Über die Einheit des Intellekts gegen die Averroisten
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~19.200 Wörter · 91 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APAThomas von Aquin. (n.d.). De unitate intellectus contra Averroistas [Über die Einheit des Intellekts gegen die Averroisten]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/thomas-aquinas/de-unitate-intellectus-contra-averroistas
- MLAThomas von Aquin. De unitate intellectus contra Averroistas [Über die Einheit des Intellekts gegen die Averroisten]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/thomas-aquinas/de-unitate-intellectus-contra-averroistas.
- ChicagoThomas von Aquin. De unitate intellectus contra Averroistas [Über die Einheit des Intellekts gegen die Averroisten]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/thomas-aquinas/de-unitate-intellectus-contra-averroistas.
Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.
Wovon es handelt
Über die Einheit des Intellekts, gegen die Averroisten (1270): der Streit darüber, ob alle Menschen einen einzigen Intellekt teilen.
Kontext und Geschichte
Hier streitet Thomas wirklich, er legt nicht dar. Die lateinischen Averroisten behaupteten, der Intellekt sei einer und allen Menschen gemeinsam, was die persönliche Unsterblichkeit aufhebt; er entgegnet, dann wäre es nicht «ich», der denkt. Die Frage, was einen Gedanken zu meinem macht, ist in der Philosophie des Geistes noch lebendig. Text auf LATEIN: das Original. Thomas von Aquin schrieb auf Latein, und das ist es, was zitiert werden sollte.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
falsum, si diligenter verba Aristotelis considerentur. Nam de utroque Aristoteles dixerat ipsum esse separatum. Restat igitur quod intelligatur de tota intellectiva parte, quae quidem separata dicitur, quia non est ei aliquod organum, sicut ex verbis Aristotelis patet. Dixerat autem Aristoteles in principio libri de anima, quod si est aliquid animae operum aut passionum proprium, continget utique ipsam separari; si vero nullum est proprium ipsius, non utique erit separabilis. Cuius quidem consequentiae ratio talis est: quia unumquodque operatur in quantum est ens, eo igitur modo unicuique competit operari quo sibi competit esse. Formae igitur quae nullam operationem habent sine communicatione suae materiae, ipsae non operantur, sed compositum est quod operatur per formam. Unde huiusmodi formae ipsae quidem proprie loquendo non sunt, sed eis aliquid est. Sicut enim calor non calefacit, sed calidum; ita etiam calor non est proprie loquendo, sed calidum est per calorem; propter quod Aristoteles dicit in undecimo Metaph., quod de accidentibus non vere dicitur, quod sunt entia, sed magis quod sunt entis. Et similis ratio est de formis substantialibus, quae nullam operationem habent absque communicatione materiae, hoc excepto quod huiusmodi formae sunt principium essendi substantialiter. Forma igitur quae habet operationem secundum aliquam sui potentiam vel virtutem absque communicatione suae materiae, ipsa est quae habet esse, nec est per esse compositi tantum, sicut aliae formae, sed magis compositum est per esse eius. Et ideo destructo composito destruitur illa forma, quae est per esse compositi; non autem oportet quod destruatur, ad destructionem compositi, illa forma per cuius esse compositum est et non ipsa per esse compositi. Si quis autem contra hoc obiiciat, quod Aristoteles dicit in primo de anima, quod intelligere et amare et odire non sunt illius passiones (i. e.…