Dialectica

aliis lineis constitui dicant, in infinitum ratio procedit, ita quidem ut nec finem cujuslibet corporis longitudo agnoscat. Non est itaque haec constitutio ad omnem Iineam referenda , sed ad majores, quas sensu quoquè ipso concipimus et per quas homines mensurare con* sueverunt. Quse enim ex duobus vel tribus punctis conjungitur, etsi aliquam habeat longitudinem , non est talis, ut arbitror, quam sensu aliquo cum ipso subjecto percipere vaieamus. Quod autem ait se non dicere puncta Unes partes sed terminos communes, non essentiam constitutionis, sed dictum denegavit. Sicut enim Aristoteles ea partes non dicebat, nec tamen negabat, sed terminos, sic nec ipsi dicere necesse fuit qui Aristotelem exponebat^ sed tantum communitatem copuiationis, quam ad argumentum continua* tionis Aristoteles afferebat, cum videlicet punctum aliquod duâbus lineis aut duobus aliis punctis médium interponitur, ea qiis ex^ tréma sunt, sui communitate continuel; nec quiddam extremorum est, sed terminus et meta quo iila firmantur , q«c ^ totius tamen compositi pars erit. Unde praesens, cpiod praeterituix) et fiiturum continuât , pars extremorum non dicitur, sed magis vidémus quod extrema connecti dicuntur, cuxn tamen totius compositi pars esse non dubitetur. Ulud etiam quod Aristoteles ait^ : « et ad qikam particulam caterae copulantur; » punctum lineae partem con^titutivam^ entendit, respectu cujus esteras dixit lineas lineee partes. Afferunt quoque Fol. 1 1 8 ^^ adversus banc coi^titutionem * linéœ qu^ de punctis est , quod ifa arithmettca Boetliius ponit, cum soilicet aii^: « si punctum pUncto supraponis, nihil effîcies, tanquam si nihilum nihilo jungas.…