De jure praedae (ed. Hamaker, 1869 — llatí original)
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Mit unlesbaren Stellen (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft) · 89 unlesbare Passagen, von den Antworten ausgeschlossen
- Umfang:
- ~200.000 Wörter · 929 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APAHugo Grotius. (n.d.). De jure praedae (ed. Hamaker, 1869 — llatí original). Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/hugo-grotius/de-jure-praedae-ed-hamaker-1869-llati-original
- MLAHugo Grotius. De jure praedae (ed. Hamaker, 1869 — llatí original). Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/hugo-grotius/de-jure-praedae-ed-hamaker-1869-llati-original.
- ChicagoHugo Grotius. De jure praedae (ed. Hamaker, 1869 — llatí original). Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/hugo-grotius/de-jure-praedae-ed-hamaker-1869-llati-original.
Nachweis der wiedergegebenen Ausgabe. SigPhi ist die digitale Reproduktion. Jahr, Verlag und Übersetzer werden angegeben, soweit bekannt; „n.d.“ bedeutet unbekanntes Jahr.
Wovon es handelt
Grotius' Jugendschrift über das Beuterecht: wann es erlaubt ist, im Krieg fremdes Gut zu nehmen, und wer darüber entscheiden darf.
Kontext und Geschichte
Sie hat eine überlieferungsgeschichtlich bemerkenswerte Vorgeschichte. Er schrieb sie um 1604-1606, sehr jung, im Auftrag der Niederländischen Ostindien-Kompanie, die ein portugiesisches Schiff gekapert hatte und die Tat gerechtfertigt sehen wollte. Veröffentlicht hat er sie nie: Nur ein Kapitel gab er 1609 anonym heraus, das Mare Liberum über die Freiheit der Meere. Der Rest blieb unter seinen Papieren und war unbekannt, bis die Handschrift 1864 in einer Auktion auftauchte. Diese lateinische Ausgabe stammt von kurz danach.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Post Historica sequitur caput duodecimum, cujus major pars Maris liberi titulo separatim edita est. Opusculi hujus finem et propositum accuratius cognoscimus, cum ad locum attendimus, ubi primum legebatur. Demonstrandum erat Grotio, Lusitanos nullo jure Batavis bellum facere, quod sua Indicae negotiationis privilegia vio-PREFATIO. IX lari contendant; Batavos contra jure bellum inferre Lusitanis, quod illi liberam suam navigationem impedire studeant. Ultima tria quae sequuntur capita ostendunt bellum in Lusitanos et praedationem non tantum justam esse, sed honestam et utilem. Vix opus est monere, ipsam causam hic agi et rerum statum illius temporis describi. Haec pars non magni momenti est; sed tamen propter vividum temporum imaginem, quam nobis in ea proposuit auctor, hodie quoque legi meretur. Auctor Commentarium scripsit hieme anni 1604 et primis anni sequentis mensibus. Ipsa ejus verba id declarant. Mauritius Clusam ceperat die 21 mensis Augusti, anno 1604. Id a Grotio dicitur ^capta nuper Clusa". Nihil in textu mutavit vel addidit post mensem Novembrem anni 1608, quo tempore caput ejus duodecimum seorsum vulgari jussit. Unde factum sit, ut opus, quod scriptor totum absolvisset, non ederetur, hodie pro certo dicere non possumus. Fruinius suspicatur Societatis rectores intellexisse, praedam melius vindicari silentio et possessionis inhaesione, quam scripto. Codex etiam in scrinio jacebat , cum tempora scriptorem moverunt, ut separatim unum ejus caput vulgaret. Quo consilio id ediderit manifestum e loco, quem Visseringius citavit ex Grotii Maris liberi defensione adversus Welwodum, quod opusculum ejus simul cum Commentarii autographo Bibliothecae Lugduno Batavae emtum est.…