Über den Fall des Teufels
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~14.900 Wörter · 71 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APAAnselm von Canterbury. (n.d.). De casu diaboli [Über den Fall des Teufels]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli
- MLAAnselm von Canterbury. De casu diaboli [Über den Fall des Teufels]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli.
- ChicagoAnselm von Canterbury. De casu diaboli [Über den Fall des Teufels]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli.
Nachweis der wiedergegebenen Ausgabe. SigPhi ist die digitale Reproduktion. Jahr, Verlag und Übersetzer werden angegeben, soweit bekannt; „n.d.“ bedeutet unbekanntes Jahr.
Wovon es handelt
Wie ein guter Engel, von Gott ohne irgendetwas Böses vor sich geschaffen, das Böse wollen konnte.
Kontext und Geschichte
Das Problem ist schwerer, als es aussieht: wenn alles, was Gott gemacht hat, gut ist, woher kommt dann der erste böse Wille? Anselm antwortet, er komme aus dem Nichts, und genau darum habe er keine Ursache und sei Schuld. Der dritte der Dialoge, und der anspruchsvollste.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
MAGISTER. Voluit igitur aliquid quod non habebat nec tunc uelle debebat, sicut Eva uoluit esse similis diis, priusquam deus hoc uellet. DISCIPULUS. Nec hoc ita sequi negare queo. MAGISTER. Nihil autem uelle poterat nisi iustitiam aut commodum. Ex commodis enim constat beatitudo, quam uult omnis rationalis natura. DISCIPULUS. In nobis hoc possumus cognoscere, qui nihil uolumus nisi quod iustum aut commodum putamus. MAGISTER. Iustitiam uero uolendo peccare non potuit. DISCILPULUS. Verum est. MAGISTER. Peccauit ergo uolendo aliquod commodum, quod nec habebat nec tunc uelle debuit, quod tamen ad augmentum ibi beatitudinis esse poterat. DISCIPULUS. Palam est quoniam aliter non potuit. MAGISTER. Cernis, ut puto, quia plus aliquid quam acceperat inordinate uolendo uoluntatem suam extra iustitiam extendit. DISCIPULUS. Aperte nunc uideo quia peccauit et uolendo quod non debuit et non uolendo quod debuit. Et palam est quia non ideo uoluit plus quam debuit quia noluit tenere iustitiam sed ideo iustitiam non tenuit quia aliud uoluit, quod uolendo illam deseruit, sicut in auaro de nummo et pane monstrasti. MAGISTER. At cum hoc uoluit quod deus illum uelle nolebat, uoluit inordinate similis esse deo. DISCIPULUS. Si deus non potest cogitari nisi ita solus, ut nihil illi simile cogitari possit: quomodo potuit diabolus uelle quod non potuit cogitare?…
Eine Frage zu diesem Werk stellenWorum geht es in Über den Fall des Teufels?Fassen Sie Über den Fall des Teufels kurz zusammenWas sind die Kernideen von Über den Fall des Teufels?
← Zurück zu Anselm von Canterbury