SigPhiSigPhi

Sobre la verdad

Anselmo de Canterbury

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~9050 palabras · 43 pasajes
Cita esta obra
  • APAAnselmo de Canterbury. (n.d.). De veritate (Dialogus de veritate) [Sobre la verdad]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate
  • MLAAnselmo de Canterbury. De veritate (Dialogus de veritate) [Sobre la verdad]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate.
  • ChicagoAnselmo de Canterbury. De veritate (Dialogus de veritate) [Sobre la verdad]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

Un diálogo entre maestro y discípulo sobre qué es la verdad: la de los enunciados, la de la voluntad, la de las cosas.

Contexto e historia

Anselmo llega a una definición —la verdad es la rectitud percibida por la mente— que reúne bajo una sola idea decir la verdad y obrar bien. Es el primero de los tres diálogos que escribió como base de su teología, y el más filosófico.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
ueritatem tamen et rectitudinem habet, quia facit quod debet. Sed cum significat esse quod est, dupliciter facit quod debet; quoniam significat et quod accepit significare, et ad quod facta est. Sed secundum hanc rectitudinem et ueritatem qua significat esse quod est, usu recta et uera dicitur enuntiatio; non secundum illam qua significat esse etiam quod non est. Plus enim debet propter quod accepit significationem, quam propter quod non accepit. Non enim accepit significare esse rem cum non est, uel non esse cum est, nisi quia non potuit illi dari tunc solummodo significare esse quando est, uel non esse quando non est. Alia igitur est rectitudo et ueritas enuntiationis, quia significat ad quod significandum facta est; alia uero, quia significat quod accepit significare. Quippe ista immutabilis est ipsi orationi, illa uero mutabilis. Hanc namque semper habet, illam uero non semper. Istam enim naturaliter habet, illam uero accidentaliter et secundum usum. Nam cum dico: dies est, ad significandum esse quod est, recte utor huius orationis significatione, quia ad hoc facta est; et ideo tunc recte dicitur significare. Cum uero eadem oratione significo esse quod non est, non ea recte utor, quia non ad hoc facta est; et idcirco non recta tunc eius significatio dicitur. Quamuis in quibusdam enuntiationibus inseparabiles sint istae duae rectitudines seu ueritates; ut cum dicimus: homo animal est, aut: homo lapis non est. Semper enim haec affirmatio significat esse quod est, et haec

Lee esta edición →

← Volver a Anselmo de Canterbury