SigPhiSigPhi

Confessiones (la)

Augustinus von Hippo

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
Umfang:
~170.000 Wörter · 791 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APAAugustinus von Hippo. (n.d.). Confessiones [Confessiones (la)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/augustine/confessiones-latin
  • MLAAugustinus von Hippo. Confessiones [Confessiones (la)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/augustine/confessiones-latin.
  • ChicagoAugustinus von Hippo. Confessiones [Confessiones (la)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/augustine/confessiones-latin.

Nachweis der wiedergegebenen Ausgabe. SigPhi ist die digitale Reproduktion. Jahr, Verlag und Übersetzer werden angegeben, soweit bekannt; „n.d.“ bedeutet unbekanntes Jahr.

Wovon es handelt

Augustins Bericht über sein eigenes Leben, an Gott gerichtet: die Jugend in Karthago, die Jahre des Zweifels, die Bekehrung in einem Garten in Mailand und die Fragen, was Zeit ist und was Gedächtnis.

Kontext und Geschichte

Geschrieben um 397-400, als Augustinus bereits Bischof von Hippo im römischen Afrika war. Es ist das erste große introspektive Buch der westlichen Literatur: Niemand zuvor hatte das eigene Innenleben in dieser Tiefe untersucht oder es niedergeschrieben, indem er Gott unmittelbar anredete. Die Bekehrung, die es erzählt — der Sommer 386, eine Kinderstimme, die «nimm und lies» singt —, gehört zu den einflussreichsten Szenen, die je geschrieben wurden, und die gesamte Gattung der modernen Autobiographie verdankt ihm ihre Existenz.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Auszug aus der verfügbaren Ausgabe
mentis oculos reducit. Narrat se argumento quodam Nebridii valde perculsum, crassis tamen adhuc tenebris obvolvi, cum de Deo non nisi corporaliter sentire potuerit; Manichæos ergo impie sentire probe cernit, Ecclesiæ vero fidem omnino amplecti nequit; a Mathematicorum erroribus revocatur; quæstione tamen, unde malum? misere torquetur; plurimum e Platonicorum libris proficit, neque tamen sufficiunt, cum de Christi incarnatione prave senserit; arreptis vero S. Scripturis, et præsertim Apostolo Paulo, dubitationes ejus omnes concidunt. 103 LIBER OCTAVUS. Vitæ ipsius partem attingit celeberrimam, annum ætatis trigesimum secundum, quo nempe cum Simplicianum consuluisset, audita ab eo Victorini conversione, ad imitandum exarsit. Tum vero, iis quæ de Antonio Ægyptio monacho et duorum aulicorum conversione a Pontitiano didicit, magis magisque accensus, post vehementem luctam inter carnem et spiritum, codicem Apostoli coelesti admonitus oraculo inspexit; lectoque qui ipsi primus occurrit versiculo, omnino immutatur, et diruptis cupiditatum vinculis totus ad Deum convertitur. 125 {xv} LIBER NONUS. Uni jam Deo vivere studens, Rhetoricæ professionem, sed non ante transactas vindemiales ferias quæ proxime instabant, abjicere statuit. Interim rure Cassiciaco apud amicum ejus Verecundum ad percipiendam Baptismi gratiam se parat; ac tandem cum Alypio, et filio suo Adeodato baptizatur. Nec multo post, Africam repetens, Ostiam venit, cum amicis et matre Monnica, cujus vitam et sanctos mores brevi compendio exhibet, quæque ibidem defungitur, anno ætatis suæ 56, Augustini 33. 145 LIBER DECIMUS. Quemadmodum prioribus Libris aperuit, qualis ante perceptam baptismi gratiam fuerit, in hoc scrutatur, qualis esset quo tempore hæc scribebat. Ac primum se Deum amare profitetur.…

Diese Ausgabe lesen →

← Zurück zu Augustinus von Hippo