SigPhiSigPhi

Über die Wahrheit

Anselm von Canterbury

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
Umfang:
~9.050 Wörter · 43 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APAAnselm von Canterbury. (n.d.). De veritate (Dialogus de veritate) [Über die Wahrheit]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate
  • MLAAnselm von Canterbury. De veritate (Dialogus de veritate) [Über die Wahrheit]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate.
  • ChicagoAnselm von Canterbury. De veritate (Dialogus de veritate) [Über die Wahrheit]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate.

Nachweis der wiedergegebenen Ausgabe. SigPhi ist die digitale Reproduktion. Jahr, Verlag und Übersetzer werden angegeben, soweit bekannt; „n.d.“ bedeutet unbekanntes Jahr.

Wovon es handelt

Ein Gespräch zwischen Lehrer und Schüler darüber, was Wahrheit ist: die der Aussagen, die des Willens, die der Dinge.

Kontext und Geschichte

Anselm gelangt zu einer Bestimmung — Wahrheit ist die vom Geist wahrgenommene Richtigkeit —, die Wahrsprechen und Rechthandeln unter einem einzigen Begriff vereint. Der erste der drei Dialoge, die er als theologische Grundlegung schrieb, und der philosophischste von ihnen.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Auszug aus der verfügbaren Ausgabe
ueritatem tamen et rectitudinem habet, quia facit quod debet. Sed cum significat esse quod est, dupliciter facit quod debet; quoniam significat et quod accepit significare, et ad quod facta est. Sed secundum hanc rectitudinem et ueritatem qua significat esse quod est, usu recta et uera dicitur enuntiatio; non secundum illam qua significat esse etiam quod non est. Plus enim debet propter quod accepit significationem, quam propter quod non accepit. Non enim accepit significare esse rem cum non est, uel non esse cum est, nisi quia non potuit illi dari tunc solummodo significare esse quando est, uel non esse quando non est. Alia igitur est rectitudo et ueritas enuntiationis, quia significat ad quod significandum facta est; alia uero, quia significat quod accepit significare. Quippe ista immutabilis est ipsi orationi, illa uero mutabilis. Hanc namque semper habet, illam uero non semper. Istam enim naturaliter habet, illam uero accidentaliter et secundum usum. Nam cum dico: dies est, ad significandum esse quod est, recte utor huius orationis significatione, quia ad hoc facta est; et ideo tunc recte dicitur significare. Cum uero eadem oratione significo esse quod non est, non ea recte utor, quia non ad hoc facta est; et idcirco non recta tunc eius significatio dicitur. Quamuis in quibusdam enuntiationibus inseparabiles sint istae duae rectitudines seu ueritates; ut cum dicimus: homo animal est, aut: homo lapis non est. Semper enim haec affirmatio significat esse quod est, et haec

Diese Ausgabe lesen →

← Zurück zu Anselm von Canterbury