SigPhiSigPhi

Brutus

Cicero

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Sauberer Text
Umfang:
~43.200 Wörter · 205 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APACicero. (n.d.). Brutus. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/brutus
  • MLACicero. "Brutus." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/brutus.
  • ChicagoCicero. Brutus. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/brutus.

Wovon es handelt

Das lateinische Original des „Brutus“, aus dem Jahr 46 v. Chr.: die Geschichte der römischen Beredsamkeit, erzählt als Katalog der Redner.

Kontext und Geschichte

Cicero geht zwei lange Jahrhunderte römischer Beredsamkeit durch, Redner für Redner, bis er bei sich selbst ankommt, und es ist beinahe alles, was wir von dieser Geschichte wissen: ohne dieses Buch wären die meisten jener Namen bloße Namen. Die Form ist ein Gespräch mit Brutus und Attikus im Garten seines Hauses, aber den Ton gibt der Augenblick: Caesar ist Diktator, die Gerichte entscheiden nichts mehr, und das Buch ist Geschichte und Trauer zugleich — die Chronik einer Kunst, geschrieben, während der Kunst die Luft ausgeht. Daher die Seiten über Hortensius, den Rivalen eines ganzen Lebens, die das Buch schließen wie eine Grabrede auf den ganzen Beruf. Mit dem „Orator“, im selben Jahr geschrieben und demselben Brutus gewidmet, bildet es ein Diptychon: dieses blickt zurück, jener zeichnet das Ideal.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Wie es beginnt
Cum e Cilicia decedens Rhodum venissem et eo mihi de Q. Hortensii morte esset allatum, opinione omnium majorem animo cepi dolorem. Nam et amico amisso cum consuetudine jucunda tum multorum officiorum conjunctione me privatum videbam, et interitu talis auguris dignitatem nostri collegii deminutam dolebam; qua in cogitatione et cooptatum me ab eo in collegium recordabar, in quo juratus judicium dignitatis meae fecerat, et inauguratum ab eodem; ex quo augurum institutis in parentis eum loco colere debebam. Augebat etiam molestiam quod magna sapientium civium bonorumque penuria vir egregius conjunctissimusque mecum consiliorum omnium societate alienissimo reipublicae tempore exstinctus et auctoritatis et prudentiae suae triste nobis desiderium reliquerat; dolebamque quod, non, ut plerique putabant, adversarium aut obtrectatorem laudum mearum, sed socium potius et consortem gloriosi laboris amiseram. Et enim si in leviorum artium studio memoriae proditum est, poetas nobiles poetarum aequalium morte doluisse, quo tandem animo ejus interitum ferre debui, cum quo certare erat gloriosius quam omnino adversarium non habere? cum praesertim non modo nunquam sit aut illius a me cursus impeditus aut ab illo meus, sed contra semper alter ab altero adjutus et communicando et monendo et favendo.

Das ganze Werk lesen →

← Zurück zu Cicero