Pro Cluentio
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~34.500 Wörter · 164 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Pro Aulo Cluentio Habito [Pro Cluentio]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito
- MLACicero. Pro Aulo Cluentio Habito [Pro Cluentio]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.
- ChicagoCicero. Pro Aulo Cluentio Habito [Pro Cluentio]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.
Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.
Wovon es handelt
Eine Verteidigung in einem Giftmordprozess innerhalb einer Provinzfamilie, mit einer über acht Jahre laufenden Handlung aus Erbschaften, Inzest und bestochenen Richtern.
Kontext und Geschichte
Ciceros längste Rede und die aufschlussreichste darüber, wie die römische Justiz wirklich funktionierte. Er hat später zugegeben, er habe in jenem Fall den Richtern Sand in die Augen gestreut — ein Satz, den die Rhetoren seither als Geständnis dessen zitieren, was ein Anwalt tut.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
sceleri Oppianici vendidit. Nihil posse iam ad hanc improbitatem addi videtur: attendite exitum. Quae mulier obtestatione viri decem illis mensibus ne domum quidem ullam nisi socrus suae nosse debuit haec quinto mense post viri mortem ipsi Oppianico nupsit. Quae nuptiae non diuturnae fuerunt; erant enim non matrimonii dignitate, sed sceleris societate coniunctae. Quid? illa caedes Asuvi Larinatis, adulescentis pecuniosi, quam clara tum recenti re fuit, quam omnium sermone celebrata! Fuit Avillius quidam Larino perdita nequitia et summa egestate, arte quadam praeditus ad libidines adulescentulorum excitandas accommodata: qui ut se blanditiis et adsentationibus in Asuvi consuetudinem penitus immersit, Oppianicus continuo sperare coepit hoc se Avillio tanquam aliqua machina admota capere Asuvi adulescentiam et fortunas eius patrias expugnare posse. Ratio excogitata Larini est, res translata Romam; inire enim consilium facilius in solitudine, perficere rem eius modi commodius in turba posse arbitrati sunt. Asuvius cum Avillio Romam est profectus: hos vestigiis Oppianicus consecutus est. Iam ut Romae vixerint, quibus conviviis, quibus flagitiis, quantis et quam profusis sumptibus, non modo conscio sed etiam conviva et adiutore Oppianico, longum est dicere mihi, praesertim ad alia properanti: exitum huius adsimulatae familiaritatis cognoscite. Cum esset adulescens apud mulierculam quandam, atque ubi pernoctarat ibi diem posterum commoraretur, Avillius, ut erat constitutum, simulat se aegrotare et testamentum facere velle. Oppianicus obsignatores ad eum, qui neque Asuvium neque Avillium nossent, adducit et illum Asuvium appellat. Ipse testamento Asuvi nomine obsignato discedit: Avillius ilico convalescit: Asuvius autem brevi illo tempore, quasi in hortulos iret, in harenarias quasdam extra portam Esquilinam perductus occiditur. Qui cum unum