Paradoxa Stoicorum
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~6.740 Wörter · 32 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Paradoxa Stoicorum. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/paradoxa-stoicorum
- MLACicero. Paradoxa Stoicorum. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
- ChicagoCicero. Paradoxa Stoicorum. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.
Wovon es handelt
Das lateinische Original der kleinen Schrift von 46 v. Chr., in der Cicero sechs stoische Thesen verteidigt, die unglaublich scheinen.
Kontext und Geschichte
Die sechs Paradoxa sind die, welche die Stoiker selbst so nannten: dass allein das Ehrenhafte gut ist; dass die Tugend zum Glück genügt; dass alle Vergehen gleich sind; dass jeder Tor wahnsinnig ist; dass allein der Weise frei ist; und dass allein der Weise reich ist. Cicero treibt hier keine Schulphilosophie, sondern eine erklärte Übung: zu erproben, ob diese Sätze, welche die Stoa mit trockener Logik bewies, sich mit der Beredsamkeit des Forums verteidigen lassen, vor gewöhnlichen Leuten und mit römischen Beispielen. Er widmet es Brutus und stellt es selbst als ernstes Spiel vor. Es ist der kürzeste Text des philosophischen Cicero und eine prächtige Seitentür zur Stoa: man sieht, was die Schule behauptete, als noch jemand zu überzeugen war, der kein Jünger war.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Laudetur vero hic imperator aut etiam appelletur aut hoc nomine dignus putetur! Quo modo aut cui tandem hic libero imperabit, qui non potest cupiditatibus suis imperare? Refrenet primum libidines, spernat voluptates, iracundiam teneat, coerceat avaritiam, ceteras animi labes repellat, tum incipiat aliis imperare, cum ipse improbissimis dominis, dedecori ac turpitudini, parere desierit; dum quidem his oboediet, non modo imperator, sed liber habendus omnino non erit. Praeclare enim est hoc usurpatum a doctissimis (quorum ego auctoritate non uterer, si mihi apud aliquos agrestes haec habenda esset oratio; cum vero apud prudentissimos loquar, quibus haec inaudita non sint, cur ego simulem me, si quid in his studiis operae posuerim, perdidisse?) dictum est igitur ab eruditissimis viris nisi sapientem liberum esse neminem. Quid est enim libertas? Potestas vivendi, ut velis. Quis igitur vivit, ut volt, nisi qui recte vivit? qui gaudet officio, cui vivendi via considerata atque provisa est, qui ne legibus quidem propter metum paret, sed eas sequitur et colit, quia id salutare esse maxime iudicat, qui nihil dicit, nihil facit, nihil cogitat denique nisi libenter ac libere, cuius omnia consilia resque omnes, quas gerit, ab ipso proficiscuntur eodemque referuntur, nec est ulla res, quae plus apud eum polleat quam ipsius voluntas atque iudicium; cui quidem etiam, quae vim habere maximam dicitur, Fortuna ipsa cedit, si, ut sapiens poeta dixit, 'suis ea cuique fingitur moribus.' Soli igitur hoc contingit sapienti, ut nihil faciat invitus, nihil dolens, nihil coactus. Quod etsi ita esse pluribus verbis disserendum est, illud tamen et breve et confitendum est, nisi qui ita sit adfectus, esse liberum neminem. Igitur omnes improbi servi. Nec hoc tam re est quam dictu inopinatum atque mirabile.…