SigPhiSigPhi

Sobre la libertad del arbitrio

Anselmo de Canterbury

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~7160 palabras · 34 pasajes
Cita esta obra
  • APAAnselmo de Canterbury. (n.d.). De libertate arbitrii [Sobre la libertad del arbitrio]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii
  • MLAAnselmo de Canterbury. De libertate arbitrii [Sobre la libertad del arbitrio]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii.
  • ChicagoAnselmo de Canterbury. De libertate arbitrii [Sobre la libertad del arbitrio]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

Qué es la libertad de la voluntad, si no es el poder de pecar.

Contexto e historia

La respuesta de Anselmo va contra la intuición y es decisiva: poder pecar no forma parte de la libertad, sino que la disminuye, porque Dios, que no puede pecar, es el más libre de todos. Es el segundo de los tres diálogos y continúa directamente De veritate.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
MAGISTER. Bene ad interrogata respondisti; sed adhuc opus est ut consideremus, propter quid illam rectitudinem seruare debebat rationalis natura: an propter ipsam rectitudinem, an propter aliud. DISCIPULUS. Si non illa libertas data esset illi naturae ut uoluntatis rectitudinem propter ipsam seruaret rectitudinem, non ualeret ad iustitiam; quoniam constat iustitiam esse rectitudinem uoluntatis propter se seruatam. Sed ad iustitiam prodesse arbitrii libertatem credimus. Quare indubitanter asserendum est rationalem naturam non eam accepisse nisi ad seruandam rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. MAGISTER. Ergo quoniam omnis libertas est potestas, illa libertas arbitrii est potestas seruandi rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. DISCIPULUS. Non potest aliud esse. MAGISTER. Iam ergo clarum est liberum arbitrium non esse aliud quam arbitrium potens seruare rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. DISCIPULUS. Clarum utique est. Sed quamdiu rectitudinem ipsam habuit, seruare potuit quod habuit. Postquam autem illam deseruit: quomodo potest seruare quod non habet? Absente ergo rectitudine quae seruari possit, non est liberum arbitrium quod eam seruare ualeat. Non enim ualet seruare quod non habet. MAGISTER. Etiam si absit rectitudo uoluntatis, non tamen rationalis natura minus habet quod suum est. Nullam namque potestatem habemus, ut puto, quae sola sibi sufficiat ad actum; et tamen cum ea desunt sine quibus ad actum minime perducuntur nostrae potestates, non minus eas, /213/ quantum in nobis est, habere dicimur. Sicut nullum instrumentum solum sibi sufficit ad operandum; et tamen cum desunt illa sine quibus instrumento uti nequimus, instrumentum nos cuiuslibet operis habere sine falsitate fatemur. Quod ut in multis animaduertas, in uno tibi monstrabo. Nullus uisum habens dicitur nullatenus posse uidere montem. DISCIPULUS. Qui montem uidere non potest, profecto nullum habet uisum. MAGISTER.…

Lee la obra completa →

← Volver a Anselmo de Canterbury