικὴ ἐμρελῶν ἔστε xol ἐχμελῶν, jQuwv τε xai ἐχρύϑμων ἐπιστήμη - ἀλλ᾽ οὐ πρὸὲν τούτων [jg 177 μουσική. καὶ αὐτοὶ δὲ τὴν διαλεκτικὴν ") ἐφώσαν ἐπιστήμῃ 'dems, ex eo qued existit: et congruent r ei quod. existit, per imprewum et obsignationem, et id quod exsistit, exsistere probatur ex eo qmod cw prehondontem movess phantasiam. si autem ut comprehendens iudicetur ple- tasie, oportet id qued exsistit, esso cognitum, atque we hoe vicissin compt- hendetur, eomprehendentom.phantesiam esse firshame ac stabilem: alierin swtem fides feri mutuo per alterum nom potest, cum sit igneta canprebn- dens phantasia, ars quoque tollitur, ut quae sit id. qmod «est composium s osmprehensionibus, 184, et si agendae vitee scientia, mompe predenta, c» wunplatur bora et mala et neutre, aut est diversa ὦ bomis quorum dici scientia, ant ea ipsa est bonum. quopropter quidam ex eis de&mientes dimi '&benum. est virtus aut quod est cius particeps", 185, et si.ess diversa a be- mis quoram dicitur scientia, ne erit quidem omnimo scientia. ommis enim solemtia est aliquorum quae sunt, bona autem et mala nom esse prius ostes- dimus, quamobrem nec est quidem ulla scientia bonorum et malorum, 186. sa euwtew ipsa est bonum et censetur esse scientia bonorum, sui emit acienta. qued russás est ebsurdum: ea enim quorum est scientia, cogitantur san - scientiam, ut ars medendi dicitur scientia salubrium et non saluprium εἰ ' meutrorum; sed amte artem medendi prins fuerunt et praecedunt salubria & imsalubris, rursus musica est scientia modulatorum et non modulatormm na- meeresorusmque.et nen nwsserosorum: sed amte es mon est musica, 287. ἡμὴ 'queque dixerumt dialecticam esso scientiam verorum et falsorum, et neabe- wu) τῷ ἀπὸ ὑπάρχοντος γενέσϑαι) 8 Pyrrbon. sect. 941 et lib. 2 adrer- eus Log. sect. 88. J δ) lvanoptuayu£vog xal ἐναπεσφραγισμένως)] lib. 1 adversus Lot. y) ϑεωρητιχὴ τῶν τε ἀγαϑῶν) supra sect. 170. z) ἀγαϑόν ἐστιν ἀρετή] vide sect. 22 huius libri. - a) πρότερον ἐδείξαμενἾ sect. 43 sq. m P4724 ᾿) καὶ αὐτοὶ τὴν διαλεκτιχήν] Stoici. vide Latrtium 7 49, Suidam in Διαλεχτιχή et nostrum 2 Pyrrhon, sect 94 et 947.
ADVERSUS ETHIQOS [Lib. XI). |.
ν ἀληϑῶν τε καὶ ψευδῶν xal οὐδετέρων. οὐχοῦν προὔφέστηκε τῆς διαλεκτικῆς τἀληϑῆ καὶ ψευδῆ καὶ οὐδέτερα. εἰ δὲ ἑαντῆς ἐστιν ἐπιστήμη ἡ φρόνησις, ὀφείλει προῦὔφεστάναι ἑαυτῆς. οὐδὲν. δὲ δύναται ἑαυτοῦ προὐφεστηχέναι' οὐδὲ ταύτῃ τοίνυν ῥητέον εἶναί τινὰ περὶ τὸν βίον ἐπιστήμην. πᾶσῴ Tt ὑπαρχτὴ ) τέχνη κοὶ 188 ἐπιστήμη ἐκ τῶν ἀποδιδομένων ὑπὸ αὐτῆς τεχνιχῶν τε xol (m — στημονιχῶν ἔργων καταλαμβάνεταψί οἷον ἰατρικὴ μὲν ἐκ τῶν ἰ ἰατρικῶς γινομένων, κιϑαριστικὴ δὲ ἐκ τῶν κιϑαριστικῶρ, καὶ - ἤδη ζωγραφία καὶ ἀνδριαντοπλαστικχὴ καὶ πᾶσαι ui ἐμφερεῖς.
