SigPhiSigPhi

Trost an Marcia

Lucius Annaeus Seneca

Sprache:
Latein
Status:
Vollständiges Werk
Autorschaft:
Vom Autor verfasst
Zustand des Textes:
Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
Umfang:
~13.900 Wörter · 66 Passagen
Dieses Werk zitieren
  • APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Marciam, de Consolatione [Trost an Marcia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione
  • MLALucius Annaeus Seneca. Ad Marciam, de Consolatione [Trost an Marcia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione.
  • ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Marciam, de Consolatione [Trost an Marcia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione.

Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.

Wovon es handelt

Ein Trostschreiben an eine Frau, die einen toten Sohn seit drei Jahren beweint und nicht wieder aufsteht. Seneca verlangt nicht, dass sie aufhöre zu fühlen: er verlangt, dass sie die Trauer gerade ansieht.

Kontext und Geschichte

Die älteste der drei erhaltenen Trostschriften. Die Gattung war eine römische rhetorische Übereinkunft, aber die Härte ist hier wirklich: er sagt ihr, wer die Toten beweine, bedaure sich selbst, und der Tod habe nichts genommen, was nicht von Anfang an geliehen war. Dieser Eintrag ist das lateinische Original; der Katalog hat auch die englische Übersetzung als eigenes Werk. Das Original zitieren.

Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.

Wie es beginnt
'At enim naturale desiderium suorum est.' Quis negat, quam diu modicum est? Nam discessu, non solum amissione carissimorum necessarius morsus est et firmissimorum quoque animorum contractio. Sed plus est quod opinio adicit quam quod natura imperauit. Aspice mutorum animalium quam concitata sint desideria et tamen quam breuia: uaccarum uno die alteroue mugitus auditur, nec diutius equarum uagus ille amensque discursus est; ferae cum uestigia catulorum consectatae sunt et siluas peruagatae, cum saepe ad cubilia expilata redierunt, rabiem intra exiguum tempus extinguunt; aues cum stridore magno inanes nidos circumfremuerunt, intra momentum tamen quietae uolatus suos repetunt; nec ulli animali longum fetus sui desiderium est nisi homini, qui adest dolori suo nec tantum quantum sentit sed quantum constituit adficitur. Vt scias autem non esse hoc naturale, luctibus frangi, primum magis feminas quam uiros, magis barbaros quam placidae eruditaeque gentis homines, magis indoctos quam doctos eadem orbitas uulnerat. Atqui quae a natura uim acceperunt eandem in omnibus seruant: apparet non esse naturale quod uarium est. Ignis omnes aetates omniumque urbium ciues, tam uiros quam feminas uret; ferrum in omni corpore exhibebit secandi potentiam. Quare? quia uires illis a natura datae sunt, quae nihil in personam constituit. Paupertatem luctum ambitionem alius aliter sentit prout illum consuetudo infecit, et inbecillum inpatientemque reddit praesumpta opinio de non timendis terribilis. VIII. Deinde quod naturale est non decrescit mora: dolorem dies longa consumit. Licet contumacissimum, cotidie insurgentem et contra remedia efferuescentem, tamen illum efficacissimum mitigandae ferociae tempus eneruat. Manet quidem tibi, Marcia, etiamnunc ingens tristitia et iam uidetur duxisse callum, non illa concitata qualis initio fuit, sed pertinax et obstinata; tamen hanc quoque tibi aetas minutatim eximet: quotiens aliud egeris, animus relaxabitur.…

Das ganze Werk lesen →

← Zurück zu Lucius Annaeus Seneca