Brutus (ed. 2)
- Idioma:
- latín
- Estado:
- Obra completa
- Autoría:
- Escrita por el autor
- Estado del texto:
- Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
- Extensión:
- ~43.200 palabras · 205 pasajes
Cita esta obra
- APACicerón. (n.d.). Brutus [Brutus (ed. 2)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/brutus
- MLACicerón. Brutus [Brutus (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/brutus.
- ChicagoCicerón. Brutus [Brutus (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/brutus.
Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.
De qué trata
El original latino del «Brutus», del 46 a. C.: la historia de la oratoria romana contada como un catálogo de oradores.
Contexto e historia
Cicerón repasa, orador por orador, dos siglos largos de elocuencia romana hasta llegar a sí mismo, y es casi todo lo que sabemos de esa historia: sin este libro, la mayoría de aquellos nombres serían sólo nombres. La forma es un diálogo con Bruto y Ático en el jardín de casa, pero el tono lo pone el momento: César es dictador, los tribunales ya no deciden nada, y el libro es a la vez una historia y un duelo —la crónica de un arte hecha cuando el arte se queda sin aire. De ahí las páginas sobre Hortensio, el rival de toda la vida, que cierran el libro como un elogio fúnebre del oficio entero. Con el «Orator», escrito el mismo año y dedicado al mismo Bruto, forma un díptico: éste mira atrás, el otro dibuja el ideal.
Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.
Hic ego: Laudare igitur eloquentiam, et quanta vis sit ejus expromere, quantamque eis qui sint eam consecuti, dignitatem afferat, neque propositum nobis est hoc loco neque necessarium. Hoc vero sine ulla dubitatione confirmaverim, sive illa arte pariatur aliqua sive exercitatione quadam sive natura, rem unam esse omnium difficillimam. Quibus enim ex quinque rebus constare dicitur, earum una quaeque est ars ipsa magna per sese. Quare quinque artium concursus maximarum quantam vim quantamque difficultatem habeat, existimari potest. VII. VII. Testis est Graecia, quae, cum eloquentiae studio sit incensa jamdiuque excellat in ea praestetque ceteris, tamen omnes artes vetustiores habet et multo ante non inventas solum sed etiam perfectas, quam haec est a Graecis elaborata dicendi vis atque copia. In quam cum intueor, maxime mihi occurrunt, Attice, et quasi lucent Athenae tuae; qua in urbe primum se orator extulit primumque etiam monumentis et litteris oratio est coepta mandari. Tamen ante Periclem, cujus scripta quaedam feruntur, et Thucydidem, qui non nascentibus Athenis sed jam adultis fuerunt, littera nulla est, quae quidem ornatum aliquem habeat et oratoris esse videatur. Quanquam opinio est et eum qui multis annis ante hos fuerit, Pisistratum, et paulo seniorem etiam Solonem, posteaque Clisthenem multum, ut temporibus illis, valuisse dicendo. Post hanc aetatem aliquot annis, ut ex Atticis monumentis potest perspici, Themistocles fuit, quem constat cum prudentia tum etiam eloquentia praestitisse; post Pericles, qui cum floreret omni genere virtutis, hac tamen fuit laude clarissimus. Cleonem etiam temporibus illis turbulentum illum quidem civem, sed tamen eloquentem constat fuisse; huic aetati suppares Alcibiades, Critias, Theramenes. Quibus temporibus quod dicendi genus viguerit, ex Thucydidi scriptis, qui ipse tum fuit, intelligi maxime potest. Grandes erant verbis, crebri sententiis, compressione rerum breves et ob eam ipsam causam interdum subobscuri. VIII.