Ζυνάμει μὲν οὖν συναποδέδεικται τῷ μὴ εἶναί τινα περὶ 316 τὸν βίον τέχνην τὸ μηδὲ διδακτὴν αὐτὴν καϑεστάναι. τῶν γὰρ μὴ ὄντων οὐ γίνεται μάϑησις. ὅμως δ᾽ ix περιττοῦ συγχωρή- σαντες αὐτῆς τὴν ὕπαρξιν διδάσκωμεν ὡς ἔστιν ἀδίδακτος. πολὺς 917 piv οὖν xul A T ἐστὶ παρὸ τοῖς φιλοσόφοις ὁ 0 περὶ τῆς μα- ϑήσεως λόγος. ἀλλ᾽ ἡμεῖς γε. τὰ κυριώτατα ἐπιλεξάμενοι ϑήσο- μεν, ὧν τὰ μὲν κοινότερον ἐπιχειρεῖται παρὼ τοῖς Σκεπτικοῖς εἰς τὸ μηδὲν εἶναι μάϑησιν᾽ τὰ δὲ καὶ ἰδιαίτερον λέγεται περὶ aj- τῆς τῆς φρονήσεως. ᾿ τάξει δὲ πρώτας σκοπῶμεν τὰς κοινοτέρας ἐπιχειρήσεις. ἐπὶ πάσης τοίνυν μαϑήσεως ὅμολογεῖσϑαι δεῖ τὸ 218 τε διδασχόμενον πρᾶγμα καὶ τὸν διδάσκοντα καὶ τὸν μανϑάνοντα καὶ τὸν τρόπον τῆς μαϑήσεως. οὐδὲν δὲ τούτων ἐστὶν ὑμόλο-- γον, ὡς δείξομεν' οὐκ ἄρα ἔστι τις μάϑησις. xol ἐπεὶ πρῶτον ἐμνήσθημεν τοῦ διδασχομένου πράγματος, περὶ αὐτοῦ πρῶτον ἀπορητέον. εἰ γὰρ διδάσκεταί τι πρᾶγμα, ἤτοι τὸ ὃν διδάσκε- 219 ται η ΚᾺ τὸ μὴ ὄν. οὔτε δὲ τὸ ὃν διδάσκεται, ὡς δείξομεν, οὔτε τὸ μὴ ὄν, ὡς παραμυϑησόμεϑα ")» οὐχ ἄρα διδάσκεταί τι πρᾶ- P 130 quatenus autem assequitur ea quae desiderabat, exsolutam habet perturbatio- nem. 215. non est ergo sapiens continens prudentiae ratione, aut si est, est omuium bominum infelicissimus, sed si nnaquaeque ars magis prodest ei qui ipsam possidet, ostensum est autem eam, quae vitae agendae censetur esse ers, non podesse prossessori; dicendum est nullam esse vitae agendae artem, VII. Àn degendae vitae ars possit doceri.
216, Atque cum eo quidem quod nou est vitae degendae ars aliqua, vi ac potestate simul ostensum est nec eam posse doceri, eorum enim quae non sunt, non est disciplina, et tamen etiamsi ex abundantia concesserimus eam esse, doceamus eam non. posse doceri, 217, atque multa quidem et varia di- cunt philosophi de disciplina, nos autem praecipua selecta aíferemus, ex quibns quaedam communius tractantur a Scepiicis ad ostendendum nihil esse disciplinam: quaedam peculiarius dicuntur de ipsa prudentia, ordine auiem primas communiores consideremus argumentaüones. 218. in omni ergo dis- ciplina fatendum est esse et rem quae docetur et eum qui docet et eum qui discit et modum disciplinae, de his autem nihil constat nec in confesso est, wt ostendemus. non est ergo aliqua disciplina. et quoniam primum rei quae docetur meminionus, de ea primum est dubitandum. 219. si enim docetur res aliqua, aut docetur quod est, ant quod non est, sed neque quod est docetur, ut ostendemus, neque quod non est, ut expouemus. non ergo docetur res aliqua.
8) πάντων ἀνθρώπων χαχοδαιμονέστερος eadem civillatione colligat nliquis infelitéiorem esse eum qui medicamentorum ope morbo levatur, quam qui vel ex morbi vi vel prae furore non sentit se aegrotare.
1) ἤτοι τὸ ὧν διδάσχειαι confer Laóériium 9. 100 et quae noster libro contra Grammaticos gect. 10 et lib, 3 Pyrrhon. sect. 253 seq.
u) ὡς παραμυϑησόμεϑα] ms Ciz. ὡς παραστήσομεν, sensu eodem, — p 430 Q0 cs ny Au ER pe geo Ed — a e E NR erm s ro dr kr ide iud en ei MEN. ONES tt Tes ΨΥ iua aee us — esr ws οὐ τοίνυν τὸ μὴ ὃν διδάσκεται. ἐπεί τοι εἴπερ τὸ μὴ ὃ GXETOA, ἤτοι καϑ' ὃ μὴ ὃν ἐστι, διδάσκεται, ἢ κατ᾽ « xa^ ὃ μὲν οὖν μὴ ὃν ἐστιν, οὐ διδάσκεται" εἰ γὰρ τὸ καϑ' ὃ μὴ ὃν ἐστι, διδάσκεται, οὐδὲν ὦ ὃν διδαχϑήσεται ἄτοπον. καὶ μὴν οὐδὲ κατ᾽ ἄλλο τι. τὸ γὰρ ἄλλο τι H δὲ μὴ ὃν οὐκ ἔστιν. ὥστ᾽ οὐχ ἂν διδαχϑείη τὸ μὴ ὃν.
225 οὖν λέγειν, τὸ ὃν διδάσκεσϑαι" Ἃ καὶ αὐτὸ ζῶν ἀδυνά!
