De officiis
- Idioma:
- latín
- Estado:
- Obra completa
- Autoría:
- Escrita por el autor
- Estado del texto:
- Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
- Extensión:
- ~130.000 palabras · 600 pasajes
Cita esta obra
- APACicerón. (n.d.). De Officiis by Marcus Tullius Cicero [De officiis]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-officiis-by-marcus-tullius-cicero
- MLACicerón. De Officiis by Marcus Tullius Cicero [De officiis]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-officiis-by-marcus-tullius-cicero.
- ChicagoCicerón. De Officiis by Marcus Tullius Cicero [De officiis]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-officiis-by-marcus-tullius-cicero.
Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.
De qué trata
Sobre los deberes, en latín: tres libros sobre qué es honesto, qué es útil y qué hacer cuando parece que chocan.
Contexto e historia
Lo escribió en el 44 a. C., dirigido a su hijo Marco, que estudiaba en Atenas, pocos meses después del asesinato de César y con su propia situación ya peligrosa; lo mataron al año siguiente. Es su última obra y la que más ha circulado: fue uno de los primeros libros impresos con tipos móviles y durante siglos sirvió de manual de moral a media Europa. La tesis de fondo es que lo honesto y lo útil nunca se oponen de verdad.
Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.
dicere? Sed sunt non nullae disciplinae, quae propositis bonorum et malorum finibus officium omne pervertant. Nam qui summum bonum sic instituit, ut nihil habeat cum virtute coniunctum, idque suis commodis, non honestate metitur, hic, si sibi ipse consentiat et non interdum naturae bonitate vincatur neque amicitiam colere possit nec iustitiam nec liberalitatem; fortis vero dolorem summum malum iudicans aut temperans voluptatem summum bonum statuens esse certe nullo modo potest. #de Fin. II, 12 ff.; Tusc. Disp. IV-V; de Off. III, 117# *6* Quae quamquam ita sunt in promptu, ut res disputatione non egeat, tamen sunt a nobis alio loco disputata. Hae disciplinae igitur si sibi consentaneae velint esse, de officio nihil queant dicere, neque ulla officii praecepta firma, stabilia, coniuncta naturae tradi possunt nisi aut ab iis, qui solam, aut ab iis, qui maxime honestatem propter se dicant expetendam. Ita propria est ea praeceptio Stoicorum, Academicorum, Peripateticorum, quoniam Aristonis, Pyrrhonis, Erilli iam pridem explosa sententia est; qui tamen haberent ius suum disputandi de officio, si rerum aliquem dilectum[5] reliquissent, ut ad officii inventionem aditus esset. Sequemur[6] igitur hoc quidem tempore et hac in quaestione potissimum Stoicos non ut interpretes, sed, ut solemus, e fontibus eorum iudicio arbitrioque nostro, quantum quoque modo videbitur, hauriemus. *7* Placet igitur, quoniam omnis disputatio de officio futura est, ante definire, quid sit officium; quod a Panaetio praetermissum esse miror. Omnis enim, quae [a] ratione[7] suscipitur de aliqua re institutio, debet a definitione proficisci, ut intellegatur, quid sit id, de quo disputetur....[8] [4] _et neglegendo_ A H a b, Edd.; _et in neglegendo_ B c. [5] _dilectum_ B H a b, Edd.; _delectum_ A c. [6] _sequemur_ Graevius, Edd.; _sequimur_ MSS. [7] [_a_] _ratione_ Ed.; _a ratione_ MSS.; _ratione_ Müller.…