De vita beata
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Sauberer Text
- Umfang:
- ~11.600 Wörter · 55 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). De vita beata. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/de-vita-beata
- MLALucius Annaeus Seneca. "De vita beata." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/seneca/de-vita-beata.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. De vita beata. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/de-vita-beata.
Wovon es handelt
Was es heißt, glücklich zu leben, und warum das nicht dasselbe ist wie genussvoll zu leben. Er enthält Senecas Verteidigung gegen den Vorwurf, den man ihm zu Lebzeiten machte: dass er die Armut aus einem der größten Vermögen Roms predige.
Kontext und Geschichte
Der Vorwurf traf zu, und das Buch leugnet es nicht: es behauptet, der Weise verachte den Reichtum nicht, sondern besitze ihn, ohne von ihm abzuhängen. Ob das trägt oder eine elegante Ausrede ist, wird seit neunzehn Jahrhunderten bestritten. Dieser Eintrag ist das lateinische Original; der Katalog hat auch die englische Übersetzung als eigenes Werk. Das Original zitieren.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
1. Viuere, Gallio frater, omnes beate uolunt, sed ad peruidendum quid sit quod beatam uitam efficiat caligant; adeoque non est facile consequi beatam uitam ut eo quisque ab ea longius recedat quo ad illam concitatius fertur, si uia lapsus est; quae ubi in contrarium ducit, ipsa uelocitas maioris interualli causa fit. Proponendum est itaque primum quid sit quod adpetamus; tunc circumspiciendum qua contendere illo celerrime possimus, intellecturi in ipso itinere, si modo rectum erit, quantum cotidie profligetur quantoque propius ab eo simus ad quod nos cupiditas naturalis inpellit. 2. Quam diu quidem passim uagamur non ducem secuti sed fremitum et clamorem dissonum in diuersa uocantium, conteretur uita inter errores, breuis etiam si dies noctesque bonae menti laboremus. Decernatur itaque et quo tendamus et qua, non sine perito aliquo cui explorata sint ea in quae procedimus, quoniam quidem non eadem hic quae in ceteris peregrinationibus condicio est: in illis comprensus aliquis limes et interrogati incolae non patiuntur errare, at hic tritissima quaeque uia et celeberrima maxime decipit. 3. Nihil ergo magis praestandum est quam ne pecorum ritu sequamur antecedentium gregem, pergentes non quo eundum est sed quo itur. Atqui nulla res nos maioribus malis inplicat quam quod ad rumorem componimur, optima rati ea quae magno adsensu recepta sunt, quodque exempla bonis multa sunt nec ad rationem sed ad similitudinem uiuimus. 4. Inde ista tanta coaceruatio aliorum super alios ruentium. Quod in strage hominum magna euenit, cum ipse se populus premit -- nemo ita cadit ut non et alium in se adtrahat, primique exitio sequentibus sunt -- hoc in omni uita accidere uideas licet. Nemo sibi tantummodo errat, sed alieni erroris et causa et auctor est; nocet enim adplicari antecedentibus et, dum unusquisque