ξομεν, εἰ γὰῤ τὸ ὃν διδάσκεται, ἤτοι καϑ᾽ ὃ ὄν ἐστιν, ἄλλο τι. χαὶ εἰ μὲν χαϑ᾽ ὃ ὧν ἐστι διδάσκεται, οὐδὲ ἔστι κτόν. ElyE τῶν ὄντων οὐδέν ἐστι διδακτόν, οὐδέ γε ἔστο δασχόμενον" δεῖ γὰρ ἀδίδακτόν τι εἰναι?), ἕνα ἐκ τού: et id quidem quod non est, non docetur: nihil enim ei accidit, qc nec dooeri,. 22U. et alioqui, si id quod non est, docetur, verum t non est: veris euim competit discipliua. si outem quod non est est, statim etiam fiet ut sit, verum quidem certe dicunt Stoici id est et quod ex adverso alicuius ponitur, absnrdum est autem esse non est. nou ergo id quod non est docetur. id quidem certe quod docetur movens.pbantasiam, quod autem non esf, uon potest more tasiam. 'non potest ergo doceri quod nou est. 22]. praeterea εἷς est docetur, nihil veri docetur. nam his qnae sunt atque existunt veritas. si autem nihil veri docetur, omue quod docetur est falsun surdum est omne quod docetur, falsum 6486: non ergo docetur q est. nam si id quod non est docetur, aut docetur qnatenns non secundum aliquid aliud. atque quatenus quidem non est, non doc enim quod non est, quatenus non est docetur, nihil docebitur. quod est absardnm. sed neque secundum aliquid aliud. in qno enmim es aliud, id exsistit. quod autem non est, non exsistit. quamobrem q est, minime potest doceri. 222. restat ergo ut dicatur id qmod east. quod ipsum quoqne ostendemus non posse fieri. si enim quod est, aut docetur quatenus est, ant secundum aliquid alind. et si quide iur quatenus est quod est, ne poterit quidem doceri, si antem ex sunt nihil potest doceri, ne erit quidem quod doceatur. Oportet « quid esse eiusmodi quod doctum iam non sit, uf ex eo fiat di ADVER&US ETHICOS [Lib. ΧΙ]. — 82 ϑησις γένηται. ὥστε xad ὃ μὲν ὃν ἐστιν, οὐχ ἂν διδαχϑείη τὸ 223 ὄν. καὶ μὴν οὐδὲ xar! ἄλλο τι συμβεβηκὸς αὐτῷ, ὅπερ μὴ ὧν ^ ἐστιν. ἀλλὰ πᾶν τὸ συμβεβηκὸς αὐτῷ ὄν ἐστιν. ὥστ᾽ εἰ τὸ ὃν καϑ᾽ ὃ ὃν ἐστιν, οὐ διδάσχεται, οὐδὲ κατ᾽ ἄλλο τι διδαχϑήσεται.. ἐκεῖνο γὰρ ὅτι ποτέ ἐστιν ἄλλο συμβεβηκὸς αὐτῷ, ὃν ἐστιν. εἶ οὖν TL τὸ ὃν διδάσχεται μῆτε τὸ μὴ ὃν, παρὰ; δὲ ταῦτα οὗ-- δέν ἐστιν, οὐδὲν τῶν ὄντων διδάσκεται. καὶ ἄλλως. ἐπεὶ τῶν 221 τινῶν τὰ μέν ἐστι σώματα τὰ δὲ ἀσώματα, εἰ διδάσκεταί τι, ἤτοι τὸ σῶμα διδάσχεται ἢ τὸ ἀσώματον" οὔτε δὲ τὸ σῶμα δι- | δάσκεται οὔτε τὸ ἀσώματον" οὐχ ἄρα διδάσκεται. τὸ μὲν οὖν σῶμα͵ οὐ διδάσχεται, καὶ μάλιστα κατὰ τοὺς ἀπὸ τῆς στοᾶς. 2] λεχτὰ γάρ ἔστι τὰ διδασχόμᾳενα dy ' diua δ᾽ οὐκ ἔστι τὰ λεάζτά. xoi ἄλλως" εἰ τὸ σῶμα. μήτε αἰσϑητόν ἐστι μήτε νοητόν ἐστιν, 225 οὐ διδάσχεδαι τὸ σῶμα. δεῖ γὰρ τὸ διδασκόμενον. ἢ αἰσϑητὸν εἶναι ἢ νοητόν. μηϑέτερον, δὲ ὃν οὐ διδάσκεται. τὸ δ᾽ ὅτι οὔτε αἰσϑητόν στιν οὔτε γοητόν ἐστι τὸ σῶμα, παρεστήχαμεν ἐν τοῖς πρὸς τοὺς Qvoixovc"). ἂν τε γὰρ ἀϑροισμός τις 3] τὸ σῶμα, 226 ὥς got ὃ Ἐπίκουρος?. a μεγέϑους καὶ σχήματος καὶ ἀγτιτυ-: πίας, ἐών τὲ τὸ τὰς τρεῖς ἔχον διαστάσεις μετὰ ἀντιτυπίας" ἐπεὶ πᾶν τὸ xarà σύνοδον πλειόνων λαμιβανόμενον οὐκ ἔστι τῆς ἀλό-- γου αἰσϑῆήσεως λαβεῖν, ἀλλὰ λογικῆς τινος δυνάμεως" οὐκ ἔσται“) τῶν αἰσϑητῶν τὸ σῶμα. καὶ εἰ αἰσϑητὸν δὲ ὑπάρχοι, πάλιν 221 ἀδίδακτον γενήσεται. τῶν γὰρ αἰσϑητῶν οὐδὲν διδάσκεται" οἷον 223. quamobrem quatenus quidem est, non poterit doceri quod est. sed neque quatenus est aliquid aliad eius accidens, quod non est. sed omne quod ei accidit, est. ut adeo si id, quod est, quatenus est, non docetur, meque secündum aliud quid possit doceri. illud enim, quodcumque est aliud ei accidens, utique est. si ergo neque quod est, docetur, neque qnod nom „est, praeter haec autem nihil est: ex iis quae sunt, nihil docetur. 221 et alioqnin, quoniam ex aliquibus alia quidem sunt corpora, alia vero incorporea: si docetur aliquid, aut docetur corpus aut incorporeum. sed neque corpus doce-- tar neque incorporeum., nihilitaque docetur. ac corpus quidém non docetur, ma- xime ex sententia Stoicorum, nam quae docentur, sunt quae illi appellant dicta. illa autem negant esse corpora. 225. et alioqui, si corpus neque est sensile ne- que cadit sub intelligentiam, non docetgr corpus. oportet enim quod docetur, esse, tensile aut cadere sub intelligentiam. si neutrum eutem sit, non docetur. qnod autem corpus nec sit sensile nec cadat sub intelligentiam, ostendimus in iis quae scripsimus adversus Physicos. 226. nam sive corpus, ut dicit Epi- curus, est congeries maguitudinis et figurae et resistentiae, seu quod tres hahet dimensiones ac intervalla cum resistentia, quoniam quidquid sumitur ex coitn multorum, id mon est sensus carentis ratione accipere, sed ali- cuius facultatis participis rationis, non erit corpus ex sensilibus. 227. quod.
