SigPhiSigPhi

Über sein Konsulat

Cicero

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Sauberer Text
Umfang:
~1.050 Wörter · 5 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APACicero. (n.d.). Über sein Konsulat. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/de-consulatu-suo
  • MLACicero. "Über sein Konsulat." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/de-consulatu-suo.
  • ChicagoCicero. Über sein Konsulat. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/de-consulatu-suo.

Wovon es handelt

Ein Epos, das Cicero über sein eigenes Konsulat schrieb. Erhalten sind nur Bruchstücke, die er selbst in anderen Werken zitiert.

Kontext und Geschichte

Das Werk, das ihm in der Antike den meisten Spott eingebracht hat, wegen eines Verses, in dem er sich selbst lobt, und es ist genug erhalten, um zu sehen warum. Es lohnt sich: es zeigt, dass der besonnene Cicero der Traktate und der eitle Cicero derselbe Mann sind. Absichtlich fragmentarisch — das ganze Gedicht ist verloren.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Wie es beginnt
M. TVLLI CICERONIS De Consulatu Suo De consulatu suo, frg. 2 (De divinatione I. xi-xiii) Principio aetherio flammatus Iuppiter igni vertitur et totum conlustrat lumine mundum menteque divina caelum terrasque petessit, quae penitus sensus hominum vitasque retenta[n]t, aetheris aeterni saepta atque inclusa cavernis. Et si stellarum motus cursusque vagantis nosse velis quae sint signorum in sede locatae, quae verbo et falsis Graiorum vocibus errant, re vera certo lapsu spatioque feruntur, omnia iam cernes divina mente notata. Nam primum astrorum volucris te consule motus concursusque gravis stellarum ardore micanti[s] tu quoque, cum tumulos Albano in monte nivalis lustrasti et laeto mactasti lacte Latinas, vidisti et claro tremulos ardore cometas; multaque misceri nocturna strage putasti, quod ferme dirum in tempus cecidere Latinae, cum claram speciem concreto lumine luna abdidit et subito stellanti nocte perempta est. Quid vero Phoebi fax, tristis nuntia belli, quae magnum ad columen flammato ardore volabat, praecipitis caeli partis obitusque petessens? Aut cum terribili perculsus fulmine civis luce serenanti vitalia lumina liquit? Aut cum se gravido tremefecit corpore tellus? Iam vero variae nocturno tempore visae terribiles formae bellum motusque monebant, multaque per terras vates oracla furenti pectore fundebant tristis minitantia casus; atque ea quae lapsu tandem cecidere vetusto, haec fore perpetuis signis clarisque frequentans ipse deum genitor caelo terrisque canebat. Nunc ea Torquato quae quondam et consule Cotta

Das ganze Werk lesen →

← Zurück zu Cicero