SigPhiSigPhi

Sobre la caída del diablo

Anselmo de Canterbury

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~14.900 palabras · 71 pasajes
Cita esta obra
  • APAAnselmo de Canterbury. (n.d.). De casu diaboli [Sobre la caída del diablo]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli
  • MLAAnselmo de Canterbury. De casu diaboli [Sobre la caída del diablo]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli.
  • ChicagoAnselmo de Canterbury. De casu diaboli [Sobre la caída del diablo]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

Cómo un ángel bueno, creado por Dios sin nada malo delante, pudo querer el mal.

Contexto e historia

El problema es más difícil de lo que parece: si todo lo que Dios hizo es bueno, ¿de dónde sale la primera voluntad mala? Anselmo responde que sale de la nada, y que justamente por eso no tiene causa y es culpa. Es el tercero de los diálogos y el más ambicioso.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
MAGISTER. Voluit igitur aliquid quod non habebat nec tunc uelle debebat, sicut Eva uoluit esse similis diis, priusquam deus hoc uellet. DISCIPULUS. Nec hoc ita sequi negare queo. MAGISTER. Nihil autem uelle poterat nisi iustitiam aut commodum. Ex commodis enim constat beatitudo, quam uult omnis rationalis natura. DISCIPULUS. In nobis hoc possumus cognoscere, qui nihil uolumus nisi quod iustum aut commodum putamus. MAGISTER. Iustitiam uero uolendo peccare non potuit. DISCILPULUS. Verum est. MAGISTER. Peccauit ergo uolendo aliquod commodum, quod nec habebat nec tunc uelle debuit, quod tamen ad augmentum ibi beatitudinis esse poterat. DISCIPULUS. Palam est quoniam aliter non potuit. MAGISTER. Cernis, ut puto, quia plus aliquid quam acceperat inordinate uolendo uoluntatem suam extra iustitiam extendit. DISCIPULUS. Aperte nunc uideo quia peccauit et uolendo quod non debuit et non uolendo quod debuit. Et palam est quia non ideo uoluit plus quam debuit quia noluit tenere iustitiam sed ideo iustitiam non tenuit quia aliud uoluit, quod uolendo illam deseruit, sicut in auaro de nummo et pane monstrasti. MAGISTER. At cum hoc uoluit quod deus illum uelle nolebat, uoluit inordinate similis esse deo. DISCIPULUS. Si deus non potest cogitari nisi ita solus, ut nihil illi simile cogitari possit: quomodo potuit diabolus uelle quod non potuit cogitare?…

Lee la obra completa →

← Volver a Anselmo de Canterbury