Paradoxa Stoicorum
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Sauberer Text
- Umfang:
- ~6.740 Wörter · 32 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Paradoxa Stoicorum. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/paradoxa-stoicorum
- MLACicero. "Paradoxa Stoicorum." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
- ChicagoCicero. Paradoxa Stoicorum. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
Wovon es handelt
Das lateinische Original der kleinen Schrift von 46 v. Chr., in der Cicero sechs stoische Thesen verteidigt, die unglaublich scheinen.
Kontext und Geschichte
Die sechs Paradoxa sind die, welche die Stoiker selbst so nannten: dass allein das Ehrenhafte gut ist; dass die Tugend zum Glück genügt; dass alle Vergehen gleich sind; dass jeder Tor wahnsinnig ist; dass allein der Weise frei ist; und dass allein der Weise reich ist. Cicero treibt hier keine Schulphilosophie, sondern eine erklärte Übung: zu erproben, ob diese Sätze, welche die Stoa mit trockener Logik bewies, sich mit der Beredsamkeit des Forums verteidigen lassen, vor gewöhnlichen Leuten und mit römischen Beispielen. Er widmet es Brutus und stellt es selbst als ernstes Spiel vor. Es ist der kürzeste Text des philosophischen Cicero und eine prächtige Seitentür zur Stoa: man sieht, was die Schule behauptete, als noch jemand zu überzeugen war, der kein Jünger war.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Animadverti, Brute, saepe Catonem, avunculum tuum, cum in senatu sententiam diceret, locos graves ex philosophia tractare abhorrentes ab hoc usu forensi et publico, sed dicendo consequi tamen, ut illa etiam populo probabilia viderentur. Quod eo maius est illi quam aut tibi aut nobis, quia nos ea philosophia plus utimur, quae peperit dicendi copiam, et in qua dicuntur ea, quae non multum discrepent ab opinione populari, Cato autem, perfectus mea sententia Stoicus, et ea sentit, quae non sane probantur in volgus, et in ea est haeresi, quae nullum sequitur florem orationis neque dilatat argumentum, minutis interrogatiunculis quasi punctis, quod proposuit, efficit. Sed nihil est tam incredibile, quod non dicendo fiat probabile, nihil tam horridum, tam incultum, quod non splendescat oratione et tamquam excolatur. Quod cum ita putarem, feci etiam audacius quam ille ipse, de quo loquor. Cato enim dumtaxat de magnitudine animi, de continentia, de morte, de omni laude virtutis, de dis inmortalibus, de caritate patriae Stoice solet oratoriis ornamentis adhibitis dicere, ego tibi illa ipsa, quae vix in gymnasiis et in otio Stoici probant, ludens conieci in communes locos. Quae quia sunt admirabilia contraque opinionem omnium [ab ipsis etiam parãdoja appellantur], temptare volui possentne proferri in lucem [id est in forum], et ita dici, ut probarentur, an alia quaedam esset erudita, alia popularis oratio, eoque hos locos scripsi libentius, quod mihi ista parãdoja quae appellant maxime