Oedipus
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Sauberer Text
- Umfang:
- ~9.470 Wörter · 45 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Oedipus. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/oedipus
- MLALucius Annaeus Seneca. "Oedipus." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/seneca/oedipus.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Oedipus. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/seneca/oedipus.
Wovon es handelt
Ödipus entdeckt, dass er die Ursache der Pest von Theben ist, und was er getan hat, ohne es zu wissen.
Kontext und Geschichte
Seneca wetteifert nicht mit Sophokles; er tut etwas anderes, indem er die Vorzeichen und das Grauen ausdehnt, sodass das, was im Original Ermittlung ist, hier ein näher kommendes Verhängnis ist. Die Totenbeschwörung des Teiresias steht nicht bei Sophokles und ist Seneca in Reinform. Die Tragödien sind kein literarischer Anhang zu Senecas Philosophie: sie sind der Hauptweg, auf dem er sie dargelegt hat. Der Zorn, die Todesfurcht und das Schicksal, in den Briefen begründet, sind hier bei der Arbeit zu sehen.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Manto Senex Corinthius Phorbas Nuntius Chorus Thebanorum Oedipus Iocasta Iam nocte Titan dubius expulsa redit et nube maestus squalida exoritur iubar, lumenque flamma triste luctifica gerens prospiciet avida peste solatas domos, stragemque quam nox fecit ostendet dies. Quisquamne regno gaudet? O fallax bonum, quantum malorum fronte quam blanda tegis! ut alta ventos semper excipiunt iuga rupemque saxis vasta dirimentem freta quamvis quieti verberat fluctus maris, imperia sic excelsa Fortunae obiacent. quam bene parentis sceptra Polybi fugerant! curis solutus exul, intrepidus, vagans (caelum deosque testor) in regnum incidi: infanda timeo: ne mea genitor manu perimatur; hoc me Delphicae laurus monent, aliudque nobis maius indicunt scelus. est maius aliquod patre mactato nefas? pro misera pietas (eloqui fatum pudet», thalamos parentis Phoebus et diros toros gnato minatur impia incestos face; hic me paternis expulit regnis timor. (204) non ego penates profugus excessi meos: parum ipse fidens mihimet in tuto tua, natura, posui iura. cum magna horreas, quod posse fieri non putes metuas tamen: cuncta expavesco meque non credo mihi. Iam iam aliquid in nos fata moliri parant, nam quid rear quod ista Cadmeae lues infesta genti strage tam late edita mihi parcit uni? cui reservamur malo? inter ruinas urbis et semper novis deflenda lacrimis funera ac populi struem incolumis asto — scilicet Phoebi reus. sperare poteras sceleribus tantis dari regnum salubre? fecimus caelum nocens. Non aura gelido lenis afflatu fovet