SigPhiSigPhi

Über die Freiheit des Willens

Anselm von Canterbury

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
Umfang:
~7.160 Wörter · 34 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APAAnselm von Canterbury. (n.d.). De libertate arbitrii [Über die Freiheit des Willens]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii
  • MLAAnselm von Canterbury. De libertate arbitrii [Über die Freiheit des Willens]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii.
  • ChicagoAnselm von Canterbury. De libertate arbitrii [Über die Freiheit des Willens]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii.

Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.

Wovon es handelt

Was die Freiheit des Willens ist, wenn sie nicht das Vermögen zu sündigen ist.

Kontext und Geschichte

Anselms Antwort ist gegen die Intuition und entscheidend: die Fähigkeit zu sündigen ist kein Teil der Freiheit, sondern eine Minderung, denn Gott, der nicht sündigen kann, ist der Freieste von allen. Der zweite der drei Dialoge und die unmittelbare Fortsetzung von De veritate.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Wie es beginnt
MAGISTER. Bene ad interrogata respondisti; sed adhuc opus est ut consideremus, propter quid illam rectitudinem seruare debebat rationalis natura: an propter ipsam rectitudinem, an propter aliud. DISCIPULUS. Si non illa libertas data esset illi naturae ut uoluntatis rectitudinem propter ipsam seruaret rectitudinem, non ualeret ad iustitiam; quoniam constat iustitiam esse rectitudinem uoluntatis propter se seruatam. Sed ad iustitiam prodesse arbitrii libertatem credimus. Quare indubitanter asserendum est rationalem naturam non eam accepisse nisi ad seruandam rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. MAGISTER. Ergo quoniam omnis libertas est potestas, illa libertas arbitrii est potestas seruandi rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. DISCIPULUS. Non potest aliud esse. MAGISTER. Iam ergo clarum est liberum arbitrium non esse aliud quam arbitrium potens seruare rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. DISCIPULUS. Clarum utique est. Sed quamdiu rectitudinem ipsam habuit, seruare potuit quod habuit. Postquam autem illam deseruit: quomodo potest seruare quod non habet? Absente ergo rectitudine quae seruari possit, non est liberum arbitrium quod eam seruare ualeat. Non enim ualet seruare quod non habet. MAGISTER. Etiam si absit rectitudo uoluntatis, non tamen rationalis natura minus habet quod suum est. Nullam namque potestatem habemus, ut puto, quae sola sibi sufficiat ad actum; et tamen cum ea desunt sine quibus ad actum minime perducuntur nostrae potestates, non minus eas, /213/ quantum in nobis est, habere dicimur. Sicut nullum instrumentum solum sibi sufficit ad operandum; et tamen cum desunt illa sine quibus instrumento uti nequimus, instrumentum nos cuiuslibet operis habere sine falsitate fatemur. Quod ut in multis animaduertas, in uno tibi monstrabo. Nullus uisum habens dicitur nullatenus posse uidere montem. DISCIPULUS. Qui montem uidere non potest, profecto nullum habet uisum. MAGISTER.…

Das ganze Werk lesen →

← Zurück zu Anselm von Canterbury