Brutus
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~43.200 Wörter · 205 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Brutus. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/brutus
- MLACicero. Brutus. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/brutus.
- ChicagoCicero. Brutus. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/brutus.
Nachweis der wiedergegebenen Ausgabe. SigPhi ist die digitale Reproduktion. Jahr, Verlag und Übersetzer werden angegeben, soweit bekannt; „n.d.“ bedeutet unbekanntes Jahr.
Wovon es handelt
Das lateinische Original des „Brutus“, aus dem Jahr 46 v. Chr.: die Geschichte der römischen Beredsamkeit, erzählt als Katalog der Redner.
Kontext und Geschichte
Cicero geht zwei lange Jahrhunderte römischer Beredsamkeit durch, Redner für Redner, bis er bei sich selbst ankommt, und es ist beinahe alles, was wir von dieser Geschichte wissen: ohne dieses Buch wären die meisten jener Namen bloße Namen. Die Form ist ein Gespräch mit Brutus und Attikus im Garten seines Hauses, aber den Ton gibt der Augenblick: Caesar ist Diktator, die Gerichte entscheiden nichts mehr, und das Buch ist Geschichte und Trauer zugleich — die Chronik einer Kunst, geschrieben, während der Kunst die Luft ausgeht. Daher die Seiten über Hortensius, den Rivalen eines ganzen Lebens, die das Buch schließen wie eine Grabrede auf den ganzen Beruf. Mit dem „Orator“, im selben Jahr geschrieben und demselben Brutus gewidmet, bildet es ein Diptychon: dieses blickt zurück, jener zeichnet das Ideal.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Hic ego: Laudare igitur eloquentiam, et quanta vis sit ejus expromere, quantamque eis qui sint eam consecuti, dignitatem afferat, neque propositum nobis est hoc loco neque necessarium. Hoc vero sine ulla dubitatione confirmaverim, sive illa arte pariatur aliqua sive exercitatione quadam sive natura, rem unam esse omnium difficillimam. Quibus enim ex quinque rebus constare dicitur, earum una quaeque est ars ipsa magna per sese. Quare quinque artium concursus maximarum quantam vim quantamque difficultatem habeat, existimari potest. VII. VII. Testis est Graecia, quae, cum eloquentiae studio sit incensa jamdiuque excellat in ea praestetque ceteris, tamen omnes artes vetustiores habet et multo ante non inventas solum sed etiam perfectas, quam haec est a Graecis elaborata dicendi vis atque copia. In quam cum intueor, maxime mihi occurrunt, Attice, et quasi lucent Athenae tuae; qua in urbe primum se orator extulit primumque etiam monumentis et litteris oratio est coepta mandari. Tamen ante Periclem, cujus scripta quaedam feruntur, et Thucydidem, qui non nascentibus Athenis sed jam adultis fuerunt, littera nulla est, quae quidem ornatum aliquem habeat et oratoris esse videatur. Quanquam opinio est et eum qui multis annis ante hos fuerit, Pisistratum, et paulo seniorem etiam Solonem, posteaque Clisthenem multum, ut temporibus illis, valuisse dicendo. Post hanc aetatem aliquot annis, ut ex Atticis monumentis potest perspici, Themistocles fuit, quem constat cum prudentia tum etiam eloquentia praestitisse; post Pericles, qui cum floreret omni genere virtutis, hac tamen fuit laude clarissimus. Cleonem etiam temporibus illis turbulentum illum quidem civem, sed tamen eloquentem constat fuisse; huic aetati suppares Alcibiades, Critias, Theramenes. Quibus temporibus quod dicendi genus viguerit, ex Thucydidi scriptis, qui ipse tum fuit, intelligi maxime potest. Grandes erant verbis, crebri sententiis, compressione rerum breves et ob eam ipsam causam interdum subobscuri. VIII.