Orator
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Sauberer Text
- Umfang:
- ~32.200 Wörter · 153 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Orator. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/orator
- MLACicero. "Orator." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/orator.
- ChicagoCicero. Orator. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/orator.
Wovon es handelt
Das lateinische Original des „Orator“, aus dem Jahr 46 v. Chr.: das Bildnis des vollkommenen Redners, von dem Cicero zugibt, dass es ihn nie gegeben hat.
Kontext und Geschichte
Brutus hatte ihn gefragt, welches der beste Stil sei, und Cicero antwortet, indem er ein Ideal zeichnet: der vollständige Redner ist der, welcher die drei Stile beherrscht — den schlichten zum Beweisen, den mittleren zum Erfreuen, den großen zum Erschüttern — und weiß, wann jeder am Platz ist. Das ist Theorie und Selbstverteidigung zugleich: die jungen Attizisten warfen Cicero Schwulst vor, und das Buch ist seine Antwort — dass die Strenge nicht die einzige Tugend ist und dass, wer nur leise reden kann, nicht rein ist, sondern unvollständig. Der Schlussteil über den Rhythmus der Prosa ist die ausführlichste Erörterung, die uns das Altertum darüber hinterlassen hat, wie ein Satz klingt. Mit dem „Brutus“ desselben Jahres bildet er ein Diptychon, und in der Renaissance war er ein Buch am Bett: der Streit um den Ciceronianismus ist zu gutem Teil ein Streit um diesen Text.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Vtrum difficilius aut maius esset negare tibi saepius idem roganti an efficere id quod rogares diu multumque, Brute, dubitavi. Nam et negare ei quem unice diligerem cuique me carissimum esse sentirem, praesertim et iusta petenti et praeclara cupienti, durum admodum mihi videbatur, et suscipere tantam rem, quantam non modo facultate consequi difficile esset sed etiam cogitatione complecti, vix arbitrabar esse eius qui vereretur reprehensionem doctorum atque prudentium. Quid enim est maius quam, cum tanta sit inter oratores bonos dissimilitudo, iudicare quae sit optima species et quasi figura dicendi? Quod quoniam me saepius rogas, aggrediar non tam perficiendi spe quam experiendi voluntate; malo enim, cum studio tuo sim obsecutus, desiderari a te prudentiam meam quam, si id non fecerim, benevolentiam. Quaeris igitur idque iam saepius quod eloquentiae genus probem maxime et quale mihi videatur illud, quo nihil addi possit, quod ego summum et perfectissimum iudicem. In quo vereor ne, si id quod vis effecero eumque oratorem quem quaeris expressero, tardem studia multorum, qui desperatione debilitati experiri id nolent quod se assequi posse diffidant. Sed par est omnis omnia experiri, qui res magnas et magno opere expetendas concupiverunt. Quod si quem aut natura sua [aut] illa praestantis ingeni vis forte deficiet aut minus instructus erit magnarum artium disciplinis, teneat tamen eum cursum quem poterit; prima enim sequentem honestum est in secundis tertiisque consistere. Nam in poetis non Homero soli locus est, ut de Graecis loquar, aut Archilocho aut Sophocli aut Pindaro, sed horum vel secundis vel etiam infra secundos; nec vero Aristotelem in philosophia deterruit a scribendo amplitudo Platonis, nec ipse Aristoteles admirabili quadam scientia et copia ceterorum studia restinxit. II.