si sensile sit, rursus erit eiusmodi ut non possit doceri. ex sensilibus enim a) λεχτὰ γάρ ἐστι τὰ διδασχόμενα) ssepius dixi per Aud a Stoicis P 481 intelligi sententiam atque significagonem verborum, quae mente per- cipitur, adeoque etiam disci ac doceri potest. illam vero i iran esse corpus, cum voces ipsas et res vocibus denotate: corporibus s ———— vide ad lib. 2 contra Log. sect. 12.
b) ἐν τοῖς πρὸς vovg Φυσιχούς] lib. 1 contra Phys. sect, 137 seq. 361 seq. in eandem sententiam dispátat 2 Pyrrhoniar. sect. 4T seq..
c) ὥς φησιν ὃ Ἐπίκουρος] vide ad librum contra Grammatico «ect. 21. d) οὐκ ἔσται] ms. Ciz. eux ἔστι. b n ] ) — ' 822.. SEXTI EMPIRICI οὐδεὶς λευκὸν δρᾶν μανϑάνει, οὐδὲ γλυχέος γεύεσθαι, οὐχ vxo τινος εὐωδίζεσϑθαι ψύχεσθαι ἀλεαίνγεσϑαι, ἀλλ᾽ ἀδίδακτός ἐστιν 7 πάντων τούτων ἀντίληψις. οὔτε τοίνυν αἰσθητόν ἐστε τὸ σῶμα, 9980U:' εἰ αἰσϑητὸν ὑπάρχει, κατὰ τοῦτ᾽ ἔσταε διδακτόν. καὶ μὴν οὐδ᾽ ὡς νοητὸν δύναται διδάσκεσϑαι. εἰ γὰρ μήτε τὸ μῆκος xav ἰδίαν ἐστὶ σῶμα μήτε τὸ πλάτος μήτε τὸ βάϑος, τὸ δὲ G ἁπάντων τούτων σύνϑετον, δεήσει πάντων ἀσωμάτων ὄντων xoi τὸ ἐξ αὐτῶν ἀϑροισμα ἐννοεῖν *) ἀσώματον xai οὐ σῶμα" du 929 δὲ τοῦτο καὶ ἀδίδαχτον εἶναι τὸ σῶμα" τῶν τε σωμάτων) τὰ δ μὲν εἶναι αἰσϑητά, τὰ δὲ νοητά. “διόπερ εἰ διδάσκεται τὸ σῶμα, ἦτοι τὸ αἰσϑητὸν διδάσκεται ἢ τὸ νοητόν. οὔτε δὲ τὸ αἰσϑητὸν ^ διδάσκεται, διὰ -τὸ φαίνεσθαι"), καὶ ἐξ αὐτοῦ πᾶσε λ) πρόδηλον ὑπάρχειν" οὔτε τὸ νοητὸν διὰ τὴν ἀδηλότητα καὶ τὴν ἀγεπίχριτον μέχρι τοῦ νῦν περὶ αὐτοῦ διαφωνίαν, τῶν q(Ty ἀτομονὴ αὐτὸ λεγόντων τῶν δὲ τμητόν" καὶ τῶν μὲν ἀμερὲς καὶ ἐλάχι- στον, τῶν δὲ μεριστὸν xal εἰς ἄπειρον τέμνεσθαε δυνώμενον"). ϑοοῦχ ἀρα διδακτόν ἐστι τὸ σῶμᾳ' ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ ἀσώματον. P 7327) γὰρ ἰδέα τίς!) ἐστι Πλατωνικχὴ ἢ τὸ παρὰ τοῖς “ΣΣτωϊκοῖς λεκτὸν ἢ κενὸν ἢ τύπος ἢ χρόνος ἢ ἄλλο τι τῶν τοιούτων. ὁ τι δ᾽ ἂν ἢ τούτων, ἔτι ζητουμένην καὶ ἀνεπιχρέτως διαφωνοιnjbil docetur, ut nemo discit videre album neque gustare dolce nequ ab aliqno odorem fragrantem percipere, frizefieri calefieri, sed doceri »« petitur eorum omnium apprehensio. neque ergo corpus est sensile, neq si sit sensile, ea ratione poterit doceri. 298, sed neqne ut quod cadat s iutelligeutiam, potest doceri. δὶ enim neque longitudo separatim est corpe neque latitudo neque profunditas, sed ex his omnibns compositum; ope tebit,^cum sint omnia incorporea, etiam quod est ex eis coactum ac ce gregatum, intelligere incorporeu:n et non corpus, et ideo eiiam mon pow doceri corpas. 22), porro ex corporibus alia sunt sensilia, alia quae cade sub intelligentiam. quamobrem si docetur corpus, aut id quod est sensils docetur, aut id quod cadit sub intelligentiam. sed neque quod est semilt * docetür, propterea qnod appareat et ex se sit omnibus evidens, neque qse cadit sub intelligentiam, propterea quod obscurnm sit et hucusque intet cedat quae diiudicati non potest de iis dissensio, cum alüi dicaut id eu individun;, alii dividuum, ct alii carere partibus et esse minimum, sl secari posse in partes et dividi in infinitnm.non potest ergo doceri cer pus. 230, sed neque iucorporeum: out enim est aliqua idea Platonica, au «uod a Stoícis vocatur dictum πὶ vero inane aut locus aut tempus as aliquid alind ex iis quae suut huiusmodi, quodcumque antem sit ex bis habet substantiam de qua adhuc quaeritur et. de qua dissidetur absque di €) érroeiv] Ciz. et Genev. voci».
JF) τῶν τὲ Goucior] ita malim cum Ciz, quam τῶν δέ, 4) διὰ τὸ «κί ἐσύ αι} quia apertum est per se omnium sensibus, pos indiget doctrina, sect, 227 et 732 atque 3 Pyrrhon. sect, 234.
hb) γαὶ ἐξ κὐτοῦ πᾶσι) in. Ciz, deest πᾶσι, nec legit Herretus, ij) τῶν μὲν c«rouor] ut Leucippus Democritus et Epicuii schola.
