SigPhiSigPhi

Laelius de amicitia

Cicero

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
Umfang:
~11.400 Wörter · 54 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APACicero. (n.d.). Laelius de Amicitia [Laelius de amicitia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/laelius-de-amicitia
  • MLACicero. Laelius de Amicitia [Laelius de amicitia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/laelius-de-amicitia.
  • ChicagoCicero. Laelius de Amicitia [Laelius de amicitia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/laelius-de-amicitia.

Nachweis der wiedergegebenen Ausgabe. SigPhi ist die digitale Reproduktion. Jahr, Verlag und Übersetzer werden angegeben, soweit bekannt; „n.d.“ bedeutet unbekanntes Jahr.

Wovon es handelt

Das lateinische Original von Ciceros Dialog über die Freundschaft, geschrieben 44 v. Chr. und Laelius in den Mund gelegt.

Kontext und Geschichte

Laelius spricht wenige Tage nach dem Tod des Scipio Aemilianus, des Freundes seines ganzen Lebens, und der Dialog kommt aus diesem Verlust: was war das, was da zu Ende ist. Die Antwort lautet, dass Freundschaft nur unter guten Männern bestehen kann, dass sie aus der Tugend geboren wird und nicht aus dem Nutzen, und dass der Prüfstein dieser ist: nichts Unehrenhaftes vom Freund verlangen und nichts dergleichen tun, wenn er es verlangt. Im selben furchtbaren Jahr geschrieben wie „De senectute“ und ebenfalls Attikus gewidmet — Ciceros eigenem Freund, was kein Zufall ist —, ist es der meistgelesene Text über Freundschaft der antiken Literatur: Augustinus nahm seine Definition daraus, und Montaigne streitet mit ihm, als er über La Boétie schreibt. Kurz, klar, und geschrieben von einem, der damals fast alle Freunde verloren hatte, die darin auftreten.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Auszug aus der verfügbaren Ausgabe
Cum illo vero quis neget actum esse praeclare? Nisi enim, quod ille minime putabat, immortalitatem optare vellet, quid non adeptus est quod homini fas esset optare? qui summam spem civium, quam de eo iam puero habuerant, continuo adulescens incredibili virtute superavit, qui consulatum petivit numquam, factus consul est bis, primum ante tempus, iterum sibi suo tempore, rei publicae paene sero, qui duabus urbibus eversis inimicissimis huic imperio non modo praesentia verum etiam futura bella delevit. Quid dicam de moribus facillimis, de pietate in matrem, liberalitate in sorores, bonitate in suos, iustitia in omnes? nota sunt vobis. Quam autem civitati carus fuerit, maerore funeris indicatum est. Quid igitur hunc paucorum annorum accessio iuvare potuisset? Senectus enim quamvis non sit gravis, ut memini Catonem anno ante quam est mortuus mecum et cum Scipione disserere, tamen aufert eam viriditatem in qua etiam nunc erat Scipio. Quam ob rem vita quidem talis fuit vel fortuna vel gloria, ut nihil posset accedere, moriendi autem sensum celeritas abstulit; quo de genere mortis difficile dictu est; quid homines suspicentur, videtis; hoc vere tamen licet dicere, P. Scipioni ex multis diebus, quos in vita celeberrimos laetissimosque viderit, illum diem clarissimum fuisse, cum senatu dimisso domum reductus ad vesperum est a patribus conscriptis, populo Romano, sociis et Latinis, pridie quam excessit e vita, ut ex tam alto dignitatis gradu ad superos videatur deos potius quam ad inferos pervenisse. Neque enim assentior iis qui haec nuper disserere coeperunt, cum corporibus simul animos interire atque omnia morte deleri; plus apud me antiquorum auctoritas valet, vel nostrorum maiorum, qui mortuis tam religiosa iura tribuerunt, quod non fecissent profecto si nihil ad eos pertinere arbitrarentur, vel eorum qui in hac terra fuerunt magnamque Graeciam, quae nunc quidem deleta est, tum florebat, institutis et praeceptis suis erudierunt, vel eius qui Apollinis oraculo…

Diese Ausgabe lesen →

← Zurück zu Cicero