SigPhiSigPhi

Sobre su consulado

Cicerón

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Texto limpio
Extensión:
~1050 palabras · 5 pasajes
Cita esta obra
  • APACicerón. (n.d.). Sobre su consulado. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-consulatu-suo
  • MLACicerón. "Sobre su consulado." SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-consulatu-suo.
  • ChicagoCicerón. Sobre su consulado. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-consulatu-suo.

De qué trata

Un poema épico que Cicerón escribió sobre su propio consulado. Solo quedan fragmentos, citados por él mismo en otras obras.

Contexto e historia

Es la obra que más burlas le costó en la Antigüedad, por un verso en que se alaba a sí mismo, y queda lo bastante como para entender por qué. Vale la pena tenerlo: enseña que el Cicerón prudente de los tratados y el Cicerón vanidoso son el mismo hombre. Fragmentario a propósito — el poema entero se ha perdido.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
M. TVLLI CICERONIS De Consulatu Suo De consulatu suo, frg. 2 (De divinatione I. xi-xiii) Principio aetherio flammatus Iuppiter igni vertitur et totum conlustrat lumine mundum menteque divina caelum terrasque petessit, quae penitus sensus hominum vitasque retenta[n]t, aetheris aeterni saepta atque inclusa cavernis. Et si stellarum motus cursusque vagantis nosse velis quae sint signorum in sede locatae, quae verbo et falsis Graiorum vocibus errant, re vera certo lapsu spatioque feruntur, omnia iam cernes divina mente notata. Nam primum astrorum volucris te consule motus concursusque gravis stellarum ardore micanti[s] tu quoque, cum tumulos Albano in monte nivalis lustrasti et laeto mactasti lacte Latinas, vidisti et claro tremulos ardore cometas; multaque misceri nocturna strage putasti, quod ferme dirum in tempus cecidere Latinae, cum claram speciem concreto lumine luna abdidit et subito stellanti nocte perempta est. Quid vero Phoebi fax, tristis nuntia belli, quae magnum ad columen flammato ardore volabat, praecipitis caeli partis obitusque petessens? Aut cum terribili perculsus fulmine civis luce serenanti vitalia lumina liquit? Aut cum se gravido tremefecit corpore tellus? Iam vero variae nocturno tempore visae terribiles formae bellum motusque monebant, multaque per terras vates oracla furenti pectore fundebant tristis minitantia casus; atque ea quae lapsu tandem cecidere vetusto, haec fore perpetuis signis clarisque frequentans ipse deum genitor caelo terrisque canebat. Nunc ea Torquato quae quondam et consule Cotta

Lee la obra completa →

← Volver a Cicerón