1) εἰς ἄπειρον τέμγεσϑιι δϑυνάμενο») ita Stoicis visum, nihil esse mr nimum in natura quod dividi nequeat, ssd materiae partes in infinitez secari ac dividi posse, vide Aldobrandinum ad Laert 7 150.
P^89 ἢ) ἰδέα τις) res incorporales similiter enumerat noster contra Grae maticos &eét. 23, ubi dicta, si placet, vide. de ideis, eas secundum Platonem erse incorpofeas, mentio etiam 2 contra Phys. sect. 358. de ϑιοὶ corum ÀexrQ ad 2 contra Log. sect. 12, ADVERSUS ETHICOS [Lib XI. —— 833 μένην ἔχει τὴν ὑπόστασιν. τὸ δὲ τὰ ἔτι ἀμφισβητούμενα ὡς 381 ἀναμφίλεκτα λέγειν διδάσκεσθαι τελέως ἐστὶν ἄτοπον. ἀλλ᾽ εἰ τῶν ὄντων τὰ μέν. ἐστε σώματα, τὰ δὲ ἀσώματα, δέδεικται δὲ μηϑὲν τούτων διδασκόμενον, οὐϑέν ἐστι τὸ «διδασχόμενον. καὶ ἄλλως. εἰ διδάσκεταί τε ἤτοι ἀληϑές ἐστιν ἢ ψεῦδος "). καὶ 235 ψεῦδος μὲν οὐκ ἔστιν, ὡς. αὐτόϑεν φαίνεται" ἀληϑὲς δ᾽ εἴπερ. ἐστίν, ἄπορόν ἐστιν, ὡς ἐν τοῖς περὶ κριτηρίου ") ἐδείξαμεν" xal περὶ ἀπόρων οὐκ ἔστι μάϑησις" οὐκ ἄρα ἔστι τὸ διδασκόμενον. πρὸς τούτοις τὸ διδασχόμενον ἢ τεχνικόν ἐστιν ἢ ἄτεχνον. ἀλλ᾽ 933 ἄτεχνον μὲν οὐκ ἔστιν, ἐπεὶ οὐδὲ δεήσεται μαϑήσεως. εἰ δὲ τεχνιχύν ἐστιν, ἤτοι αὐτόϑεν φαίνεται ἢ ἄδηλόν ἐστιν. καὶ εἰ μὲν αὐτόϑεν φαίνεται, καὶ ἄτεχνόν ἐστε χαὶ ἀδίδακτον. εἰ δὲ ἄδηλόν 5) ἐστιν, οὐ γίγνεται δι᾿ αὐτὸ τὸ ἀδηλεῖσθϑαι διδακτόν. ἐκ τούτων μὲν οὖν ἄπορον παρίσταται τὸ διδασκόμενον πρᾶγμα. συναναιρεῖται δ᾽ αὐτῷ ὃ τε διδάσκων διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὃ διδά-- 234 Eu ὃ τὲ μανϑάνων διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὃ μάϑῃ. οὐϑὲν δ᾽ ἧττον ἔσται καὶ ἐπ᾿ αὐτῶν τούτων τὰς ὁμοίας κινεῖν ἀπορίας " εἰ γὰρ ἔστι τις ὃ διδάσκων χαὶ ἔστι τις ὃ μανϑάνων, ἤτοι τεχνίτης τὺν τεχνίτην") διδάξει ἢ ἄτεγνος τὸν ἄτεχνον ἢ ἐναλλὰξ ὃ τεχνί- 235 τῆς τὸν ἄτεχνον ἢ ἄτεχνος τὸν τεχνίτην. οὔτε δὲ ὃ ἄτεχνος τὸν ἄτεχνον διδάσχειν δύναται, ὡς οὐδὲ 0 τυφλὸς τὸν τυφλὸν δδη- γεῖν )" οὐδ᾽ ὃ τεχνίτης τὸν τεχνίτην οὐ γὰρ ἔχει πάντως ὃ iudicatione, 2231. ea autem de quibus adhuc dubitatur, dicere doceri tamquam de quibus nulla sit controversias, est plane absurdum. si autem ex iis qnae sunt alia sunt corporea, alia incorpora; ostensum est autem ex iis nihil doceri, nihil est quod dékcetur, 232. et alioqui si docetur aliqnid, aut est verum aut falsum. et falsum quidem non est, ut ex ipso cernitur. verum autem si sit, est dubium, ut ostendimus cum ageremns de criterio sive regula veritatis. de rebus' autem dubiis non est disciplina, non est ergo quod do- cetur. 233, ad haec accedit, quod id quod docetur, aut est artificiosum aut &rte carens, sed non est arte carens, alioqui ne opus quidem ei erit dis- ciplina. δἱ autem est artificiosüm, aut ex se ipso apparet aut obscurum est, et si ex sé ipso apparet, et caret arte et nou potest doceri. sin autem est obscurum, eo ipso quod non est evidens, non potest doceri. 234. atque ex his quidem ostenditwr, rem quae docetur esse dubiam, cum ipsa autem si- mul tollitur et qui docet, propterea quod non habeat quod doceat, et qui discit propterea quod non habeat quod discat. nihilo seclus antem in iis ipsis quoque licebit similes movere dubitationes. 235. nam si est aliquis qui docet et qui discit, aut artifex docebit artificem aut iners inertem, ant contra artifex inertem aut iners artificem, sed neque iners docere potest inertem, ut neque caecus potest caecum ducere. neque artifex artificem: ^ a) ἤτοι ἀληϑές ἔστιν ἢ ψεῦδος} confer 3 Pyrrhoniar. sect. 253.
n) ἐν τοῖς περὶ χριτηρέου)] criterium veritatis certum non dari dispu- tat noster priore contra Log. sect, 27 seq. et 3 Pyrrhón. sect. 14 seq.
o) εἰ δὲ ἄδηλον} confer 3 Pyrrhon. sect. 251 et contra Grammaticos p) ἤτοι τεχνίτης τὸν τεχνίτην} eadem cavillatio lib. contra Grammat. sect. 31 et 3 Pyrrhop. sect. 259 seq.
