Trost an die Mutter Helvia
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~11.800 Wörter · 56 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Helviam matrem, de Consolatione [Trost an die Mutter Helvia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione
- MLALucius Annaeus Seneca. Ad Helviam matrem, de Consolatione [Trost an die Mutter Helvia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Helviam matrem, de Consolatione [Trost an die Mutter Helvia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione.
Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.
Wovon es handelt
Aus der Verbannung auf Korsika geschrieben, um die eigene Mutter über die Schande ihres Sohnes zu trösten: das Stück tröstet die, die geblieben ist, und nicht den, der fortgegangen ist.
Kontext und Geschichte
Eine Umkehrung der Gattung und Senecas persönlichster Text. Er behauptet, die Verbannung sei kein Übel, weil der Geist alles Wichtige mit sich trägt — geschrieben auf einer Insel, auf der er acht Jahre verbracht hat. Dieser Eintrag ist das lateinische Original; der Katalog hat auch die englische Übersetzung als eigenes Werk. Das Original zitieren.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
mentium error est, cum tam exiguum capias, cupere multum? Licet itaque augeatis census, promoueatis fines, numquam tamen corpora uestra laxabitis. Cum bene cesserit negotiatio, multum militia rettulerit, cum indagati undique cibi coierint, non habebitis ubi istos apparatus uestros conlocetis. Quid tam multa conquiritis? Scilicet maiores nostri, quorum uirtus etiamnunc uitia nostra sustentat, infelices erant, qui sibi manu sua parabant cibum, quibus terra cubile erat, quorum tecta nondum auro fulgebant, quorum templa nondum gemmis nitebant; itaque tunc per fictiles deos religiose iurabatur: qui illos inuocauerant, ad hostem morituri, ne fallerent, redibant. Scilicet minus beate uiuebat dictator noster qui Samnitium legatos audit cum uilissimum cibum in foco ipse manu sua uersaret -- illa qua iam saepe hostem percusserat laureamque in Capitolini Iouis gremio reposuerat -- quam Apicius nostra memoria uixit, qui in ea urbe ex qua aliquando philosophi uelut corruptores iuuentutis abire iussi sunt scientiam popinae professus disciplina sua saeculum infecit.' Cuius exitum nosse operae pretium est. Cum sestertium milliens in culinam coniecisset, cum tot congiaria principum et ingens Capitolii uectigal singulis comisationibus exsorpsisset, aere alieno oppressus rationes suas tunc primum coactus inspexit: superfuturum sibi sestertium centiens computauit et uelut in ultima fame uicturus si in sestertio centiens uixisset, ueneno uitam finiuit. Quanta luxuria erat cui centiens sestertium egestas fuit! i nunc et puta pecuniae modum ad rem pertinere, non animi. Sestertium centiens aliquis extimuit et quod alii uoto petunt ueneno fugit. Illi uero tam prauae mentis homini ultima potio saluberrima fuit: tunc uenena edebat bibebatque cum inmensis epulis non delectaretur tantum sed gloriaretur, cum uitia sua ostentaret, cum ciuitatem in luxuriam suam conuerteret, cum iuuentutem ad imitationem sui sollicitaret etiam sine malis exemplis per se docilem.…