SigPhiSigPhi

Orator

Цицерон

Язык:
латинский
Статус:
Полное произведение
Авторство:
Написано автором
Состояние текста:
Шумов сканирования не обнаружено (автоматическая оценка всего текста, вручную не проверялась)
Объём:
~32 200 слов · 153 фрагментов
Процитировать это произведение
  • APAЦицерон. (n.d.). Orator. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/ru/works/cicero/orator
  • MLAЦицерон. Orator. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/ru/works/cicero/orator.
  • ChicagoЦицерон. Orator. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/ru/works/cicero/orator.

Ссылка на издание, которое воспроизводит SigPhi: SigPhi — его цифровое воспроизведение, а не издатель. Год издания в метаданных не указан (отсюда «n.d.»), а переводчик указывается, только если он известен.

О чём это

Латинский подлинник «Оратора», 46 год до н. э.: портрет совершенного оратора, которого, как признаёт сам Цицерон, никогда не было.

Контекст и история

Брут спросил его, какой слог лучший, и Цицерон отвечает, рисуя идеал: полный оратор — тот, кто владеет всеми тремя слогами — простым, чтобы доказывать, средним, чтобы услаждать, высоким, чтобы потрясать, — и знает, когда какой уместен. Это разом теория и самозащита: молодые аттицисты обвиняли Цицерона в надутости, и книга — его ответ: строгость не единственная добродетель, и кто умеет говорить лишь тихо, тот не чист, а неполон. Заключительная часть, о ритме прозы, — самое подробное рассуждение о том, как звучит фраза, какое оставила нам древность. С «Брутом» того же года она составляет диптих, а в Возрождение была настольной книгой: спор о цицеронианстве — в немалой части спор об этом тексте.

Редакционный контекст, а не источник для цитирования: в отличие от отрывков самого произведения, эти сведения нельзя проверить по корпусу.

Как начинается
Videmus enim fuisse quosdam qui idem ornate et graviter, idem versute et subtiliter dicerent. Atque utinam in Latinis talis oratoris simulacrum reperire possemus! Esset egregium non quaerere externa, domesticis esse contentos. Sed ego idem, qui in illo sermone nostro qui est eitus in Bruto multum tribuerim Latinis, vel ut hortarer alios vel quod amarem meos, recordor longe omnibus unum me anteferre Demosthenem, quem velim accommodare ad eam quam sentiam eloquentiam, non ad eam quam in aliquo ipse cognoverim. Hoc nec gravior exstitit quisquam nec callidior nec temperatior. Itaque nobis monendi sunt ei quorum sermo imperitus increbruit, qui aut dici se desiderant Atticos aut ipsi Attice volunt dicere, ut mirentur hunc maxime, quo ne Athenas quidem ipsas magis credo fuisse Atticas; quid enim sit Atticum discant eloquentiamque ipsius viribus, non imbecillitate sua metiantur. Nunc enim tantum quisque laudat quantum se posse sperat imitari. Sed tamen eos studio optimo iudicio minus firmo praeditos docere quae sit propria laus Atticorum non alienum puto. VIII. Semper oratorum eloquentiae moderatrix fuit auditorum prudentia. Omnes enim qui probari volunt voluntatem eorum qui audiunt intuentur ad eamque et ad eorum arbitrium et nutum totos se fingunt et accommodant. Itaque Caria et Phrygia et Mysia, quod minime politae minimeque elegantes sunt, asciverunt aptum suis auribus opimum quoddam et tamquam adipatae dictionis genus, quod eorum vicini non ita lato interiecto mari Rhodii numquam probaverunt [Graecia autem multo minus], Athenienses vero funditus repudiaverunt; quorum semper fuit prudens sincerumque iudicium, nihil ut possent nisi incorruptum audire et elegans. Eorum religioni cum serviret orator, nullum verbum insolens, nullum odiosum ponere audebat.…

Читать полностью →

← Назад к Цицерон