4) οὐδὲ ὁ τυφλὸς τὸν τυφλὸν ὁδηγεῖν] proverbium, Christi etiam ore sanctificatum, de quo Grotius ad Matth, 15 14. locus autem quem ibi ex Sexto allegat, nou libro secundo adversus Mathematicos legitur, sed lib. 1. sect. 39. vide etiam infra sect. 246 atque dicta ad 3 Pyrrhon. 259 et 1 contra Logicos sect, 55.. Erasmum proverbio Coecus coeco dux, [deinde scrib, οὔτ᾽ ὁ f£.) — 824 | SEXTI EMPIBICI διδάξει. οὔτε μὴν ὃ ἄτεχνος τὸν τεχνίτην, ὡς οὐδὲ ἃ 0 τυφλὸς ' ὁδηγεῖν ποτὲ δύναται τὸν βλέποντα. πεπήρωται ἢ γὰρ ὃ ἰδιώτης εἰς τὰ τῆς τέχνης θεωρήματα, καὶ διὰ τοῦτ᾽ ἀνεπετήδειος πρὸς 236 1Ó διδάσκειν. ἀπολ εἰπέται οὖν.,λέγειν ὅτι ó τεχνίτης τὸν ἰδιώτην διδάσκει" ὃ πάλιν τῶν ἀμηχάνων. xai γὰρ ὃ τεχνίτης συνηπό- 237 Qr ἡμῖν") τοῖς τῆς τέχνης ϑεωρήμασι. καὶ ὃ ἄτεχνος εἰ ó- δάσχεζαι καὶ γίνεται τεχνίτης, ἤτοι ὅτε ἄτεχνός ἔστε, γίνεται P γὙδϑδτεχνίτης, ἢ ὅτε τεχνίτης ἐστίν. οἴτε δὲ ὃ QTé ἄτεχνός ἔστι, δύγατω γίνεσθαι τεχνίτης, οὔτε ὅτε τεχνίτης ἐστίν, ἔτε γίνεται τεχνίτης, 238 ἀλλ᾽ ἔστι. καὶ κατὰ “λόγον. 0 μὲν γὰρ ἄτεχνος ἔοεκε τῷ dx je , »νετῆς τυφλῷ ἢ χωφῷ. καὶ ὃν τρύπον οἴτε ὃ ἐκ γενετῆς τυφλὸς} εἰς ἔννοιαν ἔρχεται χρωμάτων, οὗτε ó ἐχ γενετῆς κωφὸὺς εἰς ἔνγοιαν ἔρχεται φωνῶν" οὕτω.xui ὁ ἄτεχνος, ἐφ᾽ ὅσον ἐστὶν ἄτεχνος, πεπηρωμένος πρὸς τὴν τῶν τεχνιχῶν ϑεωρημάτων ür- τίληψιν οὐ δύγαται τούτων αὐτῶν ἔχειν τὴν γνῶσιν" ὃ τε τεχνί- 239 τῆς οὐχέτι διδάσκεται, ἀλλὰ δεδίδακται. καὶ μὴν ὡς ταῖτ᾽ ἔστω ἄπορα, οὕτω. χαὶ ὃ τρύπος τῆς μαϑήσεώς ἐστιν ἄπορος. 7 γὰρ ἐναργείςι ") γίνεται 7 "λόγῳ. οὔτε δὲ ἐναργείᾳ οὔτε λόγῳ γίνεται, ὡς παραστήσομεν" ὥστε οὐδὲ ὃ τρύπος τῆς μαϑήσεώς ἐστιν εἰ- φἰόπορος. ἐγναργείᾳ pév οὖν οὐ γίνεται μάϑησις, ἐπείπερ τῶν δα- κνυμέν ων ἐστὶν $ ἐνάργεια" τὸ δὲ δειχτὸν ἔστε φαενόμενον᾽ τὸ δὲ φαινόμενον » ἢ φαίνεται, κοινῶς πᾶσι ληπτόν ἐστε" τὸ δὲ χοι- γῶς πᾶσι ληπτὸν͵ ἀδίδακτον" οὐκ ἄρα τὸ ἐναργείᾳ δεικεὸν δι- 211 δαχτόν ἐστι. καὶ μὴν οὐδὲ λόγῳ τι διδάσκεται" ἢ γὰρ φύσει σῃ- ^ non habet enim omnino quod doceat. neqne iners artificem, nt neque ct €ns potest dncere videntem, rudis enim et imperitus plane est occaecatu ad artis praecepta et ideo non est aptns ad docendum. 236. restat eme ' nt dicatur quod artifex docet rudem et imperitum. quod rursus est er ii .. qnae nulla ratione possunt fieri, de artifice euim ἃ nobis est dubitatum s- mul cum artis praeceptis. 937. et iners 5j docetnr et lit artifex, aat quasdo gst iners fit artifex, ant quando est artifex, sed neque quando est iaen potest fieri artifex, neque quando est artifex, adhuc lit nrtifex, sed est 239. idque est consentanenm. nam iners quidem est similis ei qni est ab ortu caccns aut surdus. et quomodo neque ei qui est ab orta caecus vea unt ia mentem colores, neque ei qni ost ab ortu surduf' veninnt ia meuten voces; ita etiam incr5, quatenus est juers, occaecatus ad apprehendenda ar tis praecepta non potest eorum ipsorum habere coguitionem. et artifex noa Amplins docetur, sed jam est doctus. 239. qnin etiam ut haec sunt dubia, ita etiam modus disciplinae est dubius, ea cuim fit ac suscipitur amt evi- dentia aut oratione. xed neque evideutia neque oratione, ut ostendemus: qhamobreur nec disciplinae modus est explicatns et absque dubitatione. 210. atque evidentia quidem non fit soscipiturque disciplina, quoniam evi dentia est eorum qnae monstratur, quod autem monstratur, apparet sensibus; quod autein apparet sensibus, quatenus epparet, potest communiter ab omnibus apprehendi; quod dutem potest ab omsibus communiter apprehendi, minime potest doceri; quod ergo evidentía moustrari potest, non potest doτ) πεπήρωται] ita legendum pro zz«Q»ret.. sic. infra sect, 238 zt- πηρωμένος. 4) συνηπόρηται ἡμὶν] respicit ad ea quae in superioribus disputavit, nullam dari artem, sect, 181 seq. si enim ars, nulla est neque artifex erit. P499 1: ὅν τρόπον οὔτε ὁ x γενειῆς τυ λὰς) ἃ Pyrrhon, sect. 964 et conus Grammat, sect. 34. superius male erat — E Du γίνεσϑιι. μ) ἢ γὰρ ἐναργείᾳ} contra Grammat. sect, 36 et lib. 3 Pyrrhon. sect, 266.