ἡ δὲ γε περὶ τὸν βίον ἀξιουμένη στρέφεσθαι τέχνη οὐδὲν ἔχει συμβεβηχὸς ἐνέργημα, ὡς παραστήσομεν " οὐκ ἄρα ἔστι τις περὶ τὸν βίον τέχνη. οἷον πολλῶν λεγομένων παρὰ τοῖς Στωϊκοῖς περέ 189 τε τῆς τῶν παίδων ἀγωγῆς καὶ περὶ τῆς πρὸς τοὺς γονεῖς τιμῆς καὶ ἔτι τῆς πρὸς τοὺς 4) κατοιχομένους ὁσιότητος, ὀλίγα ἐξ ἔχά--: στου εἴδους ἐπιλεξάμενοι δείγματος χάριν προοισόμεϑα εἷς τὴν τῆς ἐπιχειρήσεως κατασκευήν. ἫΝ Καὶ μὴν περὶ μὲν παίδων ἀγωγῆς ἐν ταῖς διατριβαῖς ὃ αἷ- 190 ᾿ ρεσιάρχης Ζήνων τοιαῦτά τινα διέξεισι “διαμηρίζειν 4) δὲ μηδὲν - μᾶλλον μηδὲ ἧσσον, παιδικὰ ἢ μὴ παιδικά, μηδὲ ϑήλεα ἢ ἂρ- ρενα. οὐ γὰρ ἄλλα παιδικοῖς ἢ μὴ παιδικοῖς οὐδὲ ϑηλείαις ἢ ἄφρεσιν, ἀλλὰ τὰ αὐτὰ πρέπει τε καὶ πρέποντά ἐστι", καὶ ná- λιν ““διαμεμήριχας τὸν ἐρώμενον; οὐχ ἔγωγε. πότερον ) οὐκ ἐπεθύμησας αὐτὸν διαμηρίσαι; καὶ μάλα. ἀλλὰ ἐπεϑύμησας παρασχεῖν σοι αὐτὸν ἢ ἐφοβήϑης κελεῦσαι; Al'. ἀλλ᾽ ἐχέ- Asvoag; καὶ μάλα. εἰϑ'᾽ οὐχ ὑπηρέτησέ σοι9); οὐ γάρ", περὶ 191 rum, ergo vera et falsa ét nentra fuerunt ante dialecticam, si igitur preden- tia est sul ipsius scientia, ea debet 4920 ante se, nibil autem potest esse ante se: mec hac ergo ratione dicendum est esse aliquam vitae degendae scientiam, 188, omnis quoque quae est ars et scientia. comprehenditur ex iis quao funt artificiose et scienter, ut ars quidem medendi ex iis quae medice fiunt, di- tharistica antem ex iis quae cítharistico, pictura quoque itidem et statuaria et omhes similes, ars autem quae censetur versari in vita nullum babet opus qáod ei congrseat, ut ostendemus, non est ergo aliqua ars vitae agendae, 189, ut cum multa dicantur apud Stoicos de filierum educatione et de honore in parentes et preeterea de pietate ac religione in defunctos, paucis ex uno- quoque genere eleétis ea exempli causa proferemus ad probandam argu- mentationem, ΄ jac. ἢ "A 190, Atque de liberorum quidem educatione in diatribis haec dicit Zene princeps sectae Stoicae: "dividere nihilo magis neque minus pusiones quam mon pusiones, neque feminas quam masculos. nom enim alia pusiones aut mon pusiones meque feminas aut masculos, sed eadem decent et sunt decen- ta". et rursus: '*divisistino dilegtim? nequaquam, utrum mon desideresti eum dividere? maxime, sed desiderasti ipsum se tibi preebere, am tíimuioti iubere? nom per Iovem, sed iussisti? maxime, deinde mom tibi morem gese) ὑπαρζχτή] ms Ciz. et alius codex ὑπαρχτιχή.