ADVERSUS ETHICOS |Lib. XI]., 82 ιαένει τι ὃ λόγος ἢ ἢ οὐδὲ ἕν σημαίνει. ἀλλὰ μηδὲ tv σημαίνων vó' ἔσται τινὸς διδάσκαλος. εἰ δὲ σημαίνει τι, ἦτοι φύσει 07- ιαένει ἢ 7 ϑέσει. καὶ φύσει μὲν οὗ σημαίνει *) διὰ τὸ μὴ. πάντας ιάντων ἀκούειν;, Ἕλληνας βαρβάρων καὶ βαρβάρους ᾿Ελλήνων.
δέσει δ᾽ εἴπερ σημαίνει, δῆλον ὡς οἱ μὲν προχατειληφότες χαϑ' 212 ὧν ai λέξεις εἰσὶ τεταγμέναι, ἀντιλήψονται τούτων οὐκ ἐξ ἑαυ-- ὧν διδασκόμενοι ἅπερ ἠγνόουν, ἀλλ᾽ ἀναμιμνησκόμενοι καὶ ἰνανεούμενοι ταῦϑ'᾽ ἅπερ, ἤδεσαν. οἱ δὲ χρήζοντες τῆς τῶν ἰγνοουμένων μαϑήσεως καὶ ἀγνοοῦντες καϑ' ὧν εἶσι τεταγμέναι εξ λέξεις οὐδενὸς ἀντίληψιν ») ἕξουσι. διόπερ d μήτε τὸ διδασχό- 213 ἐενόν ἐστι πρᾶγμα ) μῆτε ὃ διδάσκων μήτε ῦ μανϑάνων μήτε ; τρύπος τῆς μαϑήσεως, οὐδέν ἐστι μάϑησις. χοινότερον μὲν γὺν οὕτως ἐπιχειρεῖται τοῖς Σχεπτικοῖς εἰς τὸ μὴ εἶναι μάϑησιν. 'ἱνέσται δὲ μεταφέρειν τὰς ἀπορίας καὶ ἐπὶ τὴν λεγομένην πρὸς γὸν βίον τέχνην. ἤτοι γὰρ ὗ φρόνιμος δτὸν φρύνιμον?) ταύτην 914 διδάξει ἢ ὃ ἄφρων τὸν ἄφρονα ἢ ὃ ἄφρων. τὸν φρόνιμον ῆ ) φρόνιμος τὸν ἄφρονα. οὔτε δὲ ὃ φρόνιμος τὸν φρόνιμον M- P234 yotr' á» ταύτην διδάσκειν, d ἀμφότεροι γὰρ τέλειοι Lid ἀρετήν σι, καὶ οὐϑέτερος αὐτῶν δεῖται μαϑήσεως" οὔτε ὃ ἄφρων τὸν ἴφρονα, ἀμφότεροι γὰρ χρείαν € ἔχουσι μαϑήσεως, καὶ οὐϑέτερος. κὐτῶν φρόνιμος, ἵνώ τὸν ἕτερον διδάξῃ. καὶ μὴν οὐδ᾽ ὃ ἄφρων 345 | γιδάξεε τὸν φρόνιμον" οὐδὲ γὰρ ὃ τυφλὸς μηνυτικὸς γίνεται τῷ θλέποντι ζΖρωμάτων. λείπεται ἄρα, τ τ φρόνιμον διδακτικὸν εἷ- γαι τοῦ ἄφρονος, ὃ xai αὐτὸ τῶν ἀπόρων. εὸ γὰρ ἡ φρόγησίς 218 ceri. Z4l. ead nec oratione doceri potest aliquid, aut enim natura aliquid síguificat oratio aut nihil significat. sed nihil significans nihil docebit. εἰ »utem aliqnid significat, aut natura significat aut ex institnto et ex impo- ritions. et natura quidem non significat, propterea quod non omnes omnes intelligant, Graeci barbaros et barbari Graecos.. 212, ex instiluto antem et impositione si aliquid significat, perspicuum est quod ii quidem qni anti- ciparunt ea quibus impositae fuernut dictiones, apprebendent, non ex ipsis docti qnae ignorahaut, sed in memoriam revocantes sibi et renovantes ea quae sciebant. quibus autem opus est nt discant ea quae ignorabant et ig- norant ea quibusnam,impositae sunt dictiones, nihil apprebendent. 213. quam- obrem si neque res est quae docetur, neque qui docet neque qui discit neque modus disciplinae, nihil est disciplina. atque communiter quidem sie argnmentantar Sceptici, nt probent non esse disciplinam. licebit autem trana- ferre dubitationes etiam ad eam quae dicitur ars vitae, 244. aut enim pru- deas prndentem eam docebit aut imprudens impradentem aut imprudens prndenten aut prudens imprudentein.. sed neque prudens prudentem eai dici potest docere, ambo enim sunt virtute perfecti et nenter eorum iadiget disciplina: meque imprudens imprudentem; ambobus enim disciplina opus 6st et neuter eorum est prudens ut alterum doceat. 215. sod neque impru- dens docebit prudentem, neque enim caecus videnti indicat colores. restat ergo ut prudens doceat imprudentem, quod est etiam ex dubiis. 216. sam -— x) φύσει μὲν οὐ σημαίνει) vide dicta ad 2 Pyrrhon. sect. 214. y) οὐδενὺς ἀντίληψιν») similis cavillatio sect. 238 et 246 huius libri, z) εἰ μήτε τὸ διδασχόμενο»} nihil dari quod docetur, disputavit a sect. 219, neque eum qui docet aut qui discit, ἃ sect, 234, neque modum denique. constare disciplinae, a sect, 239.
a) ἤτοι γὰρ ὁ φρόγιμος τὸν φρόγεμο»] 3 Pyrrb, sect. 270 seq.
τομένων. οὔϑ'᾽ ὃ φρόνιμος ἄρα δύναται, τοῦ ἄφρονης ἐν ἜΝ 948 τὸν βίον τέχνῃ καϑηγεῖσϑαι. καὶ μὴν d ὁ φρόνιμος ὃ ἘΝ τὸν ἄφρονα, ϑεωρητικὴ ὀφείλει εἶναι 7 φρόνησις τῆς ἀφρι ET ὥσπερ xal T τέχνη τῆς ἀτεχνίας. οὐχὶ δέ γε 7 φρόνησις L v εἶναι ϑεωρητικὴ τῆς ἀφροσύνης" οὐκ ἄρα φρόνιμος τοῦ & νι ἐστι διδαχτικός. ὃ γὰρ γενόμενος φρόνιμος ἔκ τινος συνασ καὶ τριβῆς, (φύσει γὰρ οὐδείς ἐστι τοιοῦτος) ἤτοι ὑποχ ^o ἐν αὐτῷ τῆς ἀφροσύνης προσεκτήσατο τὴν — τὴν ἐκείνης ἀποβολῆὴν' καὶ τὴν ταύτης κτῆσιν γέγονε go 349 χαὶ εἰ. μὲν ὑποχειμένης é ày' αὐτῷ τῆς ἀφροσύνης ngogtx τὴν φρόνησιν, ἔφται ὁ αὐτὸς φρόνιμος ἅμα καὶ ἄφρων" ἑ ἀδύνατον εἰ δ᾽ ἀποβολῇ ἐκείνης € ἐκτήσατο ταύτην, οὐ Óvi διὰ τῆς ὑστερογενοῦς διαϑέσεως τὴν προσοῖσαν διάϑεσιν, d si prudentia est scientia bonorum et malorum et neutrorum, imprud d habens aliquam prudentiam, habens autem horum omnium ignoratione ι - dente docente bona et mala et neutra, audiet solum ea quae dicui autem non cogooscet. sj enim ea apprehendat in imprudentia con n cognoscet per imprudentiam bona et mala et neutra. baec autem, sentinnt, non potest contemplari imprudentia. imprudens ergo non ap ': det ea quae a predente dicuntar aat finnt ex ratione prudentiae, ; quomodo qui est ab ortu caecus, quamdiu est caecns, non babet a TN colorum, et qui est ab ortu surdas, quamdiu est surdus, voces non bendit: ita etjam imprudens, quamdiu est imprudens, non appreh: quae prudenter dicuntur aut geruptur. nec ergo prudeus potest e imprudentis ja arte degendae vitae. 248. praeterea si prudens docet deutem, prudentia debet cognoscere ac contemplari imprudentiam, s etiam inertiam. non potest antem prudentia contemplari impradentiai dens ergo non docet imprudentem. qui enim factus est prudens aliquo et exercitatione, (nemo enim est natura einsmodi) aat cui sita esset imprudentia, acquisivit insuper prudentiam, aut per illius onem et buius acquisitionem factns est prudens. 249. et quidem cui sita esset imprudentia, acquisivit etiam insuper prudentiam, erit idei prudens et imprudens. quod non potest fieri. sin antem amission ADVERSUS ETHICOS [Lib. XI). 821, n παροῦσαν, γνωρίζειν. καὶ εἰκότως. παντὸς γοῦν πράγματος 250. alc 5100 ἢ γοητοῦ γίνεξαι κατάληψις 4), ἦτοι κατὰ ἐνάργειαν περιπτωτιχῶς ἢ κατὰ τὴν ἀπὸ τῶν περιπτωτιχῶς,πεφηνότων ἀναλογιστικὴν μετάβασιν" καὶ ταύτην, ἤτοι ὁμοιωτικήν, ὡς ὅταν ἀπὸ τῆς “ΣΣωχράτους εἰκόνος γνωρίζηται ὃ 0 μὴ παρὼν Σωκράτης "Ὁ 195 ἢ συνϑετικήν" ὡς" ὅταν ἀπ᾿ ἀνφρώπου καὶ ἵππου κατ᾽ ἐπισύν- 35ὶ Oto» νοῶμεν τὸν ἀνύπαρκτον Ἱπποκένταυρον᾽ ἢ xarà ἄναλο- γίωαν, ὡς ὅταν ἀπὸ τοῦ χοινοῦ ἀνθρώπου παραυξητικῶς μὲν λαμβάνηται ὃ Κύχλωψ, ὃς οὐκ ἐῴκει ἀνδρί γε) σιτοφάγῳ, ἀλλὰ δίῳ ὑλήεντι. μειωτιχῶς δὲ ὃ ὃ πυγμαῖος ἄνϑρωπος. ὅϑεν d xai τῇ φρονήσει 352: λαμβάνεται 7 ἀφροσίγη καὶ τῷ φρονίμῳ. ὃ ἄφρων, ἤτοι κατὰ περίπτωσιν ϑεωρεῖται ἢ κατὰ τὴν ἀπὸ τῆς περιπτώσεως μετά- βασιν. οὔτε δὲ χατὰ περίπτωσιν ϑεωρεῖται )), οὐδεὶς γὰρ ὡς λευχὸν καὶ “μέλαν Xul γλυκὺ καὶ πικρόν, χατὰ περίπτωσιν ἔγνω, οὕτω καὶ ἀφροσύνην' οὐδὲ κατὰ τὴν ἀπὸ τῆς περιπτώσεως με- τάβασιν,. οὐδὲν “γὰρ τῶν ὄντων ἐστὶν ἐοιχὸς ἀφροσύνῃ. εἰ δ᾽ ἀπὸ τούτου ποιεῖται τὴν μετάβασιν ὁ φρόνιμος, ἤτοι ὁμοιωτι- ' χὴν ^) 7 συνϑετικὴν T draloynxi. ὥστε οὐ λήψεταί ποτε τὴν ἀφροσύνην ἥ φρόνησις. ναί. ἀλλ᾽ ἴσως. τις ἐρεῖ ὅτι ὁ φρόνιμος 253 τῇ ἐν αὐτῷ f'eoríios τὴν περὶ ἄλλον ἀφροσύνην δύναται κατα- γοεῖν" ὅπερ στὶν εὐηϑες. 7] γὰρ ἀφροσύνη διάϑεσίς ἐστιν ἔργων “" τινῶν ἀποδοτική. εἰ οὖν αὐτὴν ἐν ἄλλῳ ϑεωρεῖ καὶ καταλαμν 254 « eam qnae prius aderat, nunc autem non adest. et merito. 9250, cuiuslibet euim rei sensilis, aut quae cadit sub intelligentiam comprehensio, fit aut jucurreado per evidentiam aut per reputantem et rotiocinantem transitum ab incurrentibus quae apparnerum& eumque aut assimilantem: nt quando ab imagiue Socratis cognoscitur Socrates qui non adest: 251. aut componen- tem, ut quando ab homine et equo per compositionem intelligimus Hippo- ceutaurum qui nusquam exsistit: aut ex proportione, ut quando ex com- Σ muui,bomine amplificando sumitur Cyclops, qui non erat similis mortali, verum rnpi, ia qua est borrida silva. diminuendo antem Pygmaeus. 232. quo lit, ut yi ex prudentia apprehendatur imprudeutia et ex prudenti imprudens, aut considerstur per iucursionem ant per transitum ab incursione. sed nec considergtnr per iucnrsionem: nemo enim sicut novit per incursionem album et nig m et dulce et amarum, ita. etiam imprudentiam. neque cursione: nihil enim ex iis quae sunt, est simile imp tieo, si autem, ab-"We traositum facit prudens, aut facit assimilantem 44 tdg ofi pogqntemr auf rept ntem qnamebrem im- pradentiam numqnam egdet.prydqujia, ὦ 2d, Vaue quidem. sed for- tasse dicet aliquis, p s 408 due. 3st. in, ipso,prddentia, potest meute comprehendere, qnae ediBin 4110 iinprudeotiam. s9d ho affirmare est stultum: imprudentia enim est a pe y edirtacta. 254. si igitur pru- «^ e) παντὸς πράγματος xara f n n i si placet dicta ad 2 contra Logicos sect. 53 seq, ubi iisdem Socratis et Hippocentauri exemplis no- s!er utitur, f) ἀνδρί ye) versus | Homati Odyes. ( 191 saepius nostro laudatus, »t P 795 praeter:iam dictum adversus Logicos locum contra Deometres sect. 42 et 1 contra Phys. sect. 45.
£) ϑεωρεῖται) al. ϑεωρήσεταις Ὁ) ἤτοι ὁμοιωτιχὴν] puto omissum librsrii potius culpa quam Sexti ἢ μειωτικήν.
828 SEXTI EMPIRICI ADVERSUS ETHICOS [Lib. XI].
βάνεται ὃ φρόνιμος, ἤτοι αὐτὴν ἐξ ἑαυτῆς καταλήψεται τὴν διά- Ssmi» ἢ τοῖς ἔργοις αὐτῆς" ἐπιβάλλων ἀπὸ τούτων xal αὐτὴν 955 γνωριεῖ, καϑάπερ τὴν μὲν ἰατρικὴν διάϑεσιν, ἀπὸ τῶν ἰατρικῶς γινομένων ἔργων, τὴν δὲ ζωγραφικὴν ἀπὸ τῶν ζωγραφικῶς γι- γομένων. οὔτε δὲ αὐτὴν ἐξ αὐτῆς δύναται τὴν διάϑεσιν λαβεῖν, ἀφανὴς γάρ ἐστι καὶ ἀϑεώρητος, καὶ οὐχ οἷόν τέ ἔστιν αὐτὴν διὰ τῆς τοῦ σώματος μορφῆς περιαϑρῆσαι" οὔτε ἐκ τῶν ὑπὸ αὐτῆς ἀποδιδομένων ἔργων. πάντα γὰρ τὰ φαινόμενα ἔργα κα- ϑάπερ καὶ πρότερον ") ἐδείκνυμεν, κοινὰ φρονήσεως xal ἀφ 2560)vzc ἐστίν. ἀλλ᾽ εἴπερ, ἵνα ὃ φρόνιμος τὸν ἄφρονα διδάξῃ τὴν περὶ τὸν βίον τέχνην, δεῖ ϑεωρητικὸν αὐτὸν εἶναι τῆς ἀφροσύ- γης, καϑάπερ xai τὸν τεχνίτην τῆς ἀτεχνίας " δέδεικται δ᾽ ἄλη- πτος αὐτῷ ἡ ἀφροσύνη' οὐκ ἂν δύναιτο ὃ φρόνιμος τὸν ἄφρονα τὴν περὶ τὸν βίον τέχνην διδάσχειν. |!
951. Kal δὴ τὰ συνεχτικώτατα τῶν xarà τὸν ἠϑικὸν τόπον ζητουμένων ἠπορηχότες ἐν τοαούτοις τὴν σύμπασαν τῆς σκεπτιχῆς ἀγωγῆς διέξοδον ἀπαρτίζομεν..
dens considerat et comprehendit eam in alio, aut ipsam ex ea ipsa com- * prehendet affectionem, aut ad eius facta 86 applicans, ab iis eam quoque coguoset, 255. quomodo artis medendi affectionem ex iis quae medice fiunt pingendique artem ex iis quae ut ἃ pictore fiunt, neque vero ipsam ex ipsa potest quisquam accipere affectionem, non apparet enim ueque cadit sob aspectum; neque fieri potest, ut per corporis formam ipsam intueamur; neque a factis quae ab ipsa ednntur. quaecunque enim facta apparent, at prius ostendebamus, sunt communia prudentiae et imprudentiae. 256. sed si, ut prudens doceat impruderitem de arte vitae degendae, oportet eum con- templari impradentiam, sicot etiam artificem, inertiam; ostensum est uten ab eo comprehendi non posse imprudentiam, non potest prudens imprudes- tem docere artem vitae agendae, 257. Cum sic itaque dubia moverimus de iis quae maximam partem sub se comprehendunt eorum quae in ethica disciplina in quaestionem ve- niknt, in eis absolvimus universam institntionis scepticae pertractationem.
i) ἢ τοῖς ἔργοις αὐτῆς] ita e ms Ciz, malui p? αὑτοῖς. | ri.
A) χαϑάπέρ al πρότερον] sect. 199 huius li I.
. — INDEX SCRIPTORUM ET VIRORUM ILLUSTRIUM A SEXTO MEMORATORUM.
P. Pyrrhonianas institutiones, M libros contra Mathematicos - eorumque sectiones, n notas denotat.
ὁ χωμιχὸς M. I 228.
ὁ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητής 830 I. INDEX SCRIPTOR. xr VIR. ILL. A SEXTO MEMO ἐν τῷ ntol' γραμματικῆς M. I 252. ἐν τῷ πρώιῳ τῶν περὶ οἴνου δό- σεως M. VII 91 n (d à n.
Bryson M. VII 13 n.
Byzantinus orator M. II 38 n.